Πόσο αξίζει μια ψυχή

Όποιος θέλει να σώσει την επίγεια ζωή του
Θα χάσει την αιώνια.
Όποιος όμως θυσιάσει τη ζωή του
Για μένα και το Ευαγγέλιό μου
Αυτός θα σώσει την ψυχή του.
Διότι τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο
Εάν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο
Και χάσει την ψυχή του;
Και τι μπορεί να δώσει ως αντάλλαγμα για να την εξαγοράσει;
Όποιος ντραπεί εμένα και τους λόγους μου
Επειδή φοβάται τους χλευασμούς των ανθρώπων της αποστατημένης και αμαρτωλής αυτής γενιάς
Αυτόν θα τον αποκηρύξω κι εγώ όταν θα έλθω μέσα στη θεϊκή δόξα μου
Μαζί με τους Αγίους αγγέλους.
Και ο Κύριος επισφράγισε τους λόγους του λέγοντας:
Πολλοί από σας, πριν πεθάνουν, θα δουν να θεμελιώνεται με δύναμη ακαταγώνιστη
Η Βασιλεία του Θεού στη γη, δηλαδή η Εκκλησία μου.
Σ΄ όλη αυτή τη διδασκαλία του ο Κύριος τονίζει την αξία της ψυχής μας.
Και τι λέει;
Πόσο αξίζει η ψυχή μας;
Ανυπολόγιστα.
Δεν συγκρίνεται με όλα τα αγαθά του κόσμου αυτού.
Έχει ασυγκρίτως ανώτερη αξία από όλα τα πλούτη, τις τιμές και τις απολαύσεις αυτής της ζωής.
Γι΄ αυτήν ο Θεός έγινε άνθρωπος
Γι΄ αυτήν έχυσε το αίμα του επάνω στο σταυρό και μας εξαγόρασε με το τίμιο Αίμα του.
Κι αν εμείς περιφρονήσουμε το πολυτιμότατο αυτό λύτρο που έδωσε ο Χριστός για την ψυχή μας
Η καταστροφή μας θα είναι ανεπανόρθωτη.
Διότι, όταν εμείς αμαρτάνουμε συστηματικά και ασύστολα
Κινδυνεύουμε να χάσουμε την ψυχή μας για πάντα στην αιώνια κόλαση.
Εκεί η ψυχή θα χωρισθεί αιωνίως από τον Θεό, τη χάρη του και την αγάπη του
Και θα βυθισθεί στο αιώνιο σκοτάδι.
Γι΄ αυτό λέει ο Κύριος ότι το χειρότερο κακό που μπορούμε να πάθουμε οι άνθρωποι
Είναι το να χάσουμε την ψυχή μας.
Και αν χάσουμε την ψυχή μας, χάσαμε τον Θεό, χάσαμε τον εαυτό μας, χάσαμε τα πάντα.
Κι αυτή η απώλεια είναι αμετάκλητη.
Μήπως έχουμε και άλλη ψυχή, ώστε να δώσουμε μία στον σατανά και μία στον Θεό;
Ή να δώσουμε τη μία αντάλλαγμα για την απώλεια της άλλης;
Τα χρήματα και τα κτήματα και τα σπίτια μπορούμε να τα ανταλλάξουμε.
Την ψυχή όμως ποτέ.
Και δεν είναι δύσκολο να τη χάσουμε.
Σ΄ αυτή τη ζωή φοβερός πόλεμος διεξάγεται.
Με λύσσα οι δαίμονες ζητούν να αρπάξουν και να κατασπαράξουν την ψυχή μας.
Ας αντισταθούμε λοιπόν κι ας αγωνισθούμε.
Ώστε, όταν κλείσουμε τα μάτια μας...
Να παραλάβουν την ψυχή μας οι παμφώτεινοι άγγελοι στην αγκαλιά του Θεού.

Πηγή: http://www.xfd.gr

Πως ξαναβρίσκει τη χαμένη νεότητά του ένας άνθρωπος;

Πως ξαναβρίσκει τη χαμένη νεότητά του ένας άνθρωπος;
"Ανακαινισθήσεται ως αετού η νεότης σου"
Λέει ο στίχος του πεντηκοστού ψαλμού του Δαβίδ.
Θα ανακαινιστεί η νεότης σου
Θα αποκτήσεις πάλι τη νεότητά σου
Όπως γίνεται με τον αετό.
Έτσι λέει ο στίχος αυτός του πεντηκοστού ψαλμού
Του επονομαζομένου, της Μετανοίας.
Πως γίνεται με τον αετό;
Πως αποκτάει ξανά τη νεότητά του ο αετός;
Στον αετό νεότητα σημαίνει φτερά.
Μήπως το ίδιο δε σημαίνει και στον άνθρωπο;
Ο αετός ανεβαίνει ψηλά και πέφτει με δύναμη στη θάλασσα.
Με αυτόν τον τρόπο τα παλιά, τα φθαρμένα φτερά σπάζουν για να βγουν καινούρια.
Εμείς βγάζουμε "καινούρια φτερά" ύστερα από τη συντριβή της παθητικότητας
του ησυχασμού, της καθημερινότητας, της επανάληψης.
Βγάζουμε καινούρια φτερά και σαν τον αετό ανακαινίζεται η νεότητά μας.
Το πιστεύεις αυτό, ευγενικέ αναγνώστη;
Αν το πιστεύεις να ζεις με θάρρος και αισιοδοξία .

Πηγή: http://moschoblog.blogspot.gr

Θέλετε να μάθετε πόσο αξίζει η ψυχή σας;

Ρωτήστε το δαίμονα
Που αγωνίζεται κάθε μέρα να σας την κλέψει.
Ρωτήστε τον Χριστό που κατήλθε
Από τον ουρανό στη γη για να τη σώσει.
Εμείς πόσο την εκτιμάμε όταν:
Ο υπερήφανος την πουλάει για μια μάταια σκέψη.
Ο φιλάργυρος για λίγο χρήμα.
Ο ασελγής για μια στιγμή ηδονής.
Ο μέθυσος για ένα ποτήρι κρασί.
Ο βλάσφημος για ένα ξέσπασμα θυμού.
Ο θυμώδης για ένα ξέσπασμα εκδίκησης.
Αντί να πλουτίσουμε την ψυχή μας με προσευχή, μελέτη Αγίας Γραφής και τακτική Θεία κοινωνία.
Είναι ανεκτίμητη η αξία της ψυχής.
Ας το αναγνωρίσουμε και ας εργαστούμε να αποκτήσουμε μία Άγια χριστιανική ψυχή.

Πηγή: http://talantoblog.blogspot.gr

Τον χριστιανό τον δοκιμάζει και τον φανερώνει ο πειρασμός με την υπομονή που θα δείξει

Πολλές φορές συμβαίνουν ατυχίες και θλίψεις
Στη ζωή του ανθρώπου
Ώστε και μ΄ αυτές να αποδειχθεί ποιοι  πλούσιοι ή φτωχοί
Είναι στερεωμένοι στην πίστη και δυνατοί.
Γιατί και οι δυο αυτές κατηγορίες των ανθρώπων
Δοκιμάζονται στην υπομονή.
Στον καιρό μάλιστα των πειρασμών και των θλίψεων
Μπορεί να γίνει φανερό κατά πόσο
Ο πλούσιος συμπάσχει με τους άλλους.
Κατά πόσο δηλαδή ελεεί και αγαπά τους αδελφούς.
Ο φτωχός επίσης κατά πόσο δέχεται τις θλίψεις, ευχαριστώντας τον Θεό
Και όχι βλασφη­μώντας και αλλάζοντας εύκολα, ανάλογα με τις περιστάσεις, τα φρονήματά του.
Ο κυβερνήτης φαίνεται το χειμώνα στις δυσκολίες που συναντά μέσα στα κύματα.
Ο αθλητής δείχνει την αντοχή και την τέχνη του στο στάδιο.
Ο στρατηγός φαίνεται στον πόλεμο.
Και ο μεγαλόψυχος φαίνεται στη συμφορά.
Τον χριστιανό όμως τον δοκιμάζει και τον φανερώνει ο πειρασμός.
Και όπως οι κόποι των αγώνων χαρίζουν τα στεφάνια στους αθλητές
Έτσι και τους χριστιανούς τους πλουτίζει και τους οδηγεί στην τελείωση η δοκιμασία των πειρασμών.
Αυτό βέβαια συμβαίνει όταν κανείς δέχεται με την πρέπουσα υπομονή και την ευχαριστία
Ότι ο Θεός οικονομεί για τη σωτηρία τους, πράγμα που τον οδηγεί στην τελείωση.

Όσα περάσαν...

Στίχοι:      Γιώργος Αθανασόπουλος
Μουσική:  Ηρακλής Βαβάτσικας
Εκτέλεση: Μόρφω Τσαϊρέλη

Από τις κόντρες του καιρού
Και τα ταξίδια του μυαλού
Όλα γυρίζουν, μου ψιθυρίζουν
Πως η ζωή 'ναι κάπου αλλού.
Όλα γυρίζουν, μου ψιθυρίζουν
Πως η ζωή 'ναι κάπου αλλού.
Ότι περνάει και φεύγει, δε γυρνά.
Πρόβα δεν έχ' η ζωή ποτέ ξανά.
Όσα περάσαν και σβήσαν
Ψυχή και σώμα μου αφήσαν...
Βήμα το βήμα
Θα μάθω να τρέχω ξανά...
Όσα περάσαν και σβήσαν
Ψυχή και σώμα μου αφήσαν...
Βήμα το βήμα
Θα μάθω να τρέχω ξανά...
Στη θάλασσα θα κατεβώ
Να δω ορίζοντ' ανοιχτό.
Θα βρω τα λόγια, μοιραία λόγια
Πριν κοιμηθείς, για να σου πω.
Θα βρω τα λόγια, μοιραία λόγια
Πριν κοιμηθείς, για να σου πω.
Ότι περνάει και φεύγει, δε γυρνά.
Πρόβα δεν έχ' η ζωή ποτέ ξανά.
Όσα περάσαν και σβήσαν
Ψυχή και σώμα μού αφήσαν...
Βήμα το βήμα
Θα μάθω να τρέχω ξανά...
Όσα περάσαν και σβήσαν
Ψυχή και σώμα μού αφήσαν...
Βήμα το βήμα
Θα μάθω να τρέχω ξανά...
Όσα περάσαν και σβήσαν...
Βήμα το βήμα...
Θα μάθω...

Τι θα πει αυταπάρνηση

Καθώς βρισκόμαστε στο μέσο
Της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής
Η Εκκλησία μας προβάλλει στους ιερούς Ναούς μας
Τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου
Και μας καλεί να τον προσκυνήσουμε με δέος και πίστη
Και να πάρουμε χάρη πολλή και δύναμη
Για τον πνευματικό αγώνα που διεξάγουμε την περίοδο αυτή.

Λίγες εβδομάδες πριν από το πάθος Του
Ο Κύριος κάλεσε τους μαθητές του και τα πλήθη του λαού
Για να τους πει λόγια βαρυσήμαντα για τη ζωή τους και τη ζωή όλων μας.
Όποιος θέλει, είπε
Να με ακολουθήσει και να γίνει μαθητής μου ας απαρνηθεί τον εαυτό του
Κι ας πάρει τη σταθερή απόφαση  να υποστεί για μένα
Όχι μόνο κάθε θλίψη και δοκιμασία αλλά και θάνατο σταυρικό!
Και τότε ας με ακολουθεί.
Τι σημαίνει όμως "απαρνούμαι τον εαυτό μου";
Σημαίνει δυο πράγματα.
Πρώτα ότι νεκρώνω τον παλαιό εαυτό που κρύβω μέσα μου, τον διαγράφω από τη ζωή μου.
Παύω να υπάρχω γι΄ αυτόν.
Αρνούμαι δηλαδή και νεκρώνω τα θελήματα, τις επιθυμίες και τις ροπές του παλαιού ανθρώπου.
Ακόμη κι αν τον δω να επαναστατεί, να αντιδρά, να επιζητεί με μανία και επιμονή καθετί αμαρτωλό
Εγώ δεν υποκύπτω, δεν του δίνω σημασία.
Έχω αρνηθεί όχι μόνο κάτι από τον εαυτό μου αλλά όλο τον παλαιό εαυτό μου.
Αρνούμαι τον παλαιό εαυτό μου σημαίνει ταυτόχρονα ότι υποτάσσομαι στο Άγιο θέλημα του Θεού.
Αυτό σημαίνει ότι ακολουθώ τον Κύριο όπου με οδηγεί.
Και υπομένω όλες τις θλίψεις που επιτρέπει στη ζωή μου για τον εξαγιασμό μου.
Μέχρι του σημείου να περιφρονώ ακόμη και το θάνατο.
Διότι αυτό σημαίνει να σηκώνω διαρκώς τον σταυρό των θλίψεων και της θυσίας.
Όπως κάθε κατάδικος σήκωνε ως μελλοθάνατος τον σταυρό του
Έτσι κι εγώ πρέπει να σηκώνω τον δικό μου σταυρό περιμένοντας το μαρτύριο.
Με την απόφαση να είμαι έτοιμος σε κάθε στιγμή, αργά ή γρήγορα, να πεθάνω, αν μου το ζητήσει ο Κύριος.
Και να προχωρώ με τέτοια διάθεση όχι για λίγο αλλά σε όλη μου τη ζωή.
Να σηκώνω τον σταυρό των θλίψεων όχι αναγκαστικά, επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς
Αλλά με χαρά κι ελπίδα, με τη συναίσθηση ότι ο δρόμος της υποταγής στο θέλημα του Θεού
Τον οποίο βαδίζω σηκώνοντας τον σταυρό των θλίψεων
Είναι ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί στη σωτηρία μου, στον Παράδεισο.
Όλη η ζωή του Κυρίου άλλωστε ήταν μία διαρκής αυταπάρνηση, προσφορά και θυσία
Που κορυφώθηκε και ολοκληρώθηκε στη σταυρική θυσία.
Κι επειδή αυτός πρώτος εφάρμοσε την τέλεια αυταπάρνηση
Ζητά κι από μας ν΄ ακολουθήσουμε ολόψυχα το παράδειγμά του.

Πηγή: http://www.xfd.gr

Η πάλη με το Θεό

Θέλουμε ο Θεός να μας βοηθάει και συνάμα
Δεν θέλουμε να μας περιορίζει με τις Εντολές Του.
Ο Ίδιος λέει, πως το φορτίο των Εντολών Του
Είναι γλυκό, στους "προαιρουμένους"
Σ΄ αυτούς που το θέλουν.
Στους άλλους που το βλέπουν ως αγγαρεία είναι βαρύ.
"Η αγάπη είναι βαρύς σταυρός", λέει ο Παστερνάκ.
Πρέπει να βλέπουμε ως αγγαρεία το φορτίο των Εντολών;
Πήγε μια φορά ένας γύφτος στον εξομολόγο.
Τις ξέρεις τις εντολές; τον ρώτησε.
Είχα αρχίσει να τις μαθαίνω, είπε ο άνθρωπος
Αλλά είπαν ότι θα τις καταργήσουν και τις άφησα.
Μήπως περιμένουμε κι εμείς να τις καταργήσουν;
Στ΄ αλήθεια γιατί δεν τις καταργεί ο Θεός;
Μήπως ο Θεός περιμένει τις Εντολές, για να μας αγαπάει;
Ο Θεός αγαπάει ακόμα και τους εχθρούς του.
Βρέχει επί δικαίους και αδίκους.
Ο Θεός στενοχωρείται όταν δεν τηρούμε τις Εντολές Του, όχι γιατί περιμένει από εμάς να τον υποστηρίξουμε.
Δεν είναι ο άνθρωπος που υπερασπίζεται το Θεό, αλλά ο Θεός τον άνθρωπο. (Λέων Σεστώφ).
Τι συμβαίνει τότε;
Γιατί είναι δυστυχία, όταν οι αμαρτίες μας εμποδίζουν την ευλογία του Θεού;
Είναι δυστυχία γιατί η ίδια η απουσία της ευλογίας του Θεού είναι δυστυχία.
Δεν μπορούμε να βάλουμε καμιά άλλη αγάπη πάνω από την αγάπη του Θεού.
Αν το κάνουμε αυτό, οτιδήποτε κάνουμε, λέμε, σκεφτόμαστε είναι αμαρτία
Γιατί λείπει η ευλογία του Θεού κι όπου λείπει η ευλογία έρχεται η κατάρα.
Σχετιζόμαστε με το Θεό ως πρόσωπα.
Ο Θεός δεν είναι μέσον για τους σκοπούς μας.
Ο Θεός είναι πρόσωπο και η σχέση μας μαζί Του είναι προσωπική.
Είναι σχέση αγάπης.
Μιας ιδιαίτερης αγάπης, επειδή είναι πάνω από όλα.
Ο Θεός μας αγαπάει ακόμα κι αν τον εχθρευόμαστε, αφού το ίδιο ζητεί κι από μας, να αγαπούμε τους εχθρούς μας.
Ο Θεός μας αγαπάει και λυπάται όταν έχουμε μίσος στην καρδιά μας.
Η ιατρική επιστήμη λέει, πως ο σίγουρος τρόπος να αρρωστήσουμε είναι να κατακρίνουμε και να απωθούμε
Δηλαδή να έχουμε μνησικακία, επειδή δεν συγχωρούμε όσους μας έβλαψαν.
Στην ταινία του Μπενίνι ο Τίγρης και το χιόνι, ο ήρωας αγαπάει με τέτοια αγάπη μια γυναίκα
Που ταιριάζει μόνο στο Θεό.
Δεν μπορούμε να αγαπάμε με τέτοια αγάπη παρά μόνο το Θεό
Γιατί οτιδήποτε βάζουμε πάνω απ΄ το Θεό, γίνεται το είδωλο του εαυτού μας.
Η ειδωλολατρεία είναι υπερηφάνεια και εγωισμός, που μας γεμίζει δυστυχία.
Γι΄ αυτήν την υπερηφάνεια και τον εγωισμό γράφει ο προφήτης
Πως είναι δυστυχισμένος αυτός που δεν θέλησε την ευλογία και αγάπησε την κατάρα.
"Ιδού" λέει, "ο οίκος του ανθρώπου αυτού αφίεται έρημος".
Ο 108ος ψαλμός περιγράφει τη δυστυχία του ανθρώπου, όταν δεν έχει την ευλογία του Θεού επάνω του.

"Η ΠΑΛΗ ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ" είναι ο τίτλος ενός σπουδαίου βιβλίου του Παύλου Ευδοκίμωφ
Που κυκλοφορεί στις Εκδόσεις των Πατερικών Μελετών.

Πηγή: http://moschoblog.blogspot.gr

Προσήλθαμε σε έναν κόσμο αόρατο μα αληθινό

Που προσήλθαμε αλήθεια;
Το καταλάβαμε;
Προσωπικά ομολογώ ότι όχι
Και τούτο εξ αιτίας της απιστίας μου.
Ο απ. Παύλος όμως, ο γίγαντας της πίστης μας, μας το εξηγεί:
Προσήλθετε εις όρος Σιών
Και εις πόλιν Θεού ζώντος, την επουράνιον Ιερουσαλήμ
Και εις μυριάδας αγγέλων, εις πανήγυριν
Και εκκλησίαν πρωτοτόκων καταγεγραμμένων εν τοις ουρανοίς
Και εις Θεόν κριτήν πάντων
Και εις πνεύματα δικαίων οίτινες έλαβον την τελειότητα
Και εις νέας διαθήκης μεσίτην Ιησούν
Και εις αίμα καθαρισμού το οποίον λαλεί καλήτερα παρά το του Άβελ.
(Προς Εβραίους επιστολή ΙΒ 22-24).
Προσήλθαμε με το Άγιο βάπτισμά μας
Και προσερχόμαστε κάθε φορά που κοινωνούμε των αχράντων Μυστηρίων, σε έναν κόσμο αόρατο μα αληθινό.
Πολύ πιο αληθινό από αυτήν την "άμμο" στην οποία ζούμε, κατά τον Άγιο  Γρηγόριο Νύσσης.
Διότι "ημείς δεν ενατενίζομεν εις τα βλεπόμενα, αλλ΄ εις τα μη βλεπόμενα· διότι τα βλεπόμενα είναι πρόσκαιρα, τα δε μη βλεπόμενα αιώνια" (Β’ προς Κορινθίους επιστολή, δ 18).
Αυτά μας τα παρέχει μόνο η Εκκλησία, για αυτό είναι τόσο σημαντική.
Είναι το Σώμα του Χριστού μας.

Στέλιος Μπαφίτης

Πηγή: http://exprotestant.blogspot.gr/

Η ίδια η ζωή είναι το καλύτερο κήρυγμα

Αναφέρεται, λοιπόν
Ότι η ίδια η ζωή είναι το καλύτερο κήρυγμα.
Λένε κάποιοι:
Και πως κάποιος θα βρει τον Θεό αν δεν του μιλήσει κανείς;
Και πως θα καταλάβουμε ποιο είναι το σωστό
Και ποιο είναι το λάθος;
Πως θα ξυπνήσει μέσα στον άνθρωπο η επιθυμία για τον Θεό;
Ο καλύτερος δάσκαλος είναι η ίδια η ζωή.
Δε χρειάζονται κηρύγματα
Δε χρειάζονται διδάσκαλοι
Δε χρειάζονται ιεραποστολικές φλυαρίες.
Ήδη η πρόνοια του Θεού μέσα απ΄ την προσωπική ζωή του καθενός μας
Μας ανοίγει την πόρτα γι΄ αυτό... για το μυστήριο της ζωής.
Εκατό κηρύγματα να κάνεις, χιλιάδες βιβλία να διαβάσεις
Δεν είναι τίποτα μπροστά στον τρόπο που βρίσκει ο Θεός να μιλήσει σε κάθε άνθρωπο.
Κι ο πιο συγκλονιστικός τρόπος που μιλά ο Θεός στον άνθρωπο
Είναι τα δικά μας αδιέξοδα
Οι δικές μας απογοητεύσεις
Οι δικές μας αποτυχίες.
Μ΄ αυτό τον τρόπο καταλαβαίνουμε το μέτρο μας.
Καταλαβαίνουμε τις πραγματικές μας διαστάσεις.
Ο άνθρωπος ωριμάζει απ΄ την εμπειρία της ζωής και αυτό του γεννά τη διάκριση
Να διακρίνει και να αξιολογήσει τα πράγματα, τη ζωή και τις σχέσεις του.
Όσο αυτό δεν γίνεται είμαστε εγκλωβισμένοι στους λογισμούς μας
Στις αγωνίες μας...
Στις φαντασιώσεις μας...
Στο άγχος μας.

Πηγή: http://www.iomilia.net/

Είναι μπροστά μας αλλά εμείς ακόμα Τον ψάχνουμε

Ο φυσικός ήλιος βέβαια δεν άγγιξε τη γη.
Συνέβη όμως κάτι ασύγκριτα πιο θαυμαστό.
Ο πνευματικός Ήλιος όχι μόνο πλησίασε και άγγιξε τη γη
Αλλά ήρθε
Και περπάτησε
Και έζησε
Και δίδαξε
Και θαυματούργησε πάνω στη γη!
Ο νοητός Ήλιος της Δικαιοσύνης άγγιξε τη γη και η γη δεν κάηκε.
Περπάτησε στη γη και η γη δεν τον κατάλαβε.
Ο άπειρος Θεός έζησε στη γη ως ταπεινός άνθρωπος
Και ο άνθρωπος τον περιφρόνησε!
Θα μπορούσε ως παντοδύναμος Θεός, να γεννηθεί με όλη την άπειρη δόξα Του.
Είχε όλη τη δύναμη να καταπλήξει και να θαμπώσει τον κόσμο.
Τότε όμως η πίστη σ΄ Αυτόν δε θα ήταν καρπός ελεύθερης επιλογής, αλλά επιβολής.
Τότε η προσέγγιση του Χριστού από μας δε θα γινόταν από αγάπη αλλά από φόβο και ανάγκη.
Ο Χριστός δεν ήθελε να καταπλήξει και να θαμπώσει.
Ήθελε να ελκύσει ελεύθερα και να σώσει τον άνθρωπο.
Ήθελε την ελεύθερη αγάπη του παιδιού Του και όχι την αναγκαστική υποταγή ενός δούλου.
Γι΄ αυτό προτίμησε το δρόμο της θυσιαστικής αγάπης και όχι την εκθαμβωτική επίδειξη της δύναμης.
Σκέπασε τη μεγαλοσύνη Του με την ταπεινοφροσύνη, που έγινε στολή της θεότητας.
Και μας έδειξε την αληθινή δύναμη που μπορεί να μεταμορφώσει τον άνθρωπο και τον κόσμο ολόκληρο.
Οι πιο πολλοί όμως δεν Τον κατάλαβαν
Δεν μπόρεσαν να αποδεκτούν την ταπείνωσή Του, την ανεξικακία Του
Αυτό που πρόσφερε σε όλους αδιακρίτως.
Πολλοί είναι αυτοί που ακόμα Τον αμφισβητούν
Τον κατηγορούν
Τον βλασφημούν μη μπορώντας να εννοήσουν την μεγαλωσύνη Του.
Ο Χριστός στέκεται εκεί μπροστά τους, γεμάτος ανεξικακία, γεμάτος αγάπη γι΄ αυτούς…
Αλλά αυτοί δυστυχώς δεν μπορούν να Τον δουν
Δεν μπορούν να Τον βρουν
Δεν μπορούν να γευτούν την ειρήνη που προσφέρει…μερικοί από αυτούς έχουν καλή προαίρεση αλλά φτάνει;
Μερικοί από εμάς ακόμη Τον ψάχνουμε…..
Ας ελπίσουμε ότι θα Τον βρούμε πριν το τέλος…

Πηγή: http://kotsarikos.com/