Η θέα του Χριστού

Θέλεις να δεις τον Ιησού Χριστό;
"Έλα και δες", λέει ο απόστολός Του.
Ο Κύριος υποσχέθηκε στους μαθητές Του
Ότι θα είναι μαζί τους παντοτινά
"Ως τη συντέλεια του κόσμου".
Και, πραγματικά, είναι μαζί τους μέσα
Στο Άγιο Ευαγγέλιο και στα Μυστήρια της Εκκλησίας.
Τον Χριστό δεν Τον βλέπουν όσοι δεν πιστεύουν στο Ευαγγέλιο.
Αυτοί δεν Τον βλέπουν, γιατί είναι τυφλωμένοι από την απιστία.
Θέλεις ν΄ ακούσεις τον Χριστό;
Σου μιλάει με το Ευαγγέλιο.
Μην περιφρονείς τη σωτήρια φωνή Του.
Φύγε μακριά από την αμαρτωλή ζωή και άκου με προσοχή τη διδασκαλία Του
Που είναι η αιώνια ζωή.
Θέλεις να σου φανερωθεί ο Χριστός;
Ο Ίδιος σε διδάσκει πως θα το πετύχεις:
Όποιος κρατά τις εντολές μου και τις εκτελεί
Αυτός με αγαπά κι αυτός που με αγαπά, θα αγαπηθεί από τον Πατέρα μου
Κι εγώ θα τον αγαπήσω και θα του φανερώσω τον εαυτό μου.
Φυλάξου από τη φαντασία σου, που μπορεί να σου δημιουργήσει την εντύπωση
Ότι βλέπεις τον Ιησού Χριστό
Ότι Τον αγγίζεις
Ότι Τον αγκαλιάζεις.
Δεν πρόκειται παρά για μια ολέθρια αυταπάτη
Ένα μάταιο παιχνίδι υπερηφάνειας, επάρσεως, αλαζονείας.
Αν τηρείς τις εντολές του Κυρίου, με τρόπο θαυμαστό θα δεις τον Κύριο μέσα σου
Όπως Τον έβλεπε ο απόστολος Παύλος και όπως ζητούσε να Τον βλέπουν και οι άλλοι χριστιανοί
Θεωρώντας πως όσοι δεν το είχαν κατορθώσει
Δεν είχαν φτάσει στην κατάσταση που έπρεπε ως χριστιανοί.

Πηγή: http://kotsarikos.com

Είναι απαραίτητο να νηστεύουμε;

Πρώτα θα κάνω λόγο για την εγκράτεια στα φαγητά
Η οποία είναι αντίθετη της γαστριμαργίας
Και για τον τρόπο των νηστειών
Και την ποσότητα των φαγητών.
Και αυτά, όχι από τον εαυτό μου
Αλλά καθώς παραλάβαμε από τους Αγίους Πατέρες.
Εκείνοι λοιπόν, δεν έχουν παραδώσει έναν κανόνα νηστείας
Ούτε έναν τρόπο της διατροφής
Ούτε το ίδιο μέτρο
Γιατί δεν έχουν όλοι την ίδια δύναμη
Είτε λόγω ηλικίας
Είτε ασθενείας
Είτε καλύτερης συνήθειας του σώματος…
Έχουν όμως παραδώσει σε όλους έναν σκοπό, να αποφεύγουμε την αφθονία
Και να αποστρεφόμαστε το χορτασμό της κοιλιάς.
Έχουν δει στην πράξη ότι είναι ωφελιμότερο και βοηθά στην καθαρότητα το να τρώει κανείς μια φορά την ημέρα
Από το να τρώει κάθε τρεις ή τέσσερις ή εφτά ώρες.
Γιατί λένε, εκείνος που επεκτείνεται υπέρμετρα στην νηστεία, υπέρμετρα κατόπιν τρώει.
Και από αυτό, άλλοτε εξαιτίας της υπερβολής της αποχής από την τροφή
Ατονεί το σώμα και γίνεται πιο απρόθυμο για τις πνευματικές εργασίες
Και άλλοτε όταν γεμίσει από το βάρος των τροφών προκαλεί αμέλεια και εξασθένηση της ψυχής.
Και πάλι οι Άγιοι Πατέρες δοκίμασαν και είδαν ότι δεν είναι για όλους κατάλληλη η διατροφή με χόρτα
Ούτε με όσπρια, ούτε όλοι μπορούν να τρέφονται μόνο με ξερό ψωμί.
Και άλλος, καθώς είπαν, ενώ τρώει δύο λίτρες ψωμί, πεινά ακόμη
Ενώ άλλος τρώει μία λίτρα ή έξ ουγγιές και χορταίνει.
Σε όλους λοιπόν, όπως είπα, ένα κανόνα εγκράτειας
Έχουν παραδώσει, το να μην ξεγελιούνται με το χορτασμό της κοιλίας
Ούτε να παρασύρονται από την ηδονή του λάρυγγα.
Γιατί δεν είναι μόνο η διαφορά της ποιότητας των τροφών
Αλλά και η ποσότητα που ανάβει τα πυρωμένα βέλη της πορνείας.
Γιατί με οποιαδήποτε τροφή όταν γεμίσει η κοιλιά, γεννά το σπόρο της διαφθοράς.
Και πάλι δεν είναι μόνο η κραιπάλη του κρασιού που φέρνει μέθη στη διάνοια
Αλλά και η αφθονία του νερού και κάθε τροφής η υπερβολική χρήση, τη ζαλίζει και φέρνει νύστα σ΄αυτήν.
Αιτία της καταστροφής των Σοδομιτών δεν ήταν η κραιπάλη του κρασιού και των διαφόρων φαγητών
Αλλά η αφθονία του άρτου, κατά τον προφήτη.
Τις τροφές τις χρησιμοποιούμε τόσο ώστε να ζήσουμε
Όχι για να σκλαβωθούμε στις ορμές της επιθυμίας.
Η μετρημένη και μέσα σε λογικά όρια τροφή βοηθά στην υγεία του σώματος, δεν αφαιρεί την αγιότητα.
Ακριβής κανόνας εγκράτειας όπως παρέδωσαν οι Πατέρες είναι να σταματούμε να τρώμε πριν χορτάσουμε.
Και ο Απόστολος που είπε:
"Μη φροντίζετε για τη σάρκα, πως να ικανοποιήσετε τις επιθυμίες της"
Δεν εμπόδισε την αναγκαία κυβέρνηση της ζωής, αλλά απαγόρευσε την φιλήδονη φροντίδα.
Άλλωστε, για την τέλεια καθαρότητα της ψυχής, δεν αρκεί μόνη η εγκράτεια στα φαγητά
Αν δεν συντρέχουν και οι υπόλοιπες αρετές.
Τη μερική καθαρότητα της ψυχής, μέσω της σωφροσύνης, ιδιαίτερα κατορθώνουν η νηστεία και η εγκράτεια.
Γιατί είναι αδύνατον εκείνος που έχει γεμάτη την κοιλιά του
Να κάνει νοερό πόλεμο εναντίον του πνεύματος της πορνείας.
Ώστε λοιπόν πρώτος αγώνας μας ας είναι να συγκρατούμε την κοιλιά μας και να υποδουλώνουμε το σώμα.
Όχι μόνο με νηστεία, αλλά και με αγρυπνία και κόπο και πνευματικά αναγνώσματα
Και με το να μαζεύουμε την καρδιά μας πάνω στο φόβο της κολάσεως
Και στον πόθο της βασιλείας των Ουρανών.

Πηγή: http://kotsarikos.com

Λένε ότι τα λόγια είναι ασήμι και η σιωπή χρυσός

Την σιωπή την έζησα.
Την άκουσα.
Με θόρυβο εκκωφαντικό.
Την ένιωσα στο πετσί μου.
Την παρακολούθησα να φέρνει μοναξιά..
Και την μοναξιά μου την λάτρεψα... για να την μισήσω.
Αυτό που θέλω τώρα είναι λόγια...έστω και ψεύτικα λόγια.
Από αυτά που κάνουν πιο αληθινή τη ζωή.
Ναι.
Θέλω ψέμματα.
Από αυτά τα ψέμματα που τα κάνουν όλα ωραία.
Που σε κάνουν να ζεις σε αυταπάτη.
Σε ψευδαίσθηση.
Τόσο ισχυρή ψευδαίσθηση
Που να θέλω να κλειδωθώ μέσα της
Και να ξεχάσω την πραγματικότητα.
Να συρρικνωθώ, να ακινητοποιηθώ, να μην αναπνέω...
Να σταματήσω και την καρδιά μου ει δυνατόν
Να λιμνάσει το αίμα στις φλέβες μου
Μήπως και σταθεί για λίγο κι ο χρόνος
Η εξέλιξη, το αναπόφευκτο.
Μήπως και παραταθεί για μια στιγμή
Για μια στιγμή έστω
Η βύθιση στα λόγια σου.
Έστω και αυτά... τα ψεύτικα.
Γιατί τι να την κάνω την σιωπή σου...
Τι να την κάνω τη σκέψη σου...

Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη σκέψη, μόνο για να δικαιολογήσουν τα λάθη τους
Και τα λόγια, μόνο για να κρύψουν τις σκέψεις τους.
Βολτέρος.

Πηγή: http://apeikasmata.blogspot.gr/

Μη λυπάσαι αλλά να έχεις την ελπίδα σου στον Θεό

Είσαι φτωχός;
Μη λυπάσαι αλλά να έχεις την ελπίδα σου στον Θεό.
Μήπως δεν βλέπει Εκείνος τη δυσκολία σου;
Στα χέρια Του κρατάει την τροφή που σου χρειάζεται.
Μειώνει απλά τη μερίδα
Για να δοκιμάσει τη σταθερότητά σου
Και για να επι­βεβαιώσει την πίστη σου.
Μήπως δηλαδή αυτή αποδειχθεί όμοια με εκείνη
Που έχουν οι ακόλαστοι και οι αγνώμονες.
Γιατί και αυτοί, όσο τους τρέφουν
Τόσο και κολακεύουν λέγοντας χίλια γλυκόλογα
Εξυμνώντας τους τροφοδότες τους.
Μόλις όμως χορτάσουν και απομακρυνθούν λίγο από το τραπέζι
Αρχίζουν να πετροβολούν με τα κακόλογά τους εκείνους
Που πριν από λίγο -και για χάρη της ευχαρίστησης του φαγητού- τους προσκυνούσαν.
Και συ λοιπόν τώρα, αδελφέ μου, έχε υπομονή στις συμφορές που σε βρήκαν.
Πρόσεξε μήπως από τη φουρτούνα χάσεις την ειρήνη σου.
Φρόντισε να μην πετάξεις το σταυρό σου, ο οποίος θα σε οδηγήσει στην απόκτηση της αρετής.
Σαν βαρύτιμο θησαυρό κράτησε μέσα σου την ευχαριστία.
Και τότε θα δεχθείς και συ διπλάσιο καρπό γι΄ αυτή την ευχαριστία σου.
Θα σου χαρισθεί η απόλαυση των αγαθών και η ανάπαυση.
Καρτερικός δεν είναι εκείνος που στερείται τα απαραίτητα και κατ΄ ανάγκη υπομένει
Αλλά εκείνος που, ενώ τα έχει όλα με αφθονία, τον βρίσκουν ξαφνικά πολλές συμφορές
Και τις σηκώνει αδιαμαρτύρητα.

Ο εγωισμός είναι ένα πάθος ολέθριο

Δεν είναι κακό το να νομίζει ο άνθρωπος
Ότι έχει κατιτί δικό του.
Είναι φυσικό το να αγαπά κανείς τον εαυτό του
Μόνο δε ο εγωισμός πρέπει να κατακρίνεται.
Δηλαδή όχι το να αγαπάς απλώς τον εαυτό σου
Αλλά το να τον αγαπάς περισσότερο από ότι πρέπει!
Ο εγωισμός, είναι το είδος της αγάπης
Το οποίο δικαίως δυσφημίστηκε
Γιατί δεν είναι η αγάπη προς τον εαυτό μας
Αλλά ένα πάθος αχαλίνωτο από τον εαυτό μας
Πάθος ολέθριο το οποίο παρασύρει το φιλάργυρο προς το χρήμα του
Και όλους τους ανθρώπους προς το αντικείμενο των επιθυμιών τους.
Αναγκαστικά όλοι είναι φίλαυτοι, περισσότερο ή λιγότερο.
Ο εγωισμός είναι ένα πάθος ολέθριο.

Αριστοτέλης

Αιώνια ερωτήματα;

Πότε ήταν η αρχή;
Πότε θα έρθει το τέλος;
Ποιος είσαι;
Τι είσαι;
Που κατοικείς;
Γιατί μ΄ αγαπάς;
Γιατί σε απορρίπτω;
Γιατί σε αμφισβητώ;
Πώς το αντέχεις;
Γιατί κρύβεσαι μέσα στην σιωπή;
Γιατί δεν με εξουσιάζεις;
Γιατί μου δίνεις την ελευθερία να σε απορρίψω;
Το ήξερες;
Γιατί δεν επεμβαίνεις;
Γιατί μου δίνεις την δυνατότητα να γυρίσω πίσω;
Γιατί με συγχωρείς;
Γιατί με φροντίζεις;
Πότε θα σε γνωρίσω;
Πως θα σε γνωρίσω;
Γιατί μου είσαι ένας άγνωστος;
Πως θα σε βρω;
Πότε θα ησυχάσω;
Γιατί βρίσκομαι στο σκοτάδι;
Γιατί ενώ είμαι κτίσμα θέλω τον Άκτιστο;
Γιατί ποθώ αιωνιότητα;
Πότε θα πάψω να πέφτω;
Πότε θα πάψω να μοιρολογώ;
Υπάρχεις;
Γιατί υπάρχω;
Τι είναι η ζωή;
Γιατί να ζω;
Ποιος ο σκοπός μου;
Τι θέλεις από μένα;
Τι μπορώ να σου δώσω σαν αντάλλαγμα της αγάπης σου;
Όλα αυτά τα υπαρξιακά ερωτήματα γεννιούνται μέσα στην κάθε ανθρώπινη ύπαρξη
Από την στιγμή που η λογική αρχίζει να συγκρούεται με το βίωμα, με το αίσθημα, με την ύπαρξή μας.
Από την στιγμή που ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι έχει την δυνατότητα να αμφισβητήσει
Να φιλοσοφήσει, να κάνει τις δικές του επιλογές στην ζωή.
Ερωτήματα αιώνια τα οποία πολλά από αυτά, αν όχι όλα
Δεν θα βρουν ποτέ απάντηση με την λογική, με τον νου αλλά ίσως απαντηθούν με το βίωμα.
Και αυτό το γνωρίζουμε από κάποιους χαριτωμένους ανθρώπους
Που κατάφεραν και κάνανε πέρα την λογική, κάνανε πέρα το κοσμικό φρόνημα
Και παραδόθηκαν στην Πρόνοια Εκείνου που τους φανερώθηκε μέσα στην καρδιά τους.
Οι πατέρες της Εκκλησίας, φιλοσόφησαν πάνω σε αυτά τα ερωτήματα, θεολόγησαν
Αλλά κυρίως βίωσαν μερικές από τις απαντήσεις.
Τα περισσότερα όμως ερωτήματα τέτοιου είδους απλά καταργούνται, δεν απαντιούνται
Όταν ο άνθρωπος σταματήσει να ζει και να σκέφτεται νοησιαρχικά και αρχίσει να ζει βιωματικά
Να ζει εν Χριστώ, να ζει ασκητικά, καθαρά, ταπεινά, αθόρυβα, εν μετανοία
Οι απαντήσεις παύουν να υφίσταται διότι την θέση τους παίρνει το βίωμα.
Όταν γνωρίσεις κάποιον πλέον δεν ρωτάς ποιος είναι, τι είναι, που είναι, Τον ξέρεις.
Όταν γευτείς το μέλι πλέον δεν αμφισβητείς την γλυκύτητα του γιατί την γεύτηκες...
Οι ερωτήσεις αυτές ας γίνουν το έναυσμα για μία βαθιά αναζήτηση της Αλήθειας
Και όχι απλά η απαρχή μιας σειράς φιλοσοφικών συζητήσεων, ανταλλαγείς απόψεων
Που τίποτα δεν θα ωφελήσουν αν μείνουμε σ΄ αυτές.
Το θέμα είναι να μάθουμε, να βρούμε τις απαντήσεις, να ζήσουμε την Αλήθεια
Να δούμε, να αφουγκραστούμε μέσα στην καρδιά μας το πραγματικό νόημα την ύπαρξής μας
Της φύσης, του κόσμου, των άλλων, των πάντων.
Η αιωνιότητα μας χαρίζεται με τρόπο σκανδαλιστικό
Μας χαρίζεται ενώ εμείς δεν μπορούμε τίποτα το ισάξιο να δώσουμε
Τίποτα το οποίο να σταθεί έστω για λίγο με παρρησία μπροστά στον Παντοδύναμο σαν αντίδωρο του δώρου Του.
Και όμως Εκείνος μας καλεί, μας προκαλεί να ξεδιψάσουμε
Να μεθύσουμε με το άπειρο, με το απερίγραπτο
Μ΄ αυτό που οφθαλμός δεν έχει δει και νους δεν έχει συλλάβει
Μας προκαλεί να εντρυφήσουμε και εμείς στην αιωνιότητα, μέσα στην Χάρη Του
Μέσα στην Βασιλεία Του, μέσα στην οικογένειά Του.
Το δρόμο αυτό, της Αλήθειας, της Ειρήνης, της Χάριτος βάδισαν οι Άγιοι…
Είναι δύσκολος, είναι μακρύς, δεν είναι όμως μοναχικός
Και ας νοιώθεις μόνος διότι είναι μαζί σου Εκείνος
Ο δρόμος αυτός της ασκήσεως, της ταπεινώσεως, της σιωπής, της καλοπροαίρετης αναζητήσεως και της πίστεως
Οδηγεί σ΄ Εκείνον που είναι η Αλήθεια, το Φως, η Αρχή και το Τέλος.

Πηγή: http://imverias.blogspot.gr

Αυτοκυριαρχία

Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν να κυριαρχούν στην καρδιά τους
Ακόμα λιγότερο μπορούν να κυριαρχούν στη γλώσσα τους.
Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν να βάλουν τάξη στην ζωή τους
Ακόμα λιγότερο μπορούν να βάλουν τάξη στο κράτος.
Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν αν δουν κόσμο μέσα τους
Ακόμα λιγότερο μπορούν να δουν τον εαυτό τους στον κόσμο.
Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν να συμμετέχουν στον πόνο του άλλου
Ακόμα λιγότερο μπορούν να συμμετέχουν στη χαρά του άλλου.

Κράτα όλα τα πράγματα στην κατάλληλη απόσταση
Μόνο την ψυχή σου πλησίασε όσο περισσότερο στον Θεό.
Εάν χύσεις νερό στην φωτιά, δεν θα έχεις ούτε νερό ούτε φωτιά.
Εάν επιθυμήσεις το ξένο, θα μισήσεις το δικό σου και θα χάσεις και τα δυο.
Εάν πλησιάσεις την υπηρέτρια όσο και την γυναίκα σου, δεν θα έχεις ούτε υπηρέτρια ούτε γυναίκα.
Εάν πίνεις συχνά στην υγεία του άλλου, θα χάσεις τη δική σου.
Εάν ασταμάτητα μετράς χρήματα του άλλου, όλο και λιγότερο θα έχεις δικά σου.
Εάν ασταμάτητα μετράς τις αμαρτίας του άλλου, οι δικές σου θα αυξάνονται!

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Nτροπή να νιώθεις όταν αμαρτάνεις, μη ντρέπεσαι όταν μετανοείς

Κοίταξε τι σου έκανε ο διάβολος.
Υπάρχουν δύο πράγματα η αμαρτία και η μετάνοια.
H αμαρτία είναι τραύμα η μετάνοια φάρμακο.
Όπως ακριβώς για τα σώματα υπάρχουν φάρμακα και τραύματα
Το ίδιο και για την ψυχή υπάρχουν τα αμαρτήματα και η μετάνοια.
H αμαρτία μέσα της έχει την ντροπή
Ενώ η μετάνοια έχει το θάρρος και την παρρησία.
Θέλω να με ακούσεις, σε παρακαλώ, με προσοχή
Μήπως και δεν αντιληφθείς πως είναι η τάξη των πραγμάτων
Και χάσεις έτσι την ωφέλεια.
Πρόσεξε τι θα πω!
Υπάρχει το τραύμα υπάρχει και το φάρμακο.
Υπάρχει η αμαρτία υπάρχει και η μετάνοια.
Tο τραύμα είναι η αμαρτία το φάρμακο η μετάνοια.
Στο τραύμα υπάρχει πύον και μόλυνση υπάρχει ντροπή υπάρχει χλεύη.
Στη μετάνοια υπάρχει παρρησία το φάρμακο η δύναμη να καθαρίζει αυτό που έχει μολυνθεί.
Στην αμαρτία υπάρχει μόλυνση υπάρχει ελευθερία υπάρχει καθαρισμός του αμαρτήματος.
Παρακολούθησε με προσοχή τα λόγια μου!
Μετά την αμαρτία έρχεται η ντροπή μετά τη μετάνοια ακολουθεί το θάρρος και η παρρησία.
Έδωσες προσοχή σ΄ αυτό που είπα;
Αυτή την τάξη των πραγμάτων την αντέστρεψε ο διάβολος, και έδωσε στην αμαρτία παρρησία
Και στη μετάνοια έδωσε ντροπή.
O Θεός όμως, όταν εξαλείφει τα αμαρτήματα, δεν αφήνει σημάδι
Ούτε επιτρέπει να παραμείνει κάποιο ίχνος επάνω στην ψυχή
Αλλά μαζί με την υγεία χαρίζει και την ομορφιά
Μαζί με την απαλλαγή από την τιμωρία δίνει και τη δικαιοσύνη
Κι εκείνον που αμάρτησε, τον κάνει να ΄ναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε.
Γιατί αφαιρεί το αμάρτημα και κάνει όχι μόνο να μην υπάρχει τώρα πια αυτό
Αλλά και να μην έχει υπάρξει ούτε και στο παρελθόν.
M΄ αυτόν τον τρόπο ολοκληρωτικά το εξαλείφει.
Δεν υπάρχει πλέον ουλή δεν υπάρχει σημάδι δεν υπάρχει ίχνος που να θυμίζει το τραύμα
Δεν υπάρχει το παραμικρό που να φανερώνει πως υπήρξε πληγή.
Παρακολούθησε με προσοχή αυτά τα λόγια!
Γιατί για όλους είναι, όλους αφορούν και οδηγούν στη σωτηρία.
Παρασκευάζω φάρμακα, που είναι πιο σπουδαία από τα φάρμακα των ιατρών.
Στα χέρια της μετάνοιας σας παραδίδω για να γνωρίσετε τη δύναμη που έχει
Για να γνωρίσετε τι είναι ικανή να κατορθώσει
Και για να μάθετε πως δεν υπάρχει αμάρτημα που να μπορεί να τη νικήσει
Ούτε παράβαση του νόμου που να μπορεί να υπερισχύσει πάνω απ΄ τη δική της δύναμη.
Γνωρίζοντας, λοιπόν, το φάρμακο αυτό της μετάνοιας, ας απευθύνουμε δοξολογία στο Θεό.
Γιατί η δόξα και η δύναμη αιώνια είναι δική Tου.
Αμήν.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Πηγή: http://panagiaalexiotissa.blogspot.gr

Η εμπιστοσύνη στον Θεό

Η εμπιστοσύνη στον Θεό
Προϋποθέτει βαθιά πίστη και μεγάλη αγάπη
Προς Εκείνον που θυσίασε τη ζωή Του
Για χάρη της δικής μας σωτηρίας.
Ο άνθρωπος όταν αφήσει τον εαυτό του
Στα χέρια του στοργικού πατέρα του, του Θεού
Τότε αναπαύεται γιατί γνωρίζει ότι ο Θεός
Θα διαχειριστεί την ψυχή του με τον καταλληλότερο τρόπο
Για την πνευματική πρόοδο και προκοπή του.
Ακόμα και αν περνά δυσκολίες, χαίρεται
Γιατί γνωρίζει ότι τίποτα δεν είναι ικανό να τον βλάψει
Και να τον χωρίσει από την αγάπη του Χριστού.
Για να επιτρέψει ο Θεός να συμβεί κάτι, σημαίνει ότι έχει το σχέδιό Του για τον κάθε ένα
Γι΄ αυτό και ελπίζει σ΄ Αυτόν και νιώθει ασφαλισμένος στο λιμάνι της ελπίδας Του.
Όταν ο άνθρωπος έχει σύμμαχο τον Θεό και αφήνεται στη Θεία πρόνοια
Ξεπερνάει τους κινδύνους και οποιαδήποτε μορφή απελπισίας και δεν τα βάζει με τον Θεό.
Τα προβλήματα γίνονται αφορμή ο άνθρωπος να απιστεί περισσότερο προς τον εαυτό του
Και με περισσότερη ταπείνωση να ελπίζει στον Θεό.

Ο καθείς ας προσέχει τον εαυτό του και τις δικές του κακίες

Τίποτε δεν παροργίζει τόσο τον Θεό και τίποτε
Δεν απογυμνώνει τόσο τον άνθρωπο από τη χάρη
Ώστε να φτάσει και σε εγκατάλειψη από μέρους του Θεού
Όσο το να κατηγορεί τον πλησίον του
Ή να τον κατακρίνει ή να τον εξουθενώνει.
Και είναι τόσο βαρύτερη η κατάκριση
Από κάθε άλλη αμαρτία, ώστε ο ίδιος ο Χριστός λέει:
"Υποκριτή, βγάλε πρώτα το δοκάρι που έχεις στο μάτι σου
Και τότε θα δεις καθαρά για να βγάλεις το σκουπιδάκι
Που βρίσκεται στο μάτι του αδελφού σου".
Παρομοίασε δηλαδή το αμάρτημα του πλησίον με το σκουπιδάκι, ενώ την κατάκριση με το δοκάρι.
Είναι τόσο κακό το να κατακρίνει κανείς, σχεδόν ξεπερνά κάθε αμαρτία.
Επομένως τίποτε δεν είναι βαρύτερο, αδελφοί μου, ούτε χειρότερο
Από το να καταδικάσουμε ή να εξουθενώσουμε τον πλησίον.
Γιατί να μην προτιμούμε να κατακρίνουμε τον εαυτό μας;
Και εννοώ τα κακά τα δικά μας που καλά τα γνωρίζουμε
Και για τα οποία πρόκειται να δώσουμε λόγο στον Θεό.
Γιατί αρπάζουμε το δικαίωμα της κρίσης του Θεού;
Τι θέλουμε από το πλάσμα του, τι θέλουμε από τον πλησίον;
Τι ζητάμε από τα βάρη του άλλου;
Έχουμε, αδελφοί, τι να φροντίσουμε.
Ο καθείς ας προσέχει τον εαυτό του και τις δικές του κακίες.
Η εξουσία να δικαιώνει και να καταδικάζει
Ανήκει μόνο στον Θεό που γνωρίζει και την κατάσταση του καθενός και τη δύναμη
Τον τρόπο της ζωής και τα χαρίσματά του, την ιδιοσυγκρασία και τις ικανότητές του
Ανήκει στον Θεό που κρίνει ανάλογα με το καθένα απ΄ αυτά, όπως ο ίδιος μόνος τα γνωρίζει.