Να πως πρέπει να ζητάς κάτι, από το Θεό:

Κύριε, Εσύ βλέπεις ότι χρειάζομαι το τάδε πράγμα
Ή ότι υποφέρω από τη δείνα συμφορά.
Βοήθησέ με, όπως ξέρεις και όπως θέλεις!
Γενηθήτω το θέλημα Σου…,
Μ’ αυτή την εσωτερική τοποθέτηση
Να προσεύχεσαι πολύ.
Όχι μια φορά, εστω και παρατεταμένα
Ούτε για μια μέρα μόνο
Αλλά για εβδομάδες, μήνες, χρόνια…
Όλο να ικετεύεις, όλο να κραυγάζεις:
Κύριε, βοήθησέ με!
Κύριε, λύτρωσέ με!
Ωστόσο, ας μη γίνει ό,τι θέλω εγώ, μα ό,τι θέλεις Εσύ.
Αυτό ακριβώς έλεγε και ο Χριστός στη Γεθσημανή
Όταν προσευχόταν στον Πατέρα Του.
Και η χήρα της ευαγγελικής παραβολής
Βρήκε τελικά το δίκιο της από τον άδικο εκείνο δικαστή
Μόνο και μόνο επειδή δεν κουράστηκε να τον παρακαλάει για πολύ καιρό.
Κάποιος σοφός είπε το λόγο τούτο:
Πρέπει να γίνεις φορτικός στο Θεό και στους άγιους Του!

"Παντάνασσα" η Μεσίτρια του Κόσμου

Δέσποινα και Ηγουμένισσα, του Μετοχίου Μάνα
Της λίμνης συ Αρχόντισσα και του βορρά το τάμα
Σαν σταύρωσαν το τέκνο σου, πως άντεξες το δράμα;
Όταν η γη ξεσκίστηκε και οι ποταμοί στεγνώσαν
Τραβήχτηκαν οι θάλασσες και τα βουνά ματώσαν
Πως χώρεσε η ψυχούλα σου τόσο μεγάλο πόνο
Που έδωσαν στο τέκνο σου, χολή και άδικο πόνο;
Αρχάγγελοι και άγγελοι σαν ήρθαν να θρηνήσουν
Στα όρη που γονάτισαν, να το μοιρολογήσουν
Όταν τα έγκατα έγιναν μαζί, με τα επουράνια ένα
Κι όλα μαζί μανούλα μου, πονούσαν για τον Έναν
Έσφιξες την καρδούλα σου, ω του Γενάρχου Αιτία
Σαν γνώριζες Πανάχραντη και των Αγίων, Αγία
Του πλάστη και δημιουργού την θέληση την θεία
Πως έστειλε το σπλάχνο του για την ελευθερία.
Κι Εσένα σα σε φύλαγε στου ιερού τον θρόνο
Και άγγελος σε ανέθρεψε, με ένα σκοπό του μόνο
Για να χωρά η καρδούλα σου, κάθε ανθρώπινο πόνο.
Του κόσμου η Μεσίτρια, έγινες Παναγία
Κι επάξια Παντάνασσα Σεπτή, κράζουμε ω Κυρία!
Ταχυκαρκινολύτρια θαυμαστή των Μοναζόντων Μάνα
Σκέπαζε Βατοπαίδα μου την Βόρεια Ελλάδα.
Κι απ΄το χρυσό το σύνθρονο με τη ματιά σου μόνο
Μεσίτευε βασίλισσα, κράτα μακριά τον πόνο.

Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού

Όπου υπάρχει Αγάπη, θα υπάρχει επίσης Πλούτος κι Ευτυχία!

Μια γυναίκα φρόντιζε τον κήπο του σπιτιού της
Όταν ξαφνικά βλέπει τρεις γέροντες
Φορτωμένους με τις εμπειρίες της ζωής
Να την πλησιάζουν στην είσοδο του σπιτιού .
Παρ' όλο που δεν τους γνώριζε, τους είπε:
Δεν σας γνωρίζω, όμως πρέπει να πεινάτε.
Περάστε, αν θέλετε, να φάτε κάτι.
Αυτοί την ρωτάνε:
Ο άντρας σου είναι στο σπίτι;
Όχι, δεν είναι εδώ, απάντησε εκείνη.
Τότε δεν μπορούμε να έρθουμε, της λένε οι γέροντες.
Όταν επιστρέφει ο σύζυγος, η γυναίκα του περιγράφει το περιστατικό.
Ας έρθουν τώρα που επέστρεψα!...
Η γυναίκα βγαίνει έξω να προσκαλέσει ξανά τους γέροντες στο τραπέζι
Μιας και ήταν ακόμη εκεί.
Δεν μπορούμε να έρθουμε όλοι μαζί, της λένε οι τρεις γέροντες.
Η γυναίκα, έκπληκτη, τους ρωτά γιατί!
Ο πρώτος, λοιπόν, από τους τρεις της εξηγεί ξεκινώντας να της συστήνεται:
Είμαι ο Πλούτος, της λέει.
Της συστήνει, μετά, τον δεύτερο που είναι η Ευτυχία.
Και, τέλος, τον τρίτο που είναι η Αγάπη.
Τώρα, της λένε, πήγαινε στον άντρα σου και διαλέξτε
Ποιος από τους τρεις μας θα έρθει να φάει μαζί σας.
Η γυναίκα επιστρέφει στο σπίτι και διηγείται στον άντρα της αυτά που της είπαν οι γέροντες.
Ο άντρας ενθουσιάζεται και λέει:
Τι τυχεροί που είμαστε!
Να έρθει ο Πλούτος!
Έτσι θα έχουμε όλα όσα επιθυμούμε!
Η σύζυγός του όμως δε συμφωνούσε:
Και γιατί να μην έχουμε τη χαρά της Ευτυχίας;
Η κόρη τους που άκουγε από μια γωνιά, τότε, τους λέει:
Δε θα'ταν καλύτερα να καλούσαμε την Αγάπη;
Το σπίτι μας θα είναι πάντα γεμάτο αγάπη!
Ας ακούσουμε αυτό που λέει η κόρη μας, λέει ο σύζυγος στη γυναίκα του.
Πήγαινε έξω και πες στην Αγάπη να περάσει στο σπιτικό μας.
Η γυναίκα βγαίνει έξω και ρωτά:
Ποιος από εσάς είναι η Αγάπη;
Ας έρθει να δειπνήσει μαζί μας.
Η Αγάπη τότε ξεκινά να προχωρά προς το σπίτι...
Και οι δύο άλλοι να την ακολουθούν!
Έκπληκτη η γυναίκα, ρωτά τον Πλούτο και την Ευτυχία:
Εγώ κάλεσα μόνο την Αγάπη.
Γιατί έρχεστε κι εσείς;!
Και απαντούν κι οι τρεις γέροντες μαζί:
Αν είχες καλέσει τον Πλούτο ή την Ευτυχία, οι άλλοι δύο θα έμεναν απ' έξω.
Τώρα όμως που κάλεσες την Αγάπη...
Όπου πάει η Αγάπη, πάμε κι εμείς μαζί της!
Δεν έχει σημασία πού!
Όπου υπάρχει Αγάπη, θα υπάρχει επίσης Πλούτος κι Ευτυχία!

Πηγή: http://eleftheroiellines.blogspot.com/ 

Αυτό το «κάποτε» το λέγαμε ζωή...το «τώρα» πως;

Μου ήρθε ένα  e-mail από κάποιο φίλο
Κι εστιάζεται στην διαφορά που υπάρχει
Στο «κάποτε»
Που είναι (όσο κι αν φαίνεται περίεργο) τόσο κοντά
Και στο «τώρα».
Με λίγα λόγια, κάποτε οι εποχές ήταν τέσσερις
Τώρα είναι μόλις δύο.
Κάποτε δουλεύαμε οκτάωρο
Και τώρα έχουμε χάσει το μέτρημα.
Είχαμε χρόνο να βγούμε με τους φίλους μας
Για ένα καφέ ή για ένα ποτό
Και τώρα τα λέμε μέσω facebook και skype.
Κάποτε ζητούσαμε συγγνώμη από κοντά.
Σήμερα το λέμε και με SMS
Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε έναν περαστικό
Και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό.
Σήμερα μας το λέει ο navigator.
Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά.
Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε.
Αφήναμε τα βράδια τα σπίτια μας ξεκλείδωτα
(Καμιά φορά και με τα κλειδιά έξω από την πόρτα)
Και τώρα κλειδαμπαρωνόμαστε
Και χρειαζόμαστε συναγερμούς, κάμερες, αισθητήρες υαλόθραυσης
Και ποιος ξέρει τι άλλο
Για να κοιμόμαστε σχετικά ήσυχοι.
Παίζαμε ποδόσφαιρο στις αλάνες με τους φίλους μας
Και τώρα τα παιδιά μας παίζουν ποδόσφαιρο στο PlayStation.
Είχαμε δύο κανάλια τηλεοπτικά και πάντα κάτι ενδιαφέρον βρίσκαμε να δούμε
Ενώ τώρα έχουμε πάνω από 100 και δεν υπάρχει τίποτα να μας βγάλει
Από την μονοτονία και την βαρεμάρα.
Στα 65 τετραγωνικά του σπιτιού μας χωρούσε όλη η αγάπη της οικογένειας
Ενώ τώρα 200 τετραγωνικά είναι λίγα για να στεγάσουν την ματαιοδοξία μας.
Τα περιοδικά φιλοξενούσαν συνεντεύξεις
Σημαντικών ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών
Ενώ τώρα φιγουράρει ο νικητής του Big Brother κι άλλοι παρόμοιοι.
Ο μέσος Έλληνας ήταν γελαστός στα 1.000 κυβικά του μικρομεσαίου αυτοκινήτου του
Ενώ τώρα πέφτει σε κατάθλιψη που ο γείτονάς του έχει Cayenne
Κι αυτός ένα τζιπ 2.000 χιλιάδων κυβικών.
Τα παιδιά των γονιών μας βλέπανε στην τηλεόραση παιδικά
Με τον Μίκυ, τον Γκούφυ, τον Ποπάϋ
Ενώ τα δικά μας παιδιά «μορφώνονται»
Βλέποντας παιδικά που ξεπερνούν σε βία το «Γεννημένοι Δολοφόνοι» του...Ταραντίνο.
Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με την φωνή
Ενώ τώρα τραγουδάνε με το μπούτι και τους κοιλιακούς.
Κάποτε ζούσαμε με ένα μισθό
Ενώ τώρα περιμένουμε να ζήσουμε με τα λεφτά που θα πάρουμε.
Κάποτε καταφέρναμε χωρίς δραχμή στην τσέπη να είμαστε ευτυχισμένοι
Ενώ τώρα έχοντας σχεδόν τα πάντα τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.
Αυτό το «κάποτε» το λέγαμε ζωή...
Το «Τώρα» πως;

Πέστε τα στην Παναγία

Αυτά πού θέλετε να πείτε στα παιδιά σας
Να τα λέτε με την προσευχή σας.
Τα παιδιά δεν ακούν με τα αυτιά
Μόνο όταν έρχεται η Θεία Χάρις που τα φωτίζει
Τότε ακούνε αυτά που θέλουμε να τους πούμε.
Όταν θέλετε να πείτε κάτι στα παιδιά σας
Πέστε το στην Παναγία κι αυτή θα ενεργήσει.
Η προσευχή σας αυτή θα γίνει ζωογόνος πνοή
Πνευματικό χάδι, πού χαϊδεύει
Αγκαλιάζει, έλκει τα παιδιά...
Ο γ. Πορφύριος πίστευε στην αξία
Που έχει η προσευχή για την πνευματική ζωή του ανθρώπου
Και συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά πώς να προσεύχονται:
Να εύχεσαι έτσι απλά, απλά και ταπεινά, με πίστη απλή
Χωρίς να περιμένεις να σου απαντήσει ο Θεός.
Χωρίς να δεις το χέρι Του ή το πρόσωπό Του ή το φωτισμό Του.
Τίποτα!
Να πιστεύεις!
Εφ’ όσον μιλάς με το Θεό, μιλάς πραγματικά με το Θεό.

Πηγή: http://stratisandriotis.blogspot.com/ 

Έψαχνα να Σε βρω

Σε πολλούς τόπους.
Σε πολλούς ανθρώπους.
Σε πόνους και χαρές.
Σε γκρεμούς συναρπαστικούς, μα μάταιους.
Νόμιζα πως Σε είχα βρει.
Δεν κρατούσε για πολύ.
Πονούσα και πάλι απ΄την αρχή.
Κρατιόμουν απ΄το τίποτα
Με την ελπίδα να του δώσω μορφή
Όνομα, όραμα, να το κάνω «κάτι».
Πόσα χρόνια έζησα έτσι;
Και γιατί;
Γιατί δεν Σε είχα βρει πιο νωρίς;
Γιατί δε Σε είχα αγαπήσει;
Γιατί δεν είχα τολμήσει να σε κοιτάξω κατάματα;
Γιατί επέμενα να επιλέγω το σκοτάδι;
Διότι το σκοτάδι μου ήταν οικείο.
Το γνώριζα.
Το είχα περπατήσει και ήξερα να του αφήνομαι.
Σαν το πρεζάκι που πονά για λίγη ακόμα πρέζα
Ξανά και ξανά και από την αρχή ξανά.
Το σκοτάδι μοιάζει λιγότερο φοβιστικό από το φως
Όταν φοβάσαι τι θα φανερώσει το φως.
Τι θα δείξει.
Ποιος θα δείξει ότι είμαι.
Τις αμαρτίες μου.
Πως θα αντέξω να ζω με τις αμαρτίες μου;
Πως θα μπορέσεις ακόμα κι Εσύ να με αγαπήσεις με τις αμαρτίες μου;
Έτσι σκεφτόμουν επίμονα.
Είχα παραδώσει την ψυχή και το σώμα μου αλλού.
Και ήμουν καλά έτσι.
Έτσι νεκρός.
Έχει μία διεστραμμένη γλύκα αυτός ο θάνατος.
Νομίζεις ότι είσαι καλά όταν τον ζεις.
Νομίζεις ότι έτσι είναι η ζωή
Και έτσι θα είναι για πάντα και δεν μπορείς να ξεφύγεις
Οπότε γιατί να προσπαθήσεις;
Και ξάφνου δεν ξέρω πως
Έρχεται η στιγμή που Σε είδα ολοφάνερα.
Όχι, δεν ήταν κάποια τυφλή πίστη που με οδήγησε σε Εσένα
Αλλά μία εμπειρία
Ένα φως.
Ζεστό.
Υπέροχο.
Ήσυχο.
Παρηγορητικό.
Ένα φως αγάπης
Της δικής Σου αγάπης για μένα.
Πως μπορείς να με αγαπάς έτσι;
Πως μπορείς να με αγαπάς τόσο;
Σκύβω το κεφάλι μου και τρέχω ευτυχισμένος στην αγκαλιά Σου.
Όλα είναι καλώς καμωμένα εδώ.
Λύθηκαν πια τα μέσα μου.
Αφήνομαι στο μυστήριό Σου και βαδίζω προς Εσένα.
Σε δοξολογώ και Σε αγαπώ.

Ρώτησα....

Τι αγαπώ, σαν αγαπώ Εσένα Κύριε…
Και ποιος είν’ ο Θεός μου;….
Ρώτησα τη γη, κι αυτή μου είπε:
Δεν είμαι εγώ Θεός
Κι όλα που είναι πάνω της
Το ίδιο μ’ ομολόγησαν.
Ρώτησα τη θάλασσα με τα βάθη της
Κι όλα τα ζωντανά
Που μέσα της κινούνται
Και πήρα απάντηση:
Θεός σου εμείς δεν είμαστε
Ψάξε ψηλά, πιο πάνω από μας.
Ρώτησα τους ανέμους…
Και λάλησε ολάκερο τ’ αγέρα το βασίλειο
Με όσα κατοικούσανε μέσα του:
Δεν είμαι εγώ Θεός.
Ρώτησα τον ουρανό, τον ήλιο
Τη σελήνη και τ’ αστέρια:
Ούτε και εμείς είμαστε ο Θεός που ζητάς.
Κι’ εγώ είπα σ’ όλα τα πράγματα
Που είναι γύρω μου παντού:
Πέστε μου λοιπόν κάτι
Για το Θεό μου, μιας κι εσείς
Δεν είσαστε αυτός ελάτε
Πέστε μου κάτι γι’ Αυτόν.
Κι αυτά ύψωσαν μια κραυγή
Κι είπαν με δυνατή φωνή:
Αυτός μας δημιούργησε!
Η ερώτηση μου ήταν η σκέψη μου
Η απάντηση τους ήταν
Η ομορφιά τους.

Πηγή: http://agiabarbarapatras.blogspot.com/ 

Εγώ σε αγαπάω μαμά!!!

Γεια σου μαμά
Είμαι το μωρό σου.
Δεν με ξέρεις ακόμα
Είμαι μόνο μερικών εβδομάδων.
Θα με γνωρίσεις σύντομα, το υπόσχομαι.
Έχω καστανά μαλλιά και καστανά μάτια...
Ε λοιπόν δεν είμαι έτσι ακόμα
Αλλά θα γίνω όταν γεννηθώ.
Θα είμαι ο μοναχογιός σου.
Δεν θα έχω μπαμπά αλλά δεν πειράζει
Θα έχουμε ο ένας τον άλλον.
Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω γ.....ιατρός.
Σήμερα, έμαθες ότι ............είσαι έγκυος μαμά.
Ήσουν τόσο χαρούμενη.
Χαμογελούσες.
Έχεις το ποιο ωραίο χαμόγελο μαμά.
Όλη την μέρα μου μιλούσες και ένιωθα τόση ασφάλεια μαμά.
Σ'αγαπάω Μαμά.
Όταν μεγαλώσω υπόσχομαι να σε κάνω τόσο περήφανη.
Θα γίνω γιατρός.
Σήμερα είπες στον μπαμπά για μένα ...
Δεν ήταν χαρούμενος μαμά.
Είπε ότι δεν με θέλει.
Γιατί δεν με θέλει μαμά;
Τι του έκανα;
Ένιωσα έναν δυνατό κρότο και μετά σε ακούω να κλαίς.
Σε χτύπησε μαμά!
Γιατί το έκανε αυτό μαμά;
Μετά σε αγκάλιασε και σου ζήτησε συγγνώμη κι εσύ τον συγχώρεσες..
Όταν γεννηθώ, δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να σε χτυπήσει ξανά.
Λες ότι σ'αγαπάει μαμά.
Αλλα εγώ δεν τον νομίζω.
Πάνε τρείς μέρες που σταμάτησες να μου μιλάς, ή να αγκαλιάζεις την κοιλίτσα σου.
Γιατί μαμά;
Δεν με αγαπάς πια;
Εγώ σε αγαπάω μαμά.
Σε ακούω να μιλάς με έναν γιατρό.
Κάτι πρόκειται να γίνει μαμά.
Φοβάμαι, Μαμά.
Αρχίζω και πονάω.
Σταμάτησε τους, βοήθησε με Μαμαααα...
Τώρα είμαι στον παράδεισο μαζί με τα αγγελάκια μαμά.
Μην ανησυχείς, είμαι καλά.
Γιατί το έκανες αυτό μαμά;
Ήθελα τόσο πολύ να αντικρίσω το χαμογελό σου, να δω τον ήλιο,να γίνω γιατρός.
ΝΑ ΖΗΣΩ.
Δεν πειράζει μαμά αν σταμάτησες να με αγαπάς.
Μπορώ να σε δω από εδώ που είμαι οπότε δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.
Συγγνώμη αν έκανα κάτι κακό μαμά.
Θέλω να με αγαπάς και πάλι!
Εγώ σε αγαπάω Μαμά!!!

Ο Πατέρας μου....

Ο πατέρας μου συνήθιζε να παίζει
Με τον αδελφό μου και μένα στον κήπο.
Η μάνα μας έβγαινε έξω και φώναζε:
«Θα χαλάσετε το γκαζόν!».
Κι εκείνος της απαντούσε:
«Δεν μεγαλώνουμε γκαζόν, αγόρια μεγαλώνουμε!» 
Harmon Killebrew

Υπάρχουν τρία στάδια στη ζωή ενός άνδρα:
Πρώτο στάδιο: να πιστεύει στον Αη-Βασίλη.
Δεύτερο στάδιο: να μην πιστεύει στον Αη-Βασίλη.
Τρίτο στάδιο: να είναι ο ίδιος Αη-Βασίλης.
Ανώνυμος

Το πιο σημαντικό έργο που ένας πατέρας
Μπορεί να κάνει για τα παιδιά του
Είναι ν΄ αγαπάει τη μάνα τους
Theodore M. Hesburgh
Όταν έλθει η εποχή που ένας άντρας αντιλαμβάνεται
Πως μάλλον ο πατέρας του είχε δίκιο για χιλιάδες πράγματα
Συνήθως έχει ο ίδιος ένα γιο που τον θεωρεί λάθος!
Charles Wadsworth

Υποτίθεται πως κάθε άντρας μπορεί να γίνει πατέρας.
Χρειάζεται όμως κάτι παραπάνω για να γίνει «μπαμπάς»
Ανώνυμος

Οταν ήμουν έφηβος 14 ετών, ο πατέρας μου
Ήταν τόσο αλαζόνας που δεν τον άντεχα λεπτό.
Περιέργως, όταν έφτασα τα 21 ένιωσα μεγάλη έκπληξη
Από το πόσο πολλά κατάφερε να μάθει μέσα σε επτά μόλις χρόνια!
Μαρκ Τουαίν

Πραγματικά πλούσιος είναι ο άντρας που έχει παιδιά
Που τρέχουν να χωθούν στην αγκαλιά του
Ακόμα κι όταν τα χέρια του είναι άδεια
Ανώνυμος

Δεν έχει τόση σημασία ποιος ήταν αληθινά ο πατέρας μου
Αλλά ποιος θυμάμαι εγώ πως ήταν.
Anne Sexton

Eίναι όντως αξιέπαινο να πάει ένας πατέρας τον γιο του για ψάρεμα.
Υπάρχει όμως ένα ιδιαίτερο μέρος στον παράδεισο
Για τον πατέρα που θα πάει την κόρη του για ψώνια
John Sinor

Οι καλοί μπαμπάδες δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά.
Ρίζες για να νιώθουν που είναι το σπίτι τους
Και φτερά για να πετάξουν μακριά ελεύθερα
Jonas Salk

Mπαμπάδες, αγαπήστε κι αποδεχτείτε τα μέλη της οικογένειάς σας
Γι΄ αυτό που πραγματικά είναι
Ακόμα κι αν η προσωπικότητά τους είναι πολύ διαφορετική από τη δική σας.
Τα κουνέλια δεν πετούν
Οι αετοί δεν κολυμπούν
Οι γάτες δεν έχουν φτερά.
Σταματήστε τώρα τις συγκρίσεις.
Υπάρχει άφθονος χώρος για όλους στο δάσος!
Chuck Swindoll

Άγιε Άγγελε...

Ο εφεστώς της αθλίας μου ψυχής

Και ταλαιπόρου μου ζωής

Μη εγκαταλείπεις με τον αμαρτωλόν

Μηδέ αποστής απ' εμού δια την ακρασίαν μου
Μη δώης χώραν τω πονηρό δαιμόνι
Κατακυριεύσαι μου τη καταδυναστεία
Του θνητού τούτου σώματος
Κράτησον της αθλίας και παρειμένης χειρός μου
Και οδήγησον με εις οδόν σωτηρίας.
Ναι, Άγιε Άγγελε του Θεού
Ο φύλαξ και σκεπατής της αθλίας μου ψυχής και του σώματος
Πάντα μοι συγχώρησον
Όσα σοι έθλιψα πάσας τας ημέρας της ζωής μου
Και ει τι ήμαρτον την σήμερον ημέραν
Σκέπασον με εν τη παρούση νυκτί
Και διαφύλαξον με από πάσης επηρείας του αντικειμένου
Ινα μη εν τίνι αμαρτήματι παροργίσω τον Θεόν
Και πρέσβευε υπέρ εμού προς τον Κύριον
Του επιστηρίξαι με εν τω φόβω αυτού
Και άξιον αναδείξη με δούλον της Αυτού αγαθότητος.
Αμήν.