«Λαθών ετέχθης υπό το σπήλαιον»

Μέσα στο σπήλαιο γεννήθηκες κρυφά...
Ο ουρανός όμως το φανέρωσε με το τρανό του φεγγοβόλο αστέρι!
Κι έφερε τα βήματα των Μάγων να Σου αποθέσουν την Πίστη τους!
Δέξου, Πατέρα της ζωής, και τις δικές μας καρδιές... ανοιχτές στη δόξα της Δωρεάς Σου!
«Ἀνέτειλας, Χριστέ, ἐκ Παρθένου»
Από την Παρθένο, σαν ανατολή πρόβαλες Χριστέ μας, νοητέ ήλιε της δικαιοσύνης...
Κι ο ουρανός με το λαμπρό αστέρι του έδειξε το μονοπάτι Σου στους Μάγους...
Μαζί τους προσκυνητές και μεις στο έλεος Σου...

Παναγιά μου

Απελπισμένη η ψυχή μου, εσένα που ζητά
Μάνα γλυκιά για όλους τους ανθρώπους
Τα βάσανα καλή μου Παναγιά είναι πολλά
Βαρύ φορτίο που κουβαλώ στους ώμους.
Είναι η ψυχή μου Παναγιά που σου μιλάει
Απελπισμένη, φοβισμένη, Μάνα γλυκιά πονάει
Είναι η ψυχή μου Παναγιά βοήθεια που ζητάει
Από εσένα Μάνα του Θεού, εσένα που αγαπάει
Μάνα Θεού και όλων των ανθρώπων Μάνα
Δες την ψυχή μου, πολύ τον πόνο που έχει
Ετούτη την ψυχή, Μάνα, σου κάνω τάμα
Διώξε πόνους και βάσανα, για δεν αντέχει.

Πατήρ Ιωάννης

Τα παιδιά που αγαπιούνται…

Τα παιδιά που αγαπιούνται φιλιούνται όρθια
Μπροστά στις νυχτωμένες πόρτες
Και οι περαστικοί τα δείχνουν με το δάχτυλο
Μα τα παιδιά που αγαπιούνται
Δεν είν᾽εκεί για κανέναν
Και είναι μονάχα η σκιά-τους
Που τρέμει μέσα στη νύχτα
Φουντώνοντας το θυμό των περαστικών
Το θυμό-τους την περιφρόνησή- τους τα γέλια-τους και τη ζήλεια-τους
Τα παιδιά που αγαπιούνται δεν είν᾽εκεί για κανέναν
Είναι αλλού πιο μακριά κι από τη νύχτα
Πιο ψηλά κι από την ημέρα
Μέσα στο εκθαμβωτικό φως της πρώτης-τους αγάπης

Jaques Prevert 

Κύματα δάκρυα

Κύματα τα δάκρυά μου, ασυγκράτητα, γοερά.. κλαίω με λυγμούς,  με αναφιλητά, με κραυγές. Κανένας δεν μ΄ακούει..
Μόνο η θάλασσα.
Οι ανείπωτες σιωπές των ψυχών μας που μάτωσαν, που ματώνουν, που πληγώθηκαν, που πληγώνουν. Που άδικα κι ανίερα πληγώνουν.. Κύματα τα δάκρυά μου, που μ΄οδηγούν εκεί που θέλουν αυτά να με ξεβράσουν, στην ερημιά της ζωής μου που διαλύθηκε.. και μαζί με αυτήν κι εγώ. Κύματα δάκρυα κυλούν σαν ποτάμι, χύνονται στην απεραντοσύνη της μοναξιάς μου. Κύματα τα δάκρυά μου, που με ξεβράζουν ανάλογα με την όρεξή τους στο τέλμα.. εκεί που είναι ξέχειλα κι έτοιμα να με καταπιούν ολόκληρη. Κύματα δάκρυα θυμωμένα, απεγνωσμένα, πικραμένα, πληγωμένα. Αν είναι, παρακαλώ, ας μη με βρουν μ΄άδεια ψυχή. Ψυχή πεταμένη στη Θάλασσα των δακρύων μου σαν ένα άδειο κοχύλι. Κύματα τα δάκρυά μου, μα όχι, σου λέω δεν έχω Θυμό. Μέσα από τα καυτά δάκρυα των Κυμάτων μου, βλέπω τις γοργόνες να κρύβουν το αιώνιο τραγούδι τους μέσα στα άδεια Κοχύλια της Ψυχής μου. Τα φυλάνε καλά, τα φυλακίζουν, έτσι, δεν ακούγεται το τραγούδι, μα μόνο ο θρήνος των δακρύων μου, μέσα απ΄τα Πελώρια Κύματα της ρημαγμένης ψυχής μου, της καρδιάς μου, που αφόρητα πονάει, δίχως γιατριά, δίχως παρηγοριά κι απάγγειο. Κύματα Πελώρια, τσουνάμι τα καυτά δάκρυά μου κυλούν. Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, φοβίζουν της Γοργόνες που κρύβουν στο Αιώνιο Τραγούδι τους ένα μεγάλο κρυφό πόνο. Όχι, μην ψάξεις αγαπημένε μου, δεν θα τους βρεις σε κάθε σου βήμα. Κύματα τα δάκρυά μου. Δακρύζω σιωπηρά και για τους δύο μας, όταν βουρκώνεις κι εσύ και, ταυτόχρονα Χαμογελάς.

Γιούλη Τσουρεκά

Πηγή: http://tgioula.blogspot.gr/

Πως να μιλήσω για σένα και για μένα...

Πως να ντυθούν με λέξεις της ψυχής μου τα χρώματα...
Να ζωγραφίσω το βλέμμα σου που φυλακίζει τα όνειρά μου και τ΄άγγιγμά σου που σα ρούχο το κορμί μου έχει φορέσει σαν ένα με τη σάρκα μου...
Πως να μιλήσω για σένα και για μένα...
Πως να βαφτούν με χρώμα οι στιγμές του ονείρου...
Να αποτυπώσω στο χαρτί τις μέρες και τις νύχτες μας και κάθε λέξη να ποτίσω απ' το άρωμά σου μυρωδιά βραδυνής θάλασσας με ίχνη από καπνό...
Πως να μιλήσω για σένα και για μένα...
Πως ν'ακουστούν όσα τα μάτια ομολογούν...
Να περιγράψω όσα τα βλέμματα φλύαρα φανερώνουν και όσα οι ανάσες μαρτυρούν σα δυναμώνουν ίδια άγρια κύματα που προσπαθούν να φιληθούν με τ'άστρα...
Πως να μιλήσω για σένα και για μένα ...
Πως να ειπωθούν τα "σ'αγαπώ" που μας πετούν ψηλά ...
Να τραγουδήσω αυτά που άγγελοι τους πρέπει να τα πούνε και να βρω στίχους μαγικούς που υφαίνονται από έρωτα κι αγγίζουν την καρδιά...
Πως να μιλήσω για σένα και για μένα...
Μα πιο πολύ
Πως να μιλήσω γι'αυτήν την αγκαλιά!

Πηγή: http://samelistevi.blogspot.gr/

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί
Σα να κρατούν στους ώμους τους ολάκερο το σύμπαν…
Κοιτάζουν πάντα χαμηλά, τον ήλιο δεν τον βλέπουν
Πώς να τον δούνε μάτια μου;
Πώς να τον δεις τον ήλιο αν δε σηκώνεις το κεφάλι σου ψηλά ...
Γι'αυτό δεν είναι εύκολο να δεις το πρόσωπό τους...
Κανέναν δεν κοιτάζουνε
Κι αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν, αόρατοι πως νιώθουν
Γι'αυτό κι εκείνοι δεν κοιτούν
Βλέπεις, θαρρούνε μάτια μου πως κι οι άλλοι δεν τους βλέπουν
Όμως ποτέ τους δε μιλούν…
Μα αν καταφέρεις και τους δεις και τους κοιτάξεις πιο καλά
Τότε θα δεις τι κουβαλούν βαθιά μεσ'την ψυχή τους...
Θλίψη που καθρεφτίζεται στα σκυφτά μάτια τους
Πίκρα, που ζωγραφίζει το βουβό βλέμμα τους
Σιωπή, που σφίγγει τα στεγνά χείλη τους
Μοναξιά, που ασχημαίνει το πρόσωπό τους
Μην απορήσεις μάτια μου
Η μοναξιά ασχημαίνει τους ανθρώπους...
Μη φοβηθείς και φύγεις!
Το δύσκολο ήταν να τους δεις
Πλησίασέ τους… μίλα τους
Μα να'σαι υπομονετικός
Μην αισθανθούν τη λύπη σου
Κρύψε την ενοχή σου που δεν τους είδες πιο νωρίς
Πώς να το κάνεις μάτια μου αν δεν κοιτάζεις χαμηλά;
Πρέπει να νιώσεις μοναξιά για να κοιτάξεις σαν κι αυτούς
Να αισθανθείς πως είσαι εσύ… ή ίσως κάποιος που αγαπάς...
Μα αν γίνει έτσι μείνε ...
Νιώσε τον πόνο τους, τη μοναξιά, μόνο μη νιώσεις οίκτο
Είναι περήφανοι πολύ,κι αν νιώσουνε τον οίκτο σου
Πιότερο θα λυγίσουν...
Λένε πως όσοι είναι σκυφτοί
μέσα τους θέλουνε να μπουν, στη μήτρα που τους γέννησε
Εκεί που νιώθαν ασφαλείς...
Στον κόσμο εκείνο το μικρό που διπλωμένος μόνο αντέχεις
Μα αντέχεις την αγάπη του κι αυτή είναι μεγάλη
Γι'αυτό ποτέ δεν την ξεχνάς…
Πώς να το κάνεις άλλωστε;
Δεν ξεχνιέται η αγάπη μάτια μου, μόνο πονάει αν δεν την έχεις
Γι'αυτό θέλουν να ξαναμπούν στον κόσμο εκείνο το μικρό
Είναι μεγάλος τούτος 'δω...κακός και άδικος, ψυχρός,
Χωρίς στάλα αγάπη
Πώς να τ'αντέξει όλα αυτά ένα σκυφτό κεφάλι;
Μην απορήσεις αν σουν πουν πως η ζωή τους είναι εντάξει
Τι περιμένεις να σου πουν; πως έχουν μάθει να'ναι μόνοι;
Δε μαθαίνεται μάτια μου αυτό, μα συνηθίζεται πικρά
Λένε πως είσαι δυνατός αν έχεις μάθει ν'αγαπάς
Μα γίνεσαι πιο δυνατός αν έχεις μάθει την αγάπη να αντέχεις
Κι αυτό μαθαίνεται ευτυχώς!
Γι'αυτό μην ψάχνεις τι να πεις καθώς θα τους κοιτάζεις
Χάιδεψε απλά τα μάτια τους με γέλιο απ'την καρδιά σου
Βλέπεις, η θλίψη δεν κοιτά τα μάτια που γελάνε
Μίλα τους μόνο απ'την καρδιά και χαμογέλασέ τους
Μην πεις μια λέξη... τίποτα
Μονάχα ακούμπησέ τους
Μην εκπλαγείς σαν τεντωθούν...
Πρόσεξε, μην τρομάξεις!
Πήρες από το βάρος τους κι ισιώνει το κορμί τους
Μην εκπλαγείς όταν σε δουν
Θα σε κοιτάξουν μ'έκπληξη, μα θα χαμογελάσουν…
Δειλά...πριν το κεφάλι τους σηκώσουνε ψηλά
Στον ουρανό…
Ίσως τα μάτια κλείσουνε...
Γιατί θα τους θαμπώσει, το φως του ήλιου που θα δουν
Γιατί θα θυμηθούνε, το φως που είχαν στην καρδιά
Κι ίσως και να δακρύσουν
Μα θα 'ναι δάκρυα από χαρά
Και τότε, θα μιλήσουν ....

Στέβη Σαμέλη

Τω αγαπήσαντί με αγάπης αντίδωρο

Το δόσιμο σε Σένα, αγάπη
Κι θάνατος για σένα ζωή
Γιατί πρωτοδόθης Αγάπη
Κι απέθανες για μένα Ζωή.
Η πρόσκληση δείγμα αγάπης
Κι απάντηση μετουσία ζωής
Το σμίξιμο ένωση αγάπης
Θάνατος του θανάτου απ’ τη Ζωή.
Σ’ αγαπώ και πεθαίνω
Και πεθαίνοντας ζω
Ζώντας δε πεθαμένος
Ατελεύτητα ζω!

Επισκόπου Κυρήνης Αθανασίου

Συγχώρα με,αγάπη μου

Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου...
Δινόσουνα ολάκερη
Και δεν κράταγες για τον εαυτό σου παρά μόνο την έγνοια
Αν ολάκερη έχεις δοθεί...
Όλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο αγάπη μου τότε που μου χαμογελούσες...
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα ονειρά μου αγαπημένη μου..
Μα και τι να πει κανείς...
Όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου τόσο μεγάλα...
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου έζησα όλη τη ζωή...
Θα ξαναβρεθούμε μία μέρα και τότε όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια θάναι δικά μας...
Θάθελα να φωνάξω τ' ονομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη...
Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα να μη πεθάνει...
Θεέ μου πόσο ήταν όμορφη σαν ένα φωτισμένο δέντρο μία παλιά νύχτα των Χριστουγέννων
Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω...
Μισώ τα μάτια μου, που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου...
Θα σ' ακούω σαν τον τυφλό που κλαίει, ακούγοντας μακριά τη βουή μίας μεγάλης γιορτής σ' αναζητάω σαν τον τυφλό, που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας σ' ένα σπίτι που' πιάσε φωτιά, α, για να γεννηθείς εσύ κι εγώ για να σε συναντήσω γι΄ αυτό έγινε ο κόσμος...
Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις, κλείνεις έξω απ' την πόρτα σου έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο...
Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον, είμαστε κιόλας νεκροί...
Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό έξω απ' την πόρτα σου, εσύ θα ξέρεις πως πέθανε σφαγμένος απ' τα μαχαίρια του φιλιού, που ονειρευότανε για σένα...
Ποδοπάτησε με, να έχω τουλάχιστον την ευτυχία να μ' αγγίζεις...

Προηγούμενες ζωές

Στις προηγούμενες ζωές σου, όποιος κι ότι κι αν ήσουν
Τις εμπειρίες απ’ αυτές ,πάντα θα κουβαλάς μαζί σου
Βαθειά κρυμμένες σε άγνωστα της ψυχής σου μονοπάτια
Μνήμες παλιές ,από τις περασμένες σου ζωές κομμάτια
Με άγνωστη γνώση θα μιλάς, πολλές φορές στους άλλους
Γνώση που δεν απόκτησες, από ετούτης της ζωής δασκάλους
Άγνωστα πρόσωπα, γνωστά θα μοιάζουν στο μυαλό σου
Και κάποιον άγνωστο, θα νιώσεις σαν άνθρωπο δικό σου
Σε άλλη ζωή για όποιον αδίκησες, σε αυτήν κάποιον θα βοηθήσεις
Θέλει η ψυχή σου στα άδικα, με τα σωστά εδώ να ισορροπήσεις
Σχολείο είναι που περνάς, κάθε ζωή είναι φαντάσου και μια τάξη
Πας σε ανώτερη ζωή ,όταν σε αυτήν που τώρα ζεις ήσουν εντάξει
Μνήμες από τις προηγούμενες ζωές παντού σ’ ακολουθούνε
Καλά κρυμμένες στην ψυχή άλλοτε κλαίνε κι άλλοτε γελούνε
Αγώνα κάνει το μυαλό από τις μνήμες να προστατευτείς
Μες την ψυχή σου μην τις βρεις και θυμηθείς… και τρελαθείς

John Fenix

Το αχ της καρδιάς σου ακούστηκε

Το αχ της καρδιάς σου ακούστηκε, στα πέρατα του κόσμου
Δώσμου λίγο απ’ τον πόνο σου και τον καημό σου δώσμου
Καρδιά σε πείραξε καρδιά;
Καρδιά θαρρείς πως δεν σε αγαπάει;
Η είναι που ΠΡΕΠΕΙ μια καρδιά, από μακριά για εσένα να χτυπάει;

John Fenix

Εκ γενετής τυφλοί

Ένας εκ γενετής τυφλός τι όνειρα άραγε βλέπει;
Ποτέ δεν είδε άνθρωπο, ποτάμι που να τρέχει
Ποτέ δεν είδε ανατολή, ποτέ δεν είδε δύση
Κι όμως ότι υπάρχουνε αυτός έχει την πίστη
Εκ γενετής τυφλοί λοιπόν και μεις ποτέ δεν είδαμε Θεό
Δεν είδαμε Παράδεισο και Άγγελους ψηλά στον Ουρανό
Μα όσοι τυφλοί από εμάς χωρίς να δουν πιστέψουν
Μια ζωή στο ΦΩΣ θα ζουν όταν ψηλά επιστρέψουν.

John Fenix

Παράνομοι τις νύχτες που αγαπιόμαστε

Λιώνω ξανά στο χάδι σου, σαν το μικρό παιδί.
Κι ας ξέρω από δίπλα μου, θα λείπεις το πρωί.
Το θεϊκό σου το κορμί, παράνομη αγάπη με κερνάει.
Της μιας βραδιάς ο έρωτας, σαν μια ζωή περνάει.
Παράνομοι τις νύχτες, που αγαπιόμαστε.
Παράνομα τις μέρες, από μακριά βλεπόμαστε
Παράνομη τα χείλη μου, είσαι σαν με φιλάς.
Ας μου έλεγες παράνομα και ότι μ’ αγαπάς.
Χάνω τον νου και το μυαλό, μαζί όταν βρεθούμε.
Παράνομοι του έρωτα οι δυο, παράνομα να ζούμε.
Τα μάτια σου αστέρια μου
Τούτη η καρδιά δική σου
Και απόψε στα δυο χέρια μου
Παράνομη αγάπη μου αφήσου
Παράνομοι τις νύχτες, που αγαπιόμαστε.
Παράνομα τις μέρες, από μακριά βλεπόμαστε
Παράνομη τα χείλη μου, είσαι σαν με φυλάς.
Ας μου έλεγες παράνομα και ότι μ’ αγαπάς.

John Fenix

Στο σταυροδρόμι της ζωής

Στο σταυροδρόμι της ζωής, κάθε ένας από εμάς ,κάποτε που θα φτάσει
Σε μια στιγμή, σε ένα λεπτό, μια απόφαση που την ζωή του θα αλλάξει
Όταν θα φτάσεις ταξιδιώτη μου εκεί, και πρέπει δρόμο να διαλέξεις
Αυτόν που στην ζωή θα πορευτείς, σοφά για την ζωή σου να επιλέξεις
Δεξιά ο δρόμος του καλού, δύσβατος ,ανηφορικός στο τέλος όμως φωτεινός
Αριστερά σου του κακού, εύκολος , κατηφορικός, μια κατηφόρα δίχως φώς
Μπροστά σου αχαρτογράφητος ,δικό σου δρόμο αν θέλεις να χαράξεις
Και πίσω σου η επιστροφή, αν φοβηθείς και θες άλλη φορά να δοκιμάσεις
Ο κάθε δρόμος της ζωής ,πάντα σε κάποιο τέλος ,νωρίς η αργά που φτάνει
Εκεί ο κάθε ένας μας θα δει ,σωστά και λάθη στην διαδρομή που έχει κάνει
Περπάτησε σωστά; Σήκωσε στην διαδρομή απελπισμένους που είχαν πέσει;
Η στους πεσμένους πάτησε, στον δρόμο της κατηφοριάς να έχει πρώτη θέση;
Στο τέλος της διαδρομής ,αυτοί που γνώρισες στον δρόμο ,εκεί σε περιμένουν
Αυτοί που φτάσαν πριν, μα….. κι όσοι συνάντησες και ακόμα τον διαβαίνουν
Και εσύ, τότε θα δεις αν χρόνια πριν στο σταυροδρόμι, δρόμο εδιάλεξες σωστά
Η για ένα λάθος μιας απόφασης στιγμής, μες τους αιώνες η ψυχή σου θα πονά;
Για αυτό διαβάτη της ζωής, στο σταυροδρόμι της, όταν στην ώρα σου βρεθείς
Κράτα για αποσκευές ,όλα όσα ως τότε, με κόπους και θυσίες θα έχεις διδαχτεί
Στο σταυροδρόμι , κάθε δρόμος είναι μία επιλογή, έναν διαλέγεις και τρείς θα αφήσεις
Σκέψου σωστά και μην βιαστείς.
Σκέψου σοφά διαβάτη της ζωής προτού αποφασίσεις

John Fenix

Αστέρι μου

Κοίταγα νύχτα εχτές, στον ουρανό
Το αστέρι της ζωής μου, να γνωρίσω
Ένα αστέρι στην ζωή μου να αγαπώ
Ένα αστέρι του ουρανού, να αποκτήσω
Πέρασε η νύχτα και εγώ πάλι μοναχός
Κι αύριο βράδυ τα αστέρια, θα κοιτάω
Ένα αστέρι πάλι να γυρεύω, δυστυχώς
Ένα αστέρι του ουρανού ,να αγαπάω
Ξύπνησα απότομα, τι όνειρο κι αυτό!
Αστέρι του ουρανού, εγώ να αναζητάω;
Αφού το αστέρι στην ζωή μου που αγαπώ
Κοιμάται δίπλα μου, στα χέρια το κρατάω

John Fenix

Μπορείς;

Θέλεις να μάθεις αν μπορώ
Τα αστέρια να σου δώσω
Ατέλειωτα να σε αγαπώ
Ποτέ μην σε προδώσω
Θέλεις να μάθεις αν μπορώ
Μαζί σου να τελειώσω την ζωή μου
Σαν τον Θεό να σ’ αγαπώ
Να θέλω μόνο εσένανε δική μου
Να σε ρωτήσω όμως και εγώ
Κάτι πριν απαντήσω
Προτού σου πω αν σ’ αγαπώ
Μαζί σου αν θα ζήσω
Μπορείς;
Όταν μου λες πως μ’ αγαπάς... να με κοιτάς στα μάτια;

John Fenix

Οι αισθήσεις μου υπάρχουν για να γιορτάζουν την παρουσία σου Ιησού Χριστέ

Δεν υπάρχει ομορφότερος ήχος στα αυτιά μου, από τον ήχο της καμπάνας την Κυριακή.
Δεν υπάρχει ομορφότερη εικόνα στα μάτια μου, από την εικόνα σου Χριστέ μου.
Δεν υπάρχει ομορφότερη αίσθηση αφής στα χέρια μου, από το άγγιγμα του Σταυρού.
Δεν υπάρχει ομορφότερη οσμή από όσες φτάνουν στην μύτη μου, από το λιβάνι.
Δεν υπάρχει ομορφότερη γεύση στο στόμα μου, από την θεία σου Κοινωνία Κύριε
Τώρα ξέρω!
Οι αισθήσεις μου υπάρχουν για να γιορτάζουν την παρουσία σου Ιησού Χριστέ.
Θεέ μου!

Βηθλεέμ...

Ήλθες αργά, πολύ αργά…
Δεν έχει τόπο η καρδιά να σου χαρίσει.
Ήλθαν εδώ απ’ το πρωί ξένοι πολλοί, περαστικοί,
Κι έχει γεμίσει.
Μα, στάσου, έχω μια σπηλιά
σε μια απόμερη γωνιά εκεί πιο πέρα.
Μπορείς για λίγο να σταθείς,
Μα άλλο πια μη ν’ ενοχλείς, θα φτάσει η μέρα.
Πώς με κοιτάς; πώς να στο πω;
Δεν έχω μέρος πιο καλό, πιο βολεμένο.
Άγνωστε σήμερα στη γη
Γιορτάζω το θείο παιδί και δεν προφταίνω.
Να! Θα σ’ ανάψω εδώ φωτιά
Με λίγα φρύγανα ξερά…
Μα συ δακρύζεις…
Οι ξένοι μου με καρτερούν.
Δεν τους ακούς που τραγουδούν;
Μην μ’ εμποδίζεις.
Ξένε, παράξενα κοιτάς…
Πες μου ποιος είσαι, τι ζητάς;
Δεν σε γνωρίζω.
Μια Βηθλεέμ, μικρή, φτωχή,
Σαν τότε πούχες γεννηθεί, λες, σου θυμίζω.
Μίλησε κι άλλο αγνή φωνή,
Να φτερουγίσει μου η ψυχή
Νιώθω βαθειά μου.
Έλα πιο μέσα στην καρδιά,
Μη φεύγεις μη …
Μορφή γλυκιά
Μείνε κοντά μου.

Μ. Λαμπρινού

Πηγή: http://www.diakonima.gr/

Ο Έρωτας γεννιέται στις αναπνοές

Σταμάτησαν την ηχώ τους οι λέξεις
Σαν τα βλέμματα αδηφαγα ανταμώθηκαν.
Μετουσιωμένες σε πάθος οι ανάσες
Φανερώνουν τον πόθο του έρωτα στους καθρέπτες των ματιών.
Ο Έρωτας γεννιέται στις αναπνοές
Σε μυστηριακή τελετή αιώνιος χορός.
Μυημένος Ιεροφάντης μας φανερώνει αχόρταγα τα μυστικά μας.

© Γιάννης Ταπεινάκης

Λουλούδι Μυστικό

Ήθελα να φυτέψω ένα λουλούδι στης ψυχής σου την αυλή και να 'ρχομαι να το ποτίζω το εσπέρας, την αυγή.
Ήθελα να θέσω ένα λουλούδι στης ψυχής σου την ανθοδόχη, τώρα που μαλάκωσε το χώμα του Φθινοπώρου το πρωτοβρόχι.
Ήθελα να σου δείξω ένα δρόμο κουραστικό και ανηφορικό, που την ψυχή ανεβάζει σ ένα παλάτι φωτεινό.
Ήθελα να σου δείξω ένα μονοπάτι καθαρό και μυστικό και εκεί στο τέλος σ αναμένει ζωή αιώνιος στον ουρανό.
Ήθελα να πιεις νερό από μια μοναδική πηγή, που πάντα αυτή χαρίζει αθανασία στην ψυχή.
Ήθελα να οσφρανθεί η ψυχή σου μια ακατάληπτη ευωδία και τότε θα πληροφορηθεί τι είναι ζωή η αιωνία.
Ήθελα να ιδείς και το φως που το σκότος της ψυχής φωτίζει και ταπείνωση αληθινή και μετάνοια ειλικρινή χαρίζει.
Εσύ ψυχή μου τι θα ήθελες από όλα αυτά να σου χαρίσω;
Λέγε μου τον κρυφό σου λογισμό και δεν θ΄ αργοπορήσω.
Χάριζέ μου ένα άνθος άφθαρτο και ευωδιαστό...
Πιστέ μου φίλε ένα μόνο λαχταρώ.
Δεν θέλω εγώ πολλά μόνο ένα άνθος αγαπώ που η μυστική του χάρη δίδει τον ουράνιο θησαυρό.
Εάν θέλεις τέτοια χάρη ψυχή μου ευγενική στα βάθη σ΄ αναμένει η νοερά η προσευχή.
Αυτή γίνεται για σένα λουλούδι , πηγή και οδός
Ευωδία παρηγορία και φώς και ο απλανής σου οδηγός.
Ένα λουλούδι γίνεται η ψυχή και πάντοτε ανθοφορεί όταν στα βάθη ενεργεί η αδιάλειπτος ευχή.
Εφύτευσα ένα λουλούδι στης ψυχής σου την αυλή και σύντομα θα αισθανθείς μια ευωδιαστή οσμή.
Η Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί  αδιάψευστα πληροφορεί η αδιάλειπτος ευχή.
Ταύτην ψυχή μου φύλλατε και θα λείψει κάθε λογισμός και εντός θα μορφωθεί ο Ιησούς Χριστός.

Μοναχού Μαρκέλλου Καρακαλληνού

Στο γειτόνεμα ετούτο τ΄ ουρανού

Ταξίδεμα στα ερημικά καταφύγια
Στην Σκήτη του Αγίου Βασιλείου
Αδημονώντας για κείνη την ορθρινή σιωπή
Στο γειτόνεμα ετούτο τ΄ ουρανού.
Για σκιάδι στο στρατί του μεγάλου δρυμού
Δρύες
Λεπτοκαρυές
Σφενδάμνια κι αγριόλευκες.
Τα λιγοστά χορτάρια
Στο μικρό τούτο μονοπάτι
Π΄οδηγεί στο ξεμοναχιασμένο ασκηταριό
Δεν ποδοπατήθηκαν ακόμη.

Από την ποιητική συλλογή "Αγιονορείτικο διαβατικό" του Βασίλη Χαραλάμπους