Η Ελπίδα

Τα τέσσερα κεριά καίγονταν σιγά.

Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο απαλή

Που μπορούσες να τα ακούσεις να μιλάνε…

Το πρώτο κερί είπε «Είμαι η Ειρήνη

Αλλά αυτές τις μέρες

Κανείς δεν θέλει να συνεχίσω να φωτίζω»

Μετά η φλόγα της Ειρήνης σιγά-σιγά μειώνεται

Και σβήνει τελείως.

Το δεύτερο κερί λέει «Είμαι η Πίστη

Αλλά αυτές τις μέρες, δεν είμαι πια απαραίτητη»

Μετά η φλόγα της Πίστης σιγά-σιγά μειώνεται

Και σβήνει τελείως.

Θλιμμένα το τρίτο κερί μίλησε «Είμαι η Αγάπη

Και δεν έχω πια δύναμη να παραμείνω αναμμένη πια.

Οι άνθρωποι με παραμερίζουν

Και δεν καταλαβαίνουν την αξία μου.

Ξεχνούν να αγαπήσουν ακόμη και αυτούς που είναι δίπλα τους»
Και χωρίς να περιμένει, η φλόγα της Αγάπης σβήνει τελείως.

Ξαφνικά…
Ένα παιδί μπαίνει στο δωμάτιο και βλέπει

Τα τρία κεριά να μην καίνε πια.

Το παιδί αρχίζει να κλαίει

«Γιατί δεν καίτε;

Υποτίθεται ότι θα συνεχίζατε να καίτε μέχρι το τέλος»

Τότε το τέταρτο κερί μίλησε ευγενικά στο μικρό παιδί

«Μην φοβάσαι γιατί είμαι η Ελπίδα

Και θα συνεχίσω να καίω

Μπορούμε να ξανανάψουμε τα άλλα τρία κεριά»

Με λάμψη στα μάτια το παιδί πήρε το κερί της Ελπίδας
Και άναψε τα υπόλοιπα τρία κεριά.

Ποτέ μην αφήσεις τη φλόγα της Ελπίδας

Να σβήσει απ’ τη ζωή σου.
Με Ελπίδα όσο άσχημα κι αν φαίνονται τα πράγματα
Και είναι η Ειρήνη, η Πίστη και η Αγάπη

Μπορούν να λάμψουν φωτεινά στις ζωές μας.

Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό μου αρχείο.

Ανακοίνωση της Ι.Μ. Βατοπεδίου

Ο θόρυβος που προηγήθηκε τους προηγούμενους μήνες έχει αρχίσει να κατασιγάζεται
Και έτσι δίνεται η δυνατότητα να προβάλλει σιγά σιγά η αλήθεια σχετικά

Με την υπόθεση ανταλλαγής της λίμνης Βιστωνίδας.

Ο Ηγούμενος και όλη η Αδελφότητα της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου
Εκφράζουμε την βαθειά θλίψη μας διότι δεν επικράτησε η αντικειμενική προσέγγιση
Στην υπόθεση αυτή και χωρίς να το θέλουμε, εντελώς απρόβλεπτα
Διά του θορύβου προκλήθηκε σκανδαλισμός στο χριστεπώνυμο πλήρωμα.

Ήδη με τις αποφάσεις 99,100,101 / 9-7-2009 το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ξάνθης απέρριψε
Την αγωγή των κατοίκων της Ουρανούπολης, του Δήμου Σταγείρων – Ακάνθου
Ταυτόχρονα απέρριψε και την αγωγή του Δήμου Τρίγλιας.

Με το σκεπτικό των αποφάσεων αυτών έγινε φανερό ότι η λίμνη Βιστωνίδα
Και σε περίπτωση πού είναι κοινόχρηστη η επίμαχη μεταβίβαση της στο Ελληνικό Δημόσιο
Δεν προσβάλλει αλλά αντίθετα προστατεύει τον κοινόχρηστο χαρακτήρα της
Και την ιδιαιτερότητά της ως περιβαλλοντικού αγαθού
Και η απόκτηση κυριότητας της Μονής στα 8.600 στρέμματα της Ουρανούπολης
Είτε είναι αρχαιολογικός χώρος είτε έχει χαρακτήρα δάσους ή δασικής έκτασης η
Ημεταβίβαση της κυριότητας αυτών, δεν είναι κατά νόμον απαγορευμένη ούτε συνεπώς άκυρη.
Είναι αλήθεια λυπηρό, διότι πριν ακόμα αποφανθούν τα αρμόδια όργανα της δικαιοσύνης
Οι απόψεις αυτές αποτέλεσαν το κύριο θέμα ενός πρωτοφανούς θορύβου.

Πηγή: http://friendsofimmb.net/

Σε χρειάζομαι

Στίχοι: Γιώργος Κανελλόπουλος

Μουσική: Γιάννης Πάριος
Εκτέλεση: Γιάννης Πάριος

Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή

Θα φρόντιζα να χτίσω πρώτα την αυτοεκτίμησή του

Και μετά θα φρόντιζα για το σπίτι.

Θα χρησιμοποιούσα τα δάχτυλά μου για να ζωγραφίζω

Και όχι για να μαλώνω.

Θα το διόρθωνα λιγότερο

Και θα συνδεόμουν μαζί του περισσότερο.

Θα έπαιρνα τα μάτια μου από το ρολό

Και θα κοίταζα περισσότερο το ίδιο το παιδί μου.

Θα φρόντιζα να λέω «εγώ ξέρω» λιγότερο

Και να νοιάζομαι περισσότερο.

Θα έκανα μαζί του πιο πολλές βόλτες

Και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς.

Θα σταματούσα να προσποιούμαι τον σοβαρό

Και θα έπαιρνα πιο σοβαρά το παιχνίδι.

Θα έτρεχα σε περισσότερους αγρούς

Και θα κοίταζα πιο πολύ τα αστέρια τη νύχτα.

Θ΄ αγκάλιαζα περισσότερο

Και θα αποτραβιόμουν λιγότερο.

Θα μπορούσα να δω την ομορφιά της βελανιδιάς

Με αφορμή ένα μικρό βελανίδι.

Θα ήμουν λιγότερο άκαμπτος

Και περισσότερο υποστηρικτικός.

Θα του μάθαινα λιγότερα για την αγάπη της δύναμης

Και περισσότερα για τη δύναμη της αγάπης!!

Πηγή: http://hamomilaki.blogspot.com/

Το γάλα της μάνας είναι φάρμακο

Όταν γεννήθηκε το παιδί μου

Ακούγαμε από γιατρούς, φίλους, συγγενείς
Διάφορες απόψεις για το θηλασμό.
Οι πιο πολλοί είχαν τη γνώμη, και μας πίεζαν
Να σταματήσει ο θηλασμός σε λίγους μήνες.
Ο γέροντας είχε διαφορετική άποψη
Και την εξέφραζε κιόλας έντονα.
Όταν τον ρώτησα σχετικά είπε:
«Όχι, ευλογημένε, να θηλάσει το παιδί!!
Το γάλα της μάννας είναι το καλύτερο.
Είναι και φάρμακο και δεν αρρωσταίνει τo παιδί.
Βλέπεις τα παιδιά δε θηλάζουν μόνο γάλα

Αλλά θηλάζουν και αγάπη και στοργή και τρυφερότητα και ασφάλεια
Έτσι γίνονται και ψυχικά δυνατά.
Ο θηλασμός είναι πολλά πράγματα, δεν είναι μόνο το γάλα.
Όσο θηλάζει η γυναίκα, δύσκολα πιάνει παιδί.
Είναι και μία φυσική προστασία για τη μάννα
Για να μη μείνει αμέσως πάλι έγκυος.
Ο θηλασμός είναι το καλύτερο.
Πόσο καιρό γέροντα να θηλάζει;
Όσο μπορεί περισσότερο.
Τρία-τέσσερα χρόνια.

Γέροντας Παίσιος

Πηγή: http://santoriniosgamos.blogspot.com/

Αγαπημένο μου παιδί…

Την ημέρα που θα προσέξεις ότι γέρασα

Κι’ αυτό φοβάμαι ότι δεν θα αργήσει να γίνει

Κάνε υπομονή και προσπάθησε να καταλάβεις…

Μπορεί, τα χρόνια μου να πέρασαν…

Μπορεί, οι ρυτίδες να χάραξαν το πρόσωπο μου...

Όμως, ούτε η καρδιά μου έχασε την τρυφερότητα της
Ούτε τα μάτια μου την καλοσύνη τους.
Από την πρώτη στιγμή ήμουν δίπλα σου
Και με ανείπωτη λαχτάρα περίμενα τον ερχομό σου.
Και όταν το θαύμα έγινε
Από την ευτυχία μου άνοιξαν οι ουρανοί

Και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη.

Στα χρόνια που πέρασαν, ήμουν δίπλα σου

Με την αγάπη που σου άξιζε

Και την τρυφερότητα που χρειαζόσουν.

Όμως, ο χρόνος είναι αδυσώπητος, και οι αλλαγές επάνω μας είναι ορατές!

Γι’ αυτό, αν κάποια φορά λερωθώ την ώρα που τρώω

Ή εάν δυσκολεύομαι να ντυθώ

Δείξε κατανόηση…
Θυμήσου, με πόση υπομονή

Ξόδευα ώρες ατελείωτες

Να σε βοηθώ!

Όταν μιλάμε, εάν επαναλαμβάνω

Τα ίδια πράγματα δύο και τρεις φορές

Μη με παρεξηγείς…

Άκουσε με…

Όταν ήσουν μικρό παιδί

Έπρεπε να σου λέω πολλές φορές την ίδια ιστορία

Μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.
Όταν δεν θέλω να κάνω ντους, μη θυμώνεις…

Θυμήσου τις χιλιάδες δικαιολογίες που έβρισκες
Προκειμένου να με πείσεις, να μη σε λούσω...

Όταν συζητάμε και ξεχνάω κάτι

Δώσε μου χρόνο να το θυμηθώ.

Και εάν δεν μπορώ, μην εκνευρίζεσαι...
Το πιο σημαντικό δεν είναι η ίδια η συζήτηση
Αλλά η χαρά, να είμαστε μαζί και να συζητάμε.

Σου δίδαξα τόσα πολλά πράγματα.

Να τρως σωστά…

Να ντύνεσαι σωστά…

Να αντιμετωπίζεις τη ζωή με θάρρος...

Όταν δεν θέλω να φάω, μη με πιέζεις…

Ξέρω πολύ καλά πότε πρέπει και πότε όχι.
Και όταν τα κουρασμένα πόδια μου

Δεν μου επιτρέπουν να περπατώ, μη στενοχωριέσαι…

Φυσικό είναι!
Εσύ, δώστε μου το χέρι σου να κρατηθώ.
Το ίδιο έκανα κι’ εγώ, όταν έκανες τα πρώτα σου βήματα…
Το ξέρω ότι η ηλικία μου
Δεν μου επιτρέπει να είμαι τόσο δραστήριος όσο θα ήθελα.
Ως τόσο, τα καταφέρνω να επιβιώνω.
Κάποια μέρα θα καταλάβεις τι εννοώ...

Κάποια μέρα θα καταλάβεις,
Ότι παρά τα λάθη μου
Πάντα ήθελα το καλύτερο για σένα.
Και προσπάθησα, με όλες μου τις δυνάμεις
Να ετοιμάσω το δρόμο σου.
Δεν πρέπει να αισθάνεσαι λυπημένο
Επειδή είσαι αναγκασμένο

Να με βλέπεις δίπλα σου.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ.

Η σοφία μου, σου είναι απαραίτητη.

Δώσε μου το χέρι σου
Και βοήθησε με να τελειώσω τον δρόμο μου
Με υπομονή, αγάπη και ειρήνη.
Κι’ εγώ, θα σου το ξεπληρώσω με ένα χαμόγελο
Και με την απέραντη αγάπη που έχω μέσα μου για σένα…


Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό μου αρχείο.

Διαπιστώσεις νέου πατέρα

Όπως είναι τα μωρά

Έτσι πρέπει να (ξανα)γίνουμε στην καρδιά.

Καθαροί, διάφανοι, άδολοι, φυσικοί, αυθόρμητοι.

Όπως αντικρίζουμε και αισθανόμαστε όταν κρατάμε ένα μωρό

Με τον ίδιο τρόπο αξίζει να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας

Να βλέπει και ν’ αντιμετωπίζει κάθε συνάνθρωπό μας.

Η σχέση και η συμπεριφορά του Θεού προς εμάς

Ίσως να μοιάζει λίγο με το πως βλέπουμε

Και συμπεριφερόμαστε εμείς στα μωρά μας.

Η περιουσία του ανθρώπου

Στην τελευταία μου επίσκεψη στο Άγιον Όρος

Συζητώντας με έναν γέροντα στην Μονή Βατοπαιδίου
Μου είπε

Λάζαρε η περιουσία του ανθρώπου είναι τα παιδιά του …

Σήμερα είμαι πολύ ευτυχισμένος και πολύ πλουσιότερος.
Η γυναίκα μου έφερε στον κόσμο το τρίτο παιδί μας
Ένα πανέμορφο και υγιέστατο αγοράκι.

Ο άγγελος....«ΜΑΜΑ»

Μια φορά και ένα καιρό, ένα παιδί ήταν η σειρά του να γεννηθεί

Και να έρθει στην γη.

Μια μέρα το παιδί ρώτησε τον Θεό

Μου λένε ότι θα με στείλεις στην γη αύριο…

Αλλά πώς να ζήσω εκεί τόσο μικρό και αβοήθητο;

Ο Θεός απάντησε

Μέσα στους τόσους αγγέλους, έχω διαλέξει έναν και για σένα

Θα σε περιμένει και θα σε φροντίζει στην γη.

Αλλά… είπε το παιδί

Εδώ στον παράδεισο δε κάνω τίποτα άλλο από το να τραγουδώ και να γελώ!

Μόνο αυτά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένο.
Ο Θεός είπε
Ο άγγελος θα σου τραγουδά κάθε μέρα.
Θα νιώθεις την αγάπη του αγγέλου σου και θα είσαι ευτυχισμένο.

Όμως… είπε το παιδί

Πως θα μπορώ να καταλαβαίνω όταν οι άνθρωποι μου μιλούν

Αφού δεν ξέρω την γλώσσα τους ;

Αυτό είναι εύκολο είπε ο Θεός

Ο άγγελος σου θα σου λέει τις πιο όμορφες

Και γλυκές λέξεις που άκουσες ποτέ σου

Και έτσι με πολλή υπομονή και φροντίδα

Ο άγγελος σου θα σου διδάξει πώς να μιλάς.

Το παιδί κοίταξε ψηλά στον Θεό και είπε

Και τι θα κάνω όταν θέλω να μιλήσω σε εσένα ;

Ο Θεός χαμογέλασε στο παιδί και του είπε

Ο άγγελος σου θα σου βάζει τα χέρια μαζί
Και θα σου δείξει πώς να κάνεις την προσευχή σου.
Το παιδί τότε είπε

Έχω ακούσει ότι στην γη υπάρχουν κακοί άνθρωποι.

Ποιος θα με προστατεύει;
Ο Θεός έβαλε το παιδί στην αγκαλιά του λέγοντας
Ο άγγελος σου θα σε προστατεύει, ακόμα και αν σημαίνει το δικό του κακό.
Το παιδί ήταν λυπημένο και είπε στον Θεό

Αλλά θα είμαι πάντα λυπημένο επειδή δεν θα μπορώ να σε βλέπω πλέον.

Ο Θεός αγκάλιασε το παιδί
Ο άγγελος σου θα σου μιλά πάντα για εμένα

Και θα σου δείξει τον δρόμο να έρθεις πίσω σε εμένα

Παρόλο που εγώ θα είμαι πάντα δίπλα σου.

Εκείνη την στιγμή ήταν απόλυτη γαλήνη στον παράδεισο

Αλλά φωνές από την γη μπορούσαν ήδη να ακουστούν.

Το παιδί αμέσως ρώτησε απλά
Ω Θεέ μου, αν είναι να φύγω τώρα
Πες μου σε παρακαλώ το όνομα του αγγέλου μου.
Ο Θεός απάντησε
Το όνομα του αγγέλου σου δεν είναι σημαντικό…
Εσύ απλά θα την φωνάζεις  «ΜΑΜΑ»

Πηγή: http://www.parents.gr/

Το ξύλινο πιάτο

Κάποτε ζούσε ένας γέρος.

Τα μάτια του δεν έβλεπαν καλά

Η ακοή του ήταν χάλια

Τα γόνατά του δεν τον κρατούσαν

Και ο γέρος περπατούσε με μεγάλη δυσκολία.

Όταν έτρωγε δεν μπορούσε να κρατήσει σταθερά το κουτάλι του

Και συχνά λέρωνε το τραπεζομάντηλο.

Ο γιος του και η νύφη του, κοιτούσαν

Με περιφρόνηση τον γέρο και αποφάσισαν...

Να τον ταΐζουν καθιστό πάνω στο πάτωμα

Στη γωνιά του δωματίου.

Μια φορά, τα χέρια του έτρεμαν τόσο

Ώστε δε μπόρεσε να κρατήσει το παλιό του πιάτο

Κι εκείνο έπεσε και έσπασε.

Η νύφη άρχισε να κατσαδιάζει τον γέρο.

Εκείνος δεν είπε τίποτα

Μόνο αναστέναξε βαριά.

Τότε ο γιος του έφτιαξε

Ένα χοντροκομμένο ξύλινο πιάτο.

Τώρα ο πατέρας του έτρωγε από 'κει.

Μια μέρα, όταν οι γονείς κάθονταν γύρω από το τραπέζι και έτρωγαν

Μπήκε στο δωμάτιο ο τετράχρονος γιος τους

Με ένα κομμάτι ξύλο.

Τι θα κάνεις με αυτό το ξύλο, ρώτησε ο πατέρας.

Πιάτο, απάντησε το παιδί

Από 'κεί θα τρως εσύ και η μάμα

Όταν θα μεγαλώσω.

Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό μου αρχείο.