Αποκαλύπτοντας την σπάνια αγάπη που δένει τον Taylor Morris και την αγαπημένη του Danielle…οι εικόνες μιλούν από μόνες τους

 

Μια ευχή έχει τη δύναμη να αλλάξει τη ζωή, εκείνου που απευθύνεται

Μια ευχή έχει τη δύναμη να αλλάξει τη ζωή, εκείνου που απευθύνεται!
Γιατί ο ανθρώπινος λόγος, έχει τις προδιαγραφές
Εκείνου του ΛΟΓΟΥ "που είπε και εγενήθησαν" τα πάντα!
Μόνο με το λογισμό μπορεί κάποιον να τον πληγώσεις
Και μόνο με το λογισμό να τον θεραπεύσεις, έλεγε ο π. Θαδδαίος ο Σέρβος.

Γιάννης Χορταριάς

Μερικά από τα "Αν" που μπορούν να ομορφύνουν τη ζωή μας...

Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία παρά αρρώστια, είσαι πιο προνομιούχος  από ένα εκατομμύριο ανθρώπους που δεν θα επιζήσουν μέχρι το τέλος της εβδομάδας.
Αν δεν έχεις ζήσει ποτέ τον κίνδυνο της μάχης, την μοναξιά της φυλάκισης, την αγωνία των βασανιστηρίων η την πείνα, είσαι πιο καλά από 500 εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο.
Αν μπορείς να πας στην εκκλησία, δίχως τον φόβο της τιμωρίας, της σύλληψης, των βασανιστηρίων η του θανάτου, είσαι πιο προνομιούχος από τρία δισεκατομμύρια ανθρώπους στη γη.
Αν έχεις φαγητό στο ψυγείο στου, αν φοράς ρούχα, αν είσαι κάτω από μια στέγη και ένα κρεβάτι για να κοιμηθείς, είσαι πιο πλούσιος από το 75% των κατοίκων της γης.
Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, μέσα στο πορτοφόλι σου, και μπορείς να δώσεις έστω και ψιλά σε κάποιον, είσαι ανάμεσα στο 8% των πιο πλούσιων ανθρώπων της γης.
Αν οι γονείς σου ζουν και είναι  ακόμα παντρεμένοι, είσαι πολύ σπάνιος.
Αν μπορείς να κρατήσεις το χέρι κάποιου, να τον αγκαλιάσεις, αλλά ακόμα να τον αγγίξεις στον ώμο, είσαι ευλογημένος επειδή μπορείς να προσφέρεις ένα θεραπευτικό άγγιγμα.
Αν διαβάζεις αυτές τις λέξεις, ήδη έχεις άλλη μια  ευλογία επειδή δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο δεν μπορούν να διαβάσουν.
Αν σηκώνεις το κεφάλι σου με χαμόγελο και είσαι πραγματικά ευγνώμων, είσαι ευλογημένος, επειδή η πλειονότητα των ανθρώπων μπορεί να το κάνει, αλλά οι περισσότεροι δεν το κάνουν.

Πιστεύω

Πιστεύω θα πει να ξέρω ότι κάθε μέρα είναι και μια καινούργια αρχή.
Πιστεύω θα πει να είμαι σίγουρος ότι γίνονται θαύματα και ότι τα όνειρα βγαίνουν αληθινά.
Πιστεύω θα πει πως βλέπω αγγέλους να χορεύουν ανάμεσα στα σύννεφα.
Πιστεύω θα πει πως γνωρίζω την αξία μια καρδιάς που νοιάζεται, της αθωότητας των παιδικών ματιών και της σοφίας ενός ηλικιωμένου χεριού, επειδή μέσα από την διδασκαλία τους μαθαίνω την αγάπη.
Πιστεύω σημαίνει να βρω την δύναμη και το κουράγιο μέσα μου, όταν έρθει η ώρα, να μαζέψω τα κομμάτια μου και να αρχίσω ξανά.
Πιστεύω θα πει πως ξέρω ότι δεν είμαι μόνος μου, πως η ζωή είναι ένα δώρο και έχει φτάσει η ώρα για να το τιμήσω.
Πιστεύω θα πει πως όπου νάναι θα γίνουν θαυμάσια πράγματα και πως μπορώ να κάνω πραγματικότητα όλα τα όνειρα και τις ελπίδες μου.
Φτάνει μονάχα να πιστέψω…

Πάρε το χέρι μου...

Ένα ηλιόλουστο πρωινό, αποφάσισε ο Νασρεντίν να κάνει έναν όμορφο περίπατο, κατά την θάλασσα.
Καθώς πλησίαζε στη προκυμαία άκουσε φωνές και είδε πολύ κόσμο συγκεντρωμένο να χειρονομεί και να τρέχει πάνω κάτω.
Πλησίασε πιο κοντά και είδε έναν άνθρωπο που είχε πέσει κατά λάθος στο νερό.
Όπως δεν ήξερε κολύμπι, κτυπούσε πανικόβλητος χέρια και πόδια, χανόταν μέσα στο κύματα και όποτε κατόρθωνε να βγάλει λίγο το κεφάλι του καλούσε μισοπνιγμένος σε βοήθεια.
Οι άνθρωποι έσκυβαν όσο μπορούσαν πάνω από το νερό και του φώναζαν:
-Δώσε μας το χέρι σου!
-Δώσε μας το χέρι σου!
Τίποτα αυτός!
Σαν να ήταν κουφός συνέχιζε να χτυπιέται.
Οι άνθρωποι όλο και πλήθαιναν γύρω του και του φώναζαν όλο και πιο δυνατά:
-Βρε άνθρωπε, δεν ακούς;
Δώσε μας το χέρι σου!
Θα πνιγείς!
Τίποτα αυτός.
Κάποια στιγμή, μέσα στο πανικό και την αγωνία που επικρατούσε, επειδή κανείς δεν ήθελε να πνιγεί ο άνθρωπος αυτός, αλλά και κανείς δε μπορούσε να κάνει τίποτα περισσότερο, κάποιος πήρε είδηση τον Νασρεντίν που παρακολουθούσε ατάραχος τη σκηνή.
Να ο Χότζας, αναφώνησε το πλήθος.
Κάντε χώρο να κάνει κάτι.
Σίγουρα θα ξέρει αυτός τι να κάνει, σαν άνθρωπος του Θεού που είναι.
Αμέσως τότε, όλοι έκαναν χώρο και ο Νασρεντίν έσκυψε στο νερό και κάτι είπε σιγανά στον μισοπνιγμένο.
Τότε εκείνος, έδωσε το χέρι του και ο Νασρεντίν το έπιασε και τον έσυρε έξω.
Οι άνθρωποι έμειναν τότε με ανοιχτό το στόμα.
-Βρε, είπαν!
Βρε Χότζα μας, καλέ μας Χότζα, τι του είπες του ανθρώπου και σου έδωσε το χέρι σου;
Εδώ, τόση ώρα, εμείς τού φωνάζουμε να μας δώσει το χέρι του και δε το έκανε.
Τώρα γιατί άκουσε εσένα και όχι εμάς;
-Εγώ, δε τού είπα να μου δώσει το χέρι του, απάντησε ήρεμα ο Χότζας.
-Τι του είπες λοιπόν, ρώτησαν οι άνθρωποι περίεργοι.
-Εγώ του είπα: "πάρε το χέρι μου", είπε ο Νασρεντίν.

Ζήσε τη ζωή σου με τόση αγάπη στην καρδιά σου, ώστε ακόμα και αν σε στείλουν κατά λάθος στην κόλαση, ο ίδιος ο διάβολος να σε επιστρέψει στον Παράδεισο

Πως μπορούν κάποιοι να βρίσκουν λύση πολύ εύκολα στα πιο περίπλοκα προβλήματα, ενώ άλλοι πανικοβάλλονται όταν έχουν να αντιμετωπίσουν ένα μικρό πρόβλημα και πνίγονται σε μία κουταλιά νερό; ...ρώτησα.
Ο Ramesh απάντησε με τη διήγηση της ακόλουθης ιστορίας:
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας άνθρωπος που η ψυχή ήταν γεμάτη καλοσύνη.
Όταν πέθανε, όλοι υπέθεσαν ότι θα πήγαινε κατ΄ ευθείαν στον Παράδεισο, αφού θεώρησαν ότι ήταν η μόνη επιλογή για έναν καλό άνθρωπο σαν κι αυτόν.
Και πράγματι εκεί πήγε.
Εκείνο τον καιρό, ο Παράδεισος δεν ήταν καθόλου οργανωμένος και δεν λειτουργούσε στη εντέλεια.
Η γραμματεία ήταν ανεπαρκής, και η κοπέλα που τον υποδέχτηκε έριξε μια βιαστική ματιά στην λίστα με τα ονόματα που είχε μπροστά της.
Δεν βρήκε το όνομα αυτού του ανθρώπου, οπότε τον έστειλε κατευθείαν στην Κόλαση.
Στην κόλαση κανείς δεν ελέγχει ποιος εισέρχεται.
Ο άνδρας εισήλθε και παρέμεινε στην Κόλαση …
Μερικές μέρες αργότερα, ο Εωσφόρος εισέβαλε από τις πύλες του Παραδείσου, για να ζητήσει εξηγήσεις από τον Άγιο Πέτρο.
-Αυτό που κάνατε ήταν απαράδεκτο, είπε.
Ο Άγιος Πέτρος ρώτησε τον Εωσφόρο γιατί ήταν τόσο θυμωμένος, και ο οργισμένος Εωσφόρος του απάντησε:
-Στείλατε αυτόν τον άνθρωπο κάτω στην Κόλαση, και αυτός με υπονομεύει διαρκώς!
Από την αρχή που ήρθε, ενδιαφερόταν για τους άλλους ανθρώπους, τους άκουγε και τους μιλούσε με αγάπη.
Η κατάσταση άλλαξε στην Κόλαση.
Τώρα όλοι μοιράζονται μεταξύ τους τα συναισθήματά τους, αγκαλιάζονται και ενδιαφέρονται για τον άλλον.
Όμως στην Κόλαση δεν πρέπει να είναι έτσι!
Πάρτε τον πίσω στον παράδεισο!
Όταν τελείωσε ο Ramesh την ιστορία, με κοίταξε και μου είπε:
"Ζήσε τη ζωή σου με τόση αγάπη στην καρδιά σου, ώστε ακόμα και αν σε στείλουν κατά λάθος στην κόλαση, ο ίδιος ο διάβολος να σε επιστρέψει στον Παράδεισο".

Χρόνος... μοναδική μας ευκαιρία

O χρόνος δεν υπάρχει παρά μόνο στο μυαλό και στο ρολόι μας.
Κι όσο εμείς τον γυροφέρνουμε και με τον φόβο μας τον γιορτάζουμε
Τόσο εκείνος στρογγυλοκάθεται και φορτώνει την καμπούρα με χρόνια.
Επειδή καμπούρα όμως έχουν μόνο οι προσκυνημένοι, ας διαχωρίσουμε από τώρα την θέση μας. Από δω ας πάνε εκείνοι που τώρα φόρτωσαν άλλον έναν χρόνο στην καμπούρα τους
Και από εκεί ας πάνε εκείνοι που πέρασαν με επιτυχία άλλη μια τάξη στο σχολείο της ζωής.
Ο χρόνος είναι "καιρός" δηλαδή είναι ευκαιρία.
Κι επειδή στη ζωή μας οι ευκαιρίες είναι λίγες και μετρημένες, εξ ου και πολύτιμες, κι ο χρόνος είναι μετρημένος.
Όχι με την αριθμητική του σχολείου αλλά με την αριθμητική της καρδιάς.
Πόσο επιτρέψαμε στον εαυτό μας να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που περνούν και φεύγουν από μπροστά μας;
Ευκαιρία είναι ο πλησίον μας.
Ο πεινασμένος, ο διψασμένος, ο φυλακισμένος, ο αναγκεμένος.
Τα νιάτα και τα γηρατειά είναι κερδισμένες ή χαμένες ευκαιρίες.
Τίποτε άλλο.
Στα νιάτα βάλε την δυνατότητα και στα γηρατειά την ενοχή.
Κανένα μυστήριο δεν υπάρχει στο γιατί γερνάει ο άνθρωπος.
Επειδή το ερώτημα από την αρχή είναι λάθος.
Δεν φταίει ο χρόνος για τα γηρατειά.
Μόνο το ξερό μας το κεφάλι φταίει που ψάχνουμε να βρούμε την χαμένη μας ευκαιρία μόνο εκεί που έχει φως.
Και μένουμε εκεί.
Και γερνάμε ψάχνοντας.
Δίχως να πάμε λίγο παραπέρα.
Να φωτίσουμε και το παραπέρα.
Να ανάψουμε το φως.
Για μας και τους άλλους.
Κι ύστερα μια μέρα έχουμε ξεμείνει από χρόνο, από ευκαιρίες και μας τρώνε οι τύψεις και πεθαίνουμε...

Δημήτρης Καραβασίλης

Όταν η μάθηση δεν έχει όρια

H Βικτωρία Μαζέμενου ανακάλυψε στα βουνά του Κασμίρ, στη Βορειοδυτική άκρη της Ινδίας κοντά στα σύνορα με το Πακιστάν, ένα ασυνήθιστο υπαίθριο σχολείο.
Μια δυνατή, συγκινητική εικόνα.
Μια δασκάλα με τέσσερις μαθητές που προσεκτικά μελετούν τα μαθήματα τους.
Στη θέση του και ο απαραίτητος πίνακας.
Σε όλο τον κόσμο, ανεπτυγμένο ή υπανάπτυκτο, η μάθηση και η γνώση δεν αποτελούν μόνο τα  όπλα απέναντι στη ανέχεια.
Δίνουν μορφή στη φαντασία και τελικά απελευθερώνουν τον άνθρωπο. 

Δε σου χρειάζεται το αναπηρικό σου καροτσάκι

 Ο 12χρονος Luka, υποφέρει από μυϊκή δυστροφία –μία σκληρή εκφυλιστική ασθένεια- που τον έχει καθηλώσει σε μια αναπηρική καρέκλα, καθιστώντας τον ολοένα και πιο αδύναμο.

Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να κινεί απειροελάχιστα τα
δάχτυλα των χεριών, γεγονός που του επιτρέπει να μετακινεί κάπως την αναπηρική του καρέκλα.
Ο Luka, δεν μπορεί να περπατήσει, να χορέψει να κολυμπήσει και να παίξει μπάσκετ όπως τα άλλα παιδιά της ηλικίας του.




Όμως χάρη σε έναν οικογενειακό φίλο και φωτογράφο κατάφερε έστω και νοητά να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα: να "σηκωθεί" από την αναπηρική καρέκλα.
Ο φίλος του Matej Peljhan τράβηξε φωτογραφίες τον 12χρονο και μια μέθοδο τον "έβαλε" να πετά, να παίζει μπάσκετ….κλπ.