Αύγουστος 1963 προσκύνημα στο Άγιον Όρος

Προσκύνημα στο Άγιον Όρος Αύγουστος 1963 963-1963 1000 χρόνια από την ίδρυση της μοναστικής πολιτείας στο Όρος Άθως κινηματογραφήθηκε το 1963 ψηφιοποιήθηκε το 2013 από τον Γιατρό Μανώλη Αρ. Χριστουλάκη.
Το παρών βίντεο είναι πνευματική ιδιοκτησία του κ.Μαν. Αριστ.Χριστουλάκη.

Συνάντηση με τον προσωπικό Θεό

Βλέποντας πρόσωπο με πρόσωπο τον Προσωπικό Θεό κάθομαι στην κλίνη μου, όλη την ώρα βρισκόμενος πέραν του κόσμου τούτου.
Μέσα στο κελί μου, Τον βλέπω να είναι παρών, Εκείνον που είναι πέραν του κόσμου.
Τον βλέπω και μιλάω μαζί Του.
Τολμώ να πω ότι Τον αγαπώ και Εκείνος, με τη σειρά του, με αγαπά.
Τρέφομαι μόνο και μόνο από αυτήν την ενατένιση.
Νιώθοντας ένα μαζί Του, βρίσκομαι στα ουράνια. Αυτό είναι αλήθεια, το ξέρω.
Όμως το που βρίσκεται το σώμα μου δεν το γνωρίζω.
Ξέρω ότι ο Ένας που παραμένει αμετακίνητος, κατεβαίνει.
Ξέρω ότι ο Ένας που είναι ξεχωριστός από όλα τα άλλα πλάσματα με κρατάει μέσα Του και με κρύβει στην αγκαλιά Του και τότε είναι που βρίσκω τον εαυτό μου έξω από ολόκληρο τον κόσμο. Ωστόσο με τη σειρά μου, παρόλο που δεν μπορώ να προσδιορίσω τον εαυτό μου μέσα στον κόσμο, βλέπω μέσα μου τόσο απόλυτα τον Δημιουργό του κόσμου.
Ξέρω ότι δεν θα πεθάνω όσο βρίσκομαι μέσα στην ζωή: ολόκληρη η ζωή ξεχειλίζει από μέσα μου.
Εκείνος υπάρχει μέσα στην καρδιά μου, όμως Εκείνος παραμένει ταυτόχρονα στα ουράνια.
Εδώ και εκεί, εξίσου εκτυφλωτικά, Εκείνος αποκαλύπτει τον Εαυτό Του σε έμενα,
Πώς μπορεί να γίνονται όλα αυτά;
Πώς είναι δυνατόν ακριβώς να το καταλάβω;
Πώς θα ήταν δυνατόν να εκφράσω όλα αυτά που αντιλαμβάνομαι και βλέπω;
Στ’ αλήθεια, αυτά είναι εμπειρίες που δεν περιγράφονται, εμπειρίες που με τίποτα δεν μπορείς να εκφράσεις.

Αγίου Συμεών Νέου Θεολόγου

Γιατί όχι σε μένα;

...Σύρθηκα μέχρι το παράθυρο…
Έξω η βροχή πέφτει ορμητικά, λες και θέλει να ξεπλύνει τις ανομίες μας πάνω στη γη…
Ο πόνος στο στομάχι αβάσταχτος…
Πέρασε η επήρεια της ψευδαίσθησης των αισθήσεων που προκαλεί το παυσίπονο…
Το επόμενο σε μία ώρα…
Μετράω το χρόνο με τον πόνο, μόνιμο σύντροφο μου…
Ο καρκίνος στο στομάχι μου, είναι η κλεψύδρα μου, και ο πόνος κόκκοι άμμου στο νευρικό μου σύστημα…
Η ανακοίνωση από το γιατρό της ύπαρξης του καρκίνου, μου γκρέμισε τον κόσμο μου…
Αυτόν που ιδανικά έφτιαχνα στο μυαλό μου για το αύριο...
Σίγουρα αλλιώτικο από αυτό που ήρθε…
Όνειρα, λεφτά, δόξα, επιτυχία, καριέρα…
Από την άλλη ο καρκίνος…
Ο φονέας των ονείρων…
Ο φονέας του πόνου μου…
Γιατί σε μένα Θεέ μου;
Γιατί τόσο νέος;
Τελικά γίναμε φιλαράκια, εγώ και ο πόνος…
Αυτός που έγινε ο δάσκαλος μου…
Ο δάσκαλος της ζωής…
Δύσκολη η μετεξέλιξη…
Όποιος δεν πονέσει δεν ξέρει…
Όποιος δεν πονέσει δεν ξέρει από ζωή…
Τελικά γιατί όχι σε μένα;
Γιατί να ήταν κάποιος άλλος στη θέση μου;
Μήπως ο πόνος κάποιου άλλου θα σήμαινε τη δική μου χαρά;
Κι αν η χαρά είναι κρυμμένη κάπου αλλού…
Πλησιάζει…
Κάποιοι θα το ζήσουν και κάποιοι όχι…
Ποιος ξέρει;
Ίσως να μην προλάβω το φετινό…
Ίσως, όμως να το ζήσω ολοκληρωτικά, παντοτινά…
Ποιος ξέρει;
Η ζωή μου όμορφη, με χαμόγελα και χαρές…
Είχε και στενάχωρες στιγμές και άλλες με πίκρα…
Χαίρομαι για ό,τι έζησα…
Πικραίνομαι για ό,τι μπορούσα και δεν το έζησα…
Προσμένω το…
Όχι το φετινό…
Εκείνο της αιώνιας Ανάστασης…
Η βροχή σταμάτησε…
Ένα ουράνιο τόξο πάνω από το απέναντι βουνό…
Τώρα το φως, πριν τα μαύρα σύννεφα…
Το φως απλωμένο με όλα του τα χρώματα, σημάδι ελπίδας…
Πρέπει να ξαπλώσω, να ξαποστάσω, ίσως κοιμηθώ λίγο…
Μέσα στο δωμάτιο μόνο το φως του καντηλιού…
Η φλόγα του τρεμοπαίζει μπροστά στο πρόσωπο του Εσταυρωμένου… η μόνη μου ελπίδα…
Όχι για τον πόνο…
Αυτός είναι, είμαι…εγώ.
Μαζί πορευόμαστε…
Μόνη μου ελπίδα κι αποκούμπι η Χάρις Του…
Αυτός ξέρει από πόνο…
Με καταλαβαίνει, με νοιώθει…
Μόνη ελπίδα η γνώση του σταυρού…
Ο δικός μου είναι βαρύς!
Τον αντέχω όμως, γιατί τον σηκώνει Εκείνος…
Εκείνος είναι η ελπίδα για τη στιγμή που θα ξαναρχίσει να βρέχει, μέσα μου…
Έξω η βροχή ξανάρχισε τον χορό της…
Τα μάτια μου κλείνουν…
Το νέο παυσίπονο έδρασε…
Ας κοιμηθώ λίγο…

Είναι μια ιστορία που διδάσκει, ελπίδα, πίστη, υπομονή, και θα ήθελα να την μοιραστώ μαζί σας.

Πηγή: http://agapienxristou.blogspot.ca/

29η Μαϊου

Η χιλιόχρονη ρωμαίικη αυτοκρατορία καταλύεται.
Σαν πέφτει τελειωτικά η Πόλη στα χέρια των Τούρκων, ο πόνος κι ο καημός γίνεται μεγάλος.
Κι γίνεται τραγούδι ο πόνος και θρήνος ο καημός.
H λαϊκή μούσα θρηνεί για την άλωση της Πόλης:
"Πάψετε το Χερουβικό, κι ας χαμηλώσουν τ΄ Άγια γιατί είναι θέλημα Θεού, η Πόλη να τουρκέψη".
"Η Δέσποινα ταράχτηκε και δάκρυσαν οι εικόνες".
Κι αν η άλωση ήταν γεγονός, η ελπίδα έμεινε...το γενναίο φρόνημα του έθνους με αισιοδοξία δηλώνει:
"Σώπασε κυρά Δέσποινα μην κλαις και μη δακρύζης, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα΄ ναι".

Γιατί πουλί μ' δεν κελαηδείς
Πως κελαηδούσες πρώτα
Για πως μπορώ να κελαηδώ
Με κόψαν τα φτερούδια μου
Με πήραν τη λαλιά μου
Μας πήρανε βρε αμάν την πόλη μας
Και την Αγιά Σοφιά μας
Κλαίγει πικράν η Παναγιά.

Κάποια μέρα εύχομαι ν'ανοίξουν τα μάτια μου και να δω...

Κάποια μέρα εύχομαι ν'ανοίξουν τα μάτια μου και να δω
Να δω με αγάπη όλο τον κόσμο. 
Κάποια μέρα... 
Πού θα πάει... 
Ποτέ μου δεν θα πάψω να ελπίζω...

Πηγή: http://aoratigonia.blogspot.gr/

Ο χριστιανός...

Ο χριστιανός δεν είναι χριστιανός επειδή μπορεί να μιλάει για τον Θεό.
Είναι χριστιανός διότι μπορεί να έχει εμπειρία του Θεού.
Κι' όπως όταν αγαπάς πραγματικά ένα πρόσωπο και συνομιλείς μαζί του
Το αισθάνεσαι, το χαίρεσαι, έτσι συμβαίνει και στην κοινωνία με τον Θεό.
Δεν υπάρχει μία εξωτερική απλώς σχέσις
Αλλά ένωσις Θεού και ανθρώπου και ανθρώπου εν Αγίω Πνεύματι.

Αρχιμανδρίτη Γεωργίου Καθηγούμενου Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους.

Θα παλέψω και ότι γίνει

Θα σηκωθώ και σήμερα και θα παλέψω.
Όχι από πείσμα ανόητο.
Μα γιατί μπορώ να βλέπω αυτή την ομορφιά στα πράγματα γύρω μου.
Άντε τώρα να εξηγήσεις κάτι τέτοιο στους γύρω σου.
Ειδικά αν το περιβάλλον σου είναι άνθρωποι-ρομπότ που σ’όλη τους τη ζωή κυνηγούν το χρήμα, το ψέμα και τη δόξα…
Θα σηκωθώ και σήμερα και θα παλέψω.
Και θα αποδείξω στον εαυτό μου πως η ομορφιά είναι κάτι που πηγάζει απ’την αγάπη.
Αυτή που μας προσφέρεται απλόχερα σε δεκάδες ευκαιρίες καθημερινά.
Αλλά πόσο προσέχουμε;
Ειδικά αν γίνουμε σκλάβοι της συνήθειας.
Θα σηκωθώ και σήμερα και θα παλέψω.
Με τα πάθη μου.
Με το δύσκολο χαρακτήρα μου.
Γιατί έχω νιώσει τι σημαίνει ζεστασιά ψυχής.
Μετάνοια.
Γλυκό βλέμμα.
Χαμόγελο.
Και θέλω ξανά να ζήσω!
Θα παλέψω και ό,τι γίνει!
Θα χαμογελάσω κι ό,τι προκύψει!

Πηγή: http://aoratigonia.blogspot.gr/

Δεν έχω Θεό

Ένας φίλος σας, σας λέει ασταμάτητα ότι δεν υπάρχει Θεός!
Αυτό σας βασανίζει σαν μαστίγωμα.
Μάχεστε για την ψυχή σας και τη ζωή σας.
Καλά καταλάβατε: εάν δεν υπάρχει ζωντανός και παντοδύναμος Θεός, δυνατότερος από τον θάνατο, τότε ο θάνατος είναι ο μόνος παντοδύναμος θεός. Τότε όλα τα ζωντανά πλάσματα στον κόσμο είναι παιχνιδάκια στα πόδια του παντοδύναμου θανάτου, σαν μικρός ποντικός στα πόδια πεινασμένης γάτας.
Μια φορά αναστατωμένος είπατε στον κακομοίρη φίλο σας: «Ο Θεός υπάρχει, εσύ δεν υπάρχεις!» Και δεν κάνατε λάθος. Αφού εκείνοι οι οποίοι χωρίζονται από τον αιώνιο Ζωοδόχο σ’ αυτόν τον κόσμο, θα είναι χωρισμένοι και στον άλλον. Και έτσι ούτε εδώ ούτε εκεί δεν θα ξέρουν για τον θαυμαστό Δημιουργό όλων των πλασμάτων. Αλλά ο χωρισμός από Εκείνον είναι χειρότερος από το να μην υπάρχει.
Στη θέση σας εγώ θα του έλεγα ακόμα και το εξής:Λανθασμένα λες, φίλε, ότι δεν υπάρχει ο Θεός. Ενώ ορθά θα λες εάν πεις: «Δεν έχω Θεό». Αφού εσύ από μόνος σου βλέπεις, ότι οι υπόλοιποι άνθρωποι γύρω σου Τον αισθάνονται, γι’ αυτό και σου λένε ότι υπάρχει Θεός. Λοιπόν, δεν είναι ότι δεν υπάρχει Θεός αλλά εσύ δεν Τον έχεις.
Μιλάς λανθασμένα, όπως ο άρρωστος που θα έλεγε ότι δεν υπάρχει υγεία στον κόσμο. Αυτός μπορεί μόνο να πει δίχως να ψεύδεται: «Εγώ δεν είμαι υγιής», ενώ θα ψευδόταν αν έλεγε: «Δεν υπάρχει γενικώς υγεία στον κόσμο». Μιλάς λανθασμένα, όπως και ο τυφλός που θα έλεγε ότι δεν υπάρχει φως στον κόσμο. Υπάρχει φως, όλος ο κόσμος είναι γεμάτος από φως, αλλά αυτός, ο κακόμοιρος τυφλός, δεν έχει φως. Εάν θα ήθελε να μιλήσει σωστά, το μόνο που θα μπορούσε να πει είναι: «Εγώ δεν έχω φως».
Μιλάς λανθασμένα, σαν τον ζητιάνο που θα έλεγε ότι δεν υπάρχει χρυσός στον κόσμο. Υπάρχει ο χρυσός στη γη και κάτω από τη γη. Όποιος λέει ότι δεν υπάρχει χρυσός γενικώς λέει ψέματα. Θα έλεγε αλήθεια, εάν έλεγε: «Εγώ δεν έχω χρυσό». Μιλάς λανθασμένα, όπως και ο κακοποιός που θα μας έλεγε ότι δεν υπάρχει καλοσύνη στον κόσμο. Σε εκείνον τον ίδιο δεν υπάρχει καλοσύνη, όχι στον κόσμο. Γι’ αυτό δεν θα έκανε λάθος εάν θα έλεγε: «Εγώ δεν έχω καλοσύνη». Κατά τον ίδιο τρόπο, γείτονά μου, λανθασμένα μιλάς όταν λες ότι δεν υπάρχει Θεός! Αφού εκείνο που εσύ δεν έχεις, δεν σημαίνει πως δεν το έχουν και οι άλλοι, ούτε ότι δεν υπάρχει γενικώς. Ποιος σε εξουσιοδότησε να μιλάς εν ονόματι ολόκληρου του κόσμου; Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα, την αρρώστια σου να την αποδίδεις σ’ όλους και την ανέχειά σου να την επιβάλεις σ’ όλους;
Εάν όμως ομολογήσεις και πεις: «Δεν έχω Θεό», τότε λες την αλήθεια και εκφράζεις την ομολογία σου. Αφού υπήρχαν και υπάρχουν εξαίρετοι άνθρωποι, που όντως δεν έχουν Θεό. Όμως ο Θεός τους έχει, τους έχει έως την τελευταία τους πνοή. Εάν και στην τελευταία τους πνοή δηλώσουν ότι δεν έχουν τον Θεό, τότε και ο Θεός δεν θα τους έχει πια.
Και τους απογράφει στα έξοδα. Γι’ αυτό σε παρακαλώ, φίλε μου, για την ψυχή σου, για την αιώνια ζωή και για τη βασιλεία του Θεού, ένεκεν των δακρύων και πληγών του Χριστού, σε παρακαλώ, μεταμόρφωσε την πεισματική σου εξομολόγηση σε μετανοητική εξομολόγηση. Και εκείνα που έπειτα απ’ αυτό πρέπει να πράξεις, θα σου τα πει η Εκκλησία, ρώτα!
Ειρήνη και ευλογία από τον Κύριο.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Αν θες να γλιτώσεις, φύγε… αν θέλεις να αγιάσεις, μείνε

Το 1933 ο περίφημος Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης σε ηλικία 21 ετών πήρε την μεγάλη απόφαση της ζωής του να εγκαταλείψει τον κόσμο και να γίνει μοναχός στο άγιο Όρος.
Έχοντας σαν οδηγό του την ανεπιφύλακτη πίστη και εμπιστοσύνη του στο Θεό έφτασε σε μια από τις πιο απομακρυσμένες και απαράκλητες περιοχές του Άθωνα, τα Καυσοκαλύβια. Εκεί η πρόνοια του Θεού τον οδήγησε στο ασκητικό Ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου. Εκεί ζούσανε τρεις γέροντες, πολύ αυστηροί και τραχείς, κατά γενική ομολογία.
Έζησε κοντά τους με πολύ υπακοή, ταπείνωση και… υπομονή. Και τονίζουμε την υπομονή διότι οι γέροντες του (τους οποίους όλους γηροκόμησε και φρόντισε μέχρι την τελευταία τους πνοή), ήταν πάρα πολύ αυστηροί μαζί του. Του συμπεριφέρονταν απάνθρωπα. Το όνομά του δεν το άκουσε ποτέ να το λένε, παρά τον αποκαλούσαν πάντα με τα χειρότερα λόγια και πολλές φορές έφταναν και να τον χτυπούν.
Μια μέρα σαν άνθρωπος λύγισε και αγανακτισμένος πήρε την απόφαση να φύγει. Διστάζοντας όμως να εμπιστευτεί τον λογισμό του, σκέφτηκε να πάει πρώτα να τον εξομολογηθεί σε έναν πνευματικό στην Ιερά Μονή της Σιμωνόπετρας.
Με ειλικρίνεια εξέθεσε στον πνευματικό του όλη την αλήθεια και περιέγραψε τα γεγονότα. Αφού λοιπόν εξέθεσε όλα του τα δεινά που υφίστατο κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους στο τέλος είπε: “Πάτερ δώσ’ μου ευλογία να φύγω να γλιτώσω…”. Ο διακριτικός πνευματικός αφού σκέφτηκε για λίγο του απάντησε: “Πάτερ Εφραίμ, αν θες να γλιτώσεις, φύγε, αν θέλεις να αγιάσεις μείνε… σκέψου και αποφάσισε”. Ο Γέροντας Εφραίμ σκέφτηκε… και έμεινε….
Πέρασαν έτσι 45 ολόκληρα χρόνια. Ο τελευταίος από τους γέροντές του ο π. Νικηφόρος, ήταν ο χειρότερος απ’ όλους… Μάλιστα τα τελευταία χρόνια αρρώστησε και έγινε ακόμα πιο δύστροπος και επιθετικός. Ο π. Εφραίμ, πιστός στην απόφασή του -γιατί αυτή είναι η λεβεντιά στη ζωή, να έχεις το θάρρος να την αντιμετωπίζεις και να σηκώνεις τον Σταυρό που σου οικονόμησε για τη σωτηρία σου η πρόνοια του Θεού- υπέμενε τα πάντα σαν νέος Ιώβ.
Το 1973 όταν κατάκοιτος πια ο γέροντας Νικηφόρος ψυχορραγούσε, ο π. Εφραίμ νύχτα και ημέρα καθόταν στο προσκέφαλό του και τον υπηρετούσε, ενώ συνέχισε να δέχεται “βροχή” τις ύβρεις και τις ταπεινώσεις.
Λίγο πριν το τέλος ο π.Νικηφόρος του είπε: “Σήκωσέ με. Σκύψ
ε να σου πω…” Ο π.Εφραίμ πέρασε το χέρι του πίσω από την πλάτη του κατάκοιτου γέροντά του και έσκυψε το κεφάλι. Ξαφνικά το πρόσωπο του π. Νικηφόρου αλλοιώθηκε, έχασε την τραχύτητά του και πήρε την πιο ιλαρή έκφραση που μπορούσε να έχει ανθρώπινο πρόσωπο. Με όση δύναμη μπορούσε να επιστρατεύσει ο γέροντας άρπαξε το χέρι του π. Εφραίμ και του είπε: “Παιδί μου, εσύ δεν είσαι άνθρωπος, είσαι άγγελος… ευλόγησον…” του φίλησε το χέρι και ξεψύχησε στην αγκαλιά του…

Ανάμνηση του π. Διονυσίου Ανθόπουλου, από διήγηση του γέροντος Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου,
στην αδελφότητα της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά.

Πάντα θα υπάρχει κάτι άλλο...

Πάντα θα υπάρχει μια άλλη ευκαιρία...
Ένας άλλος φίλος...
Μια άλλη αγάπη...
Μια νέα δύναμη.
Για κάθε τέλος υπάρχει μια νέα αρχή!

Antoine de Saint-Exupéry

Πηγή: http://enakathemera.blogspot.gr/