Το όριο της υπακοής είναι ο θάνατος

Ο άνθρωπος βαδίζει μέσα στον κόσμο υπακούοντας σε χίλια δυο πράγματα. Στην μόδα, στην γνώμη των φίλων, στις διαφημίσεις, σε καφετζούδες, σε μέντιουμ, στα άστρα....
Δυστυχώς κάνει υπακοή σε πολλά όμως όχι εκεί που πρέπει, δηλαδή στην Εκκλησία, στον Χριστό.
Ο άνθρωπος κάνοντας υπακοή στο κοσμικό φρόνημα, σέρνεται μέσα στην αβέβαιη "βεβαιότητα" όλων των δήθεν σωτήρων του. Η υπακοή στην Εκκλησία ή καλύτερα η υπακοή μέσα στην Εκκλησία, δηλαδή η εν Χριστώ υπακοή, η χριστομίμητη υπακοή ελευθερώνει τον άνθρωπο από το σκοτάδι του εγώ του και τον εισαγάγει σιγά σιγά στο φως των αρετών και της τελειώσεως.
Να σας πω, ένα πράγμα, από εμάς εξαρτάται αν αυτό το φως που έχουμε μέσα μας, τη χάρη -δηλαδή που αποκτήσαμε κατά την ώρα του Μυστηρίου του Χρίσματος- μπορεί να την αυξήσουμε ή να την ελαττώσουμε. Αν είναι τώρα πέντε βαθμών, αύριο μπορούμε να την κάνουμε δέκα, τριάντα, πενήντα, εκατό.
Από μας εξαρτάται, αν είναι τώρα δέκα βαθμούς, να την κάνουμε οχτώ, πέντε, τρία, ένα, από μας εξαρτάται.
Και αυτό εξαρτάται από την αυταπάρνηση, από την πεποίθηση, την ευλάβεια, τον σεβασμό που θά'χουμε στον Γέροντα, στον πνευματικό μας, στην ίδια την Εκκλησία. Από την υπακοή που θά'χουμε αυτό το φως αυξάνει ή ελλατώνεται. Υπακοή όχι μόνο στον γέροντα ή στον πνευματικό μας άλλα και μεταξύ μας (όταν βεβαίως αυτό που μας ζητά κάποιος δεν μας ζημιώνει πνευματικά αλλά κυρίως συντρίβει το εγωιστικό θέλημά μας).
Το όριο της υπακοής είναι ο θάνατος. Εκεί σταματάει η υπακοή. Η υπακοή δεν είναι μόνο για τους μοναχούς, είναι για όλους τους χριστιανούς. Με την αρετή αυτή ο άνθρωπος μπορεί να καλπάσει με ασφάλεια μέσα στην άσκηση.
Η υπακοή είναι η αρετή εκείνη που γεννά και διατηρεί την ταπείνωση στην καρδιά μας, μας προφυλάσσει από την έπαρση, την οίηση και από μύρια κακά που έπονται.
Όπως τονίζει χαρακτηριστικά και ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: «Υπακοή σημαίνει ενέργεια χωρίς εξέτασι, θάνατος εκούσιος, ζωή χωρίς περιέργεια, αμεριμνία για κάθε σωματικό κίνδυνο, αμεριμνία για το τι θα απολογηθής στον Θεόν, να μη φοβήσαι τον θάνατο, να ταξειδεύης στην θάλασσα χωρίς κίνδυνο, να οδοιπορής στην ξηρά ξέγνοιαστα σαν να κοιμάσαι.
Υπακοή σημαίνει ενταφιασμός της ιδικής μας θελήσεως και ανάστασις της ταπεινώσεως.
Όπως τα δένδρα πού σείονται από τους ανέμους ρίχνουν βαθειές ρίζες, έτσι και όσοι ζούν σε υπακοή αποκτούν δυνατές και ακλόνητες ψυχές».
Διαμέσου της υπακοής ο άνθρωπος καθαρίζεται από την μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και έτσι φωτίζεται. Μπορεί πλέον να κατανοήσει την μεγαλοσύνη του Θεού, την αξία των άλλων συνανθρώπων του. Μπορεί τεταπεινωμένος να εμβαθύνει στο δώρο της ζωής, προσπερνώντας την άτολμη κοσμική ουτοπία των εφήμερων απολαύσεων, εισερχόμενος πλέον με τόλμη μέσα στην μυστική πραγματικότητα της εν Χριστώ ενότητας.
Η υπακοή δεν σημαίνει πειθαρχία και καταπίεση, αλλά ελευθερία, ταπείνωση και αγάπη. Μόνο έτσι μπορεί να νοηθεί η υπακοή μέσα στην χριστιανική ζωή και μόνο έτσι μπορεί να φέρει και τα επιθυμητά αποτελέσματα μέσα στην ύπαρξή μας.

Αρχιμανδρίτης  Παύλος Παπαδόπουλος

Νικήθηκα; Δεν ξέρω...

Νικήθηκα;
Τούτο μονάχα ξέρω ότι είμαι γεμάτος πληγές, αλλά στέκομαι ακόμα όρθιος ατενίζοντας το αύριο... περιμένοντας την αυγή της γαλήνης.
Νικήθηκα;
Δεν ξέρω.
Τούτο μονάχα ξέρω ότι η μάχη δεν τελείωσε, ότι το τέλος δεν έχει έρθει ακόμη.
Νικήθηκα;
Δεν ξέρω.
Αυτό που γνωρίζω είναι ότι ο Θεός μου είναι Εύσπλαχνος, Φιλάνθρωπος, Αγάπη...σε Αυτόν ελπίζω, σε Αυτόν αφήνομαι, σε Αυτόν μόνο θα παραδοθώ.
Εάν νικήθηκα για λίγο, εάν λαβώθηκα από τους πειρασμούς και τις δοκιμασίες, εάν κείτομαι τώρα μέσα στον πόνο της προσμονής, εάν εκλιπαρώ για έλεος... αυτό δεν σημαίνει ότι έχασα, αυτό δεν σημαίνει ότι κερδίζω , αυτό δεν σημαίνει ότι τελείωσα.
Αυτό σημαίνει ότι ζω, αυτό σημαίνει ότι προσπαθώ, αυτό σημαίνει ότι θέλω να εξελιχθώ, αυτό σημαίνει ότι ποθώ Εκείνον... τον Θεάνθρωπο Χριστό.

Αρχιμανδρίτης  Παύλος Παπαδόπουλος

Πηγή: http://imverias.blogspot.gr/

Η ζωντανή παρουσία του Θεού στη ζωή μας

Το να χάνουμε το θάρρος μας μπροστά στους κινδύνους είναι δείγμα χαμηλής εκτίμησης του εαυτού μας και άρνηση και απόρριψη της δύναμης του Θεού.

Διότι όταν χάνεται η εμπιστοσύνη στη χάρη και τη δύναμη του ευαγγελικού λόγου, η σχέση μας με τον Χριστό απειλείται με διάλυση.

Και τότε πράγματι κινδυνεύουμε να καταποντιστούμε μέσα στη θάλασσα των συμβιβασμών και της απόγνωσης χάνοντας την ζωντανή παρουσία του Θεού στη ζωή μας.

Πρωτοπρεσβύτερος Γερασιμάγγελος Στανίτσας

Ω δύναμις δακρύων

Δώρησαι λοιπόν, Δέσποτα, εις εμέ τον ανάξιον δάκρυα καθ’ εκάστην και δύναμιν, δια να φωτισθεί η καρδία μου εν προσευχή καθαρά και χύσει πηγάς δακρύων μετά γλυκύτητος δια παντός,δια να εξαλειφθεί δι’ ολίγων δακρύων η μεγάλη και φοβερά καταδίκη και κατασβεσθεί δι’ ολίγου κλαυθμού το πυρ το καιόμενον. Διότι εάν κλαύσω ενταύθα, θέλω λυτρωθεί εκεί εκ του ασβέστου πυρός· διότι καθ’ εκάστην παροργίζω, Δέσποτα, την μακροθυμίαν Σου, και έχω προ οφθαλμών την κακίαν μου και την ευσπλαχνίαν Σου.

Όσιος Εφραίμ ο Σύρος

Πόσο μάλλον ο Πατήρ ο εξ ουρανού δώσει πνεύμα αγαθόν τοις αιτούσιν αυτόν;

Αν για τα σώματα, που πεθαίνουν και διαλύονται, έδειξε ο Κύριος τόση μεγάλη ευσπλαχνία και στο καθένα απ᾿ αυτά έδωσε με προθυμία και καλοσύνη εκείνο που είχε ανάγκη, πόσο μάλλον στην αθάνατη και αδιάλυτη και άφθαρτη ψυχή. Σ᾿ όποιον, λοιπόν, προσέρχεται προς τον Κύριο και ζητάει την βοήθειά του και το ελεός του, και επιθυμεί να δεχθεί από Αυτόν την χάρη του Αγίου Πνεύματος για τη θεραπεία της ψυχής του, ο Κύριος θα του τη δώσει γρήγορα και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ἁγίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου

Απόδειξέ μου ποιος είναι αληθινά ταπεινός

Ο φόβος του πόνου, ο φόβος της δοκιμασίας, ο φόβος του πειρασμού μάς καθηλώνει στην νέκρωσή μας, στην ανωριμότητά μας και στην ανικανότητά μας να αγαπήσουμε, να αγαπηθούμε και εν τέλει να ζήσουμε. Αυτό ο κόσμος το θεωρεί ιδανικό: δηλαδή την άρνηση του πόνου. Και νομίζει έτσι ότι θα βρει την χαρά. Και θεωρείται ευλογημένος ο άνθρωπος που δεν έχει πόνο.
Ποιες είναι οι αποδείξεις της αληθινής ταπείνωσης;
Ο επιγνώμων είναι βέβαιος και έχει αποκτήσει άνεση. Έχει μια σταθερότητα, μια ηρεμία. Δεν έχει ταραχή, δεν έχει βιασύνη. Αφήνεται. Δεν ταράσσεται, δεν νιώθει θιγμένος. (...) Βέβαια να κάνουμε μια διάκριση και διευκρίνιση . Το να με πληγώσει ο άλλος και να μη διαμαρτύρομαι και να μην πεισμώνω δεν είναι υπόθεση που το κάνω επειδή έτσι πρέπει να γίνει, επειδή πρέπει να είμαι ταπεινός. Όχι! Υπάρχει η ταπείνωση ως πραγματικό γεγονός, ως χάρη Θεού, ως κατάσταση ζωής, ως βιωματικό γεγονός και απόδειξη του αν υπάρχει είναι αυτή η συμπεριφορά. Αλλά αυτή η συμπεριφορά η ταπεινή δεν είναι μίμηση, δεν είναι καταπίεση, δεν είναι προσπάθειά μου να μην πεισμώνω για να είμαι ταπεινός. Αλλά είναι η φυσική έκφραση του ταπεινού (πχ: το να μη πληγώνεται, το να μη διαμαρτύρεται).
Αν εγώ πληγωθώ, αν αντιδρώ, ναι, είναι το φυσικό μου. Αλλά θα καταλάβω ότι είμαι χαμηλά. Δε θα γίνω υγιής αν πείσω τον εαυτό μου να μην αντιδρώ. Αλλά θα γίνω υγιής με το να δουλέψω την ύπαρξή μου, να κοπιάσω εσωτερικά, να μάθω να συντρίβομαι, να προσεύχομαι, να ζητώ το έλεος του Θεού, να παραδίδομαι πιο άνετα στα στραβά της ζωής, να αποδέχομαι άνετα τα λάθη μου, να παραδέχομαι την κατάντια μου και, σιγά-σιγά, θα μορφωθεί ένα τέτοιο ήθος που θα νιώθω άνετα.
Πχ: αν εγώ νιώθω πληγωμένος και θυμώνω και αντιδρώ και θεωρώ ότι είμαι τόσο σπουδαίος που δεν ανέχομαι άλλος να με προσβάλλει και καλλιεργώ αυτή την κατάσταση και δεν συνηθίζω τον εαυτό μου να αποκλιμακώνει την ένταση στις αδικίες που μου γίνεται προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω και την κατάσταση του άλλου ανθρώπου και να δείξω κάποια επιείκεια, ποτέ δε θα αποκτήσω αυτό το βίωμα της ταπεινώσεως. Αν, όμως, αρχίζω σιγά-σιγά με περισσότερη απλότητα και άνεση να δέχομαι τις αδικίες που μου γίνονται, όχι επειδή φοβάμαι τον άλλο, αλλά επειδή το νιώθω ανάγκη για να ελευθερωθώ. Γιατί, αν το νιώθω ελευθερία το να υψώσω τείχη, να υψώσω άμυνες κάθε φορά πολεμώντας τον άλλον, αυτό δεν είναι ελευθερία. Αυτό είναι σκλαβιά!

Απόσπασμα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου -I.N.Παναγίας Λαοδηγήτριας

Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος...

Όταν δεν διαβάζω σκέπτομαι και άλλοτε προσεύχομαι.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι παρηγοριά προσφέρει η προσευχή.
Είναι η αναπνοή της ψυχής.
Νοιώθω την εγγύτητα του Θεού και αφήνω τον εαυτό μου στην εμπειρία των γλυκασμών που Εκείνος μας χαρίζει.
Ποτέ άλλοτε δεν αισθάνθηκα την ανάγκη να προσευχηθώ τόσο θερμά όσο τώρα που κινδυνεύω.
Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος για να ξεπεράσει κανείς τις πύλες του κακού.
Από την άποψη αυτή είμαι ευτυχής που είμαι χριστιανός.
Αν δεν ήμουν θα ένοιωθα εντελώς μόνος και αδύναμος να σηκώσω μόνος μου ένα τέτοιο βάρος...

Απόσπασμα συνέντευξης του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου στην εφημερίδα "Εθνικός Κήρυξ" της Ομογενειακής εφημερίδας Αμερικής στις 29-8-2007

Ζήσε το τώρα

Εύχομαι να είσαι καλά, εύχομαι να ζεις, και να μην ταλαιπωρείσαι από αυτά τα παιχνίδια του μυαλού μας, που μας βασανίζει με πολλές σκέψεις, με πολλούς λογισμούς, με πολλή μεγάλη ταλαιπωρία, με αποτέλεσμα πολλά από αυτά που μας συγχύζουν και μας αναστατώνουν να μην είναι τώρα μπροστά μας, αλλά να είναι παλιά, να έχουν φύγει, να έχουν περάσει.. Έλα όμως που ο νους δεν το καταλαβαίνει αυτό..! Έλα που ο νους μας δεν μπορεί να σταθεί στο ''εδώ και τωρα'' , αλλά θέλει να πηγαίνει στο ''εκεί και τότε''..! ... Ζήσε το τώρα. Δώσε στο Θεό την ευκαιρία να σου δώσει τα δικά του καινούργια δώρα. Ζήσε την ζωή σου με ελπίδα, με προσμονή μιας καλύτερης κατάστασης.. Ανέβα λίγο! Γιατί το να' σαι πεσμένος, το να' σαι απογοητευμένος, το να' σαι μπλοκαρισμένος, μελαγχολικός, είναι κατά κάποιον τρόπο και επιλογή σου. Το θέλεις κι εσύ, το επιλέγεις, το αποφασίζεις.
Εσύ δέχεσαι να βουλιάξεις, να στενοχωρηθείς..

π.Ανδρέας Κονάνος

Η πίστη στον Χριστό δεν είναι θεώρημα, αλλά ζωή που χαρακτηρίζεται από τις ανάλογες πράξεις

Η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η μακροθυμία, η χρηστότης, η αγαθωσύνη, η πίστις, η πραότης, η εγκράτεια (Γαλ. ε, 22-23) και "όσα εστίν αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα αγνά...ει τις αρετή και ει τις έπαινος" (Φιλ.δ,8) είναι τα πολύτιμα δομικά υλικά , με τα οποία οικοδομείται το οικοδόμημα της χριστιανικής ζωής. Ο απόστολος Παύλος παραινεί σε μία ορθή και πνευματική ζωή, καλώντας μας να οικοδομήσουμε επί της πέτρας του Χριστού, επί του θεμελίου δηλαδή που ο ίδιος, με τη χάρη του Θεού έβαλε. Η εποικοδόμηση δεν είναι τίποτε άλλο από τα ορθά και κατά Θεόν έργα.
Ας κοιτάξει, λοιπόν, ο κάθε ένας πως και με ποιό τρόπο οικοδομεί στο ασάλευτο θεμέλιο του Χριστού˙ ενώ έχει την ορθή πίστη και αυτόν τον ίδιο τον Χριστό, ας μη λησμονεί να κάνει αγαθά, σωστά και πνευματικά έργα. Η πίστη στον Χριστό δεν είναι θεώρημα, αλλά ζωή που χαρακτηρίζεται από τις ανάλογες πράξεις. Ο πόνος, η θλίψη, οι δυσκολίες και ο θάνατος, θερμομετρούν την πίστη μας. Η υπομονή στον πόνο, η καρτερία στη θλίψη, η μακροθυμία στις  δυσκολίες, η  υπέρβαση  του  θανάτου, εγγυώνται τη γνησιότητα της πίστεως και των έργων μας, και εξασφαλίζουν τη σωτηρία μας. Τέλος δε η αυτομεμψία και η μετάνοια ενεργούν συντελεστικά στην σωστική αντιμετώπιση των ποικίλων δοκιμίων, τα οποία η αγάπη του Θεού επιτρέπει και χρησιμοποιεί προκειμένου όλοι να σωθούμε.
Αμήν

Ο Θεός σε αγαπά γι'αυτό που είσαι

Η κοσμική ομορφιά σε ασχημαίνει...δεν την χρειάζεσαι, σε οδηγεί σε μία τυποποιημένη "ομορφιά", σε μία φασιστική νοοτροπία περί κάλλους...
Είσαι όμορφος/η από την φύση σου... όχι γιατί στο αναγνωρίζουν οι άλλοι, αλλά διότι είσαι εικόνα Θεού...
Διαφύλαξε λοιπόν την ομορφιά της ύπαρξής σου, μπροστά στον καθρέπτη της αιωνιότητος και όχι μπροστά στους καθρέπτες της φθοράς, διότι μόνο τότε θα ζήσεις πραγματικά ελεύθερος/ή.
Ο Θεός σε αγαπά, όχι λόγο της επιδερμίδας σου ή λόγο του χρώματος των ματιών σου ή για το αθλητικό σώμα σου. Σε αγαπά γιατί είσαι εσύ... σε αγαπά γιατί  είσαι κομμάτι Του, σε αγαπά χωρίς να απαιτεί από εσένα επιτηδευμένους χρωματισμούς στο πρόσωπό σου.
Σε αγαπά για αυτό που είσαι, όχι γι'αυτό που οι άλλοι απαιτούν από σένα να δείχνεις.

Αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος