Τάμα... σωστό ή λάθος

Ένα άλλο θέμα που με έχει απασχολήσει δυσάρεστα είναι αυτό που λέμε Τάμα. Αν μη τι άλλο με έχει απασχολήσει για τον τρόπο με τον οποίο γίνεται. Ακούω πιστούς ανθρώπους να λένε π.χ Παναγιά μου ή Άγιε μου ,κάνε μου αυτό και εγώ θα σου κάνω εκείνο. Η ψυχή μου γεμίζει με πόνο για την πλάνη των ανθρώπων σχετικά με το πώς λειτουργεί η θρησκεία μας και το τι αντιπροσωπεύει. Φέραμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε να ζητάμε την Χάρη του Θεού σε επίπεδο συναλλαγής.! Κάνε μου να σου κάνω. Στα δικά μου αυτιά ακούγεται ανεπίτρεπτο.
Δεν ξέρω, μπορεί να κάνω και λάθος στην προσέγγιση μου πάνω στο θέμα αυτό. Αν έχετε έναν καλό πνευματικό συζητήστε το μαζί του ,μήπως σας δώσει μια ποιο πεφωτισμένη απάντηση πάνω στο θέμα αυτό.
Με το δικό μου σκεπτικό δεν πρέπει να συνδυάζουμε την Χάρη του Θεού με την προοπτική ανταπόδοσης , για την περίπτωση που μας ευλογήσει με την αγάπη του και μας δώσει αυτό που ζητάμε.
Φανταστείτε την εξής σκηνή. Στον ουρανό που φτάνουν οι προσευχές μας να υπάρχει μια επιτροπή Αγίων μαζί με τον Θεό και να κάνουν την ακόλουθη συζήτηση.
Θεούλη μου, μας ζητάνε να κάνουμε καλά τον Παναγιώτη και θα αλλάξουν σε αντάλλαγμα τα κεραμίδια της Εκκλησίας που στάζουν. Τι λέτε Θεέ μου; Να δεχτούμε την συμφωνία αυτή;
Καταλαβαίνω ότι έχετε ανατριχιάσει και μόνο που το φανταστήκατε. Είσαστε έτοιμοι μάλιστα να μου τα ψάλετε για τα καλά για την εικόνα που σας περίγραψα θεωρώντας ότι ακούστηκε σαν βλασφημία στα αυτιά σας ο τρόπος που εκλαΐκευσα την παρουσία των Αγίων και του Θεού. Όμως αδέλφια μου όταν κάνετε τάμα συναλλαγής με τον θεό, κάπως έτσι ακούγεται η προσευχή σας στον ουρανό. Και πάνω από όλα δείχνει ότι δεν υπάρχει αληθινή πίστη. Γιατί αν είχαμε αληθινή πίστη δεν θα έπρεπε να είχαμε την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Θεός θα σκύψει στην ανάγκη μας και θα μας βοηθήσει. Αυτός ξέρει καλύτερα από εμάς τις ανάγκες μας. Δεν χρειάζεται να του δώσουμε για να μας δώσει. Το μόνο που ζητά από εμάς είναι η αγάπη μας.
Να ξέρετε κάτι. Αν η ψυχή σας δεν είναι αγνή, ο πόνος σας αληθινός και η καρδιά σας γεμάτη αγάπη, το θαύμα που περιμένετε δεν θα έρθει ποτέ στην ζωή σας.
Σας έγινε το θαύμα; Νιώθετε την ανάγκη να κάνετε και εσείς κάτι καλό για το καλό που σας έκανε ο Θεός.; Τότε κάντε ότι καλό θέλετε σε όποιον θέλετε, αλλά μετά, ή ακόμα καλύτερα επιδεικνύοντας την αληθινή σας πίστη ,κάντε πρώτοι το καλό που έχετε στο μυαλό σας, χωρίς να περιμένετε ανταπόδοση από τον Θεό. Η πίστη σας θα μετρήσει πολύ περισσότερο στον Θεό και θα σκύψει με μεγάλο ενδιαφέρον στο πρόβλημα σας. Αλλά συναλλαγή με τον Θεό δεν είναι σωστό να κάνουμε.
Έγινα ιερέας για να θυμίσω στους ανθρώπους την αγάπη του Χριστού και το μεγαλείο του Θεού. Για να ξεμπερδέψω με αυτά που γράφω ή λέω τις μπερδεμένες ψυχές των ανθρώπων που με ακούνε και να τις γαληνέψω . Ο Θεός μας αγαπάει. Ας τον αγαπήσουμε και εμείς αληθινά. Όταν λέμε πιστεύω στον Θεό να ξέρουμε τι ακριβώς εννοούμε . Και να μην δίνουμε αφορμή στους πολέμιους της θρησκείας μας να ειρωνεύονται τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε την αγάπη του.
Να είστε καλά και ευλογημένοι.

Πατήρ Ιωάννης

Η αγκαλιά της Παρουσίας Του...

Αρκετές φορές προσπαθώ να καταλάβω πως φανταζόμαστε την παρουσία του Θεού στην ζωή μας. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι, περιμένουμε να ανοίξει ο ουρανός και με ένα χολιγουντιανό τρόπο να βγει ένα χέρι που θα ανήκει στο «Θεό» να μας δώσει αυτό που ζητάμε. Άλλοι πάλι ότι από τα ουράνια στρώματα θα κατέβει ένα υπέρτατο Ον, το οποίο με φαντασμαγορικό κινηματογραφικό τρόπο θα επέμβει στην γή στην ιστορία, στην ίδια μας την ζωή.
Ξεχνάμε βέβαια ότι ο Θεός είναι πνεύμα. Ξεχνάμε ότι όλες οι ανθρωπομορφικές εικόνες περί Θεού δεν απευθύνονται στο Είναι του, αλλά στην δική μας αδυναμία να κατανοήσουμε έξω από εικόνες και σύμβολα.
Τα πράγματα όμως είναι πολύ πιο απλά ίσως. Ο Θεός που περιμένουμε έχει ήδη φανεί στο πρόσωπο του Χριστού. Και μας είπε, ότι ένα έχουμε αγάπη ο ένας για τον άλλο θα είναι μέσα μας και δίπλα και γενικότερα στην ζωή μας. Και ότι η μόνη οδός γνώσεως του Θεού είναι η αγάπη. Έλα όμως που εμείς δεν την αντέχουμε ούτε να την δίνουμε πολλώ δε μάλλον όταν μας την δίνουν, και αρεσκόμαστε σε μια μαγική, συναισθηματική και φαντασιακή εικόνα Θεού.
Κοιτάξτε εάν ο Θεός ήθελε να επικοινωνεί μαζί μας, μέσα από ένα νεφελώδες συναισθηματισμό που πολλές φορές γίνεται και παραληρηματικός, δεν θα ερχόταν στο κόσμο να ενσαρκωθεί και να γίνει άνθρωπος. Θα μας αποκάλυπτε απλώς μια ουράνια ιδέα. Μια ουράνια αρχή με την οποία θα έπρεπε να συντονιστούμε. Ενώ τώρα στο πρόσωπο του Χριστού μας αποκαλύπτει μια σχέση!!!
Αυτό το κάνει για πολλούς βέβαια λόγους μα ένας πολύ σημαντικός είναι γιατί ο Θεός δεν είναι αφηρημένη ανώτερη δύναμη, ούτε μια απρόσωπη συμπαντική ενέργεια. Αλλά πρόσωπο με συγκεκριμένες ιδιότητες. Μπαίνει στην ιστορία και στην καθημερινότητα μας. Αποκαλύπτεται.
Μια από αυτές τις αποκαλύψεις Του, όχι μόνο αυτή, γιατί ο Θεός φανερώνεται με πολλούς τρόπους και μάλιστα παράδοξους, είναι μέσα από τους ανθρώπους που είναι διπλά μας, ή εμφανίζονται στην ζωή μας.
Γι αυτό όταν ζητάμε την βοήθεια του Θεού, όταν λέμε μα που είναι ο Θεός, γιατί δεν μου φανερώνεται, ας κοιτάξουμε και λιγάκι δίπλα μας. Γιατί στα πρόσωπα των ανθρώπων φανερώνεται η αγάπη του Θεού σε εμάς.   Εκεί θα βιώσουμε την παρουσία Του. Όταν μας στέλνει ανθρώπους που μας αγαπάνε, μας προσέχουν, μας στηρίζουν, δεν μας κρίνουν ούτε μας επικρίνουν και δεν μας καταστρέφουν. Και αν ορισμένοι δεν τους συναντήσαμε ακόμη θα μας τους φανερώσει εάν εμείς είμαστε έτοιμοι για αυτή την κοινωνία μας μαζί τους.
Έλεγε ένας γέροντας ότι εγώ την αγάπη του Θεού την κατάλαβα όταν γνώρισα τον παπά- Φ…….. εκεί ένιωσα ψυχή και σώματι τι σημαίνει να σε αγαπάει ο Θεός. Άλλος φίλος καλός, μου έλεγε: πάτερ μου, τόση αγκαλιά που πήρα από τον Γέροντα, δεν την έχω πάρει ποτέ από τον πατέρα μου. Στην σχέση μαζί του κατάλαβα τι σημαίνει να σε αγαπάει κάποιος. Πήρα κοντά του την αγάπη που δεν είχα νιώσει ποτέ.
Μια κοπέλα μου είπε: μέσα σε μια αγκαλιά έκανα την πρώτη μου εξομολόγηση και ένιωσα την αγάπη του Κυρίου μας. Άλλη μου ανέφερε. Εγώ αγάπη δεν πήρα από το σπίτι μας. Μα μου έδωσε απίστευτη στοργή μια κυρία γειτόνισσα που δεν είχε παιδιά. Εκεί κατάλαβα ότι κάποιος με αγαπάει. Τον Αββα Ποιμένα τον έλεγαν επί γης Θεό; Γιατί; Γιατί σκέπαζε όλους τους ανθρώπους με την αγάπη του και δεν τους κατέκρινε. Μα και τον παπά-Σάββα στο Άγιον Όρος, έτσι τον προσφωνούσαν, γιατί όταν τον συναντούσες καταλάβαινες αναλογικά πάντα, πως είναι η αγάπη του Θεού.
Εμείς όμως τι κάνουμε τους ανθρώπους που μας στέλνει ο Θεός; Τους διώχνουμε από την ζωή μας. Τους συκοφαντούμε τους εκδικούμαστε γιατί μας αγάπησαν και εμείς δεν το αντέξαμε.
Μήπως λοιπόν ο Θεός έχει φανερωθεί πολλές φορές στην ζωή μας και εμείς απλά δεν τον καταλάβαμε γιατί ψάχνουμε στα νεφελώματα της φαντασίας μας και όχι στην ιστορία της ζωής μας; Μήπως κοιτάμε ουρανό και δεν βλέπουμε ότι στέκεται δίπλα μας; Ότι πολλές φορές όπως έλεγε και ο π. Δημήτριος Στανιολάε; ο Θεός κοιμάται στο ίδιο το κρεβάτι μας;

π. λίβυος- Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Βαπτίσθηκε ο Κύριος...

Ο Υιός του Θεού ήρθε στον κόσμο για μας.
Και, λίγο πριν αρχίσει το άγιο έργο Του για την σωτηρία του κόσμου, επήγε και βαπτίστηκε από τον Ιωάννη!
Για να πλυθεί;
Για να καθαριστεί;
Για να πάρει κάτι;
Όχι.
Γιατί, δεν είχε τίποτε να του δώσει ο Ιωάννης.
Και το ήξερε.
Και το διακήρυξε·
Εγώ έχω χρεία, να βαπτιστώ από Σένα.
Δεν βαπτίστηκε για τον εαυτό Του ο Κύριος.
Βαπτίστηκε για μας.
Κάτι να μας δείξει.
Κάτι να μας δώσει.
Κάτι να μας διδάξει.
Βαπτίστηκε, λοιπόν, στον Ιορδάνη. Από τον Ιωάννη.
Πως βαπτίστηκε; Όπως σήμερα βαπτίζομε τα νήπια. Γυμνός. Ολόγυμνος.
Έτσι το έχει θεσπίσει το βάπτισμα ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Όποιος θέλει να πάει κοντά στον Θεό, έλεγε, οφείλει πρώτα να αφήνει τον εγωισμό του· και να ταπεινώνεται. Και για να δείξει, ότι ταπεινώνεται, βαπτίζεται γυμνός. Γιατί η αμαρτία κάνει τον άνθρωπο γυμνό από την χάρη του Θεού.
Ο άνθρωπος ντύνεται για να σκεπάζει ορισμένα μέλη του, που δεν πρέπει, ούτε να φαίνονται ούτε να τα δείχνει. Ντύνεται, από αιδημοσύνη για τον εαυτό του· και από εντροπή, μπροστά στους άλλους!
Ο άνθρωπος, όταν γυμνώνεται, και δείχνει τα μέλη του, έχει αναισχυντία. Και όσο πιο προκλητική είναι η γύμνωσή του, τόσο πιο μεγάλη η αναισχυντία του· και τόσο πιο νεκρή η ψυχή του.
Με τα ρούχα του ο άνθρωπος κρατάει πόντους αιδημοσύνης· και προσπαθεί να οικοδομεί λίγο την ψυχή του.
Όμως για μερικούς, κάτι πράξεις τους και κάτι κρυφές επιθυμίες της καρδιάς τους, είναι καταστάσεις χίλιες φορές πιο αισχρές από τα μέλη που κρύβουν.
Και αυτές τις θλιβερές καταστάσεις, οι άνθρωποι τις κρύβουν με ένα «ρούχο», που έχει το όνομα υποκρισία.
Οι υποκριτές άλλα κάνουν, άλλα έχουν μέσα τους, άλλα έχουν στο στόμα τους, και άλλα δείχνουν! Κρύβουν την δυσωδία της ψυχής τους με ψεύτικες συμπεριφορές ευπρέπειας και ευσέβειας.
Αλλά να, ο Σωτήρας μας επήγε και εβαπτίστηκε γυμνός.
Γιατί όμως; Γιατί;
● Ήθελε να μας ειπεί· Δεν κάνει, άλλα να έχουμε μέσα, και άλλα να δείχνουμε! Η διπλοπροσωπία και η πολυπροσωπία, δεν έχουν καμιά σχέση, ούτε με την αλήθεια, ούτε με το Θεό.
● Πρώτο βήμα προς τον Χριστό, είναι να μισήσουμε την υποκρισία· να την πετάξουμε από επάνω μας· να γίνουμε ευθείς.
● Και ήθελε να μας δείξει, ότι χωρίς πράξεις και αποφάσεις τολμηρές, διόρθωση δεν γίνεται ποτέ!
Γι’ αυτό βούτηξε στο νερό γυμνός. Για να μας δείξει, ότι μας χρειάζεται ένα πλύσιμο γερό. Ένα πλύσιμο ολοκληρωτικό. Για να μας δείξει, ότι στην μετάνοια, στο δρόμο προς τον Χριστό, πηγαίνουμε και βαδίζομε, μόνο όταν έχουμε το θάρρος, να βλέπομε τις βρωμιές μας, σωματικές και ψυχικές· και όταν Τον παρακαλούμε, να μας πλύνει με το νερό, που με το βάπτισμά Του αγίασε· και έκανε νερό καθαρτήριο από κάθε ρύπο ψυχής και σώματος.
Γι’ αυτό βαπτίστηκε στον Ιορδάνη. Γιατί ήθελε κάτι να μας δώσει·
Τι μας έδωκε; Με το βάπτισμα το δικό Του, έδωκε σε μας το βάπτισμα της αναγεννήσεως. Και μας έκαμε παιδιά Του. Μπήκαμε στην κολυμπήθρα και βγήκαμε παιδιά του Χριστού, λαός του Χριστού, «βασίλειο ιεράτευμα», «έθνος άγιο».
Με το βάπτισμά μας, ο Χριστός μας υιοθετεί.
Μας κάνει παιδιά Του.
Και κληρονόμους Του.
Τι κρίμα να το ξεχνάμε!

Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης Μελετίου

Προσευχή δίχως υπολογισμούς...

Κάνεις προσευχή και σκέπτεσαι.
Τώρα εισακούσθηκα; Ήταν καλή; Σωστή; Ωραία; Άρεσε του Θεού;
Θα μου φέρει αποτέλεσμα; Θα νιώσω κάτι; Για να δω…..
Η προσευχή όμως δεν είναι μαθηματικά ούτε χημική ανάλυση. Η προσευχή είναι καλλιέργεια μια σχέσης. Δεν προσεύχομαι επειδή πρέπει αλλά γιατί αγαπώ κάποιον. Θέλω να μιλάω στον αγαπημένο μου!
Ας κάνουμε την προσευχή με απλότητα, χωρίς απολογισμούς και προσδοκίες.
Μην περιμένουμε τίποτα. Απλά προσευχόμαστε με καρδιά, δίχως στόχους και υπολογισμούς.
Και να θυμάσαι καλά, όταν δεν το περιμένεις έρχεται. Η προσμονή κουράζει την σχέση, η απαίτηση την συνθλίβει, το αγαπητικό ερωτικό άφημα την λυτρώνει και την σώζει.

π. Λίβυος

Η εικόνα μας...

Κάθε ένας από εμάς ζει μέσα σε μια εικόνα που έχει φτιάξει ο ίδιος για τον εαυτό του.
Μέσα σε αυτήν την εικόνα αισθάνεται ασφαλής και κραταιός.
Είναι ο κόσμος όλος για αυτόν.
Όλοι οι άλλοι άνθρωποι , απλά αποτελούν την κορνίζα της εικόνας του, (όπως πιστεύει).
Υπάρχουν για να διακοσμούν την ζωή του.
Έτσι πιστεύουμε για τους άλλους.
Ξεχνάμε όμως ότι η κορνίζα εκτός από το να ομορφαίνει μια εικόνα, είναι και η αιτία που η εικόνα θα κρεμαστεί σε έναν τοίχο ακίνητη για την υπόλοιπη ζωή της.!
Όταν λοιπόν θεωρούμε τον εαυτό μας, σαν μια τέλεια και αλάνθαστη ύπαρξη, που πρέπει όλοι να την αναγνωρίζουν, να την αποδέχονται και να την στηρίζουν, αδιαφορώντας για τις ζωές των άλλων, τότε παιδιά μου έχουμε σταματήσει την όποια εξέλιξη του εαυτού μας προς το καλύτερο και μένουμε στάσιμοι ,όπως η εικόνα που θα κρέμεται για μια ζωή σε έναν τοίχο.
Μην ξεχνάμε ότι μια εικόνα αποτελείται από δύο διαστάσεις.
Ενώ η αληθινή ζωή, είναι τρισδιάστατη.!

Πατήρ Ιωάννης

Λαμπάδα ή κεράκι;

Πάμε στην εκκλησιά ο κάθε ένας με τον δικό του πόνο, με το δικό του πρόβλημα και το δικό του λόγο. Ανάβουμε το κεράκι μας ,κάνουμε την προσευχή μας και αιτούμαστε την χάρη από τον Θεό ,την Παναγιά ή τον Άγιο. Και από πίσω μας έρχεται ο επόμενος πιστός με δυο λαμπάδες, τις ανάβει ο Χριστιανός και πάει και αυτός να προσευχηθεί. Πολλές φορές που αναρωτήθηκα. Άραγε στον ουρανό που μαζεύονται οι προσευχές όλων μας υπάρχει μια επιτροπή από αγγέλους που κάνουν διαλογή στην προτεραιότητα των προσευχών; Λένε δηλαδή. Αυτή η προσευχή συνοδεύεται από λαμπάδα, άρα έχει προτεραιότητα.
Αυτή η προσευχή είναι με απλό κεράκι, μπορεί να περιμένει.
ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ.
Αυτό που μετράει στον ουρανό για την προσευχή μας , είναι το πόσο καθαρή και αγνή είναι η ψυχή αυτού που προσευχήθηκε. Εκατό λαμπάδες να ανάψετε αν η ψυχούλα σας δεν είναι καθαρή... απλά θα έχετε κάψει εκατό λαμπάδες. Τα γράφω αυτά για να σας βοηθήσω να ξεκαθαρίσετε μέσα σας τον λόγο που ανάβεται λαμπάδα αντί κεράκι.
Ο μόνος λόγος στην πραγματικότητα που γίνεται αυτό είναι για να βοηθηθεί η εκκλησία ή το μοναστήρι στα έσοδα τους.
Δεν λέω να μην ανάβετε λαμπάδες.
Έχουν ανάγκη οι εκκλησιές και οι Ιερές Μονές από έσοδα.
Αλλά να ξέρετε γιατί το κάνετε.
Δεν πρέπει να έχουμε την πλάνη ότι η προσευχή που συνοδεύεται από λαμπάδα θα έχει προνομιακή μεταχείριση στο θυσιαστήριο του Θεού.
Προσβάλουμε τον Θεό ή τον Άγιο με ένα τέτοιο σκεπτικό.
Αυτό που μετράει είναι η καθαρή ψυχούλα σας.
Να είστε καλά και ευλογημένοι.

Πατήρ Ιωάννης

Τι ακριβώς φοβάσαι;

Διάφορες καταστάσεις και άνθρωποι μας δημιουργούν μέσα μας φοβίες.
Ο φόβος μέσα μας λειτουργεί σαν χωράφι που το σπείραμε με αμφιβολίες.
Οι αμφιβολίες μεγαλώνουν, γίνονται δέντρα, μακραίνουν τα κλαδιά τους, πυκνώνουν τα φύλλα τους και μας σκεπάζουν το φως. Είμαστε πλέον τυφλοί.
Ο φόβος έχει σκεπάσει τα πάντα. Ψάχνουμε διέξοδο αλλά μάταια. Είμαστε παγιδευμένοι.
Στον φόβο. Στον φόβο που δημιούργησε η δική μας φαντασία τις περισσότερες φορές. Από έλλειψη γνώσεως.
Δεν γνωρίζουμε αρκετά για μια κατάσταση, αυτό μας φοβίζει, ο φόβος μας καταβάλει και μας παγιδεύει.
Χάσαμε πριν ακόμα ξεκινήσουμε.!
Αν στην αρχή που είχε παρουσιαστεί αυτή η κατάσταση, ρωτάγαμε τον εαυτό μας με ψυχραιμία….
Τι ακριβώς φοβάσαι; Τις περισσότερες φορές η απάντηση θα ήταν το άγνωστο.
Τίποτα δηλαδή το συγκεκριμένο.
Απλά η έλλειψη της γνώσης ,μας εμποδίζει την γνώση. Τόσο απλά.
Την επόμενη φορά ,πριν φοβηθούμε μια κατάσταση, ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας πρώτα. Τι ακριβώς φοβάσαι;
Αν δώσουμε όνομα στον φόβο μας, φεύγουν οι αμφιβολίες και ο φόβος δεν έχει τίποτα
να σπείρει μέσα μας και να μας σκεπάσει. Και ας πάμε μπροστά.
Αυτοί που νίκησαν τον φόβο τους πριν από εμάς, είναι αυτοί που μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα. Μας άνοιξαν τον δρόμο στην γνώση.
Αλλιώς θα ζούσαμε ακόμα στις σπηλιές.

Ιδού ο άνθρωπος

Πολλές φορές ξενύχτησα σκεπτόμενος.
Τι είναι άραγε σωστό με αυτό το θέμα και τι να είναι σωστό με το άλλο θέμα.
Επειδή σέβομαι ,πρώτα εσάς και ύστερα τον εαυτό μου θα πρέπει να ομολογήσω ότι όπου και αν κατέληγα ,ήξερα ότι αυτή την κατάληξη εύκολα μπορώ να την αναιρέσω την επομένη ημέρα ,αν επιπλέον στοιχεία για επεξεργασία, μου γινόντουσαν γνωστά. Έτσι ποτέ δεν κόλλησα σε κάποια ιδέα, ποτέ δεν φανατίστηκα με κάτι και ποτέ δεν είπα αυτό είναι το σωστό και τίποτα άλλο δεν υπάρχει. Πάντα ήμουν ανοιχτός να δεχτώ επί πλέον γνώση ,ενημέρωση και νέα στοιχεία για να επεξεργαστώ.
Όταν ξεκινούσα μια συζήτηση με κάποιον, απλά προσπαθούσα να καταφέρω να του δώσω να καταλάβει την δική μου άποψη. Να καταλάβει τι με κάνει να βλέπω τα πράγματα έτσι και όχι αλλιώς. Ποτέ δεν ξεκίνησα μια συζήτηση με σκοπό να κάνω τον άλλο να αλλαξει ιδέες και να ενστερνιστεί τις δικές μου.
Δεν με ενδιέφερε καθόλου να τον αλλάξω. Πρώτον γιατί είμαι σίγουρος ότι δεν ξέρω τα πάντα (άρα δεν μπορώ να είμαι σίγουρος ότι αυτά που πιστεύω είναι τα σωστά) και δεύτερον από σεβασμό προς τον συνομιλητή μου. Και πάντα απορούσα με τον συνομιλητή μου που αντίθετα από εμένα προσπαθούσε να με πείσει ότι αυτά που πιστεύει αυτός είναι τα μόνα σωστά και έπρεπε να αλλάξω γνώμη οπωσδήποτε. Φυσικά τον έπαυα από συνομιλητή μου και απέφευγα στο μέλλον να κάνω σοβαρές συζητήσεις μαζί του. Χάσιμο χρόνου!
Και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί να είναι έτσι ο περισσότερος κόσμος. Όλοι ξέρουν τα πάντα. Όλοι έχουν άποψη για τα πάντα. Και βέβαια αυτοί είναι σωστοί και όλοι οι άλλοι είναι λάθος. Αυτό το ελάττωμα λοιπόν του ανθρώπου σε συνδυασμό με τον φόβο (που μας μπολιάζουν με χίλιους δύο τρόπους), εκμεταλλεύονται σοφά και αλάνθαστα οι κραταιοί του πλανήτη και κυβερνάνε άφοβα.
Μας πείθουν ότι αυτά που πιστεύουν είναι τα σωστά μας πετάνε και ένα ψαροκόκαλο πασπαλισμένο με ιδέες να έχουμε κάτι να λέμε και εκμεταλλευόμενοι αυτό το ελάττωμα που έλεγα παραπάνω, μας αναγκάζουν να χωριστούμε σε ομάδες.
Έχοντας όμως αυτό το ελάττωμα οι άνθρωποι δεν μπορούν να λειτουργήσουν σωστά. Ο οπαδός μιας ομάδος ,ενός κόμματος , μιας θρησκείας (η οτιδήποτε άλλο κατατάσσει τον άνθρωπο σε μια κατηγορία) αν αφήσει να πειστεί ότι αυτό που του λένε είναι το μόνο σωστό ,όχι μόνο φανατίζεται ,αλλά προσπαθεί να το επιβάλει και στους άλλους. Να τους αλλαξει γνώμη δηλαδή. Το ελάττωμα που έλεγα δεν τον αφήνει ούτε μια στιγμή να σκεφτεί ότι μπορεί να είναι λάθος. Ούτε μια στιγμή δεν περνά από το μυαλό του ότι αύριο μπορεί να μάθει νέα πράγματα που θα τον υποχρεώσουν να ξανασκεφτεί τις απόψεις του. Δεν δίνει στον εαυτό του την δυνατότητα να γίνει σοφότερος αύριο . Όχι.! Αυτός τα ξέρει όλα ΤΩΡΑ.!
Και αφήνει να γίνεται οπαδός κάποιων που τον πείσανε ότι αυτοί είναι οι σωστοί και όλοι οι άλλοι να πάνε να πνιγούνε. Αν δεν συμφωνήσεις με τις απόψεις του, γίνεσαι εχθρός ή στην καλύτερη περίπτωση αντιπαθής. (Άστε που ένα σωρό πόλεμοι και δεινά της ανθρωπότητας έχουν συμβεί ακριβώς επειδή κάποιοι πίστευαν ότι αυτοί ήταν σωστοί και οι άλλοι λάθος)
Του διαφεύγει από το μυαλό, ότι αν μπούνε κλέφτες στο σπίτι του αυτός θα φωνάξει Βοήθειαααα. Και θα περιμένει έναν άνθρωπο να έρθει να τον σώσει.
Έναν άνθρωπο! Όχι έναν Παναθηναϊκό η Ολυμπιακό ,ούτε έναν Δεξιό η αριστερό, ούτε έναν Χριστιανό η Μωαμεθανό ούτε έναν Έλληνα η Αλβανό μα ούτε έναν άσπρο η μαύρο. Έναν οποιονδήποτε άνθρωπο.
Στον άνθρωπο όμως …δεν πιστεύει κανείς.!
Η δύναμη του μας είναι αδιάφορη και ενοχλητική έως ότου την χρειαστούμε για δικό μας όφελος
Εκτός βέβαια αν ο άνθρωπος αυτός συμφωνεί με τις δικές του απόψεις. Γιατί με τον ίδιο άνθρωπο που σήμερα ζητά την βοήθεια του για να σωθεί από τους κλέφτες ,αύριο θα μπορούσε να πλακωθεί στο ξύλο επειδή πιστεύει κάποιο άλλο κόμμα από αυτό που ο ίδιος πιστεύει. Ειρωνεία ε!
Ιδού ο άνθρωπος λοιπόν….όπως τον έφτιαξαν οι άνθρωποι.
Πιστεύω λοιπόν (για να καταλήξω κάπου) ότι είναι σωστό να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Μέγιστο όμως λάθος ,αν προσπαθούμε να πείσουμε τον άλλον ότι οι δικές μας απόψεις , όχι μόνο είναι οι σωστές ,αλλά και αυτός θα πρέπει να αλλαξει τις δικές του και να αποδεχτεί τις δικές μας.
Αδικούμε πρώτα τον ίδιο μας τον εαυτό, αφού του στερούμε την δυνατότητα κάποτε να αλλάξει γνώμη αν μάθει κάτι επιπλέον και μετά προσβάλουμε τον συνομιλητή μας.
Κάποτε να γίνει καλύτερος!

John fenix

Αν ψάχνεις να σε βρεις...

Αν θέλεις να μάθεις τον εσωτερικό σου κόσμο χρειάζεται
ΘΑΡΡΟΣ... μπορεί να ανακαλύψεις πράγματα που δεν θα σου αρέσουν
ΛΟΓΙΚΗ... για να μπορείς να κάνεις σωστή αξιολόγηση αυτών που θα ανακαλύπτεις
ΣΟΦΙΑ... για να μπορείς να κρίνεις σωστά  τα στοιχεία σου
ΥΠΟΜΟΝΗ... γιατί παίρνει χρόνο
ΕΠΙΜΟΝΗ... για να μην τα παρατήσεις στις πρώτες δυσκολίες
ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ... για να παραδέχεσαι τα λάθη σου
ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ... προσπαθείς να τον μάθεις, όχι να τον καταστρέψεις
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΑΝΟΧΗ... για να μπορείς να ζεις με τα λάθη που ανακαλύπτεις έως  ότου τα διορθώσεις  και
ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ... για να μην μπεις σε μια διαδικασία που θα κοροϊδεύεις ο ίδιος τον εαυτό σου.
Θέλει κόπο και σκληρό αγώνα για να καταφέρεις να γνωρίσεις τον εσωτερικό σου κόσμο και να τον διορθώσεις ή να τον αγαπήσεις.
Πρέπει να έχεις Αξίες!
Εάν όμως δεν διαθέτεις τίποτα από όσα προανέφερα, αλλά παρ’ όλα αυτά επιμένεις να γνωρίσεις τον εσωτερικό σου κόσμο, θέλεις να μάθεις από τι είσαι φτιαγμένος, ποιο είναι το περιεχόμενο σου, για εσένα τα πράγματα είναι πιο εύκολα.
Πήγαινε στην τουαλέτα!

Στην αλλαγή του χρόνου..

Οφείλω μια συγνώμη στο Θεό για όσα μου χάρισε και δεν τα χάρηκα.
Για εκείνα που μου έδωσε και δεν τα πήρα.
Μα κι γι αυτά που μου ζήτησε και δεν του έδωσα.
Πάνω από όλα θέλω να κλάψω στην αγκαλιά Του, για όλες εκείνες τις μέρες που δεν έζησα και απλά επιβίωσα.
Να πω συγνώμη για όσα σε αγαπώ δεν είπα, σε αγκαλιές που δεν έδωσα, σε πόρτες που έκλεισα, σε τηλέφωνα που δεν σήκωσα, σε μάτια που δεν αντίκρισα, σε φιλιά που δεν σαρκώθηκαν και σε προσευχές που δεν ειπώθηκαν…
Τέλος να πω, ότι εάν βρήκες έναν άνθρωπο να σε νιώσει, να σε καταλάβει, να σε αγαπήσει, κράτα τον, κι ας είναι στην άλλη άκρη της γης.
Φτάνει που τον βρήκες….
Δεν θα σου τύχει πολλές φορές στην ζωή.
Και να θυμάσαι, ότι στα δώρα λες ευχαριστώ κι ας μην τα ξετυλίξεις ποτέ..

Πηγή: http://plibyos.blogspot.gr/