Το πως σας βλέπουν οι άλλοι...

Το πώς σας βλέπουν οι άλλοι να μην το λογαριάζετε.
Μόνο του Θεού η κρίση έχει βαρύτητα, ως αλάθητη.
Εμείς οι άνθρωποι δεν γνωρίζουμε καλά καλά ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό, πολύ περισσότερο τον πλησίον...

Να συγχωρείς για να σε συγχωρήσει περισσότερο ο Θεός

Συγχωρείτε τους πάντες
Συγχωρείτε κι όταν σας φταίξουν λίγο και όταν σας φταίξουν πολύ.
Η συγχώρηση δείχνει όχι μόνο ευγένεια ψυχής αλλά και μεγάλη καρδιά.
Αν δεν συγχωρέσουμε τους εχθρούς μας και το αίμα μας να χύσουμε για τον Χριστό στην κόλαση πηγαίνουμε. Αν δεν συγχωρούμε τους άλλους βρισκόμαστε έξω του Παραδείσου!
Να μην δίνουμε την καρδιά μας στα μάταια και πρόσκαιρα του κόσμου τούτου και να μην σπαταλάμε άδικα τον καιρό μας σ΄ αυτά γιατί θα δώσουμε λόγο την ημέρα εκείνη.
Ο Πανάγαθος Θεός μας δίνει πλούσια τα αγαθά Του να τα μοιραζόμαστε μ΄εκείνους που έχουν ανάγκη αλλά εμείς τα κρατάμε όλα για τον εαυτό μας.
Αυτό δεν θα μας το συγχωρέσει ο Θεός...
Θα δώσουμε λόγο για την απονιά μας...

Η Παναγιά είναι ο μεγαλύτερος ευεργέτης όλου του ανθρώπινου γένους

Μας έκανε τη μεγαλύτερη ευεργεσία. Γιατί χάρις στην δική της αρετή επισκέφθηκε την γη ο Ύψιστος Θεός και έγινε άνθρωπος στην άχραντη κοιλία της. Και έτσι σώθηκε ο κόσμος. Υπάρχει άλλη ευεργεσία πιο μεγάλη από αυτή; Μας έφερε τον Σωτήρα και Λυτρωτή. Γι αυτό ονομάζεται ''ευεργέτης''. Γιατί κανείς δεν μας ευεργέτησε τόσο, όσο η αγία Μητέρα του Χριστού.
Κι εμείς το ξέρουμε. Μας το είπαν οι Απόστολοι. Μας το κήρυξαν οι άγιοι πατέρες. Μας το υπενθυμίζουν κάθε μέρα οι κληρικοί μας στις εκκλησίες μας. και καταφεύγουμε σ' Αυτήν με πίστη . Και ψάλλουμε:
''Τη Θεοτόκο εκτενως νυν προσδράμωμεν, αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν εν μετανοία κράζοντας εκ βάθους ψυχής: Δέσποινα, βοήθησον, εφ' ημίν σπλαγχνισθείσα''.
Παναγία μου! φωνάζει η πονεμένη μάνα στο προσκέφαλο του άρρωστου παιδιού της.
Παναγία μου! φωνάζει ο ναύτης στην αγριεμένη θάλασσα.
Παναγία μου! παρακάλεσε ο Κολοκοτρώνης, όταν κινδύνευε η Ελλάδα από τον Δράμαλη.
Παναγία μου! φωνάζει η κοπέλα.
Παναγία μου! κλαίει η χήρα.
Παναγία μου! ακούς από παντού: από καλύβες και μέγαρα, από τρώγλες και ανάκτορα...

Μάθε να προσεύχεσαι

Μάθε να περιμένεις
Μάθε να ακούς
Μάθε να μην μιλάς άσκοπα
Μάθε να κάνεις το σπίτι σου παράδεισο
Μάθε να μην ταπεινολογείς
Μάθε να αγαπάς
Μάθε να στηρίζεσαι στα πόδια σου
Μάθε να εργάζεσαι από νωρίς
Μάθε να βοηθάς
Μάθε να παραδέχεσαι τα λάθη σου
Μάθε να παίρνεις την ευθύνη της ζωής σου
Μάθε να προσεύχεσαι
Μάθε να ζεις για το Χριστό να αγαπάτε όπως μας αγαπάει ο Κύριος μας πολύ μας αγαπάει ο Κύριος μας τόσο που έδωσε τη ζωή του για εμάς μη τον προδώσουμε...
Αμήν.

Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από τον εαυτό τους...

Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από τον εαυτό τους, στις ξένες χώρες και στα ταξίδια, στον πλούτο και στη δόξα, στις μεγάλες περιουσίες και στις απολαύσεις, στις ηδονές και σ’ όλες τις χλιδές και ματαιότητες, που κατάληξή τους έχουν την πίκρα! Η ανέγερση του πύργου της ευτυχίας έξω από την καρδιά μας, μοιάζει με οικοδόμηση κτιρίου σε έδαφος που σαλεύεται από συνεχείς σεισμούς. Σύντομα ένα τέτοιο οικοδόμημα θα σωριαστεί στη γη...
Αδελφοί μου! Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό, και μακάριος είναι ο άνθρωπος που το κατάλαβε αυτό. Εξετάστε την καρδιά σας και δείτε την πνευματική της κατάσταση. Μήπως έχασε την παρρησία της προς το Θεό; Μήπως η συνείδηση διαμαρτύρεται για παράβαση των εντολών Του; Μήπως σας κατηγορεί για αδικίες, για ψέματα, για παραμέληση των καθηκόντων προς το Θεό και τον πλησίον; Ερευνήστε μήπως κακίες και πάθη γέμισαν την καρδιά σας, μήπως γλίστρησε αυτή σε δρόμους στραβούς και δύσβατους...

Η ύπαρξη γίνεται πρόσωπο μέσα στην Εκκλησία

Μας λείπει αυτή η πρωτόπλαστη αθωότητα.
Το να μπορείς να δεις τον άλλο χωρίς πονηριά, χωρίς λογισμούς κρίσης, χωρίς σκέψεις συγκρητισμού.
Μας λείπει αυτή η σχέση με το αληθινό, ο πόθος για την ζωή, το ασυμβίβαστο κίνημα της ψυχής και του σώματος προς το αγνό, το άγιο, το καθαρό, το αιώνιο.
Μας λείπει το κάλλος που μας δόθηκε.
Το απολέσαμε. Το προδώσαμε.
Και εκεί που παραδοθήκαμε στον Άδη, μας δόθηκε κάτι πιο μεγάλο από πριν.
"Ο προσφέρων καὶ προσφερόμενος και προσδεχόμενος καὶ διαδιδόμενος".
Ο Χριστός.
Και η αρχέγονη κλήση μας πήρε άλλο δρόμο.
Χαριτωμένο. Θεανθρώπινο.
Τώρα μέσα στις ελλείψεις μας, δυναμώνουμε.
Τώρα πάνω στον σταυρό μας, ανασταινόμαστε.
Δεν υπάρχει πόνος κι ας πονάμε.
Δεν υπάρχει θάνατος κι ας πεθαίνουμε.
Και οι υπάρξεις γίνονται σχέσεις μέσα στην Εκκλησία Του.
Σχέσεις αγαπητικές κατ'εικόνα του ενδοΤριαδικού προτύπου.
Διότι τελικά η ύπαρξη από μόνη της δεν είναι τέλεια.
Η αγάπη αλλοιώνει την ύπαρξη σε κάτι πιο βαθύ και θεϊκό.
Την κάνει πρόσωπο, την κάνει σχέση, κοινωνία.
Την εναρμονίζει στις κλίμακες της ατέλεστης τελείωσις.
Και πλέον δεν μας λείπει τίποτα.
Τρόπος ζωής γίνεται το μοίρασμα του εγώ.
Αλληλοπεριχώρηση.
Ως εραστές με φόντο την μέθη της ελπίδας.
Με έναν κοινό στόχο. Τον άλλον. Το εμείς.

Aρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος

Ένας ήταν αθώος και αυτόν Τον σταυρώσαμε

Οι αθώοι δεν επιβιώνουν.
Λες και χρωστάνε τον θάνατό τους σε όλους τους ένοχους.
Και έτσι πεθαίνουν.
Πεθαίνουν για να ξαναγεννηθούν ίσως μια μέρα, πιο ένοχοι από ποτέ.
Ένοχοι, γιατί είναι αθώοι.
Αθώος ή ένοχος;
Κανείς δεν είναι πραγματικά αθώος.
Ένας ήταν. Και αυτόν Τον σταυρώσαμε.
Κι όμως δεν διστάζει να ξαναγεννηθεί και εμείς δεν Του την χαρίζουμε ποτέ. Ούτε μία φορά, γιατί φταίει.
Το φταίξιμό Του;
Είναι αθώος και δεν μπορούμε να το βαστάξουμε... μας αγαπά και δεν μπορούμε να το αντέξουμε... υπάρχει και δεν μπορούμε να το πιστέψουμε.
Αν και ένοχοι, μας αθωώνει.
Αυτό είναι το έγκλημά Του, αυτό είναι το αίτιο της καταδίκης Του από εμάς...

Κυριακή προ της Υψώσεως

Είπεν ο Κύριος·  και ουδεὶς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν ει μη ο εκ του ουρανού καταβάς, ο Υιός του ανθρώπου ο ων εν τω ουρανώ. και καθώς Μωϋσής ύψωσε τόν όφιν εν τη ερήμω, ούτως υψωθήναι δει τόν Υιόν του ανθρώπου, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον. ούτω γάρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τόν υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον. Ου γαρ απέστειλεν ο Θεός τον υιόν αυτού εις τον κόσμον ίνα κρίνη τον κόσμον , αλλ΄ ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού.

Απόδοση:
Είπεν ο Κύριος• κανένας βέβαια δεν ανέβηκε στον ουρανό παρά μόνο ο Υιός του Ανθρώπου, που κατέβηκε από τον ουρανό, και που είναι στον ουρανό. Όπως ο Μωϋσής ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του Ανθρώπου, ώστε όποιος πιστεύει σ' αυτόν να μη χαθεί αλλά να ζήσει αιώνια. Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο το μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια. Γιατί ο Θεός δεν έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να καταδικάσει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος δι΄αυτού.

Σχολιασμός:
 Η Κυριακή αυτή ονομάζεται Κυριακή προ της Υψώσεως, γιατί προηγείται της εορτής της υψώσεως του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού που τελείται στις 14 Σεπτεμβρίου. Η ευαγγελική περικοπή είναι απόσπασμα λόγου του Ιησού Χριστού με τον οποίο αποκαλύπτει τη θεϊκή του ταυτότητα και το σκοπό για τον οποίο ήρθε στον κόσμο. Τα θέματα τα οποία θίγονται στη συγκεκριμένη ευαγγελική περικοπή και οι αποκαλύψεις του Ιησού Χριστού είναι ιδιαίτερα σημαντικές.
 Αρχικά βεβαιώνει ότι είναι ο «υιός του ανθρώπου». Αυτός ο όρος σημαίνει ότι είναι ο Μεσσίας, ο απεσταλμένος από το Θεό. Εδώ ο Κύριος θέτει μια αντίθεση, κανένας δεν έχει πάει στον ουρανό παρά μόνο εκείνος που κατέβηκε από τον ουρανό, ο υιός του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι κανένας δε γνωρίζει το Θεό και τα του Θεού παρά μόνο ο υιός του Θεού. Ο Ιησούς Χριστός λοιπόν μπορεί να αποκαλύψει, το θέλημα του Θεού για τους ανθρώπους.
 Ο λόγος του Κυρίου «ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν ει μη ο εκ του ουρανού καταβάς» αποτελεί μια από τις σημαντικότερες διδασκαλίες της Αγίας Γραφής σχετικά με τη γνώση του Θεού από τον άνθρωπο. Ο Ιησούς Χριστός βεβαιώνει ότι μόνο ο ίδιος γνωρίζει το Θεό γιατί προέρχεται από το Θεό.  Επομένως από αυτό συνεπάγεται ότι εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε την τέλεια γνώση του Θεού αλλά ό,τι γνωρίζουμε για τον Θεό προέρχεται από τη δική του αποκάλυψη. Ο ίδιος ο Χριστός αποτελεί την προσωπική αποκάλυψη του Θεού γιατί κατέβηκε από τον ουρανό δηλαδή έχει απόλυτη σχέση με το Θεό. Βέβαια η μεγαλύτερη αποκάλυψη του Θεού δια του Ιησού Χριστού είναι η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο, η οποία αποκαλύφθηκε με τη σταυρική θυσία του Ιησού Χριστού.
 Στη συνέχεια ο Χριστός αποκαλύπτει το σκοπό της επί γης παρουσίας του, που είναι η δωρεά της αιώνιας ζωής. Για να γίνει κατανοητό αυτό χρησιμοποιεί μια εικόνα από την Παλαιά Διαθήκη. Όταν οι Ισραηλίτες βρίσκονταν στην έρημο και κατευθύνονταν προς τη γη της Επαγγελίας άρχισαν να παραπονιούνται για την έλλειψη ψωμιού και νερού. Τότε εμφανίσθηκαν δηλητηριώδη φίδια και για να σωθούν οι Ισραηλίτες ο Μωϋσής ύψωσε σε ξύλο ένα χάλκινο φίδι, που σχημάτισε το σημείο του Σταυρού. Εδώ ακριβώς υπάρχει και μια από τις πολλές προτυπώσεις του Πάθους του Κυρίου μέσα στην Παλαιά Διαθήκη. Όποιος γύριζε και έβλεπε το χάλκινο φίδι τότε σωζόταν. Από αυτή την εικόνα παίρνει αφορμή ο Ιησούς Χριστός για πει ότι κατά τον ίδιο τρόπο πρέπει να υψωθεί και ο ίδιος για να σωθούν οι άνθρωποι, για να κερδίσουν την αιώνια ζωή «ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον». Ο Χριστός θα υψωθεί, δηλαδή θα σταυρωθεί υψούμενος πάνω στο ξύλο του Σταυρού. Αυτή η ύψωση του Χριστού είναι συγχρόνως και το σημείο δόξας του, κάτι που είναι δύσκολο να κατανοήσει η ανθρώπινη λογική. Πρέπει όμως να συμβάλει και ο άνθρωπος για να κερδίσει την αιώνια ζωή με το να επιδείξει την πίστη του.
 Ο Θεός έστειλε τον Υιό του να σώσει τον κόσμο κινούμενος από την αγάπη του προς τον άνθρωπο. Είναι από τα πλέον σημαντικά στοιχεία των εκδηλώσεων του Θεού προς τον άνθρωπο, γιατί αυτή η αγάπη οδηγεί προς τη σταυρική θυσία του Υιού του. Καλείται λοιπόν ο άνθρωπος να έχει αυτό το μέγεθος της αγάπης τόσο προς το Θεό όσο και προς το συνάνθρωπο. Επίσης μας αποκαλύπτει με αυτό τον τρόπο ότι ο σκοπός της παρουσίας του στον κόσμο δεν είναι η κρίση του κόσμου αλλά η σωτηρία των ανθρώπων. Ο Χριστός είναι ο Σωτήρας και προσφέρει τη Σωτηρία η οποία προσφέρεται με την παρουσία του, τη διδασκαλία και τη σταυρική του θυσία.
 Αυτό είναι το δώρο και η χάρη του Θεού προς τον άνθρωπο. Δεν έχει προϋποθέσεις αυτή η αγάπη, είναι ανιδιοτελής, και όπως η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο έφτασε μέχρι του σημείου της σταυρικής θυσίας του Υιού του, έτσι και η αγάπη μέσα στο σύγχρονο κόσμο λαμβάνει σταυρική διάσταση. Η αγάπη απαιτεί σταυρική θυσία και ανιδιοτελή προσφορά προς τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Αυτή η σταυρική αγάπη είναι η διέξοδος στο αδιέξοδο της κρίσης που διέρχεται η κοινωνία μας.

Ηλιάνας Κάουρα, θεολόγου

Ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται...

O Célestin Freinet (1896-1966) ένας από τους παλιούς σύγχρονους παιδαγωγούς που άνοιξε νέους δρόμους στις παιδαγωγικές μεθόδους, παρατηρώντας τα παιδιά, εστιάζοντας στα ενδιαφέροντάς τους, φέρνοντας τη δράση και την ενέργεια της αυλής στην τάξη και την τάξη στην αυλή! Αποτέλεσε και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για πολλούς παιδαγωγούς…

Η συνεχής πορεία της ιστορίας της Θείας Οικονομίας

Η αξία και το νόημα της βιβλικής ιστορίας πηγάζουν από την αναγνώριση της κεντρικής, ιστορικής δράσης του Ιησού Χριστού ως απόλυτης θεϊκής αποκάλυψης στους ανθρώπους. Μόνο τότε η βιβλική ιστορία προσδιορίζεται ως ιστορία της αποκάλυψης και της σωτηρίας, ως ιστορία της αποκάλυψης του Θεού με έναν ιδιαίτερο τρόπο και της οριστικής πραγμάτωσης της «σωτηρίας», μέσα σε μία περιορισμένη αλλά συνεχόμενη πορεία.
Ο Φλωρόφσκυ επισημαίνει ότι τα γεγονότα της Ενανθρώπησης, της Ανάστασης, της Ανάληψης, είναι μεν γεγονότα ιστορικά, αλλά δεν ανταποκρίνονται στα κριτήρια, που θέτει η κοσμική ιστορία. Η διαπίστωση αυτή όμως δεν τα στερεί από την ιστορική τους σημασία. Ο μόνος τρόπος για να επιβεβαιωθούν πλήρως είναι μέσω της πίστης, γιατί η πίστη τοποθετεί το ιστορικό δεδομένο σε μία νέα διάσταση και το εξετάζει στην πλήρη πραγματικότητά του.
 Ο Θεός αποκαλύπτεται για να δράσει υπέρ του ανθρώπου πάνω σε μία ευθεία γραμμή μίας συνεχούς πορείας μέσα στο χρόνο και από τη γραμμή αυτή ελέγχει ολόκληρη την ιστορία, αλλά και όλα όσα συμβαίνουν στη φύση. Η Καινή Διαθήκη γνωρίζει μόνο την ευθύγραμμη, χρονική έννοια του χθες, σήμερα και αύριο.  Η αντίληψη του χρόνου ως ευθύγραμμης κίνησης από τον αρχέγονο χριστιανισμό καθορίζει το πλαίσιο της θεϊκής ιστορίας της αποκάλυψης και της σωτηρίας, που περιλαμβάνει τους καιρούς, που ο ίδιος ο Θεός επιλέγει για να δράσει και τους αιώνες στους οποίους διαιρεί την ιστορία στο σύνολό της.
Όμως η θεϊκή δράση εξελίσσεται με τον πιο συγκεκριμένο τρόπο μέσα στην ίδια την ιστορία, η οποία, από τη θεολογική άποψη, μαρτυρά την αποκάλυψη του Θεού στους ανθρώπους. Για τους πρώτους χριστιανούς το ύψιστο και κεντρικό σημείο της αποκάλυψης είναι η είσοδος του Θεού στην ιστορία για μία φορά, που γίνεται με τέτοιο απόλυτο τρόπο, ώστε να προσδιορίζεται χρονολογικά, όπως κάθε άλλο ιστορικό γεγονός. Ο Λόγος του Θεού, που οικοδόμησε τη δημιουργία στο παρελθόν και υπόσχεται μία νέα δημιουργία στο μέλλον ενσαρκώνεται στο πρόσωπο του Χριστού και συνεπώς αποκτά ιστορική υπόσταση. Η ενότητα της αποκαλυπτικής ιστορίας ως ιστορίας του Χριστού, υπογραμμίζεται εμφατικά στον πρόλογο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, όπου δημιουργία και σωτηρία παρουσιάζονται ως ένα και μόνο έργο του Χριστού και της αποκάλυψης. Εφόσον η ιστορική πράξη του Χριστού εκφράζει απόλυτα τη θεϊκή αποκαλυπτική ενέργεια, είναι επιτακτική ανάγκη οι άλλες θεϊκές, αποκαλυπτικές ενέργειες να συνδυαστούν σε μία ενοποιημένη γραμμή του Χριστού, ώστε να προκύψει μία και μόνη «βιβλική» ιστορία.
Η πρωτοχριστιανική θεολογία υποστηρίζει ότι η γραμμή του Χριστού είναι μία και αρνείται την άποψη ότι η δημιουργία ανήκει μόνο στο Θεό – Πατέρα  και το ιστορικό, λυτρωτικό έργο ανήκει μόνο στο Χριστό. Ο Χριστός είναι ο μεσίτης της κοσμικής και ιστορικής πορείας και η αποκαλυπτική ενέργεια του Θεού ενσαρκώνεται στο πρόσωπο του Χριστού λαμβάνοντας τη μορφή ενός ιστορικού γεγονότος, το οποίο προσδιορίζεται χρονολογικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα κείμενα των πρώτων χριστιανών αποκαλύπτουν το έργο του Θεού εν Χριστώ και συνεπώς αποκτούν τη μορφή μίας συνεχόμενης, χριστοκεντρικής ιστορίας. Οι Ευαγγελιστές και οι Απόστολοι μέσα από την αφήγηση της ζωής και των έργων του Χριστού συνθέτουν μία ιστορική εικόνα του Ενανθρωπήσαντος Κυρίου.
Σύμφωνα με το Φλωρόφσκυ, η Αγία Γραφή είναι ένα βιβλίο για το Θεό, γιατί καταγράφει τις επεμβάσεις του Θεού στη ζωή του ανθρώπου και κοινωνεί το μήνυμα, που απορρέει από τις πράξεις του Θεού. Η Παλαιά Διαθήκη εξιστορεί τις θεϊκές επεμβάσεις στη ζωή του ανθρώπου, οι οποίες σαν σκοπό είχαν να οδηγήσουν το λαό του Ισραήλ στο Χριστό. Οι θεϊκές ενέργειες, που περιγράφονται στην Παλαιά Διαθήκη και που προλειαίνουν το έδαφος για τον ερχομό του Χριστού, κατά κάποιο τρόπο κατοπτρίζονται στις μετέπειτα θεϊκές ενέργειες εν Χριστώ, που εξιστορούνται στην Καινή Διαθήκη και συνεπώς παρατηρείται κάποια συνέχεια στη θεϊκή ενέργεια. Εφόσον η ιερή ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης είναι προσανατολισμένη προς το Χριστό, ο Χριστός είναι η πλήρωση των προφητειών και κατ’ επέκταση της Παλαιάς Διαθήκης. Η έννοια των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης παρόλο που δεν είναι άμεσα ορατή, υφίσταται. Όταν η Εκκλησία ταυτίζει τον πάσχοντα δούλο από το βιβλίο του Ησαΐα με τον εσταυρωμένο Χριστό δεν εφαρμόζει μόνο ένα όραμα της Παλαιάς Διαθήκης σε ένα γεγονός της Καινής αλλά επισημαίνει την έννοια του οράματος με τη θεμελίωσή του σε ένα ιστορικό γεγονός.
Ο Χριστός ακόμη και μετά τη Σταύρωση και την Ανάστασή Του εξακολουθεί να δρα επί της γης υπηρετώντας το θεϊκό σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου. Είναι παρών στην Εκκλησία ως η κεφαλή του σώματός Του, όπου η σωτηρία όχι μόνο αναγγέλλεται και διακηρύσσεται αλλά και τελείται.Άλλωστε σύμφωνα με την αρχή της αντιπροσώπευσης μετά το χρονικό κέντρο της ιστορίας της σωτηρίας – τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού – τη συνέχιση του λυτρωτικού Του έργου έχουν αναλάβει όλοι εκείνοι, που πιστεύουν στην αξία του αντιπροσωπευτικού Του θανάτου. Οι Απόστολοι και η Εκκλησία ως το Σώμα του Ενός αναλαμβάνουν να υπηρετήσουν την εκπλήρωση του θεϊκού σχεδίου της σωτηρίας του ανθρώπινου γένους και της εγκαθίδρυσης της Βασιλείας του Θεού. Εύλογα η επίγεια Εκκλησία ως αντιπρόσωπος του Σώματος του Χριστού διαδραματίζει στην καινοδιαθηκική αντίληψη κεντρικό ρόλο για την υλοποίηση αυτής της αποστολής. Είναι προφανές ότι μέσα στο ιστορικό πλαίσιο, που θέτει η Αγία Γραφή το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συναρτώνται σε μία ενότητα θεϊκού σκοπού, που είναι ο Χριστός.
Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι η γραμμή της σωτηρίας, της εφαρμογής δηλαδή του σχεδίου της Θείας Οικονομίας, χωρίζεται σε τρία τμήματα: ο χρόνος πριν τη δημιουργία, ο χρόνος από τη δημιουργία ως την παρουσία και ο χρόνος από την παρουσία και μετά. Το χρονολογικά νέο στοιχείο, που εισάγει ο Χριστός στον αρχέγονο χριστιανισμό είναι ότι μετά την Ανάσταση οι πιστοί χριστιανοί θεωρούν ότι το κέντρο της γραμμής της σωτηρίας δε βρίσκεται πια στο μέλλον. Σε αντίθεση με τον ιουδαϊσμό το κεντρικό σημείο του χρόνου δεν είναι η μελλοντική έλευση του Μεσσία αλλά η ιστορική ζωή και το έργο του Χριστού, που ήδη συντελέστηκε στο παρελθόν. Η θεώρηση αυτή αποτελεί το θεμέλιο της Καινής Διαθήκης. Άλλωστε όλα τα κείμενα της Καινής Διαθήκης γράφτηκαν μετά την Ανάσταση. Ο Χριστός, όταν κηρύττει ότι η βασιλεία του Θεού έχει ήδη έρθει, γνωρίζει ότι η έγχρονη, επίγεια ζωή του αποτελεί το καθοριστικό κέντρο της ιστορίας της σωτηρίας. Από την άλλη πλευρά υπογραμμίζει το μελλοντικό χαρακτήρα της Βασιλείας.
Η αντίφαση αυτή προκαλεί μία ένταση, η οποία οφείλεται στην τοποθέτηση του νέου χρονικού κέντρου, το οποίο συμπίπτει με τον ερχομό του Χριστού, στο παρελθόν, ενώ σύμφωνα με την παλιά ισχύουσα ακόμη διαίρεση της γραμμής της σωτηρίας η έλευση της Βασιλείας τοποθετείται στο μέλλον. Το στοιχείο της προσδοκίας παραμένει. Αλλά παρόλο που η έλευση της Βασιλείας αναμένεται να συμβεί στο μέλλον, το κέντρο της ιστορίας της σωτηρίας δεν είναι πια το μελλοντικό αυτό γεγονός αλλά το ιστορικό γεγονός της Σταύρωσης και της Ανάστασης του Χριστού.

Ρένος Κωνσταντίνου, θεολόγος