Γίνε πρότυπο σεβασμού στο παιδί σου με 10 απλούς τρόπους

Άκουγε το παιδί σου με προσοχή.
Κοίτα το στα μάτια όταν σου μιλάει.
Η γλώσσα που χρησιμοποιείς, οι λέξεις και ο τόνος της φωνής σου να είναι αυτά που θα
αποδεχόσουν κι εσύ αν σου μιλούσε το παιδί σου.
Δώσε στο παιδί σου το χώρο να έχει απόψεις και προτιμήσεις διαφορετικές από τις δικές σου (ή από αυτές των άλλων μελών της οικογένειας).
Να εκτιμάς την ανάγκη του παιδιού σου για ιδιωτικότητα.
Μην ανοίγεις τα γράμματά του και μην κρυφακούς τις τηλεφωνικές του συνομιλίες.
Χτύπα την πόρτα πριν μπεις στο δωμάτιο του παιδιού σου, ειδικά όταν είναι κλειστή.
Ζήτα του την άδεια για να χρησιμοποιήσεις ή να δανειστείς κάτι δικό του.
Άφησε το παιδί σου να αντιδρά στις καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο απ΄ ότι θα έκανες εσύ, χωρίς να το κρίνεις, να το ταπεινώνεις ή να το γελοιοποιείς.
Να φωνάζεις το παιδί σου έτσι όπως θέλει να το φωνάζεις.
Να αντιστέκεσαι στον πειρασμό να χρησιμοποιείς ονόματα ή παρατσούκλια που του προκαλούν αμηχανία ή χαϊδευτικά ονόματα που νιώθει ότι έχει ξεπεράσει.
Όταν κάποιος ρωτάει κάτι το παιδί σου, άφησέ το να απαντήσει μόνο του.
Αντιστάσου στον πειρασμό να μιλήσεις εσύ για λογαριασμό του, ειδικά όταν είναι παρών .
Σύστησε το παιδί σου σε κάποιον που συναντάει για πρώτη φορά.

Το δώρο του λόγου

Μεγάλο δώρο χάρισμα έδωκε ο Θεός στον άνθρωπο, είναι ο λόγος.
Είναι η ομιλία του που διαρθρώνεται με τόσους φθόγγους!
Το σωστό θα ήταν αυτό το χάρισμα να το χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος, μόνο για να υμνεί τον "δωρεοδότη"
Εκείνον που του το έδωκε να υμνεί τον Κύριο, τον δημιουργό του κόσμου όλου να Τον δοξάζει, να υμνεί την πανάχραντη μητέρα Του και όλον τον άνω κόσμο με προσευχή και με ψυχωφέλιμες συζητήσεις.
Άλλα, ω πόσο είναι δυνατό μέσα μας το κακό!
Και πόσο κακός καταντάει ο άνθρωπος!..
Στο έργο αυτό ο άνθρωπος αφιερώνει όσο πιο λίγο χρόνο, όσο πιο λίγη ώρα, μπορεί!..
Και ως επί το πλείστον το χάρισμα αυτό, του λόγου, ο άνθρωπος το κατασπαταλάει σε κούφιες και μάταιες κοσμικές συζητήσεις: χωρίς κανένα νόημα, για κρίση και κατάκριση, για κουτσομπολιά,για άσκοπες κακολογίες για μια καθημερινή γκρίνια, για αισχρά και αναίσχυντα αστεία.
Ακόμη και εμείς οι Ιερείς, άνθρωποι που η καλοσύνη του Θεού μας μετάτρεψε σε αγγέλους, δεν τις αποφεύγουμε κάτι τέτοιες θλιβερές ενασχολήσεις!..
Κύριε, Κύριε, συνέτισε μας, τους ταλαίπωρους
Και μάλιστα εμάς τους ιερωμένους, να σηκώνουμε τα μάτια μας μόνο σε Σένα
Να Σε παρακαλούμε να μας βοηθήσεις να τις κόψουμε τις αμαρτωλές φλυαρίες
Και να μας αξιώσεις να μάθομε να μιλάμε για το καλό, ψυχωφέλιμα
Και για τον εαυτό μας
Και για τους άλλους.

+ Αλεξάνδρου Κοσύχιν, ιερέα.(+ 1910)

Πηγή: http://evaggelismostheotokou.gr/

Ο πειρασμός, ο πόνος, η λύτρωση

Ο πειρασμός έρχεται ύπουλα, κρυφά, απροειδοποίητα.
Έρχεται όμως καλοντυμένος, με λευκό κουστούμι, με πρόσωπο γαλήνιο, με χέρια γεμάτα ρόδα και μια ζεστή αγκαλιά που ξέρει πολύ καλά ότι είναι το μόνο που ζητάς.
Και δεν μπορείς να αντισταθείς.
Το κουρασμένο σώμα σου, η πληγωμένη ψυχή σου, το ταραγμένο μυαλό σου είναι όλα τους αδύναμα, ανίκανα να αντιδράσουν.
Έτσι το μόνο που σου μένει να αφήσεις τα πάντα στα χέρια Του.
Τότε αρχίζει η μεγάλη περιπέτεια.
Το μυαλό σου σταματά να λειτουργεί και υπακούει μόνο στη δική Του βούληση.
Η ψυχή σου γίνεται ξένη κι ανυπόφορη, καθώς αδειάζει από τα γνωστά σε σένα συναισθήματά της και γίνεται απλά το μέσον με το οποίο εκείνος καταστρέφει ό,τι καλό υπάρχει γύρω σου.
Τέλος το κορμί σου γίνεται μια μαριονέττα που τις κρεμάει λεπτές αντέννες και την υποχρεώνει να τον διασκεδάζει.
Κι ο χρόνος περνά.
Κι εσύ όλο και περισσότερο απομακρύνεσαι από τον παλιό σου εαυτό.
Το μυαλό συνηθίζει στην υπακοή, η ψυχή όλο και περισσότερο αδειάζει, φτωχαίνει και σταματά να νιώθει το κόσμο γύρω της, ενώ το σώμα γίνεται πια δύσκαμπτο, αφού ακολουθεί τις ίδιες συγκεκριμένες κινήσεις που του έχει ορίσει.
Κι ο χρόνος συνεχίζει να περνά κι εσύ αρχίζεις να πονάς.
Έναν  πόνο που ξεκινά από την άκρη των δακτύλων σου και σιγά σιγά διαπερνά όλο σου το σώμα, φτάνει στην καρδιά σου και πληγώνει την ψυχή σου, καταλήγει στο κεφάλι σου και σου ματώνει το μυαλό.
Και εκείνη τη στιγμή που νιώθεις ότι η ζωή σου τελειώνει, ότι ο θάνατος είναι η σωτηρία σου, ότι ο Θεός σου σε έχει εγκαταλείψει, εμφανίζεται
Εκείνος χωρίς να σου μιλάει.
Κρατά στο χέρι του ένα μαντήλι και σιγά σιγά αρχίζει και σου σκουπίζει τις πληγές του μυαλού σου, της ψυχής σου και του σώματός σου.
Ούτε εσύ του λες τίποτα.
Δεν μπορείς να του πεις τίποτα.
Απλά αφήνεις τα μάτια σου να γεμίσουν δάκρυα χαράς και γαλήνης.
Άλλωστε τι λόγια μπορούν να εκφράσουν εκείνη τη στιγμή, τη στιγμή της λύτρωσης, τη στιγμή της πιο όμορφης συνάντησης;

Βασίλη Παπαδημητρόπουλου

Πηγή: http://evaggelismostheotokou.gr/

Κρατώντας της το χέρι

Κάπως έτσι ξεκίνησε μια ωραία, τρυφερή μα και συγκλονιστική για τα σύγχρονα απάνθρωπα δεδομένα ιστορία, μιας μάνας και της κόρης της…
Χρόνια παραδοσιακά, απλά, ταπεινά και φτωχά. Οικογενειακές στιγμές, που όντως θα συγκινούσαν και τον πλέον αδιάφορο. Ο πατέρας με κόπο και μόχθο παλεύει να μεγαλώσει τα παιδιά του, η μάνα, η τροφός και υφάντρα του σπιτιού, γίνεται κάθε ημέρα θυσία για να αναστήσει τα παιδιά της. Πράγματι, τί χαρακτηριστική εικόνα, εκείνη της μάνας να κρατά από το χέρι την μονάκριβη κόρη της και να την οδηγεί με θαλπωρή και αγάπη ανεπιτήδευτη, δειλά- δειλά στα πρώτα βήματα της ζωής.
Ένα ταξίδι ξεκινά, μια ανθρώπινη ιστορία παίζεται μπροστά μας, εμείς ας κρατήσουμε το νήμα της και ας υφάνουμε μέσα του ο καθένας τους προβληματισμούς και τα ερωτηματικά του.
…Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά άνοιξαν τα φτερά τους και πέταξαν λεύτεροι σαν τα πουλιά στο μακρύ και ανάντι δρόμο της ζωής. Τώρα πια κτίζουν δικές τους οικογένειες, νέα μέλη προστίθενται σ’ αυτές, θλίψεις, χαρές, όμορφες στιγμές συνθέτουν το παζλ της ζωής τους. Μα ξάφνου, ένα απρόσμενο γεγονός, έρχεται να συνταράξει την γαλήνη και να αναπροσαρμόσει τα δεδομένα της πορείας τους.
Τι συνέβη; Θα απορήσετε… Αγώνας, αγωνία για την μάνα που τώρα πια δείχνει τα πρώτα αρνητικά σημάδια μιας αρρώστιας που την είπαν… ναι καλά θυμάμαι…Αλτσχάιμερ . Και τώρα τί μέλλει γενέσθαι;  Ερωτήσεις απανωτές στους γιατρούς, απορίες στους ειδικούς, ψάξιμο στο internet…Ένας πανικός! Πόσο άσχημο το συναίσθημα να περιμένεις να μάθεις, να δεις τα αποτελέσματα των εξετάσεων, να σου πουν οι γιατροί. Η πορεία ήταν διαγεγραμμένη και προκαθορισμένη. Η μάνα ξέχασε ποια ήταν, δεν θυμόταν το όνομά της. Ματιές στα βλαστάρια της, μα ο χρόνος δε γυρνούσε πίσω.
Και τώρα ενώπιον μας η εικόνα που μας συγκλόνισε…
Η κόρη, με τρυφερότητα κρατά το χέρι της μάνας που την πρωτο-κράτησε στην αγκαλιά της, που δεν την καταλαβαίνει, ίσως δεν την αναγνωρίζει, την κοιτά, μα απόκριση δεν παίρνει. Την οδηγεί στο νοσοκομείο για μια κρίσιμη εξέταση. Μένει μαζί της. Εκεί, κοντά της, αφουγκράζεται την αγωνία της, χαϊδεύει το χέρι της και αισθάνεται το δικό της χάδι.  Τελικά οι καρδιές πάλλονται, στον ίδιο ρυθμό, σημαίνουν τον γλυκόηχο ήχο της αγάπης, που δεν μπορεί να ξεχαστεί, να σβήσει και να λησμονηθεί.
Όλα όπως τότε. Τότε που η μάνα βάσταζε από το χέρι το παιδί της, τώρα το παιδί γίνεται μάνα και σηκώνει το βάρος της μητέρας, που πήρε το ρόλο του παιδιού.
Βλέπετε, ένα άγγιγμα, μπορεί να φτάσει μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής. Να ξεπεράσει τα ανθρώπινα δεδομένα. Να δώσει δύναμη, να εμπνεύσει κουράγιο, να δείξει ευγνωμοσύνη, να εκφράσει συμπόνια… να…. Θα πεις! Ένα άγγιγμα! Ναι, ένα άγγιγμα, που όταν χρειάζεται και  πρέπει γίνεται ένα λεπτό άγγιγμα ψυχής.
Και μια συμβουλή:
Αν χρειαστεί, τώρα ή κάποτε, σε στιγμή δύσκολη και λυπητερή, να είσαι εκεί, κοντά, δίπλα, μέσα στον πόνο, κοντά στον πονεμένο, συμπαραστάτης στον αδικημένο, να στέκεσαι όρθιος κρατώντας το χέρι, της μάνας, του πατέρα, του αδελφού, του φίλου.

Μη διστάσεις να το κάνεις…

Γονέας δεν είναι αυτός που έφερε παιδιά στον κόσμο, αλλά εκείνος που κουράστηκε να τα αναθρέψει

Κατά τον Χρυσόστομο γονέας δεν είναι αυτός που έφερε παιδιά στον κόσμο, αλλά εκείνος που κουράστηκε να τα αναθρέψει.
Όχι το "τεκνοποιείν" αλλά το "τεκνοτροφείν" κάνει τον γονέα.
Γιατί δεν κάνει έναν άνθρωπο πατέρα το γεγονός και μόνο ότι συνετέλεσε να γεννηθεί παιδί, αλλά το να το διαπαιδαγωγήσει σωστά.
Και τότε ακούονταν παράπονα για την ανησυχητική πορεία των νέων – ανυπακοή, επανάσταση, θράσος, ασέβεια, αναρχία.
Βέβαια, πόσο ανησυχητική είναι η κατάσταση σήμερα, που η αμαρτία έχει τεράστια κοινωνική αποδοχή, έχει σχεδόν νομιμοποιηθεί και οι προκλήσεις της είναι πιο έντονες στους ασταθείς νέους!
Ο Χρυσόστομος αποδίδει την κατάσταση στην έλλειψη φροντίδας των μεγαλυτέρων και στην ελλιπή αγωγή.
Η αιτία της ανατροπής των πάντων, είναι ότι δεν φροντίζουμε τα δικά μας παιδιά.
Φροντίζουμε για τα σώματα τους, περιφρονούμε όμως την αγωγή της ψυχής τους.
Ρωτά, ελέγχοντας ο Χρυσόστομος.
Θέλεις παιδί υπάκουο;
Από τα πρώτα βήματά του ανάθρεψέ το εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου.
Αν δείχναμε το ίδιο ενδιαφέρον για την πνευματική αγωγή των παιδιών με εκείνο που δείχνουμε για την άλλη κατάρτισή τους θα προλαμβάναμε πολλά κακά.

Μάνα συγγνώμη και… σ΄ευχαριστώ

Ένας νεαρός άνδρας πήγε να υποβάλλει αίτηση για μια διευθυντική θέση σε μια μεγάλη εταιρεία.
 Αφού πέρασε την αρχική συνέντευξη, έπρεπε τώρα να συμφωνήσει και ο γενικός διευθυντής για την πρόσληψη. Ο διευθυντής ανακάλυψε από το βιογραφικό του, ότι ο νεαρός είχε… εξαιρετικές ακαδημαϊκές σπουδές.
Ρώτησε...
-Πως κατάφερες να κάνεις αυτέ τις σπουδές;
Μήπως πήρες υποτροφίες;
-Όχι του απάντησε ο νεαρός.
-Ο πατέρας σου κατέβαλλε όλα αυτά τα δίδακτρα; ρώτησε ξανά ο διευθυντής.
-Ο πατέρας μου κύριε πέθανε όταν ήμουν ενός έτους, η μητέρα μου ήταν αυτή που πλήρωνε τα δίδακτρά μου, απάντησε.
-Που εργάζεται η μητέρα σου;
-Η μητέρα μου εργάζεται ως καθαρίστρια ρούχων.
Πλένει ρούχα για άλλους
Ο διευθυντής ζήτησε τότε από το νεαρό να του δείξει τα χέρια του.
Ο νεαρός έδειξε τα χέρια του τα οποία ήταν λεία και πολύ απαλά.
-Έχεις βοηθήσει ποτέ τη μητέρα σου στο πλύσιμο των ρούχων;
-Ποτέ, η μητέρα μου ήθελε πάντα να μελετώ και να διαβάζω όσο το δυνατόν περισσότερο.
Εκτός αυτού, η μητέρα μου πλένει τα ρούχα πιο γρήγορα από μένα.
Ο διευθυντής είπε:
-Θέλω να σου ζητήσω κάτι.
Όταν πας σπίτι σήμερα, πήγαινε να καθαρίσεις τα χέρια της μητέρας σου και θα τα ξαναπούμε αύριο το πρωί.
Ο νεαρός θεώρησε ότι οι πιθανότητες να πάρει τη θέση, ήταν πολύ μεγάλες.
Όταν πήγε πίσω στο σπίτι, ζήτησε από τη μητέρα του να τον αφήσει να καθαρίσει τα χέρια της.
Η μητέρα παραξενεύτηκε και με ανάμεικτα συναισθήματα άπλωσε τα χέρια της προς το γιο της.
Ο νεαρός άρχισε να πλένει τα χέρια της μητέρας του σιγά-σιγά, ενώ δάκρυα έσταζαν από τα μάτια του όση ώρα το έκανε αυτό.
Ήταν η πρώτη φορά που παρατήρησε ότι τα χέρια της μητέρας του ήταν τόσο ζαρωμένα, και ότι υπήρχαν τόσες πολλές μελανιές πάνω τους.
Μερικές μελανιές μάλιστα ήταν τόσο οδυνηρές, που η μητέρα του βογκούσε όταν τις άγγιζε.
Ήταν η πρώτη φορά που ο νεαρός συνειδητοποίησε ότι ήταν αυτά τα χέρια που έπλεναν σε καθημερινή βάση ρούχα για να μπορέσει να πληρώσει τα δίδακτρά του.
Οι μελανιές στα χέρια της, ήταν το τίμημα που η μητέρα έπρεπε να πληρώσει για την εκπαίδευσή του και το μέλλον του παιδιού της.
Μετά τον καθαρισμό των χεριών της μητέρας του, ο νεαρός άρχισε να πλένει σιγά – σιγά όλα τα ρούχα που είχαν στοιβαχτεί για πλύσιμο, μονολογώντας
"Μάννα συγγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα"
"Μάννα συγγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα"… ενώ δάκρυα συνέχιζαν να τρέχουν από τα μάτια του.
Εκείνο το βράδυ, μητέρα και ο γιος έκατσαν και κουβέντιασαν για αρκετή ώρα.
Την άλλη μέρα το πρωί, όταν ο νεαρός πήγε στο γραφείο του διευθυντή συγκινημένος και βουρκωμένος, βλέποντάς τον έτσι, τον ρώτησε.
-Για πες μου λοιπόν, τι έγινε χθες στο σπίτι σου;
Τι έκανες;
Έμαθες κάτι καινούργιο;
Ο νεαρός απάντησε:
-Καθάρισα τα χέρια της μητέρας μου, αλλά και έπλυνα τελικά όλα τα ρούχα που είχε για πλύσιμο
Τώρα κατάλαβα και εκτίμησα την προσπάθεια της μητέρας μου.
Χωρίς τη μητέρα μου, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα.
Συνειδητοποίησα με την πράξη αυτή, πόσο σημαντική είναι η βοήθεια που σου προσφέρουν οι άλλοι.
Έχω καταλήξει να εκτιμώ την αξία και τη σημασία που έχει το να βοηθά ο ένας τον άλλο στην οικογένεια και στην κοινωνία.
Ο διευθυντής τότε του είπε:
-Αυτό είναι που ψάχνω σε ένα συνεργάτη.
Θέλω να προσλάβω ένα άτομο που δεν θα σκέφτεται μόνο το εαυτό του, που μπορεί να γνωρίζει και να εκτιμά τη βοήθεια, τις προσπάθειες και τα δεινά των άλλων, για να επιτευχτούν κάποια πράγματα στη ζωή και δεν θα θέτει τα χρήματα ως μοναδικό στόχο του στη ζωή του.
Έχεις προσληφθεί!
Αυτό το νεαρό άτομο εργάστηκε πολύ σκληρά, έλαβε αξιώματα στην επιχείρηση και απολάμβανε το σεβασμό των υφισταμένων του.
Κάθε εργαζόμενος που είχε, εργάστηκε επιμελώς και ως ομάδα με τους υπόλοιπους.
Οι επιδόσεις της εταιρείας βελτιώθηκαν σημαντικά.

Πηγή: http://antigrafakias.blogspot.gr/

Το θέλημα του Θεού καλύτερο από το δικό μας

Πολλές φορές ζήτησα με την προσευχή από το Θεό, να μου γίνει κάτι που το νόμιζα καλό, και επέμενα παράλογα να το ζητώ βιάζοντας το θέλημα του Θεού, και δεν
Τον άφηνα να οικονομήσει Εκείνος ό,τι γνωρίζει ως συμφέρον δικό μου.
Και λοιπόν αφού έλαβα ό,τι ζήτησα, στεναχωρέθηκα ύστερα πολύ που δεν είχα ζητήσει να γίνει το θέλημα του Θεού.
Γιατί δεν μου ήρθε το πράγμα έτσι όπως το νόμιζα.

Αγίου Νείλου του Ασκητή

Σήμερα είναι και σήμερα θέλουμε να είναι η Γιορτή της Μητέρας, 2 Φεβρουαρίου (Υπαπαντής) και όχι η δεύτερη Κυριακή του Μάη που μας φορτώσανε κάποιοι πριν κάμποσα χρόνια

Σϋμφωνα με παλιά Ελληνική Παράδοση σήμερα είναι η Γιορτή της Μητέρας, 2 Φεβρουαρίου (Υπαπαντής), διότι σήμερα κλείνουνε 40 μέρες από τα Χριστούγεννα και η Παναγία επήγε στην εκκλησία να "σαραντίσει".
Αυτή λοιπόν η μέρα η Ρωμιοσύνη την αφιέρωσε στη μάνα.
Δυστυχώς αυθαίρετα την δεκαετία του 1960, οι καρεκλοκένταυροι δυτικολάγνοι μας "εναρμόνισαν" με τη Δύση και έτσι πήγαν τη γιορτή της μάνας τη δεύτερη Κυριακή του Μάη (προφανώς για να πουλούνε οι έμποροι λουλούδια αφού τότε δεν υπήρχαν τα θερμοκήπια να παράγουν λουλούδια το χειμώνα)
Σαν σήμερο λοιπόν η Παναγία μας πάει τον νεογέννητο Χριστό στο Ναό και ένας γέροντας παπάς ο Συμεών τον αγκαλιάζει και λέει το περίφημο
"Νυν απολύεις τον δούλο σου Δέσποτα"
(δηλαδή σε ελεύθερη μετάφραση, δεν με νοιάζει τώρα Θεέ μου και να πεθάνω)
Αυτήν την υπέροχη ημέρα, που ακούμε στην Εκκλησία το μελωδικότατο απολυτίκιο (σε ήχο α')
"Χαίρε, Κεχαριτωμένη Θεοτόκε παρθένε εκ σου γαρ ανέτειλεν ο ήλιος της δικαιοσύνης, Χριστός ο Θεός ημών, φωτίζων τους εν σκότει. Ευφραίνου και συ, πρεσβύτα δίκαιε, δεξάμενος εν αγκάλαις τον ελευθερωτήν των ψυχών ημών χαριζόμενον ημίν και την ανάστασιν".
Θέλομε εμείς τη γιορτή της Μητέρας και όχι τη γλυκανάλατη γιορτή που μας φορτώσανε κάποιοι για να μιμηθούμε την Ευρώπη.

Πηγή: http://www.romioi.com/

Μετάνοια σημαίνει αλλάζω νου, αλλάζω τρόπο ζωής...

Συχνά λέμε πως δεν έχουμε ανάγκη μετανοίας, αφού "ούτε σκοτώσαμε, ούτε κλέψαμε".
Το μικρόβιο αυτό της "αναμαρτησίας" είναι ύπουλο και άκρως επικίνδυνο, αφού υποδηλώνει την εσωτερική μας ζόφωση και την πνευματική μας μυωπία:
Αν ανοίγαμε λίγο το παράθυρο της ψυχής μας και έστω μια μικρή δέσμη φωτός έμπαινε μέσα, τότε πραγματικά θα καταλαβαίναμε πόση σκόνη και ακαθαρσία υπάρχει εντός μας, πόσο απέχουμε από την κοινωνία μετά του Θεού και με τη γεύση των ακτίστων ενεργειών Του.
Τέλος στη μετάνοια δεν υπάρχει, για κάτι τέτοιο θα σήμαινε τελεία ομοίωση με το Χριστό.
Ακόμα και τα φαινομενικά μικρά ατοπήματα είναι αμαρτίες που ανεπαίσθητα συσσωρεύονται στη ψυχή όπως τους κόκκους της άμμου που φέρνει ο άνεμος και μας απομακρύνουν από τη Θεία Χάρη (πρβλ.Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα, διήγηση για παπα-Τύχονα Αγιορείτη).
Άλλωστε, μετάνοια επιβάλλεται να έχουμε και για όλα εκείνα που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει για να εγγίσουμε τη Βασιλεία του Θεού και δεν τα πράξαμε.
Επιβάλλεται να αναφέρουμε πως ένας από τους μεγάλους εχθρούς της μετάνοιας είναι η απελπισία.
Πολλές φορές ο διάβολος προσπαθεί να μας υποβάλει πως δεν μπορούν να συγχωρεθούν τα όσα πράξαμε και συνεπώς είμαστε έτσι κι αλλιώς καταδικασμένοι.
Πολύ διδακτική είναι η εξής διήγηση:
Κάποιος μοναχός επισκέφθηκε τον Αββά Σισώη και του είπε πως έπεσε σε αμάρτημα.
Ο όσιος του αποκρίθηκε :
"Να σηκωστείς με τη μετάνοια!".
Ο μοναχός αποκρίθηκε πως δεν είναι η πρώτη φορά που πέφτει και μετανοεί και ο αββάς του είπε:
Και γιατί απελπίζεσαι;
Άμα πέφτεις να σηκώνεσαι και άμα ξαναπέφτεις να ξανασηκώνεσαι! (Γεροντικόν, Αββάς Σισώης). Γνωστή είναι επίσης και η ιστορία του ανθρώπου εκείνου που καθημερινά αμάρτανε παρασυρόμενος από την ηδονή της αμαρτίας και αμέσως μετά έτρεχε στο Ναό και έκλαιγε υποσχόμενος στον Κύριο να μην ξανααμαρτήσει.
Αυτός ο κύκλος επαναλαμβανόταν για πολύ καιρό, ώσπου τελικά ο Κύριος πήρε τη ψυχή του όταν βρισκόταν εντός του Ναού εν μετανοία και οι πατέρες πληροφορήθηκαν ότι αυτή η μετάνοιά του έγινε δεκτή από το Θεό (βλ. Ευεργετινός, Τόμος Α΄, Λόγος Ά).
Η μετάνοια επιβάλλεται να συνοδεύεται στη ζωή μας και με έργα μετανοίας.
"Ποιήσατε ουν καρπόυς αξίους της μετανοίας" βροντοφώναζε ο Τίμιος Πρόδρομος και παρότρυνε εκείνους που είχαν δύο χιτώνες να δίνουν τον ένα, τους τελώνες να μην απαιτούν περισσότερα από εκείνα που έπρεπε, τους στρατιώτες να μην παίρνουν με τη βία τα υπάρχοντα του κόσμου και να αρκούνται στο μισθό τους (βλ. Λουκ. 3, 7-18).
Η μετάνοια λοιπόν είναι μια συνεχής κατάσταση στη ζωή του πιστού.
Μετάνοια σημαίνει αλλάζω νου, αλλάζω τρόπο ζωής, εγκαταλείπω τα έργα του σκότους, επιστρέφω στο Θεό και προσπαθώ να εναρμονιστώ με το θέλημά Του.
Τέλος, μετάνοια σημαίνει ότι οδηγούμαι στο Μυστήριο της Εξομολογήσεως και Συγχωρήσεως, όπου ο ίδιος ο Χριστός δια του ιερέως δέχεται τη μετάνοιά μου.

Διακόνου Ανδρέα Παπαμιχαήλ, Θεολόγου

Η εξομολόγηση της Μάνας που δεν έγινε

Μία μάνα πήγε το παιδάκι της να εξομολογηθεί, όταν αυτή ήταν στο δημοτικό.
Σκεφτόταν, «θα το πάω τώρα, από μικρό, να το ‘χω σίγουρο ότι θα είναι προσεκτικό, ότι θα το φυλάξει ο Θεός και θα ‘ναι στο δρόμο του.
Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο που θα μπορούσα να έχω κάνει.
Έτσι σκεφτόταν.
Ήταν Τετάρτη Δημοτικού το παιδί της.
Έφτασαν στον ναό και λέει η μάνα στον πνευματικό
-Πάτερ, σας φέρνω το παιδάκι μου μικρό, μικρό, να το βάλουμε στο δρόμο του Θεού.
Και λέει ο πνευματικός:
-Άργησες πολύ να φέρεις το παιδί σου.
Ξαφνιάστηκε η μάνα.
-Πάτερ, τώρα αρχίζω και βλέπω ότι καταλαβαίνει μερικά πράγματα καλύτερα.
Όταν ήταν μικρό, δεν το έφερνα, διότι τι αμαρτίες να έχει ένα μικρό παιδί;
Και της απάντησε ο Ιερέας:
-Δεν εννοώ αυτό.
Δεν αναφέρομαι στο παιδί.
Λέγοντας πως άργησες να φέρεις το παιδί σου, εννοώ ότι έπρεπε, πριν απ΄ το παιδί σου, να ‘χεις φέρει τον εαυτό σου.
Και δεν αναφέρομαι στο τώρα, στα τωρινά σου χρόνια.
Που ήσουν τόσα χρόνια εσύ;
Δεν σε ήξερα όταν ήσουν είκοσι χρονών.
Δεν σε ήξερα όταν ήσουν δεκαπέντε.
Δεν σε ήξερα όταν ήσουν εσύ Τετάρτη Δημοτικού.
Εσύ, που ήσουν όταν πήγαινες Τετάρτη δημοτικού.
Που ήσουν από μικρό παιδί;
Το τι είναι το παιδί σου τώρα εξαρτάται από τι ήσουν εσύ τότε.
Εξαρτάται από το πώς μεγάλωσες εσύ.
Έπρεπε να έρθεις εσύ από τότε πριν γεννηθεί το παιδί σου γιατί ήδη του ετοίμαζες από εκείνη την στιγμή όχι μόνο τα γονίδια που πήρε από σένα, μας τις ψυχικές υποδομές και τον χαρακτήρα του.
Διότι, από σένα δεν πήρε μόνο το χρώμα των ματιών, των μαλλιών, το ύψος, την μορφή του προσώπου, το σχήμα του κορμιού και όλο το παρουσιαστικό του.
Πήρε και τον ψυχικό σου κόσμο, το εσωτερικό σου, την χάρη που σκόρπαγε η ψυχή σου.
Την χάρη που είχες ή που δεν είχες.

Πόσο ευθύνη έχουμε;

Από το βιβλίο "Αγάπη για πάντα" - του π. Ανδρέα Κονάνου