Ο Dick Hoyt είναι ένας συνταξιούχος του Αμερικανικού στρατού, ζει στην πόλη Holland της Μασαχουσέτης των Η.Π.Α. και είναι σήμερα 69 ετών.
47 χρόνια πριν η σύζυγός του Judy έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι.
Το ονόμασαν Rick.
Η γέννα ήταν δύσκολη καθώς ο ομφάλιος λώρος είχε μπλεχτεί γύρω από το λαιμό του εμβρύου. Δυστυχώς σταμάτησε η αιμάτωση του εγκεφάλου για τα πρώτα ζωτικά λεπτά.
Ο Rick επέζησε από την κρίσιμη επιπλοκή αλλά όπως είπαν αργότερα οι γιατροί στους γονείς του υπήρχε πρόβλημα.
Δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει.
Ήταν τετραπληγικός.
Τα λίγα λεπτά στέρησης οξυγόνου κατέστρεψαν το τμήμα εκείνο του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση των άκρων και της ομιλίας.
To μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ελέγχει τις κινήσεις του κεφαλιού.
Είναι από αυτά που ξέρεις πως σπάνια συμβαίνουν και εύχεσαι να μην σου συμβούν ποτέ.
Εννέα μήνες αργότερα οι γιατροί πρότειναν στους Hoyt να βάλουν το Rick σε ένα ειδικό ιατρικό κέντρο για παιδιά με τέτοια προβλήματα όπου θα τύχει της καλύτερης δυνατής φροντίδας.
Οι Hoyt ήταν κατηγορηματικοί.
Δεν μπορούσαν να αποδεχθούν ότι το παιδί τους θα έμενε για πάντα “φυτό”.
Πήραν την απόφαση να μεγαλώσουν τον Rick μαζί με τ αδέλφια του σαν ένα φυσιολογικό παιδί. Πέρασε καιρός.
Όταν ο Rick ήταν 11 ετών τον πήγαν στο Πολυτεχνείο του Tufts University στη Βοστόνη και ζήτησαν από τους μηχανικούς μήπως υπάρχει κάποιος τρόπος να βοηθήσουν το παιδί να επικοινωνεί.
Ήταν μία κρούση στην επιστήμη για να γεφυρώσει το κενό επικοινωνίας.
O επικεφαλής καθηγητής είδε το παιδί και απάντησε:
“Αδύνατον.
Ο εγκέφαλος ενός τέτοιου παιδιού δεν μπορεί να δεχθεί τίποτε!”
Ο πατέρας όμως δεν αρκέστηκε σε αυτό.
Ήξερε πως στον Rick λείπει η επικοινωνία και όχι η νοημοσύνη.
Έκανε μια δεύτερη, πιο ανθρώπινη απόπειρα.
“Σας παρακαλώ, μιλήστε του”.
Είπε ο Dick.
“Πείτε του κάτι.
Πείτε του ένα αστείο!”
Ο καθηγητής είπε στον Rick ένα ανέκδοτο και ο Rick γέλασε.
Λίγους μήνες αργότερα οι μηχανικοί του Tufts έφτιαξαν ένα σύστημα με το οποίο ο Rick με διάφορες κινήσεις του κεφαλιού μετακινούσε ένα κέρσορα, επιλέγοντας γράμματα και σχημάτιζε λέξεις στην οθόνη ενός υπολογιστή.
Αυτό ήταν!
Το παιδί άρχισε να επικοινωνεί .
Η πρώτη φράση που έγραψε στον υπολογιστή ήταν : “GO BRUINS”.
Είναι μια έκφραση των Αμερικανών για να ενθαρρύνουν την ομάδα τους.
Bruins είναι η ομάδα χόκεϊ της Βοστόνης.
Τότε ήταν η πρώτη σαφή ένδειξη της προτίμησης του Rick για τον αθλητισμό..
Έπεται όμως και συνέχεια.
Αργότερα ο Rick πήγε στο σχολείο.
Όταν ήταν 15 ετών ένας συμμαθητής του τραυματίστηκε σε τροχαίο και το σχολείο οργάνωσε έναν αγώνα δρόμου 8 χιλιομέτρων προς τιμήν του.
Όταν ο Rick γύρισε στο σπίτι είπε στον πατέρα του :
“Μπαμπά θέλω να τρέξουμε για τον Στιβ”.
Ο Dick σάστισε πως ένα “γουρουνόπουλο”, όπως συνήθιζε να λέει για τον εαυτό του, που δεν έτρεξε ποτέ πάνω από ένα χιλιόμετρο συνεχόμενο, θα έσπρωχνε ένα αναπηρικό καροτσάκι για 8 χιλιόμετρα. Το δοκίμασε.
Και τα κατάφεραν.
Εδώ ξεκινάει το μοναδικό φαινόμενο.
Ο Rick είπε στον πατέρα του :
“Μπαμπά, όταν τρέχαμε, ένοιωθα ότι δεν είμαι πια παράλυτος.
Ένοιωθα να τρέχω κι εγώ μαζί σου!”
Αυτή η μέρα άλλαξε την πορεία των δύο Hoyt για πάντα.
Ο Dick αποφάσισε να τρέχει μαζί με το γιο του όσο πιο συχνά μπορούσε.
Άρχισαν εντατική προπόνηση και 2 χρόνια αργότερα ήταν έτοιμοι για ένα μεγάλο αθλητικό γεγονός. Τον Μαραθώνιο της Βοστόνης του 1979.
Δεν κατάφεραν να πάρουν επίσημη συμμετοχή αλλά έτρεξαν και τερμάτισαν!
Προφανώς είχαν βγει νικητές.
Τα επόμενα χρόνια πήραν επίσημη συμμετοχή.
Η επόμενη πρόκληση ήταν το τρίαθλο.
Ένα αγώνισμα συνδυασμός από τρέξιμο, ποδηλασία και κολύμπι.
Οι Ολυμπιακές αποστάσεις για το τρίαθλο είναι :
κολύμπι 1.5 χλμ, ποδηλασία 40χλμ και τρέξιμο 10 χλμ.
Ο Dick αποφάσισε να το δοκιμάσει κι αυτό.
Και τα κατάφερε.
Και όσο ο Dick ανέβαζε τον πήχη και δοκίμαζε πιο δύσκολες διοργανώσεις, τόσο ο Rick ένιωθε λιγότερο την τετραπληγία του.
Γίνονται πολλές διοργανώσεις τρίαθλου ανά τον κόσμο σε διάφορες αποστάσεις.
Η γνωστότερη όμως δοκιμασία για υπεραθλητές ψυχής είναι το Ironman που διεξάγεται στη Χαβάη. 3,8 χλμ. κολύμπι, αν δεν πνιγείς 180 χλμ. ποδηλασία και αν κουνιούνται ακόμα τα πόδια σου ένας Μαραθώνιος (42.195μ. τρέξιμο)!
Μια δοκιμασία 15 ωρών για σώμα και ψυχή.
Μόνο αν προπονηθείς πολλές ώρες κάθε μέρα ειδικά για την σωματική εξάντληση, – μόνο τότε θα μπορέσεις να φαντάζεσαι την γραμμή του τερματισμού για 15 ώρες.
Ο Dick το επιχείρησε και αυτό.
6 φορές.
Και τερμάτισε και τις 6!
Μεταφέροντας πάντα τον γιο του, Rick.
Κολύμπησε 3,8 χλμ. σέρνοντας μια φουσκωτή βάρκα μέσα στην οποία ήταν ο Rick, ποδηλατούσε για 180 χλμ. κουβαλώντας και τον Rick και έτρεξε 42 χλμ. σπρώχνοντας το αναπηρικό καροτσάκι του Rick.
Κάτι που οι περισσότεροι από εμάς δεν καταφέρνουν ούτε μόνοι τους!
Από το 1979 που συμμετείχαν στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, ο Dick και ο Rick Hoyt (Team Hoyt) συμμετείχαν σε 958 αθλητικά γεγονότα μεταξύ των οποίων 224 τρίαθλα, 6 Ironman, 65 Μαραθώνιους, τους 25 στη Βοστόνη και 20 δίαθλα με ένα απ αυτά το 1992, να διασχίζουν τις Ην. Πολιτείες από Βορρά προς Νότο τρέχοντας και ποδηλατώντας για 45 μέρες καλύπτοντας 5.976 χλμ! Πέρυσι σε ηλικία 68 ετών ο Dick και 46 ο Rick τερμάτισαν για 25η φορά στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, στην 5.083η θέση μεταξύ 10.000 αθλητών.
Δεν μιλάμε για χαριστικό τερματισμό.
Το 1992 τερμάτισαν με χρόνο 2 ώρες και 40 λεπτά, 35 λεπτά πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ.
Τότε κάποιοι είχαν παροτρύνει τον Dick να τρέξει μόνος του μια και ήταν σίγουρο ότι θα κατέγραφε χρόνο μέσα στους καλύτερους του κόσμου.
Αλλά η απάντηση του Dick ήταν άμεση.
-ΟΧΙ, τρέχω για να αισθάνεται καλύτερα ο γιος μου και όχι για το ρεκόρ.
Ο Rick κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο πανεπιστήμιο και όταν αποφοίτησε δέχθηκε την πρόταση του πανεπιστημίου για να εργαστεί στις υπηρεσίες του, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Ο Dick ανακηρύχθηκε ο ΠΑΤΕΡΑΣ του αιώνα και συνεχίζει να λαμβάνει μέρος σε μαραθώνιους και τρίαθλα όποτε οι υποχρεώσεις του Rick το επιτρέπουν.
Πρόσφατα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη των Hoyt ρώτησαν τον Rick, μετά απ όλα αυτά τι δώρο θα ήθελε να κάνει στον πατέρα του.
Ο Rick έγραψε στον υπολογιστή :
“Θα ήθελα, έστω και για μία φορά, να καθίσει ο πατέρας μου στο καροτσάκι και να τον σπρώχνω εγώ”.
Πηγή:
http://vatopaidi.wordpress.com/
