Σαν παραμύθι...

Ο Ρώσος πιτσιρικάς εκεί που περπατούσε είδε πεσμένο ένα σπουργιτάκι, γυμνό και ετοιμοθάνατο απ' την παγωνιά του βόρειου καλοκαιριού. Το μάζεψε, το ζέστανε στο χέρι του, το ζωντάνεψε και μετά το πήρε στο σπίτι του και έγινε η μαμά του.


Το τάισε, το κράτησε ζεστό στην τσέπη του και του έδωσε αγάπη, ότι χρειάζεται ένα μωρό για να μεγαλώσει δηλαδή.
Κι αυτό μεγάλωσε και έγινε ο καλύτερος φίλος του.










Οι φωτογραφίες τους μαζί είναι πολύ τρυφερές.

Πίστη χρειάζεται...

Ένας επιχειρηματίας ήταν βαθιά χρεωμένος και δεν έβλεπε με ποιο τρόπο θα μπορούσε να βρει μια διέξοδο στα οικονομικά του προβλήματα.
Οι πιστωτές του τον πίεζαν.
Οι προμηθευτές του απαιτούσαν τα χρήματά τους.
Καθόταν μόνος και απελπισμένος σε ένα παγκάκι, όταν τον πλησίασε ένας ηλικιωμένος άνδρας.
-Βλέπω ότι σε απασχολεί κάτι, του είπε ο ηλικιωμένος.
Αφού άκουσε την ιστορία και τα προβλήματά του, του είπε:
-Πιστεύω ότι μπορώ να σε βοηθήσω.
Τον ρώτησε πως τον λένε και του έγραψε μια επιταγή που την έβαλε στο χέρι του λέγοντας:
-Πάρε αυτά τα χρήματα.
Θέλω να με συναντήσεις ακριβώς σε ένα χρόνο από σήμερα και να μου τα επιστρέψεις.
Αμέσως μετά, σηκώθηκε και έφυγε με γρήγορα βήματα.
Ο επιχειρηματίας είδε έκπληκτος το ποσό των $500,000 να είναι γραμμένο στην επιταγή και από κάτω να φαίνεται ξεκάθαρο το ονοματεπώνυμο John D. Rockefeller, που ήταν ένας από τους πλουσιώτερους ανθρώπους στον κόσμο.
Σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να εξαφανίσει όλες του τις οικονομικές έγνοιες με αυτή την επιταγή. Παρόλα αυτά, αποφάσισε κάτι άλλο.
Να κρατήσει την επιταγή στο χρηματοκιβώτιό του και να μη την εξαργυρώσει.
Η γνώση και μόνο ότι τα χρήματα υπήρχαν του έδωσε τη δύναμη να σκεφτεί τρόπους και να σώσει την επιχείρησή του από τους δανειστές και τα χρέη.
Είχε υψηλό ηθικό, περισσότερη αυτοπεποίθηση και έτσι, κατάφερε να διαπραγματευτεί καλύτερες συμφωνίες και να επεκτείνει τη διάρκεια των δανείων και των υποχρεώσεών του.
Στη συνέχεια, κατάφερε να κλείσει νέες δουλειές, να αυξήσει τις πωλήσεις του και σταδιακά, κατάφερε να αποπληρώσει και να εξοφλήσει όλους του τους δανειστές.
Ακριβώς μετά από ένα χρόνο, επέστρεψε στο παγκάκι που είχε συναντήσει τον ηλικιωμένο, έχοντας μαζί του την επιταγή που δεν είχε εξαργυρώσει.
Την ώρα που είχαν συμφωνήσει εμφανίστηκε ο γέροντας.
Τη στιγμή που ο επιχειρηματίας ετοιμαζόταν να του επιστρέψει την επιταγή και να του διηγηθεί την επιτυχία του, μια νοσοκόμα τρέχοντας ήρθε και άρπαξε τον γέροντα.
-Χαίρομαι που τον πρόλαβα, φώναξε στον επιχειρηματία η νοσοκόμα.
-Ελπίζω να μην ενόχλησε... συνηθίζει να φεύγει από το άσυλο ηλικιωμένων που τον φιλοξενούμε και πηγαίνει και λέει στον κόσμο ότι είναι ο John D. Rockefeller.
Και μ΄αυτά τα λόγια, πήρε τον ηλικιωμένο από το χέρι και απομακρύνθηκαν.

Αυτό το video, είναι η καλύτερη απόδειξη για το πως μπορούμε να κάνουμε ευτυχισμένο τον συνάνθρωπό μας

Τα Συναισθήματα

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω.
Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει:
-Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;
-Όχι, δεν μπορώ", απάντησε ο Πλούτος.
-Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα.
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία, που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
-Σε παρακαλώ βοήθησέ με, είπε η Αγάπη.
-Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, Αγάπη.
-Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου, της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
-Λύπη, άφησε με να έρθω μαζί σου.
-Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου, είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη, αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
-Αγάπη, έλα προς τα εδώ!
Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!.
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να τον ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασε στη στεριά, ο κύριος έφυγε και πήγε στον δρόμο του.
Η Αγάπη, γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
-Γνώση, ποιος με βοήθησε;
-"Ο Χρόνος, της απάντησε η Γνώση.
-Ο Χρόνος; ρώτησε η Αγάπη, γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
-Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη.

Μάνος Χατζιδάκις

Ευχαριστώ Μαμά

Το video είναι προϊόν πολυεθνικής εταιρίας, για την προώθηση των προϊόντων της.
Είναι όμως... τόσο όμορφο, τόσο καλό!

Πηγή: http://hamomilaki.blogspot.gr 

Άμα δεν έχεις γέρο να αγοράσεις

Παράξενο μου φάνηκε όταν πρωτοάκουσα από το στόμα του παπα-Σίμωνα το
"Άμα δεν έχεις γέρο να αγοράσεις".
-Γιατί το λέτε αυτό, παπα-Σίμωνα;
Τόσο χρήσιμος είναι ο γέρος;
Δεν βλέπετε που τόσα χρόνια σας στέλνουν στο γηροκομείο;
Τον ρώτησα.
- Α... δεν ξεύρεις;
Ήταν μια φορά ένας άρχοντας και κάλεσε τους συμβούλους του, νέους και γέρους, και τους είπε:
"Θέλω να μου πείτε τι ώρα βγαίνει ο ήλιος το πρωί".
Μαζεύτηκαν όλοι και κοίταζαν την Ανατολή.
Ένας γέρος όμως κοίταζε τη Δύση.
Οι άλλοι τον κορόιδευαν.
Κάποια στιγμή λέγει ο γέρος που κοίταζε τη Δύση:
"Βγήκε ο ήλιος".
Οι άλλοι δεν βλέπανε τον ήλιο, αλλά εκείνος είδε την ανταύγεια που φαίνεται στη Δύση, καθώς ανατέλλει και πριν ακόμη φανεί ο ήλιος.
Κατάλαβες;
Ο Γέρος ήξευρε περισσότερα λόγω της πείρας του.
Άρα οι νεώτεροι να ακούτε και μας τους μεγαλύτερους.
Αυτή η τάξη υπάρχει βέβαια στην Εκκλησία και στην παράδοσή μας.
Συχνά κατά την ανάγνωση του Ευαγγελίου, ακούμε:
"Είπεν ο Κύριος…", στο Γεροντικό διαβάζουμε
"Είπε Γέρων…", στην καθημερινότητα επαναλαμβάνουμε το
"Οι παλαιότεροι λέγανε…" και οι τεχνίτες πολλές φορές λένε
"Ο μάστορας είπε…".
Η γνώση λοιπόν είναι και μετάδοση πείρας από γενεάς εις γενεάν διά της προφορικής ή γραπτής παραδόσεως…
Όταν ήλθαμε στο Άγιον Όρος βρήκαμε μόνο γέρους κατά την ηλικία, αλλά και Γέροντες στο φρόνημα, φτιαγμένους από τη ζωή.
Όλοι τους είχανε κάτι να μας πουν, κάτι να μας διδάξουν πρακτικά, κάτι να μας εμπνεύσουν.
Αυτοί ήταν για μας η παράδοσή της καλογερικής ζωντανή, εφαρμοσμένη, και εμείς ήμασταν γι΄αυτούς τα παιδιά και τα εγγόνια τους.
Γι΄ αυτό καθώς έφευγαν ένας-ένας, νιώθαμε την έλλειψή τους.
Παρηγορούμασταν όμως, όσο ακόμη κάποιος έμενε πιο πίσω.

Πηγή: http://orthodoxigynaika.blogspot.gr/

Αν ο Θεός δεν έχει την πρώτη θέση στην καρδιά σου...

Αν ο Θεός δεν έχει την πρώτη θέση στην καρδιά σου
Τότε δεν έχει τη θέση που του αρμόζει…

Γέροντας Θεόφιλος

Πηγή: http://www.diakonima.gr

Αφιερωμένο στους μπαμπάδες όλου του κόσμου

Είναι ένα βίντεο που έχει ανέβει στοyoutube και έχει κάνει πάνω από 3 εκατομμύρια επισκέψεις.
Έχει για πρωταγωνιστή έναν πατέρα που έκανε τον ανάπηρο γιο του να περπατήσει ξανά.
Πρόκειται για ένα να σποτάκι με κοινωνικό μήνυμα που παίζει στην ιαπωνική τηλεόραση και έχει συγκινήσει εκατομμύρια τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο.
Και μας θυμίζει τι σημαίνει οικογένεια και πώς μπορεί ο πατέρας με τη θέλησή του, να κινήσει γη και ουρανό για να δει τα παιδιά του και πάλι ευτυχισμένα.

Πηγή: http://hamomilaki.blogspot.gr 

Η φιλανθρωπία είναι ένα φυσικό ιδίωμα του ανθρώπου

Δεν λέγεσαι άνθρωπος αν δεν αισθανθείς αυτή την έλξη να προσφέρεις στον πάσχοντα και αναξιοπαθούντα συμπολίτη αυτού του κόσμου, πέρα από θρησκεία και εθνικότητα.
Αυτούς τους καιρούς ιδίως βλέπουμε συγκινητικές εκδηλώσεις προσφοράς, είτε ατομικές είτε συλλογικές.
Μάλιστα επειδή ζούμε σε χριστιανική χώρα, και η εκκλησία μας πρωτοστατεί σε τέτοιες εκδηλώσεις (δεν είναι δυνατόν άλλωστε να μην πρωτοπορεί), τείνουμε να ταυτίσουμε και να εξισώσουμε την εκκλησία με την φιλανθρωπία.
Όμως σκοπός της εκκλησίας μας δεν είναι η ποικιλόμορφη κοινωνική προσφορά, αλλά πρωτίστως εργάζεται να ενώσει , να αρμόσει μυστικά, τους χριστιανούς με το Σωτήρα Χριστό.
Αυτός είναι ο προορισμός της εκκλησίας, γιατί είναι το μυστικό σώμα του Χριστού επί της γης.
Δίχως αυτή τη προοπτική όλα είναι ακατανόητα και περιττά, μέχρι ανιαρά.
Γιατί να προσέλθω στο ναό να προσευχηθώ, όταν μπορώ να το κάνω και καλύτερα μάλιστα στο σπίτι μου.
Μέσα στη θεία λειτουργία πάω να συναντήσω το Χριστό, καθώς ακούω "Ειρήνη υμίν…", αφού Αυτός είναι η Ειρήνη, καθώς ακούω "Σοφία ορθοί…" αφού αυτός είναι η Σοφία, και στο τέλος καλούμαι με φόβο, πίστη και αγάπη να φάω τη σάρκα Του και να πιω το αίμα Του!
Δίχως το Χριστό γιατί να υπάρχουν μάρτυρες, ποιος δίνει αυτό το πολύτιμο αγαθό, τη ζωή του, και μάλιστα μέσα από φοβερά μαρτύρια, μόνο για μια ιδέα, που μπορεί να λέγεται αγάπη ή φιλανθρωπία;
Οι μοναχοί και οι ασκητές γιατί αρνούνται την κοινωνική προσφορά, όπως τη γνωρίζουμε, και κλείνονται στα μοναστήρια ή τρυπώνουν σαν αγρίμια στα σπήλαια και τις οπές της γης;
Γιατί αγάπησαν αφόρητα ένα πρόσωπο αληθινό, υπαρκτό τον Κύριο της Δόξης, το δημιουργό του σύμπαντος, τον Υιό του Θεού, Τον αφέντη μας Χριστό.
Γι΄ αυτό λεγόμαστε χριστιανοί, για να γίνουμε συγκληρονόμοι Χριστού.
Γι΄ αυτό λεγόμαστε χριστιανοί, για να απολαμβάνουμε τη δόξα Του αιωνίως.
Γι΄ αυτό λεγόμαστε χριστιανοί, για να γίνουμε ό,τι και Αυτός, Υιοί του Θεού και θεοί κατά χάριν.
Δεν αξίζει τον κόπο άραγε, να κατεβάσουμε την "επηρμένη οφρύν", να κλάψουμε για τις αμαρτίες μας, να συντρίψουμε τις πέτρινες καρδιές μας, και να συνταχθούμε μετανοημένοι δίπλα ΤΟΥ;

Γιάννης Χορταριάς

Η επιλογή της ευτυχίας

Ήταν κάποτε μια γριούλα που αφού γέρασε αρκετά αποφάσισε πως καλύτερα θα ήταν για την ίδια, να μπει σε κέντρο φροντίδας ηλικιωμένων ατόμων.
Έτσι ετοίμασε μια μικρή βαλίτσα και με ένα ταξί πήγε.
Η νοσοκόμα που γνώριζε για την άφιξη της, την πλησίασε και της είπε:
-Ελάτε παρακαλώ να σας δείξω το δωμάτιο σας πριν το ετοιμάσουμε.
-Μα δεν χρειάζεται να το δω, ετοιμάστε το, απάντησε η γριούλα.
-Μα έχετε επιλογή ανάμεσα σε 3 είδη αν θέλετε να τα δείτε και να διαλέξετε πιο από όλα σας αρέσει πιο πολύ.
-Δεν χρειάζεται καλή μου, επανάλαβε η γριούλα, δεν χρειάζεται να το δω, μου αρέσει ήδη.
-Μα πως;
Ξαναρώτησε η νοσοκόμα, αφού δεν το είδατε.
-Δεν χρειάζεται να το δω, έχω ήδη αποφασίσει ότι μου αρέσει, απάντησε με ένα ζεστό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο γλυκό αλλά γερασμένο προσωπάκι της.
Τότε η νοσοκόμα της έδειξε το ένα απ τα 3 δωμάτια και την συνόδεψε μέχρι εκεί.
Η γριούλα την ευχαρίστησε και η νοσοκόμα την ρώτησε ξανά με κάποιο δισταγμό.
-Είστε σίγουρα εντάξει;
Τώρα που το είδατε συνεχίζετε να πιστεύετε ότι αυτό σας αρέσει;
Χωρίς να δείτε και τις άλλες δύο επιλογές;
-Μα φυσικά.
Πολλά πράγματα στη ζωή κορίτσι μου, της απάντησε η γριούλα, δεν θέλουν πολύ σκέψη.
Είναι θέμα απόφασης και αγάπης.
Αποφάσισα ότι θα το αγαπώ χωρίς να μπω στην διαδικασία να διαλέξω ανάμεσα σε άλλα.
Σάμπως μια γυναίκα άμα γεννήσει το παιδί της, όσο άσχημο και αν είναι δεν θα το αγαπάει;
Άσε που δεν θα το δει ποτέ άσχημο.
Είναι θέμα απόφασης και αγάπης.
Ας μην γελιόμαστε: τίποτα δεν είναι εύκολο και όλα είναι στο χέρι μας.
Μα κυρίως, όλα είναι θέμα νου.
Ο νους που αποφασίζει -και πρέπει να αποφασίζει- να ευτυχήσει, αντί να επιλέξει τον εύκολο δρόμο του παράπονου και της εγκατάλειψης.
Μην εγκαταλείπετε την ελπίδα, την προσπάθεια, την αισιοδοξία και την απλότητα.
Διότι τελικά, αυτή η παραγκωνισμένη απλότητα, στην σκέψη και στις επιλογές, είναι η χαμένη δίδυμη αδελφή της ΕΥΤΥΧΙΑΣ.

Πηγή: http://istologio.org/