Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Ο κυριευμένος από το πλέγμα κατωτερότητας, εξωτερικά, μοιάζει με τον ταπεινό

Ο ταπεινός, έλεγε δεν είναι
Μια προσωπικότητα διαλυμένη.
Έχει συνείδηση της καταστάσεώς του
Αλλά δεν έχει χάσει το κέντρο της προσωπικότητάς του.
Ξέρει την αμαρτωλότητά του, τη μικρότητά του
Και δέχεται τις παρατηρήσεις
Του πνευματικού του, των αδελφών του.
Λυπάται, αλλά δεν απελπίζεται.
Θλίβεται, αλλά δεν εξουθενώνεται και δεν οργίζεται.
Ο κυριευμένος από το πλέγμα κατωτερότητας
Εξωτερικά και στην αρχή, μοιάζει με τον ταπεινό.
Αν, όμως, λίγο τον θίξεις ή και τον συμβουλεύσεις
Τότε το αρρωστημένο εγώ εξανίσταται, ταράζεται
Χάνει κι' αυτή τη λίγη ειρήνη που έχει.
Το ίδιο, έλεγε, συμβαίνει και με τον παθολογικά μελαγχολικό
Σε σχέση με το μετανοούντα αμαρτωλό.
Ο μελαγχολικός περιστρέφεται κι' ασχολείται με τον εαυτό του και μόνο.
Ο αμαρτωλός, που μετανοεί κι' εξομολογείται, βγαίνει από τον εαυτό του.
Αυτό το μεγάλο έχει η πίστη μας
Τον εξομολόγο.
Τον πνευματικό.
Έτσι και το 'πες στο Γέροντα κι' έλαβες τη συγχώρεση, μη γυρνάς πίσω...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Άδεια αναδημοσίευσης:

Κάθε Αναδημοσίευση επιτρέπεται υπό τον όρο ότι θα γίνεται αναφορά προέλευσης του ληφθέντος περιεχομένου από τον παρόντα Ιστοτόπο με παραπομπή (link).