Συγνώμη απ' την ζωή...

Κουράστηκες να υπολογίζεις τα πάντα στην ζωή σου ε; Να νιώθεις ενοχές και ανασφάλειες για κάθε κίνηση ή συναίσθημα σου. Κουράστηκες να περιμένεις την ζωή κι αυτή να αργεί πάντα μια μέρα.. Πες το.. μην φοβάσαι. Ομολόγησε το. Μα όχι σε εμένα. Στον εαυτό σου να το πεις. Με εκείνον που χρόνια τώρα προσπαθείτε να αλληλοεξοντωθείτε.
Μίλα του, πες του, «με κούρασες ρε μπαγάσα, σε κούρασα κι εγώ καρδιά μου. Με πλήγωσες πολύ, σε λάβωσα. Με παίδεψες και εγώ σε τυράννησα ασύστολα και αυτοκαταστροφικά. Τα θέλω και τα όνειρα σου τα κατέστρεψα με αδιόρατη χαρά.
Δεν ξέρω πως έγιναν έτσι τα πράγματα, πως τα έφερε έτσι η ζωή και ζήσαμε σαν δυο μεγάλοι εχθροί. Σαν να μην είμαστε ένα, μα δυο, αντίπαλοι και διαφορετικοί.. Καθημερινά ο ένας πολεμούσε τον άλλο, προσπαθούσαμε με αβυσσαλέο μίσος να αλληλοεξοντωθούμε.
Ξέρεις τι λέω εαυτέ μου; Να.. τώρα που πέρασαν τόσα χρόνια σε μάχες και έριδες, σε ενοχικά κυνηγητά δίχως ανάσες και σε φόβους χωρίς ξημέρωμα, να δώσουμε τα χέρια. Να συμφιλιωθούμε, να πούμε φτάνει. Να μην είμαστε δυο, μα ένα. Όχι εχθροί μα φίλοι σε ένα κοινό δρόμο. Χέρι χέρι να πάμε στην νίκη του θανάτου. Μην τον αφήνουμε να γελάει ειρωνικά που σκορπάμε τις ώρες και τις στιγμές μας, σε αδελφοκτόνες μάχες. Να με κάνεις μια αγκαλιά και εγώ μια πιο μεγάλη. Και να πάμε ξέρεις πού; να πάμε σε ένα ψηλό σημείο, σε ένα λόφο, να σταθούμε μια χαραυγή, κι να πούμε για πρώτη φορά ένα μεγάλο συγνώμη στον Θεό και την ζωή που σκορπίσαμε σε μέρες νόθες….»
"Να κάτσουμε να κλάψουμε πικρά, να πούμε συγνώμη στην ζωή πρώτη φορά".

Πηγή: http://plibyos.blogspot.gr/

Πως να αποδείξω το Θεό;

Τι αξία έχει αδελφοί μου, εάν μιλώ αιώνια για τον Θεό και ο Θεός αιώνια σιωπά; Μπορώ άραγε να υπερασπιστώ το δίκαιο του Θεού εάν ο Θεός δεν το θέσει υπό την προστασία Του; Μπορώ να αποδείξω τον Θεό στους άθεους εάν ο Θεός κρύβεται; Μπορώ να αγαπώ τα παιδιά Του εάν Αυτός είναι αδιάφορος απέναντι στα παθήματά τους; Όχι. Τίποτα από όλα αυτά δεν μπορώ. Οι λέξεις μου δεν έχουν φτερά για να μπορούν να υψώσουν στον Θεό όλους τους πεσμένους και ξεπερασμένους από τον Θεό Ούτε έχουν φωτιά για να ζεστάνουν τις παγωμένες καρδιές των παιδιών έναντι του Πατέρα τους. Οι λέξεις μου δεν είναι τίποτα αν δεν είναι απήχηση και επανάληψη αυτού που ο Θεός με τη δική του δυνατή γλώσσα λέει.
Τι είναι ο ψίθυρος στα βότσαλα της ακτής μπροστά στο φοβερό βουητό του ωκεανού; Έτσι είναι και οι λέξεις μου απέναντι στους λόγους του Θεού. Πώς μπορεί να ακούσει κάποιος τον ψίθυρο στα βότσαλα τα σκεπασμένα από τον αφρό του μανιώδους στοιχείου όταν είναι κουφός μπροστά στο βουητό του ωκεανού; Πως θα δει τον Θεό στα λόγια μου εκείνος που δεν μπορεί να τον δει στη φύση και στη ζωή; Πως οι αδύναμες ανθρώπινες λέξεις μπορούν να πείσουν εκείνον που ούτε οι κεραυνοί δεν είναι σε θέσει να πείσουν; Πως θα ζεσταθεί με μία σπίθα εκείνος που άφησε τη φωτιά πίσω του; Δεν σιωπά ο Θεός αδελφοί μου, αλλά μιλά δυνατότερα από όλες τις θύελλες και τους κεραυνούς.
Δεν εγκαταλείπει ο Θεός τον δίκαιο, αλλά τον παρακολουθεί στα παθήματά του και απαλά τον οδηγεί στον θρόνο. Δεν εξαρτάται ο Θεός από οποιουδήποτε την καλή θέληση, αλλά πράττει τα πάντα εξαρτώμενα από τη δική Του καλή θέληση. Θα ήταν κακόμοιρος ο Θεός μας, εάν εξαρτιόταν από τις δικανικές υπερασπίσεις ενός θνητού ανθρώπου.
Ο Θεός είναι αυτός που είναι, είτε εμείς τον μεγαλύνουμε είτε τον υποτιμούμε. Ο Θεός θα υπάρχει , φωτεινός και μεγάλος όπως και σήμερα. Και τότε που οι ακτίνες του ηλίου μάταια θα αναζητούν ένα ανθρώπινο πλάσμα στη γη και αντί ζωντανών θα ζεσταίνουν μόνον τους τάφους των νεκρών…
Το ζήτημα της υπάρξεως του Θεού και της Θείας του Οικονομίας θα καταστρεφόταν αν εξαρτιόταν από τους λόγους μου και από τις δικές σας συνήθειες. Αλλά το ζήτημα του Θεού, ανεξάρτητα απ’ όλους εμάς θα πετύχει και θα νικήσει. Εκείνος του οποίου τα χρόνια δεν έχουν αριθμό και η οντότητά του δεν έχει αρχή και τέλος δεν μπορεί να αφήσει το «επίγειο σπίτι» του στις διαθέσεις μας, στα αδύναμα δημιουργήματά του, των οποίων η αρχή και το τέλος σχεδόν συναντιόνται σε ένα σημείο, και των οποίων η οντότητα είναι μία κουκκίδα. Δεν είναι ο άνθρωπος φερέγγυος αλλά ο Θεός και πιστός εγγυητής της Βασιλείας της αγάπης στη γη…

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Από το βιβλίο "Αργά βαδίζει ο Χριστός"

Δέξαι ούν και εμέ τον αχρείον δούλον Σου και την μετάνοιάν μου

Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Σωτήρ μου, βρέξον εις την καρδίαν μου την δρόσον της χάριτός Σου, ποτισάτω μου αυτή την διάνοιαν και κοσμησάτω αυτήν τοις άνθεσι της κατανύξεως, της ταπεινώσεως, της αγάπης και της υπομονής. Και τι ταύτα λέγω; Ιδού γαρ η ευχή μου ασθενής και αι αμαρτίαι μου μεγάλαι και ισχυραί, αι αμαρτίαι μου θλίβουσί με και αι ασθένειαί μου αναγκαζουσί με βοάν σοι, Ο ανοίξας τους οφθαλμούς του τυφλού, άνοιξον τα όμματα της διανοίας μου, ίνα διά παντός το κάλλος Σου θεωρώ ο ανοίξας το στόμα της άνω του Βαλαάμ άνοιξον το στόμα μου εις έπαινον και δόξαν της χάριτός Σου. Ο θέμενος όριον τη θαλάσση τω λόγω του προστάγματός Σου, θες όριον τη καρδία μου δια της χάριτός Σου, όπως μη εκκλίνη δεξιά ή αριστερά από των εντολών Σου. Ο δους ύδωρ εν ερήμω λαώ απειθούντι και αντιλέγοντι, δός μοι κατάνυξιν και τοις οφθαλμοίς μου δάκρυα, ίνα θρηνήσω ημέρας και νυκτός τον της ζωής μου χρόνον μετά ταπεινοφροσύνης και αγάπης και καθαράς καρδίας.
Εγγισάτω η δέησίς μου ενώπιόν Σου, Κύριε, και δώρησαί μοι εκ του σπόρου του αγίου της χάριτός Σου, ίνα προσενέγκω σοι δράγματα κατανύξεως...
Οικτείρησόν με ως την πόρνην και τον τελώνην και τον ληστήν. Ούτοι γαρ επί της γής όντες απεγνώσθησας υπό πάντων. Συ δε, Κύριε, προσελάβου αυτούς και παραδείσου τρυφής οικήτορας πεποίηκας. Δέξαι ούν και εμέ τον αχρείον δούλον Σου και την μετάνοιάν μου, ότι καγώ απεγνώσθην υπό πάντων ήλθες γαρ ου δικαίους καλέσαι, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν. Ότι συ πρέπει δόξα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Πατριάρχης Νεόφυτος

Συζυγία αρετής και μωρίας

Ο αγώνας για την απόκτηση μιας αρετής δεν είναι πάντοτε ένα απλό εγχείρημα, δηλ. εύκολη και αυτονόητη κατάκτηση. Χρειάζεται ένας μεγάλος βαθμός εγρηγόρσεως και νήψεως στον αγώνα για την κατάκτηση μιας οποιασδήποτε αρετής, επειδή κάθε αρετή ζευγαρώνεται πολύ εύκολα με την αντίθετή της κακία.
Σε κάθε αρετή αντιστοιχεί η αντίθετη προς αυτήν κακία και δεν είναι συχνά δύσκολο, αγωνιζόμενος κάποιος για την κατάκτηση μιας αρετής, να ολισθήσει στην αντίθετή της κακία. Αυτήν την πραγματικότητα την περιγράφει ως εξής ο όσιος Ιωάννης ο Σιναΐτης (της Κλίμακος).
«Μερικές φορές καθώς αντλούσαμε νερό από τις πηγές αντλήσαμε μαζί με αυτό, χωρίς να το καταλάβουμε, και ένα βάτραχο. Παρόμοια πολλές φορές, καθώς καλλιεργούμε τις αρετές, υπηρετούμε και τις κακίες που χωρίς να φαίνονται είναι συμπλεγμένες μαζί τους. Επί πα­ραδείγματι: Με την φιλοξενία συμπλέκεται η γαστριμαργία, με την αγάπη η  πορνεία, με την φρόνηση η πονηρία, με την πραότητα η υπουλότητα και η νωθρότητα και η οκνηρία… Με την σιωπή η διδασκαλική υπεροψία… Σε όλα δε αυτά ακολουθεί σαν κοινό κολλύριο ή μάλλον δηλητήριο, η κενοδοξία».
Στην περίπτωση επομένως που ο πνευματικός, καλοπροαίρετος αγωνιστής, δεν εφαρμόζει την εγρήγορση και νήψη, κινδυνεύει να εμπλακεί στην παγίδα κάποιας κακίας χωρίς να το αντιληφθεί, επειδή ο νους του και ο λογισμός του είναι προσηλωμένος στην απόκτηση κάποιας σημαντικής αρετής, χωρίς την υποψία της πιθανότητας κάποιας διολισθήσεώς του στην αντίθετη ή παραπλήσια προς αυτήν κακία. Αλλά και ο  Αββάς Θαλάσσιος θα παρατηρήσει ότι «Δίπλα σε όλες τις αρετές είναι φυτεμένες οι κακίες· και μάλιστα τόσο κοντά, ώστε οι πονηροί άνθρωποι να βλέπουν ακόμη και τις αρετές ως κακίες».
Και η παρατήρηση αυτή του αγίου Θαλασσίου δείχνει επίσης ότι η επιδίωξη μιας αρετής είναι συνδεδεμένη με πολλούς κινδύνους εκτροπής του πνευματικού αγωνιστή στους σκόλιους δρόμους της κακίας. Και μάλιστα ο μεγαλύτερος κίνδυνος φαίνεται πράγματι να είναι το «δηλητήριο» της κενοδοξίας, δεδομένου ότι κάθε κακία υπηρετεί την φιλαυτία την εγωλατρία και γενικώς τη στήριξη της ατομικής δαιμονικής αξιώσεως για κάθε είδους «θεοείδειαν», υλόφρονα και γεώδη ή πνευματική», στα πλαίσια της δαιμονικής υποβολής- «και έσεσθε ως θεοί».
Ο όσιος Νείλος ο ασκητής μας δίνει την εικόνα της συζυγίας, της σύμπλεξης αρετής και κακίας στην αδυναμία των πέντε μωρών παρθένων, της γνωστής ευαγγελικής περικοπής, να εισέλθουν μαζί με τον νυμφίο στη χαρά των γάμων, επειδή δεν προνόησαν να έχουν μαζί τους επαρκές έλαιον για τις λαμπάδες τους, αφού υπήρχε πάντοτε η πιθανότητα να χρονίσει ο ερχομός του νυμφίου.
Αλλά ποιά ήταν άραγε η κακία που διέπραξαν οι χαρακτηρισθείσες ήδη υπό του Κυρίου ως μωρές παρθένες;
Κατά τον όσιο Πατέρα, η κακία η οποία αμαύρωσε το κατόρθωμα της παρθενίας των πέντε νεαρών γυναικών ήταν η φιλοχρηματία, η οποία τους στέρησε τη δυνατότητα να κοσμήσουν την παρθενική ψυχή τους με την αρετή της ελεημοσύνης και της ευσπλαχνίας προς τον πάσχοντα ποικιλοτρόπως πλησίον και συγχρόνως τις εμπόδισε να εισέλθουν στη χαρά των γάμων με τον νυμφίο.
Έτσι οι μωρές παρθένες παρουσιάζουν μια αντίφαση, την οποία ο όσιος Νείλος προβάλλει με τα ζωηρά χρώματα μιας ως μη ώφειλε συμπεριφοράς.
Είναι βέβαια γεγονός ότι, κατά τον όσιο Πατέρα, οι μωρές παρθένες απεδύθησαν σ’ ένα σκληρό αγώνα για να κατακτήσουν την αρετή της παρθενίας· «ενίκησαν την τυραννίδα της φύσεως, εχαλίνωσαν μαινόμενη επιθυμία, κατέσβεσαν την καιόμενη φλόγα της ηδονής, εφίμωσαν με τη δύναμη του πνευματικού νόμου το φρόνημα της σαρκός, επάτησαν, χωρίς να βλαβούν στο παραμικρό, τους καιόμενους άνθρακες των ερεθισμών προς ακολασίαν».
Ενώ λοιπόν οι μωρές παρθένες έκαναν αυτόν τον δυσκολότατο αγώνα (που για πολλούς ανθρώπους είναι αδύνατος), έμειναν απαθείς στην εκδήλωση και προσφορά συμπαθείας και ελέους προς τους αναξιοπαθούντες αδελφούς, που αποτελούσε έργο ευχερές, αφού «ου πόνος, ούχ ιδρώς, ου κάματος, βούλησις δε μόνη» εχρειάζετο για τη θεοφιλή πραγματοποίησή του.
Αυτή η αντίφαση μεταξύ της κατακτήσεως μιας τόσο σπουδαίας αρετής, όπως η παρθενία, και της παραλείψεως ενός τόσο σημαντικού χρέους φιλανθρωπίας και οικτιρμών προς τους πάσχοντας αδελφούς δικαιολογεί, κατά τον όσιο Νείλο, τον χαρακτηρισμό των πέντε αυτών γυναικών ως μωρών, που τους προσήψε η θεία Γραφή. Διότι· «το δυσχερές, και του αδυνάτου πλησίον την παρθενίαν κατορθώσασαι, του ελάττονος και λίαν αν ευκόλου κατημέλησαν».
Συχνά, ο καλοπροαίρετος – συνειδητός πνευματικός αγωνιστής, εφόσον νήφει και γρηγορεί και διαλέγεται με πνεύμα ταπεινώσεως με τον εσώτερο εαυτό του, τον κρυπτό της καρδίας άνθρωπο, μπορεί να εντοπίσει στην προσωπική του ζωή αυτή τη συζυγία αρετής και μωρίας. Ίσως οι περισσότεροι χριστιανοί είμαστε ενάρετοι σε κάποιες πλευρές της ζωής μας αλλά συγχρόνως και θύματα ή δούλοι μιας μωρίας, κάτω από την σκέπη της οποίας φιλοξενούνται αντιφάσεις και αναπαύονται παραβάσεις ευαγγελικής ζωής.
Σε τέτοιες περιπτώσεις εντοπίζονται, με πειστική ενάργεια, ενδοψυχικές ακαταστασίες, διασπάσεις και δυσαρμονίες, οι οποίες έχουν επισημανθεί επιγραμματικά από την αποστολική γραφίδα του αγίου Ιακώβου του αδελφοθέου· «Ανήρ δίψυχος ακατάστατος εν πάσαις ταις οδοίς αυτού».
Συχνά έχουμε ίσως καθορίσει (συνειδητά ή υποσυνείδητα) ένα «κομμάτι» του εαυτού μας για τα «θρησκευτικά» μας καθήκοντα ή για κάποιο είδος πνευματικής ζωής, που καθησυχάζει τη συνείδησή μας, ότι είμαστε άνθρωποι του Θεού. Αλλά έχουμε επίσης εγκαταλείψει ένα άλλο «κομμάτι» του εαυτού μας στο έλεος της λατρείας των ειδώλων του κόσμου τούτου. Αυτή ακριβώς είναι, σε τέτοιες περιπτώσεις, η μωρία των χριστιανών· μια ανόσια συμπόρευση με τη μωρία του κόσμου, που μας αποδεικνύει ανθρώπους του κόσμου τούτου. Συχνά συλλαμβανόμαστε άνθρωποι του κόσμου τούτου, τη στιγμή που διατηρούμε μέσα μας την αυτοσυνειδησία του ανθρώπου του Θεού και της Εκκλησίας Του.
Τέτοιες πάντως ανόσιες συζυγίες έχουν διδάξει τον πατερικό άνθρωπο να είναι αποκλειστικά προσανατολισμένος στον κακό εαυτό του, στα κρύφια και άγνωστα σ’ αυτόν αίτια των αδυναμιών του και των συμπεριφορών εκείνων, που προκαλούνται από υποβολές του παλαιού ανθρώπου, ο οποίος, ως ανύστακτος και επίβουλος ανταγωνιστής του, προσπαθεί να εξουδετερώνει το όφελος των πνευματικών του κατακτήσεων.
Η στάση αυτή του πατερικού ανθρώπου μάς διδάσκει να κλείνουμε τα μάτια μας στη λάμψη κάποιας αρετής ή κάποιου χαρίσματός μας και να τα κρατάμε αδιάλειπτα ανοικτά στο «σκότος το εν ημίν». Μια τέτοια εγρήγορση και νήψη δεν ευνοεί ασφαλώς ανόσιες και μωρές συζυγίες αρετής και κακίας.

Ιωάννη Κορναράκη, Ομότιμου Καθηγητού Παν/μίου Αθηνών

Πηγή: http://iliaxtida.wordpress.com/

Οι σκιές που συνθέτουν...

Όταν περνάμε μια δύσκολη φάση στην ζωή μας, διαμορφώνεται μέσα μας, μια πολύ γκρίζα απόχρωση, λίγο πριν από το απόλυτο σκοτάδι. Μία αίσθηση βαθιάς απουσίας. Θλίψη και οργή γεμίζουν τα σωθικά μας. Αισθανόμαστε ότι όλοι είναι απόντες, ακόμη και ο Θεός, εκτός από τον τύραννο και δήμιο εαυτό μας. Νιώθουμε ότι τίποτα δεν θα είναι όπως πριν, κι ίσως να μην υπάρξει και μετά. Κι όμως, περνάει και αυτό κι αυτά κι άλλα πολλά που σίγουρα μες στην ζωή θα ανταμώσουμε. Και σαν σηκώσουμε κεφάλι καθώς λέμε, κάνουμε τον σταυρό μας, που τελικά πονέσαμε, δακρύσαμε, αισθανθήκαμε αδύναμοι και φοβισμένοι, γιατί όλα αυτά μαζί μας δίδαξαν, μας βάθυναν και καλλιέργησαν εντός μας ότι πιο όμορφο υπάρχει στην ψυχή μας.
Είναι τελικά όλες αυτές οι μαύρες σκιές που απλώνονται στην ζωή μας, που συνθέτουν το φως στο πρόσωπο μας.
Δίχως αυτές δεν θα είμαστε εμείς…

Πηγή: http://plibyos.blogspot.gr/

Η χαρά είναι στα απλά...

Μια από την βασικές αιτίες που δεν χαιρόμαστε στην ζωή μας, είναι ότι περιμένουμε να συμβεί κάτι σπουδαίο, μεγάλο, φοβερό και εκπληκτικό, για να πούμε έχω αιτία να είμαι χαρούμενος.
Όμως δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα.
Άδικα περιμένουμε.
Η ζωή είναι μικρά πολύ μικρά καθημερινά πράγματα.
Εκεί είναι η ομορφιά της.
Μαθαίνουμε να μην αναβάλουμε την χαρά, περιμένοντας μια μεγάλη στιγμή.
Η χαρά είναι κρυμμένη στο πρωινό ξύπνημα, στην χαραυγή, στο καφέ ή τσάι που φτιάχνεις ή πίνεις.
Στην προσευχή που έχει ευχαριστία και δοξολογία.
Σε ένα καντήλι που θα ανάψεις, σε ένα λιβάνι που θα μυρίσεις, στο φαγητό που ετοιμάζεις για σένα ή την οικογένεια σου.
Στην δουλειά που κάνεις ή μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους.
Στον περίπατο με έναν φίλο, με ένα ζώο ή με έναν καλό φίλο.
Στην βροχή που σε πλένει, στην γη που σε κρατά, στον αέρα που σε σκορπά, στην φωτιά που μέσα σου κεντά.
Στην χειραψία που είσαι παρών.
Στην αγκαλιά που δεν είσαι απών.
Στο φιλί που λαχταράς, στην ψυχή που αγαπάς στο έρωτα που δεν ρωτά.
Πάψε να τα αναβάλεις όλα για μετά, δεν υπάρχει παρά μόνο στον νου σου, το μόνο που υπάρχει είναι το τώρα, και εσύ δυστυχώς έμεινες στο πουθενά.

π. Χαράλαμπος -Λίβυος- Παπαδόπουλος

Οι δοκιμασίες είναι όπως η λάσπη και το κερί

-Γέροντα, βλέποντας κανείς τις εφημερίδες, τις ειδήσεις, το τι συμβαίνει στη γειτονιά μας, στον κόσμο ολόκληρο, διαπιστώνει ότι είναι διάχυτος ο πόνος. Ο πόλεμος, η αρρώστια, ο καρκίνος, οι δοκιμασίες. Γιατί τα επιτρέπει ο Θεός της Αγάπης αυτά;
-Να ξέρετε ότι ο καλός Θεός δεν θέλει να εκδικηθεί κανέναν. Ο Θεός δεν θέλει να γίνει δήμιος με κανέναν. Ο Θεός πολλές φορές συλλαμβάνει και παίρνει την ασθένεια του ανθρώπου και τον βοηθά να έρθει πιο κοντά του. Να μαλακώσει η καρδιά του. Θυμάμαι τον Γερο-Παΐσιο που έλεγε: ”Πολλές φορές οι δοκιμασίες είναι όπως τη λάσπη και το κερί. Όταν ο ήλιος δώσει πάνω στη λάσπη, η λάσπη γίνεται πιο σκληρή. Όταν ο ήλιος δώσει εις το κερί, το κερί λιώνει.
Δεν γίνεται σκληρό.” Εξαρτάται ο άνθρωπος σε ποιαν ομάδα είναι και πως φτιάχνει τη ζωή του για να μπορέσει η δοκιμασία να μην τον σκληρύνει, αλλά να το μαλακώσει, να τον ταπεινώσει. Να τον φέρει πιο κοντά στον Θεό και να καταλάβει τις δοκιμασίες, ότι ο άνθρωπος έχει ορισμένες δυνατότητες και μόνο. Βλέπετε ένας άνθρωπος, μια στάλα αίματος να μπει στο μυαλό του,  αχρηστεύτηκε ο άνθρωπος.

Γέροντας Εφραίμ
Καθηγούμενος Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου

Μήπως είσαι κι Εσύ ένα ψέμα του μυαλού, μια ψευδαίσθηση ή αυταπάτη...

Μήπως είσαι κι Εσύ ένα ψέμα του μυαλού, μια ψευδαίσθηση ή αυταπάτη;
Είπες, Κύριε, πώς είσαι η Αγάπη.
Γύρω μου όμως το μίσος βασιλεύει.
Είναι, λοιπόν, ψέμα η δύναμη της αγάπης;
Είπες, Κύριε, πώς είσαι το Φως.
Γύρω μου βασιλεύει το σκοτάδι.
Είναι, λοιπόν, ψέμα η σημασία του φωτός;
Είπες, Κύριε, πώς είσαι η Οδός.
Γύρω μου όμως ελάχιστοι Σε ακολουθούν.
Είναι, λοιπόν, ψέμα η αληθινή οδός;
Είπες, Κύριε, «Ειρήνην τήν εμήν δίδωμι υμίν».
Όμως γύρω μου μόνο πραγματική ειρήνη δεν βλέπουμε τόσο στις καρδιές, όσο και ανάμεσα στα άτομα, αλλά και σε μεγάλη κλίμακα ανάμεσα στους λαούς. Παύουν οι πόλεμοι σε κάποια μέρη της γης, για ν΄ ανάψουν καινούργιες πυρκαγιές σε άλλα μέρη με όλα τα φοβερά επακόλουθα, που αυτές οι καταστάσεις συνεπάγονται.
Είναι, λοιπόν, ψέμα η προσφορά της ειρήνης Σου;
Είπες, Κύριε, «Μή αντιστήναι τώ πονηρώ».
Όμως στον κόσμο επικρατεί η συνεχής αντιδικία και η εκδικητικότητα, η βία και η αδιαλλαξία.
Είναι, λοιπόν, ψέμα η αρχή της ειρηνικής αντιμετωπίσεως του κακού;
Είπες, Κύριε, πώς είσαι η Αλήθεια.
Γύρω μου βλέπω να λατρεύεται «εμμανώς» το ψέμα. Οι άνθρωποι ήδη «από μέν τής αληθείας τήν ακοήν αποστρέφουσιν, επί δέ τούς μύθους (από αυτούς καταγοητευμένοι) εκτρέπονται».
Είναι, λοιπόν, ψέμα η γοητεία της αλήθειας;
Είπες, Κύριε, «Ιδού εγώ μεθ΄ υμών ειμί έως τής συντελείας τού αιώνος».
Γύρω μου όμως ζουν οι άνθρωποι σα να μην υπήρξες καν, σα να μην πάτησες ποτέ στη γη μας. Και φαίνεται σα να δείχνουν όλα πώς είσαι ο μέγας Απών.
Είναι, λοιπόν, ψέμα αυτή μας η πίστη;
Είπες, Κύριε, Κοντά σ΄ αυτά και άλλα πολλά παρόμοια.
Είναι, λοιπόν, όλα αυτά μια τραγική (αυτ)απάτη
κατά πώς διακηρύσσουν κάποιοι με φανατισμό και με κάθε τρόπο;
Παιδί μου,
Εγώ δεν ήρθα να επιβάλω όλα αυτά που αναφέρεις και όσα άλλα διακήρυξα με λόγο και με πράξη είπα κατηγορηματικά:
«όστις θέλει οπίσω μου ελθείν ακολουθείτω μοι».
«Ιδού έστηκα επί τήν θύραν καί κρούω εάν τις ακούση τής φωνής μου και ανοίξη την θύραν, εισελεύσομαι πρός αυτόν».
Ακόμη και σ΄αυτούς, που δέχτηκαν την πρόσκλησή μου, είπα εξ αφορμής κάποιων, πού με αρνήθηκαν: «μή καί υμείς θέλετε υπάγειν;»
Είστε ελεύθεροι από μένα. Εγώ δεν θέλω να με ακολουθήσει κανένας αναγκαστικά, αλλά ελεύθερα. Πώς, λοιπόν, να μή βλέπεις αυτά, που μου αναφέρεις, αφού οι άνθρωποι δεν θέλουν να με ακολουθήσουν; Πώς να μην υπάρχουν όλ΄ αυτά, πού διαπιστώνεις;
Μάλιστα, Κύριε!
Αυτές οι αμφιβολίες εκφράζονται απ΄ όσους δεν πιστεύουν σε Σένα, Κύριε, γι΄ αυτό και θεωρούν απραγματοποίητα αυτά, που Εσύ ο ίδιος και είσαι και μεταδίδεις. Πραγματικά, δεν θέλησες ποτέ να τα επιβάλεις. Ζήτησες να Σε ακολουθήσουμε ελεύθερα όσοι θέλουμε. Όσοι, όμως, Σε ακολουθούμε ελεύθερα και με όλη μας την καρδιά, γευόμαστε αυτά τα αγαθά, πού μας προσφέρεις και ζούμε την παρουσία Σου στις καρδιές μας, αποδεχόμενοι ολόψυχα το λόγο της Χάριτός Σου. Όσο κι αν προσπαθήσει ο κόσμος γι΄ αυτά χωρίς Εσένα, δεν πρόκειται ποτέ να τα γευτεί ως πραγματικότητες στο εφήμερο γήινο πέρασμά του.
Αυτά λοιπόν, που εκφράζονται ως αμφιβολίες, δεν μπορώ να τα δεχτώ, Κύριέ μου, ποτέ και με κανένα τρόπο!
Κι αν ήταν να κάνω εκλογή ανάμεσα σε Σένα και στην αλήθεια, θα διάλεγα Ε σ έ ν α !
Χωρίς Εσένα η αλήθεια δεν είναι αλήθεια, το φως δεν είναι φως, η αγάπη δεν είναι αγάπη, η πραότητα δεν είναι πραότητα, το αγαθό δεν είναι αγαθό, η ειρήνη δεν είναι ειρήνη, η καλοσύνη δεν είναι καλοσύνη.
Μονάχα για ένα Σε παρακαλώ θερμά:
«Κύριε, πρόσθες ημίν πίστιν! Πρόσθες ημίν πίστιν! Πρόσθες ημίν πίστιν»
σταθερή κι ακλόνητη στο πανάγιο Πρόσωπό Σου και σε ό,τι μας διαβεβαίωσες μια για πάντα!

Από το βιβλίο «Κατοπτρισμοί» του Ιερομόναχου Ευσεβίου

Γυρνώντας σε εκείνα που αγαπήσαμε

Ακόμη μια φορά μας αξιώνει ο Θεός να γιορτάσουμε το χαρμόσυνο γεγονός του ερχομού του Χριστού. Αυτή η περίοδος των γιορτών ακούγεται πως είναι η γιορτή των παιδιών.
Κι όμως εγώ θα έλεγα πως αυτή η γιορτή είναι αποκλειστικά η γιορτή των μεγάλων.
Πως θα χαρούν τα παιδιά αν οι μεγάλοι δεν είναι οι ίδιοι χαρούμενοι;
Πως θα πείσεις για τον Χριστό αν δεν είσαι εσύ ένας μικρός Χριστός;
Σ' αυτές λοιπόν τις γιορτές νομίζω πως ο Θεός μας δίνει την ευκαιρία να θυμηθούμε αυτά που πραγματικά αξίζουν να αγαπάς. Ειδικά φέτος μέσα από αυτή την κατάσταση που επικρατεί στην πατρίδα μας χρειάζεται να γιορτάσουμε με περισσότερη πίστη και αγάπη όλες αυτές τις μέρες των Χριστουγέννων ώστε αυτό να συνεχίσει και μετά τα Χριστούγεννα.
Ένα απλό χριστουγεννιάτικο τραπέζι που δεν θα ξεχνά και όσους δεν το χουν έστω και με την προσευχή μας, δυο ευχές αληθινές, καρδιακές που δεν θα κάνουν διάκριση, που θα χωρούν τους πάντες, δυο λόγια παρήγορα, μια προσπάθεια να βοηθήσουμε να χαρούν και άλλοι τα Χριστούγεννα, μια ώθηση στις ψυχές μας να ανέβει ένα σκαλάκι, να ευχαριστήσουμε το Θεό έστω και στο ελάχιστο.
Αν τα Χριστούγεννα σημαίνουν αγάπη τότε ο νέος χρόνος που ακολουθεί τη γιορτή αυτή δεν είναι τίποτα άλλο απ' την αρχή της δικής μας προσπάθειας να αυξήσουμε την αγάπη μας, να μειώσουμε την αδράνεια μας, να εξαλείψουμε τον εγωισμό μας, να χαμηλώσουμε το κεφαλάκι μας, να ανοίξουμε την καρδιά μας, να μεγαλώσουμε την αγκαλιά μας, να μετριάσουμε τα λόγια μας,..

Με άρωμα φιλίας

Περνάνε τόσοι άνθρωποι από τη ζωή μας που ''φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα'', άλλοι που έρχονται να πάρουν, άλλοι που έρχονται να δώσουν και οι καλύτεροι από όλους, αυτοί που έρχονται για να μοιραστούμε.
Αυτοί οι τύποι που αξίζουν, που είναι «η οικογένεια» που εσύ επιλέγεις, οι καλύτεροί σου φίλοι με λίγα λόγια. Αυτοί που ποτέ δεν κατάλαβες πως και πόσο “άνετα” τρυπώνουν στη ζωή σου και μερικοί πόσο αθόρυβα βγαίνουν από αυτή αφήνοντας πίσω τους ένα απαλό, νοσταλγικό άρωμα.
Στη λέξη φίλος βάλτε την παρέα σας. Μπορεί να ήταν παραπάνω από ένα πρόσωπα και φυσικά μπορεί να ήταν γένους θηλυκού. 2, 4, 6, 8. Αριθμός ζυγός, πολύ καλό αυτό, κανείς ακέραιος επομένως, κανείς δεν μένει μόνος.
Αν καθίσουμε να συλλογιστούμε, να ανατρέξουμε στο παρελθόν μας, θα μας έρθουν ουκ ολίγες ανθρώπινες φιγούρες στη μνήμη που κάποτε έφεραν τον τίτλο «φίλος» και τώρα φαντάζουν φαντάσματα.
Άνθρωποι που μοιραστήκαμε γέλια, δάκρυα, ξενύχτια, μεθύσια, βόλτες, τετράδια, φοβίες, ντροπές, στιγμές. Αμέτρητες στιγμές που έχουν κλειδωθεί καλά στο σεντούκι των αναμνήσεων και που πλαισιώνουν μία ολόκληρη ζωή, τη δική μας ζωή!
Για σκεφτείτε, όλοι είχαμε έναν παιδικό φίλο από τη γειτονιά ή από τον οικογενειακό μας κύκλο που είχαμε ματώσει τα γόνατα μας από το παιχνίδι μαζί του, είχαμε μοιραστεί το ποδήλατό μας και είχαμε ξημεροβραδιαστεί, μέεεεερες ατελείωτες, μέχρι να ακουστούν οι φωνές των μανάδων μας για να μαζευτούμε στο σπίτι.
Έπειτα ήρθαν οι πρώτες τάξεις του σχολείου, οι πρώτες φοβίες, οι πρώτες σκανταλιές, τα πρώτα "σκέφτομαι και γράφω". Και ήταν αυτός ο φίλος η αιτία που μας έκανε να ξυπνάμε με όρεξη κάθε πρωί σκεπτόμενοι ότι πάμε να τον συναντήσουμε και ότι θα περάσουμε μαζί του τα διαλείμματα.
Κι ήρθε η στιγμή που μεγαλώσαμε.
Νέο σχολείο, νέα πρόσωπα, νέες φοβίες, κι έτσι πάψαμε να είμαστε στην ίδια τάξη μαζί του και πριν προλάβουμε να το καταλάβουμε πήρε κάποιος άλλος τη θέση του, ο διπλανός μας στο ίδιο θρανίο.
Όπου μαζί του κάναμε τις πρώτες κοπάνες, τα πρώτα σκονάκια και μαζί αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε τη διαφορετικότητα των δύο φύλων και η σκέψη μας άρχισε να παίρνει πιο πονηρή διάσταση.
Τρέξτε όλοι γρήγορα πίσω ξεθάψτε από το χρονοντούλαπο τον φάκελο με την ένδειξη ''Λύκειο'' στο πλάι. Οι πρώτοι έντονοι προβληματισμοί «τι θέλω να γίνω στη ζωή μου», πρόγραμμα φορτωμένο μέχρι εκεί που δεν πάει, τα ερωτικά καρδιοχτύπια να βρίσκονται στο top10 και μέσα σε όλα αυτά ένα πρόσωπο που ξεχώριζε από όλα τα άλλα… ο φίλος μας! Αυτός με τον οποίο πριν φύγουμε για σπουδές δώσαμε όρκο παντοτινής φιλίας, αλλά ως γνωστόν «κάθε φορά που σχεδιάζουμε το μέλλον, ο Θεός γελάει μαζί μας».
Κι ύστερα; Ύστερα ήρθε η φοιτητική παρέα. Αφού πρώτα πέρασε ένας λόχος από υποψήφιους πάλι κάποιος κατάφερε να κερδίσει την διακεκριμένη θέση του «φίλου». Κι αυτή τη φορά ο δεσμός είναι πιο έντονος γιατί είσαι μακριά από το σπίτι σου, μακριά από τους «φίλους» σου, έχοντας να αντιμετωπίσεις πρωτόγνωρες καταστάσεις σε μία κρίσιμη ηλικία. Και με αυτή σου την παρέα μοιράζεσαι όλες σου τις «παιδικές αναμνήσεις» και κάνεις αναφορά συχνά - πυκνά στους φίλους του παρελθόντος.
Είναι αυτός ο φίλος που μας κουβάλησε στους ώμους του τα βράδια που δεν μπορούσαμε να βρούμε τον δρόμο του γυρισμού και μας ανέβαζε το ηθικό σε κάθε ερωτική απογοήτευση και μας έφτιαχνε σούπα με μαλλιά αγγέλων όταν αρρωσταίναμε (γιατί «η μαμά» μας ήταν μακριά). Ήταν αυτός που μας ωθούσε στις τρέλες αλλά παράλληλα μας έκανε κήρυγμα όταν έπρεπε και διαβάζαμε παρέα τις νύχτες στις περιόδους εξεταστικών.
Ακολουθούν οι φίλοι από τον χώρο εργασίας, από το γυμναστήριο ή τον χορό και πάει λέγοντας.
Και είναι όλοι αυτοί μαζί που έβαλαν στη ζωή σου χρώμα και την γέμισαν αξέχαστες στιγμές αλλά για κάποιο λόγο χαθήκατε.
Δεν αναφέρομαι σε φιλίες «ύπουλες», βρώμικες, όπου υπήρξε φθόνος ή συμφέρον και χάλασαν κάποια στιγμή. Αναφέρομαι σε όλα αυτά τα πολύ αγαπημένα μας πρόσωπα που ανήκουν πλέον στο παρελθόν αλλά πάντα η θύμησή τους συνοδεύεται από μία γλυκιά νοσταλγία και μία κρυφή επιθυμία να μάθεις «τι να κάνει άραγε, αυτή η ψυχή;».
Σε αυτούς που όλοι έχουμε πιάσει τους εαυτούς μας να αναζητούν στο διαδίκτυο ιδίως στα social media κάτι δικό τους, μία φωτογραφία, ένα γεγονός, σαν να προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τον κρυμμένο θησαυρό.
Σε αυτούς που μας βοήθησαν να πάμε τη ζωή μας ένα βήμα παραπέρα και συντέλεσαν με τον δικό τους τρόπο στο να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα κι ας μην εξακολουθούν να υπάρχουν ενεργά σε αυτή.
Σε όλους αυτούς που το ερώτημα «Γιατί να χαθούμε;» όσο κι αν το δουλεύουμε στο μυαλό μας, παραμένει αναπάντητο.
Συνήθως η απομάκρυνση από τα κολλητά μας φιλαράκια γίνεται σταδιακά. Η ρουτίνα της καθημερινότητας και οι τρελοί ρυθμοί που καλούμαστε να ακολουθήσουμε, μας κάνουν να χάνουμε την αίσθηση του χρόνου με αποτέλεσμα να χανόμαστε με εκείνους που κάποτε δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε πως θα υπήρχε αύριο χωρίς αυτούς. Η δουλειά, η εξέλιξη μίας ερωτικής σχέσης, η δημιουργία οικογένειας, η αλλαγή βάσης (πόλης) είναι κάποιοι από τους βασικότερους λόγους.
Δεν μαλώσαμε… Δεν ειπώθηκε κανένα «αντίο»… Απλώς ο καθένας χάραξε τη δική του πορεία και οι δρόμοι μας κάπου εκεί χώρισαν. Μπορούμε πιστεύω όλοι με ευκολία να παραδεχτούμε ότι τους αγαπάμε το ίδιο όσο τότε που υπήρξαν συμπρωταγωνιστές στο σενάριο της ζωής μας και πως μόνο χαμόγελο μπορούν να σχηματίσουν στα χείλη μας και μια γλυκιά νοσταλγία.
Ας αφιερώσουμε λοιπόν αυτό το άρθρο σε όλους αυτούς που πέρασαν. «Ακούμπησαν» με τον καλύτερο τρόπο την ψυχή μας και μας χάρισαν αμέτρητες όμορφες, αξέχαστες στιγμές, αλλά για πολλούς και ταυτόχρονα για κανέναν λόγο χαθήκαμε...
Στα ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ μας!

Μαρία Σκαρλάτου

Πηγή: http://enfo.gr/