Φιλόθεη και φιλόυλη ψυχή

Ο Θεός, όπως λέγει η γραφή, είναι ήλιος της δικαιοσύνης, που με τις ακτίνες της καλοσύνης Του ομορφαίνει το σύμπαν. Η ψυχή πάλι, ανάλογα με την προαίρεση της, γίνεται ή κερί σαν φιλόθεη ή πηλός, σαν φιλόυλη. Όπως λοιπόν ο πηλός όταν εκτεθεί στον ήλιο, ξεραίνεται και μαλακώνει, το ίδιο κι η ψυχή. Εκείνη που είναι δοσμένη στα εγκόσμια και υλικά, όταν έλθει σ' επαφή με τον Θεό, σκληραίνεται, σαν το Φαραώ, και χάνει κάθε ελπίδα σωτηρίας. Η φιλόθεη ψυχή όμως, όταν εκτεθεί στις φλογερές ακτίνες της θείας αγάπης, απαλύνεται, αποτυπώνει τους χαρακτήρες των Αγίων και γίνεται κατοικία Θεού. Έτσι, στη φυσική «κατ' εικόνα» ομορφιά προσθέτει και την «καθ'ομοίωσιν».

Η σιωπή των δακρύων

Τα δάκρυα είναι ένας τρόπος γνώσης του εαυτού μας.
Κλαίμε επειδή έχουμε χάσει την παραδεισιακή μας ταυτότητα, ή επειδή νοσταλγούμε έναν "χαμένο παράδεισο".
Υπάρχει ένα έντονο στοιχείο νοσταλγίας σε αυτό τον όρο:
"Ω, πόσο θα θυμούνται αυτοί στη φυλακή τις προηγούμενες επιτυχίες τους!" αναφωνεί ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας, και αναφέρει τους ψαλμούς "εμνήσθημεν ημερών αρχαίων".
Τα δάκρυα είναι ο τρόπος με τον οποίο το σώμα μας συμμετέχει στη μετάνοια, όπως ακριβώς συμμετέχει σε ολόκληρη την ανάβαση της πνευματικής ζωής, και όπως πράγματι είχε συμμετάσχει στην κάθοδο και στην πτώση μας.
Οι μοναχοί στη Συρία ονομάζονταν "πενθούντες" ή "πενθικοί".
Για τον Ιωάννη της Κλίμακος, μια μέρα που περνά χωρίς δάκρυα είναι μια σπαταλημένη μέρα, μια μέρα δίχως μετάνοια, αν και ο Ιωάννης δεν θολώνει τη διάκριση ανάμεσα στα δάκρυα ή το πένθος και στη μετάνοια.
Αυτός που δεν κλαίει τον εαυτό του εδώ, θα τον κλαίει εκεί αιωνίως.
Είναι αδύνατο να μην κλαύσει είτε εδώ εκουσίως, είτε εκεί με βάσανα.

Με ελπίδα για την οικογένεια

Η ελπίς τονίζει τας δειλάς καρδίας και αναδεικνύει κρατεράς και ανδρείας, ίνα αντιμετωπίσωσι τας συμφοράς.
Η ελπίς είναι πρόοδος, ανάπτυξις και προαγωγή.
Εάν άρης την ελπίδα εκ του κόσμου, ο κόσμος θα εξηφανίζετο.
Η ελπίς είναι η δημιουργός δύναμις όλων των αγαθών.
Η ελπίς τρέφει και ζωογονεί.
Νομίζω ότι αν θα έπρεπε να επιλέξουμε μία λέξη για να προϋπαντήσουμε το νέο έτος αυτή θα ήταν η λέξη ελπίδα. Ίσως γιατί μέσα από τα βιώματα και τα ερεθίσματα του 2013 πολλοί αισθανθήκαμε ότι έχει χαθεί από τη ζωή μας. Σ’ αυτό όμως έγκειται και η δυναμική της ελπίδας, ότι είναι δύναμη που δημιουργεί όλα τα αγαθά, είναι αυτή που τρέφει και ζωογονεί. Και είναι πραγματικά συνταρακτικά τα παραπάνω λόγια: «Αν αποσύρεις την ελπίδα από τον κόσμο, ο κόσμος θα αφανιστεί». Αυτή είναι η δύναμη που στερεώνει την προσμονή του αγαθού, αυτή είναι το στήριγμα του κόσμου.
Το 2014 επίσημα έχει χαρακτηριστεί ως έτος διεθνώς αφιερωμένο στην οικογένεια. Αυτή η τοποθέτηση ίσως είναι μια ευκαιρία να ανασκουμπωθούμε, να προβληματιστούμε, να διορθωθούμε και να έχουμε ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Η οικογένεια είναι το πρώτο ανθρώπινο σύμπλεγμα. Είναι ο πρώτος πυρήνας μέσα στον οποίο ο άνθρωπος πρέπει να σταθεί με ήθος, να διαπλάσει χαρακτήρες, να εκπαιδεύσει και να εκπαιδευτεί, να στηρίξει και να στηριχτεί, να δώσει ζωή και να πάρει ζωή, να δώσει αγάπη και να πάρει αγάπη, να ζήσει με υπομονή, με χαμόγελο και ελπίδα. Να θέσει κανόνες και όρια, να σέβεται και να τον σέβονται, να νοιάζεται και να τον νοιάζονται, να κατανοεί και να τον κατανοούν. Και όταν κάποια στοιχεία από τα παραπάνω δεν πληρούνται, να ελπίζει. Διότι όπως αναφέρει ο Άγιος Νεκτάριος αυτή και μόνο ενδυναμώνει τα πάντα, τα καλλωπίζει, τα τελειοποιεί, τα εξασφαλίζει και τα προάγει.
Ο αγώνας είναι μεγάλος, συνεχής αλλά δημιουργικός και ωραίος. Σήμερα ιδίως, που η οικογένεια βάλλεται από παντού και κλονίζεται πρώτα αυτή μια που αποτελεί το βασικό κύτταρο της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας, που θαρρείς ότι έχει βάλλει στόχο να πνίξει την οικογένεια από τα γεννοφάσκια της, από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας της, πριονίζοντας τα αρχικά πρόσωπα που την αποτελούν, τον άνδρα και τη γυναίκα. Αλλά και το δημιούργημα αυτών, που το έχει μεταποιήσει σε καταναλωτικό προϊόν. Αυτή η κοινωνία θέλει να δημιουργήσει άλλες αρχές στην οικογένεια, με άλλα πρόσωπα του ιδίου φύλου, με παιδιά κατά παραγγελία, και γονείς πνευματικά και συναισθηματικά
απομακρυσμένους από την ευθύνη της οικογένειας αλλά και της διαπαιδαγώγησης.
Εάν αναλογισθούμε όλα τα παραπάνω μαζί με τα πάμπολλα αρνητικά ερεθίσματα που δημιουργούνται και εκκολάπτονται μέσω της κοινωνίας, πρέπει να σταθούμε με σοβαρότητα, ευθύνη και δημιουργική ομοψυχία. Έχοντας συνεχώς στη σκέψη μας πως, όταν κάτι πάει στραβά, πάντα να προσπαθούμε και να ελπίζουμε!

Μαριάννα Ζήση

Πηγή: http://www.enromiosini.gr/

Ο Σταυρός της ανοχής

"Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε" λέγει ο Απ. Παύλος .Μας προτρέπει δηλαδή να υπομένουμε τους αδελφού μας που από ελαττώματα, ελλείψεις και αδυναμίες γίνονται ενοχλητικοί, ερεθίζουν και πολλές φορές με τον άκαμπτο χαρακτήρα τους δημιουργούν προβλήματα στις σχέσεις τους.
Τα "βάρη" των αδελφών είναι ποικίλα, όπως ποικίλα είναι και τα δικά μας που πρέπει να υπομένουν οι άλλοι. Για να μπορέσει κανείς να εφαρμόσει στη ζωή του το λόγο του Απ. Παύλου χρειάζεται να έχει μεγάλη αγάπη μέσα στην ψυχή του.
Ένα θαυμαστό παράδειγμα:
Ένας αγιορείτης μοναχός περιποιούνταν για πολλά χρόνια το γέροντά του που έπασχε από αμνησία και του έκανε τη ζωή μαρτυρική. Ο γέροντας είχε χάσει την αίσθηση του χρόνου και συνεχώς προέτρεπε τον υποτακτικό του να σηκωθεί για την ακολουθία. Όταν ο μοναχός πήγαινε να ησυχάσει στο κελί του, μετά από κουραστική εργασία και πολύωρη προσευχή στην Εκκλησία, εκείνος του φώναζε και του μιλούσε άγρια για να τον διεγείρει από τη ...ραθυμία. Έτσι κύλησαν πολλά χρόνια που ανέδειξαν το μοναχό άνθρωπο μεγάλης υπομονής και μεγάλης αγάπης.

Η κρίση συμπαρασύρει την οικογένεια ή η οικογένεια ελέγχει την κρίση

Κρίση λέμε μία χρονική περίοδο μεγάλων προβλημάτων που βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή των ανθρώπων. Η πρώτη κρίση ξέσπασε μέσα στον Παράδεισο κιόλας όπου ο Αδάμ άκουσε το “Αδάμ που ει” κι εφοβήθηκε. Αυτός ο φόβος ήταν η πρώτη κρίση. Οι πρωτόπλαστοι ήταν ήδη οικογένεια.
Κι ακολουθούν ιδρώτες, αγκάθια, τριβόλια, πόνοι της γέννας και αποστροφή της Εύας στην εξουσία του άντρα της. Τι εδίδαξε αυτή η πρώτη οικογένεια στα παιδιά της; Το ένα ήταν αθώος Άβελ, το άλλο ο φονιάς Κάϊν. Η οικογένεια σε κορύφωση κρίσης: Προβλήματα οικονομικά, ηθικά, υπαρξιακά. Ο θάνατος παρών ήδη. Ο Κάϊν είχε ακόμα την προστασία του Θεού, αλλά έπρεπε κάπου να κρύψει το τρέμουλο, που τον κατείχε (“έσει στένων και τρέμων”), κάπου να κρύψει τους στεναγμούς του. Και… “ο δε Κάϊν ην οικοδομών πόλιν”. Κι έτσι με την πρώτη πόλη άρχισε ο πολιτισμός. Ο πολιτισμός είναι μία διαχρονική παγκόσμια κρίση. Είναι μια υποκατάσταση του Παραδείσου. Ο Αδάμ εγκαταστάθηκε κατέναντι του Παραδείσου, τον έβλεπε με τις πύλες του κλεισμένες και θρηνούσε. Ο Κάϊν όμως είχε στρέψει τις πλάτες του στον Παράδεισο κι έβλεπε προς ένα μέλλον που ξεκινούσε από τον ίδιο κι απέβλεπε στην “ευτυχία” του γυιού του Ενώχ, που τ’ όνομά του έδωσε ο Κάϊν στην πόλη που έχτιζε. Να, έτσι γεννήθηκε ο ανθρωπισμός. “Τα παιδιά μας να ευτυχήσουν, τι άλλο καλλύτερο;”.
Κι ακολούθησε μία σειρά γενεών, που ανομάστηκαν άνθρωποι. Η Εύα όμως εγέννησε κι άλλο γυιο και είπεν “εξανέστησεν ο Θεός σπέρμα έτερον αντί του Άβελ…”. Αυτός ήταν ο Σήθ και ο γυιος του ο Ενώς, “ήλπισεν επικαλείσθαι το όνομα του Κυρίου του Θεού”. Κι από τότε οι απόγονοι του Κάϊν ονομάζονται στην Γένεση “άνθρωποι”, ενώ οι απόγονοι του Ενώς ονομάζονται “υιοί του Θεού”. Από τις δύο γενεαλογικές παραδόσεις κυοφορήθηκε η παγκόσμια κρίση, που κατέληξε στον “Κατακλυσμό”. Μικρή κρίση ήταν ο κατακλυσμός; Όλες οι άλλες κρίσεις που πέρασε η ανθρωπότητα δεν έφτασαν στην τραγικότητα του κατακλυσμού. Με τον κατακλυσμό αφανίστηκαν οι “άνθρωποι” αλλά και οι “υιοί του Θεού” που έσμιγαν με τις θυγατέρες των ανθρώπων. Κι έμεινε ο Νώε με την κιβωτό του, για να συνεχίσει τη δημιουργία του κόσμου!
Κι αν δεν εδήλωνε ο Κύριος ότι δεν θα ξανακάνει κατακλυσμό στον κόσμο, θα είχε λόγους να κάνει πολλούς κατακλυσμούς ακόμα. Γιατί οι άνθρωποι συνέχισαν τον πολιτισμό, ξέχασαν και ότι είναι “υιοί του Θεού” και όλοι παραδόθηκαν στις επιθυμίες τους, που έγιναν καθοριστικές δυνάμεις προς κάθε δραστηριότητα. Η κρίση βέβαια συνεχίζεται και δείχνει το απαίσιο πρόσωπό της με το φόβο των αδυνάτων, τη βία των δυνατών και την κατάθλιψη όλων. Η κατάθλιψη έγινε το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα του πολιτισμού, περισσότερο βέβαια των ισχυρών αλλά και των αδυνάτων που ονειρεύονται κι αυτοί να γίνουν ισχυροί. Κι έτσι οι άνθρωποι ζουν μέσα σε πολιτισμικό οργασμό βουτηγμένοι στην κατάθλιψη, γεμάτοι ενοχές και πεθαίνουν απαρηγόρητοι και ανυποψίαστοι για το νόημα της ζωής και του θανάτου. Αυτό είναι κρίση νοήματος της ζωής και κρίση ευτυχίας του ανθρώπου.
Έτσι λ.χ. υψώθηκε από τον Περικλή η μεγαλοπρεπής εικόνα της Αθηναϊκής Πολιτείας, για την οποία έκρινε ο στρατηγός ότι άξιζε και επιβάλλεται να πεθαίνουν τα παλληκάρια της, η Αθηναϊκή πολιτεία όμως αφού διέτρεξε μία τροχιά τριακονταετίας με ανήκουστα εγκλήματα, κατέληξε σε μία δραματική πτώση σε όλα τα επίπεδα. Ήταν μία κρίση, κρίση απαρηγόρητη με γενική δυστυχία και ψυχική-πνευματική αλλά και υλική.
Απ’ αυτήν την κρίση δεν βγήκαν οι Αθηναίοι και οι άλλοι Έλληνες ούτε με τους θριάμβους του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Συνεχίστηκε βαρύτερα με τους Ρωμαίους. Και η δοξασμένη σοφία τους έγινε μία κομψή Αττική φλυαρία, που την επιδοτούσαν οι Ρωμαίοι, για να κοσμεί τη βαρβαρότητά τους.
Και όλη αυτή η διαρκής μέσα στους αιώνες κρίση ήταν αισθητά και ουσιαστικά κρίση της οικογένειας. Αλήθεια ποιος θα συμπονούσε τον βασανισμένο άνθρωπο της κρίσης αυτής; Οι άρχοντες, οι γείτονες, οι στρατηγοί; Κανένας απ’ αυτούς. Μόνο η οικογένεια του καθενός, η μάννα του και οι άλλοι δικοί του τον συμπονούσαν κι αυτό ήταν η μοναδική του παρηγοριά. Αλλά αυτοί οι δικοί του ήταν και οι πρώτοι και οι μόνοι υπεύθυνοι να τον παιδαγωγήσουν έτσι, ώστε να μη ρίχνει στην οδύνη τα παιδιά των άλλων μαννάδων.
Όταν οι Αθηναίοι κατακρεουργούσαν μέσα σ’ έναν οικόπεδο τους χίλιους Μυτιληναίους το 428, αυτοί που το αποφάσισαν κι αυτοί που το εκτέλεσαν είχαν μία οικογένεια, που δεν τους δίδαξε την αγάπη και το σεβασμό στον διπλανό άνθρωπο. Δεν ήταν ένα λάθος αλλά μία πρακτική συνηθισμένη, που επαναλαμβανόταν συχνά στη Σάμο, στην Αίγινα κι αλλού.Δεν υπήρχε μία μάννα μέσα στο νου τους σαν τη Μπούρμπενα στο έργο “Έρως-ήρως” του Παπαδιαμάντη, να έρθει στο νου του γυιού της του Γιωργή και να του φωνάξει στην κρίσιμη στιγμή. -Τι πας να κάνεις παιδί μου;!
Στους Μηλίους οι Αθηναίοι, που τους έσφαξαν τελικά, απολογήθηκαν ότι έπρεπε να διαφυλάξουν την ιδέα της δύναμης της πόλεως και στους Σπαρτιάτες απολογήθηκαν πως ό,τι κάνουν υπαγορεύεται από το φόβο, τη δόξα και το συμφέρον. Και με αυτό το ήθος εμαύρισαν την ψυχή τους ανεπανόρθωτα και τη ζωή όλων των Ελλήνων. Αυτό δεν αναφέρεται ως κρίση από τους ιστορικούς. Ίσα-Ίσα θαυμάζεται ως “χρυσός αιώνας”! Αυτή την αχαρακτήριστη και ψύχραιμη λογική, που εμπνέει τους Αθηναίους προς μία απάνθρωπη συμπεριφορά, δεν θα την πούμε κρίση; Μάλιστα θα την πουν οι κριτικοί κρίση ηθικών αξιών.
Δεν πιστεύω ότι η οικογένεια έχει το μυστικό της σωτηρίας του κόσμου, αλλά φρονώ ότι η οικογένεια έχει το σπλάχνο να θρηνήσει για την απώλεια των ανθρώπων, γιατί όλοι για πολλά χρόνια υπήρξαν παιδιά-μέλη μιας οικογένειας. Όσοι καταχράστηκαν εξουσίες και ταμεία, όσοι διέπραξαν απάτες και δωροληψίες, όσοι καταδολιεύτηκαν το δημόσιο πλούτο και έγιναν αίτιοι της κρίσης, που μαστίζει τη χώρας μας καθώς και όλες τις χώρες του κόσμου, όλοι είχαν κάποτε και πολλοί ακόμα έχουν μία μάννα, ένα πατέρα, που απ’ την παιδική του ηλικία έβλεπαν την τάση των παιδιών τους για την αμαρτία και δεν πόνεσαν γι’ αυτό, δεν το δασκάλεψαν να γίνει καλό παιδί, δεν το λυπήθηκαν για το συφοριασμένο τέλος, που θα το εύρει κι αυτό αναπόφευκτα.
Τα παιδιά μας διδάσκονται στα σχολεία τους κυριολεκτικά τη διαφθορά, τη διδάσκονται κυρίως από τα σχολικά βιβλία. Οι δάσκαλοι όσοι είναι ευσεβείς δοκιμάζονται από μία καινούργια χούντα του Υπουργείου Παιδείας. Οι οικογένειες όμως έχουν πλήρη άγνοια και δείχνουν πλήρη αδιαφορία για την παιδεία των παιδιών τους, για το ήθος της παιδείας τους.
Είναι υποδουλωμένοι στην ακράδαντη πεποίθηση ότι το μόνο πρέπον και αναγκαίο σ’ αυτή τη ζωή είναι η δύναμη, δύναμη κυρίως του πλούτου. Ό,τι δεν αντιστρατεύεται αυτό το ιδανικό της δύναμης είναι ανεκτό και ευπρόσδεκτο. Αν θέλει να γίνει δηλαδή η κόρη του πορνοστάρ με μεγάλες αμοιβές και προβολές στα Μ.Μ.Ε, συνήθως το δέχονται ευχάριστα και με καμάρι. Αν όμως αυτό γίνει με πολύ χαμηλή αμοιβή, τότε ντρέπονται, γιατί σ’ αυτό καταλήγουν οι φτωχοί άνθρωποι.
Για να μιλήσουμε τώρα, με απόλυτη καθαρή κρίση, θα πρέπει να συστήσουμε στον κόσμο τη μετάνοια και την πίστη στον Θεό ως αντιμετώπιση της κρίσης (και αυτής που περνάμε στις μέρες μας και της παγκόσμιας διαχρονικής κρίσης). Θ’ ακούσουν όμως τις συστάσεις μας δύσκολα, μόνο στον πόνο της αποτυχίας μπορεί ν’ ακούσουν κάποιοι.
Επειδή όμως ο πολύς κόσμος δεν είναι πρόθυμος να ζητήσει μία λύση αποκλειστικά εκκλησιαστική, αναζητούμε και άλλες φυσικές θα ‘λεγε κανείς ανθρωπολογικές προϋποθέσεις. Η οικογένεια που έχει φυσική και πνευματική δυναμική στη συνέχεια των γενεών, έχει ακόμα το κύρος και το χρέος να οδηγήσει τα τέκνα στην αρετή από αγάπη προς τον κάθε άνθρωπο τούτης της γης αλλά και από αγάπη προς τα ίδια τα τέκνα της.
Ζούμε μέσα σε μία κοινωνία που κυριαρχείται από τον πόνο και την κακία. Όλοι είμαστε γεννημένοι από κάποια μάννα και κάποιον πατέρα. Υπάρχουν δηλαδή αυτοί, που μας αγάπησαν (τουλάχιστον περισσότερο από άλλους ανθρώπους) σαν γέννημά τους. Στοιχειώδης ευθύνη του κάθε γονιού είναι να μη φέρει πόνο στον κόσμο το παιδί του και φυσικά να μην πονέσει το ίδιο. Σήμερα φαίνεται ότι πολλοί γονείς το έχουν χάσει το χρέος τους αυτό. Κι εμείς έχουμε ως Χριστιανοί περισσότερο από πολλούς άλλους τη δύναμη να φέρουμε τέτοιους ανθρώπους στη ζωή.
Η χριστιανική οικογένεια, που έδωσε τόσους αγίους και μάρτυρες στη ζωή και διασώζει μέσα στην καθημερινή πρακτική της την ασκητική αγωγή τόσων αιώνων, αυτή η οικογένεια μπορεί να ανακόψει κάθε κρίση και να στήσει πολλά τέκνα της στα δεξιά του Κυρίου κατά την ημέρα της κρίσης.
Ξέρουμε όλοι ότι η οικογένεια υπάρχει πριν από κάθε κρίση σ’ αυτόν τον κόσμο και ότι κάθε κρίση γεννήθηκε μέσα σε οικογένειες, σαν αποτέλεσμα των αποτυχιών τους. Άρα δεν παρασύρει την οικογένεια στη δυστυχία καμμία κρίση, αλλά τουναντίον η οικογένεια στην αποταχιά της να λειτουργήσει σύμφωνα με την ευλογία και το νόμο του Θεού, φέρνει την κρίση, την κάθε κρίση στη ζωή.
Για να αποφασίσει ένα ζευγάρι να κάνουν μία σωστή οικογένεια, πρέπει να έχουν ένα όραμα ζωής, που ενώ δεν μειώνει την οικογενειακή ευτυχία του ζευγαριού, την βάζει σε μία τιμητική υπηρεσία της παγκόσμιας ευτυχίας μαζί με την χαρά του Χριστού, που εγκαθίσταται με τη χάρη Του στο σπίτι τους. Ύστερα πρέπει η οικογένεια αυτή να αγαπήσει τη θυσία και το μαρτύριο ακόμα, που πρέπει να σηκώσει με την επιλογή της. Όταν το μαρτύριο το αγαπήσει με ενθουσιασμό, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία στη ζωή. Κι όμως δεν μπορεί εύκολα να το πει κανείς στην εποχή μας, γιατί έχει επικρατήσει μία αντίθετη φιλοσοφία ζωής. Και η χριστιανική οικογένεια καλείται να πολεμήσει με τα αυτονόητα της αστικής κοινωνίας. Είναι δηλαδή επαναστάτης.
Η οικογένεια-επαναστάτης πηγαίνει κόντρα στην κρίση, γιατί ασκείται στην ολιγάρκεια και τα εισοδήματά της ασφαλίζονται από αυτή την ολιγάρκεια και από την φιλανθρωπία, όπως συνέβη με τη Φιλοθέη την Αθηναία. Αντέχει στις περιπέτειες και στις θλίψεις με το αναμμένο καντήλι και τη θερμή προσευχή. Φιλοξενεί τον ίδιον τον Θεό στο σπίτι της αλλά και στα ίδια τα σώματα των μελών της.
Η ανθρωπότητα και στην καλύτερη ακόμα εκδοχή της βλέπει το τέλος της Ιστορίας πολύ μακρινό, η χριστιανική οικογένεια όμως κοινωνεί και γεύεται αυτό το τέλος σε κάθε λειτουργία. Και μ’ αυτή τη δυναμική, που είναι η τελειότερη στον κόσμο τρέφει την ελπίδα του μέλλοντος για κάθε προκοπή.

Κωνσταντίνος Γανωτής

Οι αισχροί λογισμοί

-Πάτερ, όταν χωρίς να το θέλω περνούν από το νου μου αισχροί λογισμοί, αμαρτάνω;
-Άκουσε παιδί μου. Κάποια ασκήτρια η Αικατερίνη Σενέισκαγια εταλαιπωρείτο πολύ καιρό από ακάθαρτες σκέψεις. Στο τέλος την επισκέφτηκε ο Χριστός και αμέσως τις απεμάκρυνε.
-Που ήσουν τόσο καιρό, γλυκύτατε Ιησού μου; Τον ρώτησε.
"Ήμουν μέσα στην καρδιά σου" της απάντησε.
-Στην καρδιά μου; Μα, αφού είναι γεμάτη από ακάθαρτους λογισμούς.
Ήμουν στην καρδιά σου, γιατι εσύ κανένα από τους λογισμούς αυτούς δεν αποδέχθηκες.
Αντιθέτως προσπαθούσες να τους διώξεις.
Δεν μπορούσες να απαλλαγής από αυτούς και υπόφερες.
Αγωνιζόσουν όμως εναντίον τους.
Έτσι μου παραχωρούσες μέρος στην καρδία σου.

Στάρετς Αμβρόσιος Όπτινα

Ο θεσμός της οικογένειας

Αυτοί που διαμορφώνουν την σύγχρονη πραγματικότητα μέσα στην κοινωνία και μέσα στην οικογένεια, δημιουργώντας νέα ήθη, καταστάσεις και συνθήκες ζωής, λαμβάνουν αποφάσεις που πλήττουν βάναυσα τον θεσμό της οικογενείας αλλά και την εκπαίδευση παραδίδοντας τα παιδιά μας στην σύγχυση και την πνευματική ανεστιότητα. Η λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές, εκτός του ότι συνιστά πρωτίστως έναν δρόμο αντίθετο προς το θέλημα του Θεού, πλήττει βάναυσα και την συνοχή της ελληνικής οικογένειας. Μία ελληνική οικογένεια η οποία παραδοσιακά είχε συνηθίσει, είχε παραλάβει, να συγκεντρώνεται γύρω από το οικογενειακό τραπέζι της Κυριακής. Αλλά και αυτό φαίνεται ότι έπρεπε να καταργηθεί. Στην λογική της παγκοσμιοποιήσεως, ένα προς ένα τα ουσιώδη θεμέλια της ζωής μας και της εθνικής μας ταυτότητος που αιώνες μας κράτησαν ζωντανούς, δυνατούς δημιουργικούς, επιβάλλεται να υποχωρήσουν για να δώσουν την θέση τους σε νέα «αήθη» ήθη. Δυστυχώς, τις τελευταίες δεκαετίες, πολλά νομοθετήματα της πατρίδος μας, το ένα μετά το άλλο, φαίνεται ότι σταθερά αποβλέπουν στην πλήρη αποχριστιανοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Επιδιώκεται συστηματικά ένα οριστικό διαζύγιο και με την ζωηφόρο παράδοση και με την αγία ορθόδοξη πίστη μας, ωσάν τα δύο αυτά κορυφαία μεγέθη της ζωής μας νά είναι ανώφελα αν όχι και επιβλαβή για αυτόν τον τόπο. Δεν έχουν διδαχθεί τίποτε δυστυχώς όλοι αυτοί που μας οδήγησαν εκεί που μας οδήγησαν. Δεν έχουν διδαχθεί από την πρωτοφανή αυτή κρίση, που είναι πρωτίστως πνευματική, και συνεχίζονται τα λάθη το ένα μετά το άλλο. Αντί με ταπεινό φρόνημα να διδαχθούμε και αντί να προσθέσουμε δάκρυα μετανοίας στην ζωή μας και να δούμε την αιτία των σφαλμάτων μας, επαναλαμβάνουμε με ακόμη πιο οικτρό τρόπο τα λάθη, το ένα μετά το άλλο… Δυστυχώς λείπει η μετάνοια.
Και συνήθως οι καλοί χριστιανοί μας παραμένουν ανησυχούντες, αλλά σιωπηροί. Δεν θέλουν να χαλάσουν τις καλές τους σχέσεις, την ησυχία τους, την βόλεψή τους. Οι σύγχρονοι χριστιανοί φαίνεται ότι επιλέγουν για τον εαυτό τους την εύκολη οδό. Με αὐτό τον τρόπο, από ημέρα σε ημέρα οδηγούμεθα σε βαθύτερες κρίσεις πού απειλούν την ίδια την εθνική μας υπόσταση και διάρκεια και απεργαζόμεθα, χωρίς να το αντιλαμβανόμεθα, για την ζωή μας και την ζωή των παιδιών μας καταστάσεις καταστροφικές.
Η ευθύνη ανήκει σε όλους μας και η ιστορία θα είναι ιδιαιτέρως αυστηρή με την τωρινή γενιά, στο μέτρο που δεν αντιστεκόμεθα στην πνευματική και ηθική χρεωκοπία του τόπου. Έχουν μεγάλη ευθύνη ασφαλώς όσοι απεργάζονται την συστηματική αποχριστιανοποίηση του τόπου μας, αλλά έχουμε κι εμείς ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη που δεχόμεθα τα πάντα αδιαμαρτύρητα, που δεν ομιλούμε, που δεν γράφουμε, που δεν λέμε δυνατά, με ευπρέπεια αλλά και με θάρρος, αυτά που ψιθυριστά λέμε ο ένας στον άλλον. Μένουμε μέχρι εδώ. Από κει και πέρα θέλουμε την ησυχία μας, την βόλεψή μας, να μην μπούμε στο στόχαστρο κανενός και από κει και πέρα έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμεθα και καλοί χριστιανοί και ενσυνείδητοι Έλληνες. Κοροϊδεύουμε εαυτούς και αλλήλους, μεταθέτουμε τις ευθύνες πάντοτε στους άλλους, διαμαρτυρόμεθα μόνον όταν αδειάζουν τα πορτοφόλια μας, αλλά όχι όταν πτωχεύουν οι ψυχές μας, και έτσι κατεβαίνουμε και ως πατρίδα και ως κοινωνία και ως πρόσωπα τα σκαλοπάτια το ένα μετά το άλλο στου κακού την σκάλα.
Ο Θεός να μας ελεήσει!

Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης κ.κ. Θεολόγος

Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν

Έχω ένα ραντεβού με τον Θεό

Ένας ερημίτης προσευχόταν πολύ σκληρά και επίμονα, ζητώντας να συναντηθεί με τον Θεό.
Επιτέλους κατάφερε να κλείσει ένα ραντεβού μαζί του.
"Αύριο, πάνω στο όρος" του είπε ένας άγγελος. Την επόμενη ημέρα ο ερημίτης σηκώθηκε πολύ πρωί και κοίταξε το όρος, ήταν τελείως καθαρό από σύννεφα.
Ξεκίνησε , λοιπόν, χαρούμενος και με δέος, προς την κορυφή του βουνού. Κάποια στιγμή, εκεί που περπάταγε κατά μήκος του μονοπατιού συνάντησε έναν άνθρωπο που είχε πέσει κάτω μέσα στα αγκάθια και του ζήτησε βοήθεια.
-Λυπάμαι, βιάζομαι, έχω ραντεβού με τον Θεό, απάντησε ο ερημίτης και συνέχισε τον δρόμο του.
Λίγο πιο κάτω συνάντησε μια γυναίκα που έκλαιγε δίπλα στο άρρωστο παιδί της
-Βοήθησε με σε παρακαλώ.
-Λυπάμαι, δεν έχω χρόνο, ο Θεός με περιμένει στην κορυφή του βουνού.
Προχώρησε ακόμα πιο γρήγορα για να μην αργήσει, αλλά εκεί που το μονοπάτι έγινε πιο δύσκολο, είδε ένα ηλικιωμένο εξαντλημένο, που του έδινε ένα ασκί
-Δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο, σε παρακαλώ πήγαινε να μου γεμίσεις το ασκί με νερό από την πηγή εδώ πιο κάτω.
-Κάνε υπομονή, καλέ μου άνθρωπε, έχω ένα ραντεβού με τον Θεό και δεν θέλω να αργήσω!
Όταν ο ερημίτης έφτασε επιτέλους στην κορυφή του βουνού, στην πόρτα της καλύβας, όπου επρόκειτο να συναντηθεί με τον Θεό, βρήκε κρεμασμένο ένα μήνυμα:
"Συγχώρεσε με που δεν είμαι εδώ, αλλά πήγα να βοηθήσω εκείνους που δεν βοήθησες εσύ στο διάβα σου".

Νυχτερινές σκέψεις...

Σε λίγο θα πάμε για ύπνο.
Μπορούμε να πάμε σκεπτόμενοι τα τόσα προβλήματα που έχουμε στην ζωή μας, ή να τα αφήσουμε πίσω και να σκεφτούμε ότι αύριο θα είναι μια καλύτερη ημέρα.
Μπορούμε να πέσουμε για ύπνο θυμωμένοι με τον Θεό για τις στεναχώριες μας η να τον ευχαριστήσουμε που είδαμε για άλλη μια μέρα τον ήλιο και όλα τα άλλα θαυμαστά.
Μπορούμε να πέσουμε για ύπνο πικραμένοι που δεν ήρθε ούτε σήμερα το θαύμα που ζητάμε ή να κοιτάξουμε τα παιδιά μας και να ευχαριστήσουμε για το θαύμα που βιώνουμε κάθε ημέρα...
Μπορούμε να... Και μπορούμε να μην...
Εξαρτάτε τι θέλουμε να δούμε όταν κοιτάμε μια εικόνα.
Αν θέλουμε να είμαστε δυστυχισμένοι η δυστυχία θα μας βρίσκει πάντα.
Αν αγαπάμε την ευτυχία, η ευτυχία θα είναι συνέχεια κοντά μας.
Η εικόνα είναι πάντα η ίδια.
Από εμάς εξαρτάτε η προσέγγιση σε αυτήν.
Τώρα που τα σκέφτηκα όλα αυτά ,μπορώ να πάω για ύπνο .
Σίγουρα θα δω καλά όνειρα, γιατί διαλέγω να είμαι ευτυχισμένος.
Σε ευχαριστώ Θεέ μου γιατί υπάρχεις και έχω κάποιον να πω ευχαριστώ.

Πατήρ Ιωάννης