Αγάπη και υπομονή στην άσκηση του διακονήματος

Ο μοναχός Φιλήμων Σκήτης Προφήτου Ηλιού, μιλάει για τα διακόνημα ως βασικό χαρακτηριστικό της μοναχικής ζωής.

Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε, κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά σου. ευλογημένη συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου, ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών

Άγιον Όρος, από το λιμάνι της Δάφνης μέχρι την Έρημο...

Άγιον Όρος, το Περιβόλι της Παναγίας

Σύμφωνα με την παράδοση, η Θεοτόκος παραπλέοντας τον Άθω μαζί με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, όταν πήγαιναν να επισκεφθούν τον Λάζαρο στην Κύπρο και εν μέσω μιας φοβερής θαλασσοταραχής, αποβιβάστηκαν στον χώρο όπου σήμερα βρίσκεται η Μονή Ιβήρων. Η Παναγία θαυμάζοντας το τοπίο ζήτησε από τον Χριστό να της παραχωρήσει το όρος για δώρο. Έτσι και έγινε. Από τότε ο τόπος αυτός ονομάζεται Άγιον Όρος ή Περιβόλι Της Παναγίας. Της Παναγίας Περιβόλι μυρωμένο και ιερό, ένα είναι στον κόσμο άγιο και ξακουστό. Το λέμε Άγιον Όρος και καμαρώνουμε γι’αυτό, στολίδι είναι της Ελλάδας πολύτιμο, μοναδικό. Κάστρο της ορθοδοξίας, θησαυροφυλάκιο πνευματικό, ένα θαύμα είναι μεγάλο, εξαίσιο και διαχρονικό.

Ιερά Κοινοβιακή Σκήτη Προφήτου Ηλία

Εξομολογείσθε τω Κυρίῳ

Η ζωή και το έργο του γέροντα Παϊσίου

Ποιος ήταν ο γέροντας Παϊσιος; Που έζησε και τι παρακαταθήκη μας άφησε;
Ένα οδοιπορικό στο Άγιο Όρος για τον Θεόπνευστο πατέρα Παΐσιο. Τα παιδικά χρόνια του, το γράμμα στην  πολυαγαπημένη του μητέρα, το διορατικό χάρισμα του. Τι λένε άνθρωποι που τον έζησαν. Συγκλονιστικές μαρτυρίες.
Το ρεπορτάζ έκανε ο δημοσιογράφος – διευθυντής του ΒΗΜΑΤΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, κ. Γιώργος Θεοχάρης, μέσα από τον τηλεοπτικό σταθμό ΜΕGA.

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου,
ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται,
ο των αγγέλων βασιλεύς.
Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται,
ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.
Ράπισμα κατεδέξατο,
ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.
Ήλοις προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας.
Λόγχη εκεντήθη, ο υιός της Παρθένου.
Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ.
Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

Τη Υπερμάχω....από τους Μοναχούς της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου

Οι Βατοπαιδινοί ψάλλουν|:
Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια,
Ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια,
Αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε.
Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον,
Εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον.
Ίνα κράζω σοι, Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Παναγία Πορταΐτισσα

Κάποιο βράδυ, όταν πια στη μονή του Κλήμενος αρχίζουν να κατοικούν Ίβηρες μοναχοί, θαυμάσιο φαινόμενο βάζει σε απορία τους μοναχούς της περιοχής: πύρινος στύλος στέκεται πάνω στη θάλασσα και φθάνει μέχρι τον ουρανό. Το όραμα εξακολουθεί για μερικές μέρες και οι μοναχοί διακρίνουν στη βάση του στύλου μια εικόνα, που πλέει όρθια στα κύματα. Κάνουν δέηση στον Θεό, για να δοθεί ο ανεκτίμητος θησαυρός και η Θεοτόκος εμφανίζεται στον ευλαβή αναχωρητή Γαβριήλ τον Ίβηρα και τον διατάζει να περπατήσει στα κύματα, να πάρει την εικόνα της και να τη δώσει στον ηγούμενο και τους αδελφούς της μονής. Ωστόσο, μετά την υποδοχή της και την τοποθέτησή της στο ναό, η εικόνα κατ΄ επανάληψη εξαφανιζόταν από αυτόν και βρισκόταν τοποθετημένη εσωτερικά πάνω από την πύλη της μονής. Η Παναγία πληροφόρησε σε όνειρο τον άγιο Γαβριήλ ότι αυτή είναι η θέση που διάλεξε μόνη της για να φυλάγει αυτή τους μοναχούς και όχι να φυλάγεται από αυτούς. Έτσι πήρε το όνομα Πορταϊτισσα και μέχρι σήμερα η παρουσία της στη μονή και στο Άγιον Όρος θεωρείται εγγύηση για την προστασία του Αγιορείτικου Μοναχισμού από τη Θεοτόκο. Αργότερα κτίστηκε παρεκκλήσι κοντά στο τείχος της μονής, όπου τοποθετήθηκε η εικόνα, ενώ έκλεισε η παλαιά και ανοίχθηκε άλλη μεγαλοπρεπέστερη είσοδος. Τα θαύματά της είναι άπειρα όπως και το πλήθος των προσκυνητών της, ιδιαίτερα τον Δεκαπεντάυγουστο και τη Δευτέρα της Διακαινησίμου, που λιτανεύεται και γίνεται η ανάμνηση της εύρεσης της με λειτουργία σε παρεκκλήσι της παραλίας, στο σημείο ακριβώς που την έβγαλε από την θάλασσα ο άγιος Γαβριήλ.

Η χαλάρωση της ψυχής

Ψάλλουν οι Μοναχοί της Ιεράς Μονής Ιβήρων.

Άγιος Μάξιμος Γραικός, ντοκυμανταίρ της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου

π. Λάζαρος Βατοπαιδινός "Έφριξε γη" ...ήχος Α΄

Έφριξε γη, απεστράφη ήλιος και συνεσκότασε το φως· διερράγη το του Nαού θείον καταπέτασμα· πέτραι δε εσχίσθησαν· δια Σταυρού γαρ ήρται ο δίκαιος, ο αινετός των πατέρων θεός και υπερένδοξος.

Τα Απολυτίκια που ψάλλονται στη Μονή Βατοπαιδίου

Στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου υπάρχει παλαιά παράδοση, η οποία μαρτυρείται και από τα «πάτρια» του Αγίου Όρους, να τελείται πανηγυρικά η Θεία Λειτουργία του Ιερού Χρυσοστόμου κάθε Τρίτη. Η τάξις αυτή αποτελεί ενθύμηση της θαυμαστής ευρέσεως της εφέστιας εικόνας της Παναγίας της Βηματάρισσας. Η παράδοση αυτή τελείται αδιάκοπα μέχρι σήμερα και μαρτυρεί τη βαθιά πίστη και την  ιδιαίτερη σχέση και ευλογία της Μονής Βατοπαιδίου με την Παναγία.

Ακολουθούν τα Απολυτίκια που ψάλλονται σε κάθε Θεία Λειτουργία στο Βατοπαίδι.

Πηγή: http://www.pemptousia.gr/

Ο 50 ψαλμός και το πνευματικό μυστικό του

Γέροντας Εφραίμ
Σκήτη Αγίου Ανδρέα Καρυές, Άγιον Όρος

Πηγή: http://proskynitis.blogspot.gr/

Το θαύμα...

Στ' Άγιον Όρος, υπάρχει το καστρομονάστηρο των Ιβήρων, που στέκει αρχοντικό δίπλα στη θάλασσα, θαρρείς περιμένοντας να ξεκουράσει κάθε ναυαγό της ζωής που θα φτάσει στην πύλη του. Αρχαίο μοναστήρι που το σκεπάζει η θαυματουργός Εικών της Κυράς Πορταίτισσας , που ταξίδεψε και βρέθηκε εκεί με θαυμαστό τρόπο, για να φυλά το Μοναστήρι Της με τους τόσους ανθρώπους να έχουν βρέξει με δάκρυα προσευχής τα πατώματα του. Τα μεγάλα τειχιά κρύβουν πίσω τους την θαυμαστή Εικόνα η οποία κρύβει πάνω Της, δεήσεις και ικεσίες αιώνων, από χείλη ευλαβικά που σιγοψιθύρισαν , μυστικές καρδιακές προσευχές, ίσα- ίσα να τις ακούει μόνον Εκείνη...
Αν σταθείς εμπρός στην  Εικόνα Της, θα προσέξεις μερικά αυτοκρατορικά ολόχρυσα φλουριά, αναθήματα ευλαβείας Χριστιανών Βασιλέων, που στάθηκαν με δέος μπροστά Της, αναγνωρίζοντας Την ως την μόνην Βασίλισσα! Ποιος μπορεί να ξεφύγει από το άγρυπνο βλέμμα Της....
Χρόνια δύσκολα ήταν τότε , όταν κάποιος Χριστιανός βρέθηκε στο Όρος της Παναγιάς. Πεινασμένος και ταλαιπωρημένος, βρέθηκε μπροστά στην πύλη του καστρομονάστηρου της Ιβήρων. Χτύπησε δειλά, δειλά την θύρα θέλοντας να ζητήσει λίγο ψωμί, να παρηγορήσει την πείνα που τον ταλάνιζε. Αχ, τι ναι να κτυπήσει φτωχός την πόρτα! Ο ίδιος ο Χριστός θα την ανοίξει....
Ένα πορτάκι άνοιξε και το μοναχικό κεφάλι πρόβαλε να ρωτά τον πεινασμένο τι θέλει. Ήταν ο πορτάρης δηλαδή ο θυρωρός της Μονής. Ο πεινασμένος άνθρωπος, ζήτησε λίγο ψωμί! Πεινούσε. Είπαμε όμως. Δύσκολα χρόνια. Το ψωμί αρκούσε να συντηρεί τους μοναχούς. Ίσως η ολιγοπιστία του πορτάρη μην ξεμείνει το μοναστήρι από ψωμί, ίσως για να φανεί πως όταν μιλά ο Θεός, οι άνθρωποι σιωπούν, το θέμα είναι πως ο καλόγερος, έδιωξε τον πεινασμένο άνθρωπο, λέγοντας του πως δεν υπάρχει ψωμί για τους ίδιους, όχι για να δώκουν και σε άλλους!
Έφυγε πικραμένος ο Χριστιανός! Μα , να με διώξει;  Σκεπτόταν με δάκρυα στα μάτια. Που να πάω τώρα Παναγιά μου; Κάθισε κάτω από ένα δέντρο να ξαποστάσει και άφησε φανερά πλέον τα δάκρυα να φανούν στο πρόσωπο του, δάκρυα για την άσπλαχνη συμπεριφορά. δάκρυα για όσους δεν ξέρουν τι θα πει πείνα... Φαίνεται όμως, αυτά τα δάκρυα που έπεσαν στην γη, έγιναν προσευχή τέτοια, που μόνον θαύματα μπορεί να προκαλέσει...
Ένα χέρι αισθάνθηκε να τον ακουμπά στους ώμους... Γύρισε απότομα και βλέπει μπροστά του μια λυγερόκορμη μαυροφόρα γυναίκα, μ' ένα μωρό στην αγκαλιά...
- Γιατί κλαις; Τον ρώτησε με μια θεσπέσια φωνή.
- Γιατί χτύπησα την πόρτα της Μονής και ζήτησα λίγο ψωμί και αντίς για ψωμί μου έκλεισε ο θυρωρός την πόρτα και μ' έδιωξε, είπε με παράπονο ο Χριστιανός... Λες και ήταν το πιο λογικό να συναντήσει γυναίκα με παιδί στην αγκαλιά, μες στ' Άγιον Όρος! Ούτε ρώτησε ποια ήταν, ούτε ρώτησε πως βρέθηκε εκεί... Έτσι τα έφερε ο Θεός..
- Πάρε αυτό, του λέει η γυναίκα και του βάζει στο χέρι ένα ολόχρυσο νόμισμα! Πήγαινε και κτύπα ξανά και δώστου το  και πες του, πως θυρωρός της Μονής είμαι εγώ!
Τα χασε ο Χριστιανός... Κοίταζε με μάτια ορθάνοιχτα το ολόχρυσο φλουρί που έλαμπε στα χέρια του φωτισμένο από τον ήλιο... Γύρισε να ευχαριστήσει την γυναίκα .... Είχε γίνει άφαντη...
Σηκώθηκε και έτρεξε ξανά πίσω στο Μοναστήρι. Κτύπησε με χαρά αυτή την φορά την πόρτα. Άνοιξε ο ίδιος μοναχός.
- Πάλι εσύ; Του είπε τραχιά! Δεν σου...
-Στάσου! Του λέει ο άνθρωπος! Θα πληρώσω το ψωμί και βγάζει το φλουρί και του το δείχνει.
- Που το βρήκες αυτό; Είπε ο μοναχός με ξέπνοη φωνή ξεκλειδώνοντας γοργά την πόρτα.
- Μια γυναίκα μου τό δωσε εδώ λίγο πιο πάνω και μου πε πως είναι Εκείνη η θυρωρός της Μονής, του απάντησε με φυσικό τρόπο ο καλοκάγαθος άνθρωπος...
Ο Μοναχός, κράτησε για λίγο το φλουρί με χέρια τρεμάμενα.
-'Ελα μαζί μου, του λέει... Μπήκαν μαζί μέσα στο μοναστήρι.
-Γρήγορα φώναξε τον Ηγούμενο, είπε ο πορτάρης μοναχός σε ένα καλογέρι, που βρέθηκε μπροστά.
Ξεκλείδωσε ο μικρό Ναΐσκο, μέσα  στον οποίον φυλάσσεται η Θαυματουργός Εικόνα Της Πορταΐτισσας των Ιβήρων.... Πλησίασε με δέος την Εικόνα Της... Σήκωσε τα μάτια και Την κοίταξε! Είδε πρώτα το αυστηρό βλέμμα Της να τον ελέγχει.... Και αμέσως μετά, διαπίστωσε ότι ένα φλουρί έλειπε από πάνω Της...
Στο σημείο της συνάντησης με την Κυρά, υπάρχει μικρός ναός και πρόφτασα να γνωρίσω- παιδί εγώ τότε- τον αγιασμένο Ιερομόναχο Μάξιμο τον Τραπεζούντιο, τον Ιβηρίτη. Τον θυμάμαι να μου λέει την ιστορία και να δακρύζει... Και σήμερα, θέλησα να την μοιραστώ μαζί σας, σε μια εποχή που ίσως η ολιγοπιστία μας, μας κάνει να πιστεύουμε στις δικές μας δυνάμεις που σε κάποια στιγμή τελειώνουν. Την θυμάμαι τούτη την ιστορία, τέτοιες μέρες του Αυγούστου, που ψάλλουμε στις Εκκλησίες την μεγάλη Κυρά και τότε μου ρχεται στο μυαλό το γραφτό Θεοδώρου του Δούκα του Λασκάρεως, Αυτοκράτορος της Νικαίας που γραψε τον Μεγάλο Παρακλητικό στην Χάρη Της: '' Προς τίνα καταφύγω άλλην Αγνή;  πού προσδράμω λοιπόν και σωθήσομαι; πού πορευθώ; ποίαν δε εφεύρω καταφυγήν;  ποίαν θερμήν αντίληψιν;  ποίαν εν ταις θλίψεσι βοηθόν;  Εις σε μόνην ελπίζω, εις σε μόνην καυχώμαι, και επί σε θαρρών κατέφυγον...''

π. Θωμάς Ανδρέου

Πηγή: http://ieratikoistoxasmoi.blogspot.gr/

Από το Άγιον Όρος... στον ουρανό

Έρχεσαι στο Όρος....

Και εκεί πλέον αφήνεσαι την Πρόνοιά Του.
Ζεις ως έσχατος πάντων.
Η ψυχή σου μισεί την αμαρτία.
Ζεις με άσκηση και της νήψη.
Πέρασαν μήνες και μήνες με προσευχή και οι δυνάμεις της ψυχής σου εξαντλήθηκαν.
Έφθασες μέχρι την απόγνωση και φώναξες: «Θεέ μου,είσαι αδυσώπητος!»
Και τότε Τον είδες. Αποκαλύφθηκε μπροστά σου, Αυτός που πάντα βρισκόταν δίπλα σου.
Ο Χριστός.
Πυρ γέμισε η ύπαρξή σου. Φως και Χάρη που εάν κρατούσε λίγο ακόμη δεν θα άντεχες.
Ειρήνη υπέρλογη. Σιγή του κόσμου.
Θεία τρέλα.
Και όπως ήρθε έφυγε.
Αυτό το ανείπωτο πράο βλέμμα Του, θα σε στοιχειώνει για το υπόλοιπο στης ζωής σου.
«Ο Θεός αγάπη εστί», θα λες και θα ξαναλές.
Το κηρύττεις γιατί το είδες, το έζησες.
Και το δικό σου βλέμμα πλέον έγινε παράδεισος.
Πλέον η ζωή σου γίνεται μια προσευχή, μια πράξη ειρήνης και αγάπης.
Ζεις σαν να μην ζεις.
Και πεθαίνεις για να Ζήσεις.
Εσύ που γνώρισες τον «Θεόν καθώς εστί»,τώρα γίνεσαι και εσύ θεός.
Άνθρωπος της αγάπης, της προσευχής, της ταπείνωσης.
Μοναχός.
Άγιος.
Μέγας.
Χαριτωμένος.
Σιλουανός.

Βίος του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου

Πηγή: https://www.facebook.com/paulos.papadopoulos.3572

Εξομολογείσθε τω Κυρίω

Ψαλμωδία από τους μοναχούς της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους.

Ο π. Άβελ από την Ιερά Μονή Δοχειαρίου χτυπά χαρμόσυνα της καμπάνες με μοναδικό τρόπο καθώς υποδέχονται την Ιερά Εικόνα της Παναγίας Γοργοϋπηκόου στην ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΘΕΟΣΚΕΠΑΣΤΟΥ στον Σοχό Θεσσαλονίκης