Ό εν παντί καιρώ και πάση ώρα

Ό εν παντί καιρώ και πάση ώρα

Εν ούρανώ και επί γης

Προσκυνούμενος και δοξαζόμενος Χριστός ο Θεός

Ο μακρόθυμος, ο πολυέλεος, ο πολυεύσπλαχνος

Ο τους δικαιους αγαπών

Και τους αμαρτωλούς ελεών ο πάντας καλών προς σωτηρίαν
Δια της επαγγελίας των μελλόντων αγαθών.

Αυτός, Κύριε

Πρόσδεξαι και ημών εν τη ώρα ταύτη τας έντεύξεις
Και ίθυνον την ζωήν ημών προς τας έντολάς Σου:
Τας ψυχάς ημών αγίασαν
Τα σώματα άγνισον
Τους λογισμούς διόρθωσαν

Τας εννοίας κάθαρον
Και ρύσαι ημάς από πάσης θλίψεως κακών και οδύνης
Τείχισον ημάς αγίοις Σου αγγέλοις
Ίνα τη παρεμβολή αυτών φρουρούμενοι
Και οδηγούμενοι καταντήσωμεν
Εις την ενότητα της πίστεως
Και εις την επίγνωσιν της απροσίτου Σου δόξης

Ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων.
Αμήν.

Αν θέλεις να αλλάξουν οι άλλοι, άλλαξε πρώτα εσύ

Ποια είναι η δική σου τακτική
Στη σχέση σου με τους άλλους;
Αναστατώνεσαι όταν οι άλλοι
Έχουν διαφορετική άποψη από εσένα;
Έχεις ανάγκη να τους αλλάξεις γνώμη
Και να τους πείσεις για τη δική σου εκδοχή;
Τους κρίνεις και θέλεις να έχεις έλεγχο επάνω τους
Επειδή είναι διαφορετικοί από εσένα;
Θα ήθελα να σου θυμίσω...
Ότι αυτός που έχει αυτοπεποίθηση
Είναι αυτός που εκφράζει την άποψη του
Και δεν τον ενδιαφέρει να πείσει τον άλλο
Διατηρεί την ηρεμία του και τον τόνο της φωνής του
Ακόμα και αν οι άλλοι διαφωνούν μαζί του.
Να είσαι ο εαυτός σου και επέτρεψε και τους άλλους να είναι ο εαυτός τους.
Πίστευε αυτό που θέλεις να πιστεύεις
Και άφησε και τους άλλους να κάνουν το ίδιο.
Υπάρχει κάποιος που "πατά τα κουμπιά σου";
Υπάρχει κάποιος τη διαφορετικότητα του οποίου δεν αποδέχεσαι;
Τότε να μια σημαντική άσκηση.
Εστιάσου στα θετικά του στοιχεία
Και γράψε σε ενα χαρτί όσα περισσότερα μπορείς.
Με αυτό τον τρόπο μπορείς να επηρεάσεις την ενέργεία του.
Αν υπάρχει κάποιο χαραχτηριστικό του που θεωρείς αρνητικό και δεν σου αρέσει
Είσαι σίγουρος ότι εσύ έχεις το αντίστοιχο θετικό του;
Ανέπτυξε αυτό το χαραχτηριστικό σε εσένα
Και τότε δες αν αυτό το άτομο αρχίζει να αλλάζει...
Αποδέξου ότι οι άλλοι είναι διαφορετικοί από εσένα
Γιατί είχαν διαφορετικές εμπειρίες και περιβάλλον.
Αν θέλεις να αλλάξουν οι άλλοι
Άλλαξε πρώτα εσύ.

Πηγή: http://sevastivola.blogspot.gr 

Σ' ευχαριστώ...

Σ' ευχαριστώ, που έγινες ένα πνεύμα μαζί μου
Ασυγχύτως, ατρέπτως κι αναλλοιώτως
Θεέ του παντός, κι' έγινες για χάρη μου τα πάντα σε όλα:
Τροφή ανεκλάλητη που ποτέ δεν τελειώνει
Που ξεχύνεται ακατάπαυστα από της ψυχής μου τα χείλη
Και πλούσια αναβλύζει απ' την πηγή της καρδιάς μου.
Ένδυμα, που αστράφτει και καταφλέγει τους δαίμονες.
Κάθαρση, που με πλένεις με τ' άφθαρτα κι' άγια δάκρυα
Που η παρουσία σου χαρίζει σ' όσους επισκεφθείς.
Σ' ευχαριστώ, γιατί για χάρη μου έγινες ανέσπερο φως
Και ήλιος αβασίλευτος, που δεν έχεις πού να κρυφτείς
Αφού γεμίζεις με τη δόξα σου τα σύμπαντα.
Ποτέ δεν κρύφτηκες από κανένα αλλ' εμείς κρυβόμαστε
Πάντοτε από σένα, μη θέλοντας ναρθούμε κοντά σου.
Μα πού να κρυφτείς αφού πουθενά δεν υπάρχει τόπος
Για την κατάπαυσή σου;
Και γιατί να κρυφτείς εσύ που δεν αποστρέφεσαι κανένα
Ούτε κανένα ντρέπεσαι;
Και τώρα, σε ικετεύω, Δέσποτά μου
Έλα να στήσεις τη σκηνή σου στην καρδιά μου
Να κατοικήσεις και να μείνεις εντός μου
Αχώριστος κι ενωμένος μέχρι τέλους με μένα τον δούλο σου
Αγαθέ, για να βρεθώ κι' εγώ στην έξοδό μου κι έπειτα απ' αυτήν
Στους αιώνες κοντά σου Αγαπημένε
Και να βασιλέψω μαζί σου
Θεέ του παντός!

Άγιος Συμεών

Όταν αγαπάς το Θεό...

Ήταν μια μόνη γυναίκα.

Ο άντρας της είχε πεθάνει χρόνια πριν.

Το παιδί της στο εξωτερικό.

Στην κρύα πολυκατοικία που έμενε

Κανείς δεν της είχε δώσει σημασία.

Η ίδια το προτιμούσε έτσι.

Να είναι απαρατήρητη.

Ήρθαν και φέτος οι μέρες των γιορτών.

Αλλά παρόλο που ήταν μόνη της, αυτή αισθανόταν μια ευτυχία.

Το βλέμμα της απέπνεε μια γαλήνη, μια ηρεμία.

Μια γλυκιά αίσθηση πως όλα θα πάνε καλά.

Σηκώθηκε απ' την κουνιστή καρέκλα (παλιό δώρο του συζύγου της)

Άφησε στο πλάι το κομποσχοίνι της.

Τα χείλη της χαμογελαστά -όπως πάντα- συνέχιζαν να ψελλίζουν:

"Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με"...

Ντύθηκε ζεστά, πήρε ένα ματσάκι χρήματα -οικονομίες 3 μηνών- και βγήκε απ'το σπίτι της.

Κατευθύνθηκε στη στάση του λεωφορείου.

Τι ευλογημένη στάση!

Εκεί κάθε πρωί συνήθιζε να λέει τους Χαιρετισμούς στη Παναγιά.

Την μόνη κοντινότερη παρηγοριά της.

Μπήκε στο μεγάλο ναό στο κέντρο της μεγαλούπολης.

Άφησε ένα μέρος απ'το ματσάκι με τα χρήματα υπέρ των φτωχών, αφού βεβαιώθηκε πως κανείς δεν την πρόσεξε.

Ψέλλισε δύο λόγια καρδιακά και έφυγε με σταθερό βήμα.

Αγόρασε ένα φάκελο απ'το γωνιακό βιβλιοπωλείο

Και έβαλε μέσα λίγα χρήματα ακόμα και μια κάρτα με ευχές.

Ο φάκελος, είκοσι λεπτά αργότερα, θα αφηνόταν διακριτικά

Κάτω απ' τη χαραμάδα της οικογένειας με τα πολλά προβλήματα.

Το τελευταίο υπόλοιπο απ' το ματσάκι το προόριζε για ψώνια στη λαϊκή.

Ντομάτες, κρεμμύδια και άλλα λαχανικά.

Λεφτά για κρεατικά ούτε λόγος.

"Εδώ ο κόσμος βουλιάζει οικονομικά και γω θα τρώω σα βασίλισσα;"

Μονολογούσε και έδιωχνε τους πειρασμούς.

Όμως, κι αυτό το μικρό ποσό δεν θα πήγαινε για τα ψώνια...

Γιατί προοριζόταν για έναν φτωχό ζητιάνο στην άκρη του δρόμου.

Ήταν στ' αλήθεια ζητιάνος ή επαγγελματίας ψεύτης;

Ούτε που την ένοιαζε.

Φτάνει να γέμιζε με χαρά τον άνθρωπο.

Τον συνάνθρωπο.

Ούτε κρίση ούτε κατάκριση ούτε σκέψη καλή.

Μη γνώτω η δεξιά σου...

Έφτασε στο σπίτι της κατάκοπη.

Μα το χαμόγελο ακόμα θρονιασμένο στα παγωμένα χείλη της.

Αγαπούσε το Θεό και τον συνάνθρωπό της και αυτό της αρκούσε.

Ήταν ο λόγος για να προχωρεί και να ελπίζει.

Να ελπίζει και να εύχεται για όλους...

Όσες εικόνες Σου κι αν έχω, δεν χορταίνω!...

Δεν με φτάνουν!...
Δεν θα πω ποτέ αρκεί!...
Το ηλιοστάλαχτο φώς του προσώπου Σου
Η ωραιότητα της παρθενίας Σου
Ο διάχρυσος ιματισμός της αρετής Σου
Η έσωθεν Θεοθυγατρική Σου δόξα
Ο εν χλωρότητα χρυσίου κροσσωτός στολισμός
Της πανωραίας και υπέρλαμπρης αγνείας Σου
Ο περίσεμνος ευαγγελισμός της αγάπης Σου
Το περίδοξο μητρικό Σου κάλλος
Η ικετευτική Σου ταπείνωση
Η παραμυθητική παρρησία Σου
Η τετρωμένη από τη δίστομη ρομφαία του πόνου πεντακάθαρη καρδιά Σου
Η φωτεινή σκέπη της προστασίας Σου
Η ζωοδόχος πηγή χων χαρίτων Σου
Η κραχαιά ως Θάνατος αγάπη Σου
Η χρυσοκέρινη ειδή της ζωαρχικής Σου κοίμησης
Το υπερκόσμιο Θεομητορικό Σου μεγαλείο
Μάννα μου, Φώς μου, δεν χορταίνονται!
Ναχαν ο κάθε τοίχος
Η κάθε σελίδα
Η κάθε διαθέσιμη επιφάνεια Εικόνα Σου
Παναγία μου! Ίαμα χων ματιών
Και της καρδιάς, και της ψυχής μου!
Αμήν.

Παναγιά μου...

Δεν Σου ζητώ Παναγιά μου
Να σηκώσεις κανένα βάρος
Από τους ώμους μου...
Σου ζητώ μονάχα να με στηρίξεις
Και να με κρατήσεις γερά
Να μην λυγίσω
Υπό το όποιο βάρος αποφασίσει
Ο Υιός Σου να εναποθέσει στους ώμους μου...
Και να με αφήσεις να Σε κρατώ
Απ΄ Τον Άγιο Χιτώνα Σου.
Σαν το μικρό παιδί τη μάνα του
Μήπως και χάσει το δρόμο...
Για να παραμείνω κι΄ εγώ κοντά Σου
Σαν το μικρό παιδί
Που επιζητεί τη μητρική προστασία
Υπό την Άγια Σκέπη Σου
Σε όλη την πορεία της ζωής μου.
Αμήν.

Η μητέρα του, έδειξε το δρόμο της σωτηρίας

Στις δώδεκα τα μεσάνυχτα, χτύπησαν την πόρτα στην Εκκλησία.
Ήταν μια γριούλα.
Και ζητούσε παπά, να πάει να κοινωνήσει έναν άρρωστο.
Ο παπάς ετοιμάστηκε και βγήκε αμέσως μαζί της.
Πλησιάζουν σε ένα φτωχό σπιτάκι, τύπου παράγκας.
Η γριούλα ανοίγει την πόρτα και μπάζει τον ιερέα σε ένα δωμάτιο.
Και να ξαφνικά ο παπάς ευρίσκεται εκεί μόνος με τον άρρωστο.
Ο άρρωστος του δείχνει με χειρονομίες την πόρτα και σκούζει.
-Φύγε από εδώ!
Ποιος σε κάλεσε;
Εγώ είμαι άθεος.
Και άθεος θα πεθάνω.
Ο παπάς τα έχασε.
-Μα δεν ήλθα από μόνος μου!
Με κάλεσε η γριά!
-Ποια γριά; Εγώ δεν ξέρω καμιά γριά!
Ο παπάς, καθώς στέκει απέναντί του, βλέπει επάνω από το κεφάλι του αρρώστου
Μια φωτογραφία με την γυναίκα πού τον κάλεσε.
Του λέει, ενώ του δείχνει το πορτραίτο.
-Να αυτή!
-Ποια αυτή, ξέρεις, τι λες, παπά;
Αυτή είναι η μάνα μου.
Και έχει πεθάνει χρόνια τώρα!
Για μια στιγμή πάγωσαν και οι δύο.
Αισθάνθηκαν δέος.
Ο άρρωστος άρχισε να κλαίει.
Και αφού έκλαψε, ζήτησε να εξομολογηθεί.
Και μετά, κοινώνησε.
Η μητέρα του είχε φροντίσει από τον ουρανό, να του δείξει τον δρόμο της σωτηρίας.

Τα χέρια ενώνω απόψε και κάνω προσευχή

Εσύ!
Που τις καρδιές ακούς...
Που χωρίς λέξεις γράφεις το μελλούμενο
Αόρατο και ορατό.
Εσύ!
Που στις κορυφές κοιμίζεις όλες μας τις πίκρες
Για να ευλογήσεις την αυγή όλες τις χαρές
Που χωρίς δάκρυα κλαις για τον πόνο μας.
Εσύ!
Που με δροσοσταλιές ποτίζεις το αγκάθινο στεφάνι μας
Και το κάνεις μύρο και ευχή...
Σε εσένα προσεύχομαι απόψε με ανάσες.
Άκου και δέξου τούτο τον ταπεινό ψίθυρο της ψυχής μου Κύριε.
Κλείσε μέσα στην στοργική σου αγκάλη τους Ανθρώπους.
Σφράγισε με αγάπη το στόμα των Θηρίων.
Προστάτεψε τις μνήμες μας από την λήθη.
Γιγάντωσε την θέληση για Αλήθεια.
Στείλε όραμα δικαιοσύνης.
Κάνε να γλυκάνει η αλμύρα που βρέχει τα χείλη μας.
Δώσε σημάδι να πορευόμαστε στον Δρόμο σου.
Εσύ
Που το αίμα έκανες βροχή
Και νότισες τις ψυχές μας για να ανθίσουν.
Εσύ
Που έχεις το άρωμα
Από όλα τα λουλουδιού της γης και ουρανού.
Εσύ Δέσποτα και Κύριε μου
Ευλόγησε μας..

Πηγή: http://logiaanemoy.blogspot.com/ 

Αυτή εδώ η Μητέρα είναι η αγάπη, είναι...

Η αγάπη δεν εξετάζει θεωρίες και ιδεολογίες
Αλλά μιλά στην καρδιά και στην ψυχή.
Η ανθρώπινη ιστορία πέρασε με βοή
Βασίλεια υψώθηκαν και έπεσαν
Πολιτισμοί φτιάχθηκαν και αιματηροί πόλεμοι έγιναν
Αλλά αυτό που έμεινε αμετάβλητο πάνω στη γη
Και σ' αυτή την ταραγμένη και τραγική ιστορία
Είναι η φωτεινή εικόνα της γυναίκας.
Μια εικόνα φροντίδας, αυτοπροσφοράς, αγάπης και συμπόνιας.
Δίχως αυτή την παρουσία, χωρίς αυτό το φως
Ο κόσμος μας, ανεξάρτητα από τις επιτυχίες
Και τα κατορθώματά του, θα ήταν ένας κόσμος τρόμου.
Μπορεί να ειπωθεί χωρίς υπερβολή
Πως η ανθρωπιά του ανθρωπίνου γένους
Διασώζεται και συντηρείται από τη γυναίκα
Συντηρείται όχι με λόγια και ιδέες
Αλλά με τη σιωπηλή παρουσία της που φροντίζει και αγαπά
Και αν συνεχίζεται ακόμη η μυστηριώδης γιορτή της ζωής
Παρά το κακό που επικρατεί στον κόσμο
Αν ακόμη αυτή η γιορτή εορτάζεται
Σε κάποιο πάμφτωχο δωμάτιο, σ' ένα γυμνό τραπέζι
Τόσο χαρούμενα όσο και σ' ένα παλάτι
Τότε η χαρά και το φως αυτής της γιορτής
Ανήκει σ' αυτή, στη γυναίκα, στην αγάπη
Και την αφοσίωσή της που ποτέ δε σβήνει.
«Και υστερήσαντος οίνου...» (Ιωάν. 2, 3)
Αλλά όσο είναι Αυτή εδώ η Μητέρα  υπάρχει αρκετό κρασί
Αρκετή αγάπη, αρκετό φως για τον καθένα...

Κύριε... ακούς

Όταν η προσευχή που επαναλαμβάνεται δεν εισακούεται
Μια άλλη προσευχή πιο γνήσια απ' την πρώτη
Βγαίνει δειλά απ' τα σπλάχνα!
"Κύριε, ΑΚΟΥΣ".
Κύριε, είναι φτηνό να σε θυμόμαστε μόνο για να ζητήσουμε.
Είναι φτηνό Κύριε να 'μαι τόσο φτηνός όταν ψελλίζω την προσευχή μου!
Κύριε, ακούς ...και προπαντός ΞΕΡΕΙΣ περισσότερα απ' τον καθένα μας.
Περισσότερα από μένα για μένα για όσα ήρθανε κι όσα μέλλει να 'ρθούνε.
Κύριε, δέξου με για δούλο Σου και γίνε η ισχύς μου.
Μονάχα το έλεός Σου, Κύριε για να διαβώ το μονοπάτι μου...
Μονάχα το έλεός Σου... για να Σε βρω!
Αμήν.