Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Η συνηθέστερη και πιο συχνή αμαρτία

Η αμαρτία της γλώσσας είναι η συνηθέστερη και η πιο συχνή αμαρτία. «Ει τις εν λόγω ου πταίει, ούτος τέλειος ανήρ», λέει ο Απόστολος Ιάκωβος (Ιακ. 3,2). Όταν ένας μετανοημένος άνθρωπος ξεκινά να βαδίσει τον δρόμο του Θεού – όταν αρχίζει να ζει σύμφωνα με τις εντολές του Θεού – πρέπει να πασχίζει να αποφύγει να αμαρτήσει με τη γλώσσα. Αυτός ήταν ο κανόνας που έβαλε στον εαυτό του ο μετα­νοημένος προφήτης Δαβίδ. Ιδιαιτέρως μάλιστα υποσχέθηκε να παραμείνει σιωπηλός ενώπιον των εχθρών του: «Αποφάσισα να βάλω φραγμό στο στόμα μου και να μη μιλώ όταν ο αμαρτωλός βρεθεί μπροστά μου» (Ψαλ. 38,1).
Να ένας θαυμάσιος κανόνας για όποιον θέλει να θεραπευτεί από την αμαρτία του. Όταν τον κατηγορούν, εκείνος δεν απαντά· όταν συκοφαντείται, παραμένει σιωπηλός.
 Πράγματι, ποιο το νόημα αν μιλήσεις σε έναν εξοργισμένο άνθρωπο ο οποίος δεν έχει δίκαιο και δεν αγαπά τον Θεό περισσότερο απ’ τον εαυτό του; Αν του μιλήσεις για το κακό, θα τον εξοργίσεις ακόμη, περισσότερο. Αν του μιλήσεις για το καλό, θα τον κάνεις χλευαστή των ιερών και των οσίων.
Μπροστά στον Πιλάτο ο Χριστός παρέμεινε ολωσδιόλου σιωπηλός. Ο Πιλάτος του είπε: «Ουκ αποκρίνη ουδέν;» (Μάρκ. 15,4).
Τί μπορεί να απαντήσει Εκείνος σε σένα, όταν δεν έχεις αυτιά να τον ακούσεις, ή νου για να τον κατανοήσεις;
Να, λοιπόν, η σιωπή του δικαίου μπροστά στον άδικο έχει τη δύναμη να επηρεάσει κατά τον καλύτερο τρόπο. Ο τελευταίος απομένει μόνος, για να ερμηνεύσει τη σιωπή του δικαίου και έχει τη δυνατότητα να δώσει ερμηνεία που ωφελεί την ψυχή του· ενώ οποιαδήποτε άλλη καλή ή κακή απάντηση, θα την παρανοήσει προς το χειρότερο, καταδι­κάζοντας άλλους και δικαιώνοντας τον εαυτό του.
Μακάριος ο άνθρωπος ο οποίος μαθαίνει, εγκρατευόμενος, να κυριαρχεί στη γλώσσα του.
Ιησού Χριστέ, Κύριε και Θεέ μας, Συ ο οποίος μας έδειξες με το παράδειγμά Σου πως και πότε πρέπει να μιλούμε, Συ μας έδειξες με το παράδειγμά Σου επίσης πως και πότε πρέπει να παραμένουμε σιωπηλοί. Βοήθησέ μας, διά του Αγίου Σου Πνεύματος, να μην αμαρτάνουμε με τη γλώσσα.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Πάνσεμνη, Κεχαριτωμένη, Θεόν φέρουσα η Ευλογημένη

Πάνσεμνη, Κεχαριτωμένη, Θεόν φέρουσα η Ευλογημένη, ενδιαίτημα Αγίου Πνεύματος, η Λευκοφορεμένη, Θαύμα δείξασα αρρήτως, χαρίτων θάλασσα, Ζωής ύδωρ, Δυναστεία αγαθών, Ηγεμονίς και Γιάτρισσα, Μύρον εύοσμον του Δημιουργού των πάντων, Θεού εικόνα έμψυχη χαράς, πηγή συμβάντων, Κρουνός διάλυσης οδύνων, κολυμβήθρα της ζωής, Θεοτόκε, κιβωτός των πιστών, Υπέρμαχος η Αρραγής, βοήθησον τον/την δούλον/ην σου (τάδε).
Ανόρθωση των ανθρώπων, αμυντήριο των εχθρών, Αστραπή καταλάμπουσα, προσαγωγή παντοίων αγαθών. Δυνάμενη πάντα, δαιμόνων θρήνος και οδυρμός, Τείχος Απροσμάχητον, θάλψοις
βασάνοις, Νικοποιός, Θεοτίμητη, Δόξα Αγίων, οχύρωμα συνεκτικόν, Παντοκρατόρισσα, προστασία φοβερή, σωρός καλών.
Η Δόξα πάσα, η Αρχαγγελιώτισσα, το Άξιον Εστί.
Η Γνώση της Σοφίας, Μήτηρ του Ιησού, Παραδείσου η Αρχή.

Πηγή: http://ekklisiaonline.gr/

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Να γίνει ο Θεός η ζωή μας

Κράτησε πριν απ’ όλα τη μνήμη του Θεού και την ειρήνη της καρδιάς.
Το τελευταίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για σένα, εφόσον δεν το κατέχεις ισχυρά. Πρόσεχε, μη δαπανάς χωρίς όφελος τις λίγες σωματικές σου δυνάμεις.
Για να βρεις τον σωστό δρόμο, είναι καλύτερο απ’ όλα να το ζητήσεις από τον ίδιο τον Θεό στην προσευχή:
Κύριε, Συ ο ίδιος δίδαξε με τα πάντα. Δώσε μου τη χαρά της γνώσεως του θελήματός Σου και των οδών Σου. Δίδαξέ με να Σε αγαπώ αληθινά με όλο μου το είναι, όπως μας παρήγγειλες.
Οικοδόμησε τη ζωή μου έτσι, όπως Εσύ ο Ίδιος την συνέλαβες στην προαιώνια βουλή Σου. Ναι, ακόμη και για μένα, γιατί Εσύ κανέναν δεν ξέχασες και κανέναν δεν έπλασες για απώλεια. Εγώ με αφροσύνη εκδαπάνησα τις δυνάμεις που μου έδωσες, αλλά τώρα, στο τέλος της ζωής μου, διόρθωσέ τα όλα Εσύ ο ίδιος, και ο ίδιος δίδαξε με τα πάντα. Αλλά έτσι, ώστε πραγματικά το θέλημά Σου να πραγματοποιηθεί στη ζωή μου, είτε εγώ το καταλαβαίνω είτε δεν το καταλαβαίνω μέχρι καιρού. Μην επιτρέπεις να πορευθώ σε ξένους δρόμους, που οδηγούν στο σκοτάδι. αλλά πριν παραδοθώ στον ύπνο του θανάτου, δώσε σε μένα την ανάξια να δω το Φως Σου, ω Φως του κόσμου.
Κι έτσι, με δικά σου λόγια, να προσεύχεσαι για όλα με τον ίδιο τρόπο. Θα περάσει κάποιος χρόνος και η δύναμη των λόγων αυτών θα εισχωρήσει στο εσωτερικό της υπάρξεώς σου, και τότε θα ρεύσει αυτομάτως ζωή, όπως ακριβώς θέλει ο Κύριος. Κρίνοντας όμως εξωτερικά δεν μπορούμε να αποφασίσουμε τίποτε.
Αλήθεια, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να ζει ο νους και η καρδιά μας με τον Θεό· να γίνει ο Θεός η ζωή μας. Αυτό και μόνο ο ίδιος ζητά. Γι’ αυτό και δημιουργηθήκαμε, για να ζήσουμε τη ζωή Του, και μάλιστα σε όλη την απειρότητά της. Ο λόγος αυτός μπορεί να μας τρομάζει όταν βλέπουμε την τωρινή οικτρή κατάστασή μας, αλλά έτσι είναι, και δεν πρέπει να χάσουμε την πίστη αυτή. Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους είναι να υποβιβάσουμε και να μειώσουμε την ιδέα του Θεού για τον άνθρωπο. Το κάθε πάθημά μας, ακόμη και το άδικο, το γνωρίζει ο Θεός. Γνωρίζει και συμπάσχει μαζί μας. Είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε “προσωπικές” σχέσεις μαζί Του, σχεδόν “ανθρώπινες”.Ελπίζω ότι με αντιλαμβάνεσαι.
Καταλαβαίνεις ότι με τον όρο αυτό εννοώ τον εσωτερικό, ενδόμυχο σύνδεσμο με τον Θεό.
Γιατί ο όλος άνθρωπος κλήθηκε για τη ζωή εν Αυτώ, δηλαδή όχι μόνο η ανώτερη ικανότητά του για θεωρία, το “πνεύμα”, αλλά και τα αισθήματα, η ψυχή, ακόμη και το σώμα. Να ακόμη μία προσευχή:
Κύριε Ιησού Χριστέ, Μονογενές Υιέ του Ανάρχου Σου Πατρός, διάνοιξε τους οφθαλμούς της εσκοτισμένης ψυχής μου, για να δω συνετά Εσένα, τον Δημιουργό και Θεό μου.
Σε παρακαλώ: Μη με απορρίψεις από το Πρόσωπό Σου, αλλά, παραβλέποντας όλη την αθλιότητά μου, όλην την ταπεινότητά μου, φανέρωσε μου το Φως Σου, ω Φως του κόσμου, και δος μου να γνωρίσω την αγάπη Σου προς τον άνθρωπο.Ω, γλυκύτατε Χριστέ, που εξαπέστειλες από τον Πατέρα στους αγίους μαθητές και Αποστόλους Σου το Πνεύμα το Άγιο, αυτό, Αγαθέ, κατάπεμψε και σε μας τους αναξίους και έτσι δίδαξέ μας τη γνώση Σου και φανέρωσέ μας τις οδούς της σωτηρίας Σου.
Λάμψε σε μένα, ο Θεός, ο Θεός μου, το Φως Σου το αληθινό, για να δω και εγώ στο Φως Σου τη Δόξα Σου ως Μονογενούς παρά Πατρός, και να μορφωθεί μέσα μου η Εικόνα Σου η ακατάληπτη, σύμφωνα με την οποία δημιούργησες κατ’ αρχάς τον άνθρωπο.
Ω, ο Θεός, ο Σωτήρας μου, το Φως του νου μου και το κραταίωμα της ψυχής μου, ας σκηνώσει σε μένα η αγαθό­τητά Σου, για να παραμένω και εγώ αδιάλειπτα σε Σένα, φέροντας παντοτινά μέσα μου το Πνεύμα Σου το Άγιο, ώστε να δώσει σε μένα να ομοιωθώ μαζί Σου, τον μόνο Κύριο μου, όπως ομοιώθηκαν μαζί Σου όλοι οι ανά τους αιώνες άγιοί Σου.
Ναι, Κύριε Ιησού Χριστέ, κατά την αμετάθετη επαγγελία Σου, έλα μαζί με τον Πατέρα και το Πνεύμα το Άγιο και σκήνωσε μέσα μου.

Γέροντας Σωφρόνιος

Αγάπη και οδύνη

Ο καθηγιασμένος γάμος, ο πειθαρχημένος, ο χωρίς διαστροφήν, διατηρεί τον άνθρωπον φυσικώς και ηθικώς, ενώ πάσα άλλη μορφή σαρκικής απολαύσεως, έστω και υπό ονειρώδη μόνον μορφήν, διαφθείρει ολόκληρον τον άνθρωπον ήτοι την ψυχήν και το σώμα»
Όσο μεγαλύτερη η αγάπη τόσο μεγαλύτερη η οδύνη της ψυχής. Όσο πληρέστερη η αγάπη τόσο πληρέστερη η γνώση. Όσο πιο φλογερή η αγάπη τόσο πιο πύρινη η προσευχή. Όσο τελειότερη η αγάπη, τόσο αγιότερος ο βίος.
Η Χριστιανική διακονία συνεπάγεται ευσπλαχνία αγάπης. Είναι αναγκαίο ή να δεχθούμε μέσα στην καρδιά μας τις δυσκολίες και τη θλίψη αυτών που προσέρχονται σε εμάς ή αλλιώς να εισέλθουμε εμείς στην καρδιά, στα βάσανά τους, να ταυτισθούμε μαζί τους.

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Εθνικός Ύμνος της Ελλάδoς

video

Αληθινές, σοκαριστικές ιστορίες του 1940-44




Στα περίπου πέντε λεπτά που διαρκεί το βίντεο θα δείτε το Έπος του 40, τη φρίκη της Κατοχής, το μεγαλείο της Αντίστασης και τη Λύτρωση της απελευθέρωσης



Το βίντεο είναι εξαιρετικό όχι μόνο γιατί έχει σπάνια πλάνα από την εποχή του Έπους του 40, της Κατοχής και της Αντίστασης, αλλά και γιατί τα παιδιά από το Παλλάδιο δεν ξεχνούν αυτό που δεν είναι πάντα αυτονόητο:να πουν, ένα μεγάλο ευχαριστώ σ΄ αυτούς τους ανθρώπους, τους προγόνους που δεν σκέφτηκαν ούτε στιγμή τη ζωή που άφηναν πίσω τους για να αντισταθούν σε αντιπάλους ισχυρότερους και θεωρητικά ανίκητους. 

Το Ξυπόλυτο Τάγμα... μια αληθινή ιστορία της Κατοχής που έγινε ταινία




Το «Ξυπόλητο Τάγμα» είναι η αληθινή ιστορία 160 παιδιών, που η δράση τους πήρε διαστάσεις μύθου όταν διώχτηκαν από τα ορφανοτροφεία της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί κατακτητές στα χρόνια της κατοχής του Bʼ Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι Γερμανοί αδειάζουν τα δημόσια κτίρια και τα επιτάσσουν. Ανάμεσα σε αυτά τα κτίρια είναι και αρκετά ορφανοτροφεία. Τα ορφανά πετάγονται στο δρόμο. Μια ομάδα, απ’ αυτά τα ορφανά, για να επιβιώσουν, παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Οργανώνονται σαν μυστικός «στρατός», με ιεραρχία και πειθαρχία. Μόνα τους συγκροτούν ομάδες κρούσης και βοήθειας. Πηγή για την τροφοδοσία τους είναι τα γερμανικά καμιόνια που κουβαλάνε ψωμί και τρόφιμα και οι μαυραγορίτες. Τα κλεμμένα μοιράζονται στα ορφανά, αλλά και σε άλλους κατοίκους της Θεσσαλονίκης που είχαν ανάγκες.
Τα παιδιά του «Ξυπόλυτου Τάγματος» έμειναν στην ιστορία σαν «σαλταδόροι». Ο θρύλος λέει, πως πέρα από την αρωγή που παρείχαν στο κόσμο, κατάφερναν με την εξυπνάδα και το κουράγιο τους να βοηθούν την Αντίσταση, βρίσκοντας τρόπους να φυγαδεύουν στη Μέση Ανατολή Έλληνες, Αμερικάνους και Εγγλέζους αξιωματικούς, με σκοπό να ενωθούν με τους εκεί συμμαχικούς στρατούς.
Στα τέλη της δεκαετίας του ΄40, βρισκόταν στην Αμερική ο ηθοποιός του Κρατικού Θεάτρου Νίκος Κατσιώτης, ο οποίος συζητώντας με τον Γκρεγκ Τάλλας (Γρηγόρης Θαλασσινός) του διηγήθηκε πως την ημέρα που η Θεσσαλονίκη γιόρταζε την απελευθέρωσή της, τον Νοέμβριο του 1944, στο τέλος της διαδήλωσης ακολουθούσε ένα τσούρμο από κουρελήδες πιτσιρικάδες οι οποίοι κρατούσαν ένα πανό που έγραφε «Ξυπόλητο Τάγμα». Η διήγηση του Νίκου Κατσιώτη, συγκλόνισε τον Τάλλας κι αποφάσισε να κάνει το «Ξυπόλητο Τάγμα» ταινία. Το 1952, ο Γκρεγκ Τάλλας έρχεται στην Ελλάδα και με την περιορισμένη οικονομική υποστήριξη ενός άλλου Ελληνοαμερικανού, ξενοδόχου στο Λος Άντζελες, του Πέτρου Μπουντούρη, άρχισε να γυρίζει την ταινία « Το Ξυπόλητο Τάγμα». Ο Νίκος Κατσιώτης έγραψε το σενάριο, ενώ την μουσική έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης (η πρώτη του για κινηματογραφική ταινία), με εκτέλεση από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών (υπό την διεύθυνση τού ιδίου). Η θαυμάσια φωτογραφία ήταν του Μιχάλη Γαζιάδη.
Ο Γκρεγκ Τάλλας αποθαρρημένος από την υποτυπώδη κινηματογραφία της Ελλάδας της εποχής, σκέφτηκε αρχικά να γυρίσει την ταινία στη Νάπολη, πόλη που θεωρούσε πως είχε μια περίεργη ομοιότητα, το ίδιο άρωμα, με τη Θεσσαλονίκη. Αλλά πάλι κάτι τον έτρωγε.
Κι έτσι ήρθε στην Ελλάδα και γύρισε την ταινία στη Θεσσαλονίκη σε φυσικούς χώρους. Μόνο τη σκηνή της «μαύρης αγοράς» γύρισε για καθαρά πρακτικούς λόγους στην Αθήνα, στην περιοχή των Φυλακών Αβέρωφ, όπου και λειτουργούσε πραγματικά η μαύρη αγορά στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής.
Χρησιμοποίησε μόνο δύο επαγγελματίες ηθοποιούς, τον Νίκο Φέρμα και τη Μαρία Κωστή. Όλοι οι άλλοι που έπαιξαν στην ταινία ήσαν ερασιτέχνες. Τα 63 από τα 66 παιδιά που πήραν μέρος στα γυρίσματα, ο Γκρεγκ Τάλλας τα πήρε από αναμορφωτήρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.
Η μηχανή λήψης ήταν του 1924 και χρησιμοποιήθηκαν μόνο 6 προβολείς για τον φωτισμό. Το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της ταινίας -σε συνδυασμό με τις συνθήκες παραγωγής- ήταν μια μεγάλη έκπληξη στην Αμερική. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι αυτή η ταινία γυρίστηκε με τόσο λίγα τεχνικά μέσα. Για παράδειγμα, ο φωνολήπτης της Κολούμπια ήταν αδύνατο να πιστέψει πως αυτή η ταινία γυρίστηκε βουβή και πως είχαν επιτευχθεί τόσο άψογοι συγχρονισμοί στο ντουμπλάρισμα της ηχητικής μπάντας στην Ελλάδα!
Το αρνητικό της ταινίας είχε χαθεί και χάρη στις προσπάθειες του διευθυντή της Ταινιοθήκης της Ελλάδας, Θόδωρου Αδαμόπουλου που εντόπισε δύο κόπιες προβολής σε καλή κατάσταση, δημιουργήθηκε, μετά από χρονοβόρες και πολυδάπανες διαδικασίες, ένα καινούργιο αρνητικό της ταινίας.
Το «Ξυπόλυτο Τάγμα» ήταν η πρώτη ελληνική ταινία που κατόρθωσε να βραβευτεί σε διεθνές φεστιβάλ. Πήρε το 1955 το πρώτο βραβείο («Χρυσή Δάφνη»), στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Εδιμβούργου.

28 Οκτωβρίου 1940



Η Επέτειος του ΟΧΙ μνημονεύει την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις που περιείχε το τελεσίγραφο που επιδόθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1940 στον Έλληνα Δικτάτορα που έφερε τίτλο Πρωθυπουργού, Ιωάννη Μεταξά. Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της Χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να εορτάζεται στην Ελλάδα κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία.Τις πρώτες πρωινές ώρες στις 28 Οκτωβρίου του 1940 η τότε Ιταλική Κυβέρνηση απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο, δια του Ιταλού Πρέσβη στην Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι, ο οποίος και το επέδωσε ιδιόχειρα στον Ιωάννη Μεταξά, στην οικία του δεύτερου, στην Κηφισιά, με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Βασιλείου της Ελλάδος, (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του, στη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική.
Μετά την ανάγνωση του κειμένου ο Μεταξάς έστρεψε το βλέμμα του στον Ιταλό Πρέσβη και του απάντησε στα γαλλικά (επίσημη διπλωματική γλώσσα) την ιστορική φράση: «Alors, c'est la guerre», (προφέρεται από τα γαλλικά, αλόρ, σε λα γκερ, δηλαδή, Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο), εκδηλώνοντας έτσι την αρνητική θέση επί των ιταμών ιταλικών αιτημάτων.
O ίδιος ο Γκράτσι στα απομνημονεύματά του, που εξέδωσε το 1945, περιγράφει τη σκηνή: «Έχω εντολή κ. πρωθυπουργέ να σας κάνω μία ανακοίνωση και του έδωσα το έγγραφο. Παρακολούθησα την συγκίνηση εις τα χέρια και εις τα μάτια του. Με σταθερή φωνή και βλέποντάς με κατάματα ο Μεταξάς μου είπε: αυτό σημαίνει πόλεμο. Του απήντησα ότι αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απήντησε ΟΧΙ. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος..., ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: ΟΧΙ! Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την θυσία αντί της υποδουλώσεως».
Ο Μεταξάς εκείνη τη στιγμή είχε εκφράσει το ελληνικό λαϊκό συναίσθημα, την άρνηση της υποταγής, και αυτή η άρνηση πέρασε στον τότε ελληνικό δημοσιογραφικό τύπο με την λέξη «ΟΧΙ». Σημειώνεται πως αυτούσια η λέξη «ΟΧΙ» παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά ως τίτλος στο κύριο άρθρο της εφημερίδας «Ελληνικό Μέλλον» του Ν. Π. Ευστρατίου στις 30 Οκτωβρίου του 1940.
Δύο ώρες μετά την παραπάνω επίδοση, ξεκίνησε ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος με εισβολή των ιταλικών στρατευμάτων στην Ήπειρο, οπότε η Ελλάδα αμυνόμενη ενεπλάκη στον πόλεμο.

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Πάτερ, πες μου πώς πρέπει να προσεύχομαι...

Ένας από τους αδελφούς πήγε σε κάποιον Γέροντα που κατοικούσε στο όρος Σινά και τον παρακάλεσε: “Πάτερ, πες μου πώς πρέπει να προσεύχομαι, γιατί πολύ εξόργισα τον Θεό”.
Κι ο Γέροντας του λέει: “Παιδί μου, εγώ όταν προσεύχομαι, έτσι λέω:Κύριε, αξίωσέ με να σε υπηρετήσω, όπως υπηρέτησα τον Σατανά, κι αξίωσέ με να σε αγαπήσω, όπως αγάπησα την αμαρτία”.

Η απλότητα και το να μη θεωρεί κανείς τον εαυτό του σπουδαίο, αγιάζουν την καρδιά..

Η απλότητα και το να μη θεωρεί κανείς τον εαυτό του σπουδαίο, αγιάζουν την καρδιά και την καθιστούν απρόσβλητη από τον πονηρό. Απεναντίας, όποιος βρίσκεται μαζί με τον αδελφό του έχοντας μέσα του πονηρία, δεν θ' απαλλαγεί από την καρδιακή λύπη. Μάταια είναι όλα τα έργα εκείνου που, με πονηρή διάθεση,
άλλα λέει και άλλα έχει μέσα στην καρδιά του.
Μη συνδεθείς με κανένα τέτοιον άνθρωπο, για να μη μολυνθείς από το δηλητήριό του. Κάνε συντροφιά με τους άκακους, για να πάρεις κάτι από τη δόξα τους και την αγνό­τητά τους. Μην αντιμετωπίσεις με πονηρία κανέναν άνθρω­πο, για να μην αχρηστέψεις τους (πνευματικούς) κόπους σου. Με όλους τους ανθρώπους να κρατάς την καρδιά σου καθαρή, και θα δεις την ειρήνη του Θεού (να βασιλεύει) μέσα σου.
Γιατί όπως ακριβώς, όταν ο σκορπιός χτυπήσει κάποιον, το δηλητήριό του διατρέχει ολόκληρο το σώμα και προσβάλλει την καρδιά του ανθρώπου, έτσι προσβάλλει την καρδιά και η κακία εναντίον του πλησίον. Γιατί το δηλητή­ριό της μολύνει την ψυχή, που κινδυνεύει έτσι (να χαθεί) από την πονηρία. Όποιος λοιπόν λυπάται τους κόπους του και δεν θέλει να χαθούν, πετάει γρήγορα από πάνω του αυτόν το σκορπιό, δηλαδή την πονηρία και την κακία.

Αββάς Ησαΐας

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

Τι είδους άνθρωποι υπάρχουν...

Γνωρίζετε, τι είδους άνθρωποι υπάρχουν;
Οι απογοητευμένοι και μετά απ’ αυτούς οι γοητευμένοι.
Απογοητευμένοι είναι εκείνοι, που πριν απ’ αυτό ήταν γοητευμένοι.
Γοητευμένοι είναι εκείνοι, που κατόπιν θα γίνουν γοητευμένοι.
Έτσι είναι και ανάμεσά σας, αγαπητά μυρμηγκάκια;
Φαίνεται πως όχι.
Έτσι μου φαίνεται , επειδή δεν είδα ακόμα καμία νύχτα κάποιο από σας να βγαίνει κρυφά στο σεληνόφως και να εξομολογείται στη νύχτα τη σαγήνη του ή την απογοήτευσή του. Σε μας τους ανθρώπους όμως κάθε νύχτα είναι γεμάτη με τέτοιες εξομολογήσεις. Είναι πολύ χορτάτη κάθε νύχτα από τέτοιες εξομολογήσεις.
Απογοητευμένοι είναι οι πεινασμένοι, που γοητεύτηκαν με την πρώτη ματιά τα πλούτη αυτού του κόσμου.
Απογοητευμένοι είναι οι ελεήμονες, επειδή δεν ευνοήθηκαν.
Απογοητευμένοι είναι οι δίκαιοι, επειδή τους είχαν κρεμάσει στο σταυρό.
Απογοητευμένοι είναι οι αμαρτωλοί, επειδή κατάλαβαν, ότι η σαγήνη της αμαρτίας είναι μία πλάνη μόνο.
Απογοητευμένοι είναι εκείνοι που αναζητούν τις απολαύσεις, επειδή όταν μ’ όλη τους τη δύναμη άδραξαν κι έσφιξαν τις απολαύσεις, τα μάτια τους άνοιξαν κι είδαν, ότι έσφιξαν μόνο τ’ άδεια χέρια.
Απογοητευμένοι είναι εκείνοι, που αναζητούν το καθαρό μαρτύριο, επειδή έμαθαν ότι και στο μαρτύριο υπάρχει απόλαυση.
Με την απογοήτευση ο Θεός διαπαιδαγωγεί τους ανθρώπους, μικρά μου μυρμηγκάκια. Η απογοήτευση είναι όπως το μαστίγωμα των μυών για να σκληραγωγηθούν.
Πολλές μικρές απογοητεύσεις προετοιμάζουν απλά τον άνθρωπο για μία μεγάλη. Το να υπομένει μία μεγάλη απογοήτευση, κάνει τον άνθρωπο να βλέπει μακριά πέρα από το σωρό των μικρών απογοητεύσεων.
Οι απογοητεύσεις είναι μαστίγωμα. Μ’ αρέσουν εκείνοι που κάτω από αυτό το μαστίγωμα έχουν σκληραγωγηθεί και δεν μ’ αρέσουν εκείνοι που κάτω από αυτό το μαστίγωμα έγιναν μαλθακοί.
Η σκληραγωγία χρειάζεται σ’ αυτή τη ζωή, αυτό το ξεχνούν οι άνθρωποι, που παραπονούνται περισσότερο για τις απογοητεύσεις σ’ αυτή τη ζωή.
Σ’ αυτή τη ζωή δεν υπάρχουν ποτάμια από μέλι και γάλα, είπα μία μέρα σε ένα σωρό απογοητευμένων, που καταριόντουσαν τη ζωή για τις πλάνες της. Η ζωή πότε δε σας υποσχέθηκε ποτάμια από μέλι και γάλα. Αυτή (η ζωή) λοιπόν, δεν μπορούσε ούτε να σας παραπλανήσει ως προς αυτό. Εσείς παραπλανήσατε τον εαυτό σας, επειδή υποσχόσασταν στον εαυτό σας κάτι για λογαριασμό της ζωής, μη γνωρίζοντας ότι η ζωή δεν αναγνωρίζει κανένα λογαριασμό που έγινε χωρίς να τον δει και χωρίς να λάβει γνώση.
Μία είναι η θανάσιμη αμαρτία σας, φίλοι μου. Παραμένετε επίμονα γοητευμένοι από τον εαυτό σας και ποτέ δεν επιτρέπετε στη σκέψη σας ν’ απογοητευθεί από αυτή την αυτό- γοήτευση. Η θανάσιμη αμαρτία σας είναι, ότι δεν μπορείτε ν’ απογοητευθείτε από τον εαυτό σας, ότι δεν τολμάτε ν’ απογοητευθείτε από τον εαυτό σας.Η απογοήτευση για τον ίδιο μας τον εαυτό είναι το μαστίγωμα του εαυτού μας. Μέχρι πότε θα μαστιγώνετε τους άλλους και θα υποκρίνεστε ότι σας πονά; Μέχρι πότε θα κλείνετε τ’ αυτιά, για να μην ακούτε εκείνους, που από την απέναντι πλευρά του δρόμου βαδίζοντας παράλληλα με σας, αναγγέλουν την απογοήτευση μέσα σας; Αφουγκρασθείτε, αφουγκρασθείτε πόσες φωνές μιλούν για την απογοήτευση μέσα σας! Όμως, εγώ είναι κάτι περισσότερο, είμαι απογοητευμένος και με τον εαυτό μου. Επέζησα της αυτό- απογοήτευσης.
Ας απογοητευθείτε εσείς οι ίδιοι με τους εαυτούς σας, εσείς οι τρυφεροί και ψεύτικοι κι αν αντέξετε αυτό το μαστίγιο και παραμείνετε ζωντανοί, τότε θα σας αποκαλώ φίλους μου. Ας απογοητευθείτε εσείς οι ίδιοι με τους εαυτούς σας κι αν τότε δεν αυτοκτονήσετε, η ζωή θα σας περιβάλει στους δικούς της πραγματικούς στρατιώτες. Η αυτό- απογοήτευση είναι στρατολόγηση για τη ζωή. Κατ’ αυτήν τη στρατολόγηση ένα μέρος των υποψηφίων παραδίδεται στην αυτοκτονία, ενώ το άλλο στη ζωή. Όμως μεγάλο μέρος των ανθρώπων δεν προφθαίνει αυτή τη στρατολόγηση επειδή παραμένει ανήλικο και στα γεράματα ή ακριβέστερα στο μεγάλο μέρος του συχνά είναι πολύχρονο, όμως ποτέ ενήλικο.
Ας απογοητευτείτε μ’ όλα και τότε θα είστε γοητευμένοι μ’ όλα, ακόμα και με τις απογοητεύσεις σας. Εάν ολόκληρη η ζωή ήταν απογοήτευση θα αυτοκτονούσε πριν ακόμα εγώ και εσείς παρουσιαστούμε σ’ αυτήν.
Μακάριοι είναι εκείνοι, που απογοητεύονταν πολύ, αλλά όμως δεν έχασαν την ικανότητα να γοητεύονται.
Μακάριο είναι εκείνοι που βρίσκουν τρόπο να επιβιώνουν και δεν παραιτούνται.
Αν δεν υπήρχαν απογοητεύσεις στη γοητεία, ο άνθρωπος δεν θα είχε κόκκαλα και μυς, αλλά θα ήταν σαν σφουγγάρι που δεν μπορεί τίποτα να τον σπάσει και που εξίσου υπερήφανα φουσκώνει και μορφάζει, μ’ ότι και να τον πιέσουμε είτε με το κούτελο είτε με την πατούσα. Όμως τι ρόλο παίζουν οι σφουγγαράνθρωποι, αφού η φύση δημιούργησε ξέχωρα τα σφουγγάρια και τους ανθρώπους;
Οι απογοητεύσεις είναι αμόνια πάνω στα οποία η μοίρα σφυρηλατεί τους ανθρώπους. Οι υπερβολικά αδύναμοι πέφτουν σαν ρινίσματα, που η μοίρα τα ξαναλιώνει στο φούρνο. Οι δυνατοί τελικά γοητεύονται μ’ όλη  τη διαδικασία στην οποία τους υποβάλει η μοίρα. Πολλά κομμάτια πετάγονται απ’ αυτούς, κάτω από τα χτυπήματα της μοίρας, όμως αρκετά παραμένουν και μέσα τους, ώστε να μπορούν να νικήσουν την αυτοκτονία, τότε είναι ενήλικες, τότε έχουν ωριμάσει για τη ζωή.
Ξέρετε, τί είδους άνθρωποι υπάρχουν περισσότερο μικρά μου μυρμηγκάκια; Εκείνοι, που κλαίνε απογοητευμένοι μ’ αναφιλητά, και μετά απ’ αυτούς εκείνοι που τραγουδούν γοητευμένοι. Και γνωρίζετε, σε τί η ζωή είναι μεγάλη; Σ’ αυτό, αγαπητά μου μυρμηγκάκια, ότι αυτή, τα δύο τραγούδια τα συνθέτει σε μία αρμονία, επειδή αυτή είναι πιο ευρεία και από την τραγωδία και από την κωμωδία.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Χριστώ συνεσταύρωμαι˙ ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός

Η ιδιαιτερότητα της χριστιανικής πίστεως φανερώνεται στο έργο του Ιησού Χριστού και κυρίως στη σταυρική του θυσία. Η σταυρική θυσία του Χριστού αποτελεί την ελευθερία των ανθρώπων από την τήρηση των τυπικών διατάξεων του Νόμου. Επιστρέφοντας στο Νόμο σημαίνει αμέσως και την υποτίμηση της σταυρικής θυσίας του Ιησού Χριστού αλλά της ελευθερίας που προσφέρει.
Αυτό λοιπόν έκαναν οι Ιουδαΐζοντες Χριστιανοί, αμφισβητούσαν την ελευθερία που προφέρει ο Σταυρός του Χριστού, την πηγή δηλαδή της ελευθερίας. Πίστευαν και υποστήριζαν ότι είναι απαραίτητη για τη σωτηρία η τήρηση του Μωσαϊκού Νόμου απ’ όλους. Ο Νόμος όμως αποτελεί όπως θα μας πει στο τρίτο κεφάλαιο της προς Γαλάτας Επιστολή «παιδαγωγόν εις Χριστόν, ίνα εκ πίστεως δικαιωθώμεν», ώστε «ελθούσης δε της πίστεως ουκέτι υπό παιδαγωγόν εσμέν» (Γαλ. 3,24-25). Η σωτηρία απευθύνεται λοιπόν, προς όλους τους ανθρώπους δια μέσου  της πίστεως στον Ιησού Χριστό, χωρίς να διακρίνει τους ανθρώπους με βάση την τήρηση ή μη του Μωσαϊκού Νόμου. Το γεγονός ότι πολλοί από τους εξ Ιουδαίους Χριστιανούς αποδέχονται το Ευαγγέλιο του Χριστού, φανερώνει ότι ο Νόμος αδυνατεί να τους σώσει και γι αυτό το λόγο τον εγκαταλείπουν και ακολουθούν το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού.
Παρακάτω συνεχίζει ο Απόστολος Παύλος λέγοντας μας: «Χριστώ συνεσταύρωμαι˙ ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός». Ο Σταυρός δηλαδή του Ιησού Χριστού αποτελεί το σημείο στο οποίο πρέπει να προσβλέπουμε για τη σωτηρία μας. Με τη θυσία του στο Σταυρό ο Ιησούς μας εκδήλωσε την απεριόριστη και ανιδιοτελή αγάπη του προς τον καθένα μας ξεχωριστά. Η τήρηση μόνο των τυπικών διατάξεων του Μωσαϊκού Νόμου και η μη πίστη προς Αυτόν, σημαίνει την υποτίμηση της σταυρικής του θυσίας και της αγάπης που μας έχει δώσει. Καταδικάστηκε ο Ιησούς στο όνομα του Νόμου, αλλά ο θάνατός του είχε ως αποτέλεσμα την ελευθερία των ανθρώπων από την τυπολατρική τήρηση των διατάξεων του Νόμου.
Η ένωσή μας λοιπόν με τον Ιησού που αποτελεί την ουσία αυτής της ζωής, επιτυγχάνεται μέσω της πίστεως στον Ιησού Χριστό και όχι απλά της τήρησης των διατάξεων του Μωσαϊκού Νόμου. Η σωτηρία μας πηγάζει από την αστείρευτη αγάπη του Χριστού προς εμάς, η οποία τον οδήγησε μέχρι το σταυρικό θάνατο. Έτσι και Απόστολος Παύλος μας καλεί να ενωθούμε με το Χριστό σταυρώνοντας τον παλιό εαυτό μας και αποβάλλοντας την αμαρτία, έτσι θα αποκτήσουμε τη δύναμη που χρειάζεται για να αντιμετωπίζουμε καθημερινά όσα προβλήματα συναντούμε.

Ηλιάνας Κάουρα, θεολόγου

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

Όταν δίνεις πλουτίζεις… δεν φτωχαίνεις

Ο φούρναρης γκρίνιαζε συνέχεια στην γυναίκα του που πήγαινε στις εκκλησίες και έδινε στους φτωχούς και στους εράνους. Μια μέρα, εκεί που έβγαλε το ζεστό ψωμί και μοσχοβόλησε η γειτονιά, ήρθε και στάθηκε στην πόρτα του ένας φτωχός.
- Αφεντικό, όλα αυτά τα ψωμιά είναι δικά σου;
- Αμ΄ τίνος να’ναι;
- Και δεν τα τρως;
- Βρε φύγε από δω!
- Δώσε μου και μένα ένα ψωμάκι που πεινάω.
- Φύγε σου είπα, παράτα με.
- Αφεντικό!
- Φεύγεις ή δεν φεύγεις;
- Αφεντικό! Παρακαλούσε ο φτωχός…
Δεν πρόλαβε να τελειώσει, και ο φούρναρης πετάει ένα ψωμί στο κεφάλι του. Έσκυψε ο φτωχός και το ψωμί τον πήρε ξυστά και έπεσε παραπέρα. Τρέχει, το αρπάζει, κάθεται σε μια γωνιά και το τρώει… Ο φούρναρης όλη μέρα ήταν νευριασμένος για τον γρουσούζη επισκέπτη και το ψωμί που έχασε. Ας τολμήσει να ξανάλθει, έλεγε!
Τη νύχτα, κάπου δύο μετά τα μεσάνυχτα, πετάγεται ο φούρναρης από τον ύπνο του τρομαγμένος και καταϊδρωμένος.
- Γυναίκα, σήκω, ξύπνα. Φέρε μου μία φανέλα να αλλάξω και να σου πω… Γυναίκα, πέθανα λέει, και μαζεύτηκαν γύρω μου Άγγελοι και διάβολοι. Ποιoς να πάρει την ψυχή μου. Σε μια μεγάλη ζυγαριά όλο και πρόσθεταν οι τρισκατάρατοι τα κρίματά μου. Και ο ζυγός βάρυνε και βάρυνε και οι Άγγελοι δεν είχαν τίποτα να βάλουν και λυπόντουσαν. Σε μια στιγμή, ένας Άγγελος φωνάζει: Το ψωμί! Αυτό που χόρτασε τον πεινασμένο. Βάλτε το στον άλλο ζυγό. Οι διάβολοι επαναστάτησαν: Το ψωμί δεν το έδωσε. Το έριξε να σπάσει το κεφάλι του φτωχού. Και απάντησαν οι Άγγελοι: Όμως χόρτασε τον πεινασμένο και εκείνος έδωσε την ευχή του. Και που λες γυναίκα μου, εκείνο το ψωμί έκανε και έγειρε η ζυγαριά αντίθετα και σώθηκα. Το λοιπόν, δίνε, δίνε και μη σταματάς. Και εγώ θα δίνω. Αχ, και να ξανάρθει εκείνος ο φτωχός!
Επιτέλους το κατάλαβε και ο φούρναρης ότι κερδίζει όταν δίνει.
Εμείς όμως; Το έχουμε καταλάβει;
Μήπως φοβόμαστε να δώσουμε;
Μήπως η “κρίση” μας βούλιαξε στην ολιγοπιστία;
Μήπως είναι καιρός να αρχίσουμε να γινόμαστε και λίγο χριστιανοί;;;
Και να πιστεύουμε ακλόνητα, πως όταν δίνουμε, αντί να φτωχαίνουμε, πλουτίζουμε.
Ας το αποδείξουμε εμπράκτως. Κάποιοι άνθρωποι έχουν ανάγκη και περιμένουν έστω και ένα κομμάτι ψωμί…

Φίλοι μου, μην ξεχνάτε ότι: Η πρώτη θυγατηρ του Θεού είναι η ελεημοσύνη, αυτή η ελεημοσύνη κατέπεισε τον Θεό και έγινε άνθρωπος, για να σώσει τον άνθρωπο...

Η ζωή είναι τέχνη

Ο χρόνος είναι μια πραγματικότητα που χαρακτηρίζεται από την ρευστότητα. Έρχεται και παρέρχεται, κουβαλώντας τα δικά του χαρακτηριστικά και προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα κάθε φορά που τον αφήνουμε πίσω μας. Δεν παύει, πάντως, να κρύβει μέσα του πολλούς και ανεξάντλητους θησαυρούς, ο τρόπος της ανεύρεσης των οποίων είναι μόνο η υπομονή.
Ο χρόνος είναι ένα εργαλείο στα χέρια του ανθρώπου, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιήσει για να οργανώσει και να τακτοποιήσει τη ζωή του, για να εργαστεί και να δημιουργήσει, για να χτίσει επάνω του όνειρα κι ελπίδες ή απλά για να ζήσει. Δεν παύει, όμως, να είναι ένα δώρο του Θεού, από την αξιοποίηση του οποίου εξαρτάται η ανάδειξη της αξίας της ζωής, η καλλιέργεια της ψυχής, η ανακάλυψη του Θεού, η δημιουργία των προϋποθέσεων για ένωση μαζί Του. Όσοι αντιλαμβάνονται το χρόνο υπ’ αυτό το πρίσμα έχουν βρει το νόημα της ζωής και μπορούν ν’ αξιολογούν τις προτεραιότητές της με τέτοιο τρόπο που και το πρόσωπο ως εικόνα του Θεού να καταξιώνουν και τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης να μην υποτιμούν και απαξιώνουν.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας διδάσκουν ότι τον χρόνο πρέπει να τον αντιλαμβάνεται κανείς πάντα σε σχέση με την αιωνιότητα, κατανοώντας σαφώς ότι σ’ αυτή τη ζωή είναι μέγεθος εντελώς πεπερασμένο και περιορισμένο, με ημερομηνία λήξης, την οποία κανείς δεν ξέρει. Αντίθετα, ο χρόνος εδώ είναι ο προάγγελος της αιωνιότητας, η ευκαιρία για την απόκτηση των απαραίτητων προϋποθέσεων για τη βίωση αυτής της αιωνιότητας, είναι το προστάδιο για το μεγάλο βήμα προς την υπέρβαση των δεδομένων, των συνηθισμένων, και την κατάκτηση του απολύτου στο πρόσωπο του Θεού.
Για την Εκκλησία μας, ο χρόνος είναι ο χώρος που μπορεί να βιωθεί και να πραγματωθεί το έργο της μετανοίας. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη προσφορά του στον άνθρωπο, η δυνατότητα που του παρέχει, ανά πάσα στιγμή, να ανασύρει από το νεκροταφείο του παρελθόντος, να ξεσηκώσει από το βάθος της μνήμης, εκείνες τις επιβαρυντικές πράξεις που τον κρατούν δέσμιο στα γήινα, ανίκανο να νιώσει την ελευθερία της αγάπης του Θεού. Για να βιωθεί, όμως, η ουσία της μετανοίας μέσα στο χρόνο πρέπει να γίνει αντιληπτό από τον άνθρωπο ότι είναι ένα εφήμερο κομμάτι αυτού του γήινου χωροχρόνου, προορισμένο για κάτι πολύ ανώτερο και διαχρονικό. «Αυτός που νιώθει «σαν στο σπίτι του» σ’ αυτόν τον κόσμο και στη ζωή του κόσμου τούτου, που έμεινε άτρωτος από τη νοσταλγία για μια άλλη πραγματικότητα, αυτός δε θα καταλάβει τι είναι μετάνοια»1.
Αντιθέτως, στην εποχή μας παρατηρείται η αγωνιώδης προσπάθεια του ανθρώπου να επενδύσει – με την κάθε ερμηνεία του όρου – στο χρόνο της ζωής του, σα να είναι ιδιοκτήτης του ή ο απόλυτος εξουσιαστής του. Ζει για το τώρα, δημιουργεί, κοπιάζει, προσπαθεί ν’ αποκτήσει και να κατακτήσει, μη έχοντας τη διάθεση να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι είναι «πάροικος και παρεπίδημος», ένας περαστικός οδοιπόρος προορισμένος για την άλλη, την αληθινή του πατρίδα, προς την οποία, τελικά, πρέπει να επιδείξει και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και τη σημαντικότερη φροντίδα. Και δυστυχώς, σ’ αυτή την παγίδα πέφτουν συχνά και συνειδητοί Χριστιανοί, άνθρωποι που βιώνουν τη ζωή του Χριστού, δυσκολεύονται, όμως, να ξεπεράσουν τα στεγανά του παρόντος χρόνου και να επενδύσουν, χωρίς φόβο, στα αγαθά της αιωνιότητας. Ο Αβάς Νισθερώ επανατοποθετεί τον Χριστιανό, τον κάθε άνθρωπο τελικά, στη σωστή διαλεκτική και βιωματική σχέση με το χρόνο, διδάσκοντας πώς μπορεί ν’ αξιοποιήσει κανείς το δώρο αυτής της ζωής: «Οφείλει ο Χριστιανός καθ’ εσπέραν και πρωί λόγον ποιείσθαι εν εαυτώ και λέγειν: τί ων θέλει ο Θεός εποίησα και τι ων ου θέλει ο Θεός ουκ εποίησα; Και ούτω διανύειν αυτού την ζωήν»2.
Τελικά, η ζωή είναι τέχνη. Ο χρόνος είναι ευκαιρία να κάνει κανείς τέχνη. Αλλά το παράδοξο είναι πως άλλοι δημιουργούμε γύρω μας παράδεισο και άλλοι ανοίγουμε κόλαση. Όπως τα μάρμαρα της Πεντέλης. Οι αρχαίοι έφτιαξαν τον Παρθενώνα. Άλλοι, από τα ίδια μάρμαρα, σήμερα φτιάχνουμε νεροχύτες. Εξαρτάται από το τι οραματιζόμαστε, τελικά, για τη ζωή και πώς αξιοποιούμε το χρόνο της στην προοπτική της αιωνιότητας.
Αμήν.

Πηγή: http://www.in-agiounikolaoutouneou.gr/

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Το τραγούδι της 16χρονης Πόλα που αφιέρωσε στους κωφάλαλους γονείς και στον αδερφό της...

video


Όλα τα μέλη της οικογένειας Μπελιέ είναι κωφά εκτός από την 16χρονη Πόλα, η οποία εκτελεί και χρέη διερμηνέα σε καθημερινή βάση, για τη διευκόλυνση των οικογενειακών υποχρεώσεων. Μια ημέρα, υπό την ενθάρρυνση του δασκάλου της ανακαλύπτει το ταλέντο της στο τραγούδι και έτσι η Πόλα αποφασίζει να λάβει μέρος στον μουσικό διαγωνισμό “Radio france”. Μία απόφαση ζωής που σημαίνει για εκείνη ότι θα πρέπει να αφήσει για λίγο πίσω την οικογένεια της και να κάνει τα πρώτα ουσιαστικά βήματα της εφηβείας της.

Σκηνοθεσία: Ερίκ Λαρτιγκό
Ηθοποιοί: Καρίν Βιάρ, Φρανσουά Νταμιέν, Ερίκ Ελμοσνίνο, Λουάν Εμερά

Παρακάτω μπορείτε να δείτε ολόκληρη την ταινία "La Famille Belier"

Η απλότητα στον άνθρωπο

Διηγήθηκε ένας από τους Αγίους Πατέρες την ακόλουθη ιστορία που άκουσε στην έρημο της Θηβαϊδας. Συνέβηκε κάποτε και πέρασε από την έρημο ένας μεγάλος πνευματικός και στην αρετή περιβόητος. Τότε πολλοί από τους Πατέρες έτρεχαν και εξομολογούντο σ’αυτόν, μεταξύ τους δε πήγε και ένας απλός και άκακος άνθρωπος βοσκός στο επάγγελμα, που δεν ήξερε τι θα πει αμαρτία, μόνη του δε επιθυμία ήταν πως να κερδίσει το παράδεισο.
Ο πνευματικός τότε του είπε να κρατεί τον ίσιο δρόμο και θα φθάσει στο παράδεισο. Άκακος όπως ήταν ερμήνευσε κατά γράμμα τα λόγια του πνευματικού και περπατώντας τρεις μέρες έφτασε σ’ένα μοναστήρι και εξομολογήθηκε στον ηγούμενο τον πόθο του. Από τα λόγια του ο ηγούμενος εννόησε την απλότητα και ακεραιότητα του, τον δέχτηκε στο μοναστήρι και αφού τον έκαμε μοναχό τον έβαλε να «φιλοκαλεί» την Εκκλησίαν, δηλαδή τον έκαμε νεωκόρο.
Μια μέρα όταν τον επισκέφτηκε ο Ηγούμενος και τον νουθετούσε τα αναγκαία για τη σωτηρία του, πήρε και αυτός θάρρος και τον ρώτησε ποιός είναι αυτός που είναι κρεμασμένος πάνω από το εικονοστάσιο και είναι συνέχεια νηστικός και διψασμένος, μη γνωρίζωντας ότι είναι ο Δεσπότης Χριστός. Αστεϊζόμενος τότε ο Ηγούμενος του είπε πως αυτός ήταν νεωκόρος πρωτύτερα και επειδή αμελούσε το «διακόνημα» του (υπηρεσία) τον ετιμώρησε να κρέμεται επάνω στο σταυρό.
Ο απλός τότε δεν είπε τίποτε, το βράδυ όμως σαν πήρε το φαγητό του, αφού έκλεισε της Εκκλησίας τις πόρτες άρχισε να παρακαλεί τον κρεμασμένο να κατεβεί να φάνε μαζί. Έβαζε μάλιστα μάρτυρα τον Θεό πως αν δεν κατέβει ούτε αυτός τρώει. Τότε ο πράος και ταπεινός Κύριος αυτός που κάθεται στις καρδιές των πραέων του απάντησε πως φοβάται να κατέβει μήπως το μάθει ο Ηγούμενος και τον τιμωρήσει. Ο απλός όμως και πάλι επέμενε και τότε του φάνηκε πως κατέβηκε και έτρωγαν και συνομιλούσαν μαζί. Αυτό συνέβαινε κάθε βράδυ (ω της πολλής σου φιλανθρωπίας Χριστέ) και ενώ οι άλλοι μοναχοί άκουαν ομιλίες στο ναό, όταν έμπαιναν μέσα έβλεπαν μόνο τον απλό που τους βεβαίωνε πως ήταν μόνος.
Τότε έβαλαν ένα μοναχό πολύ αγαπητό στο νεωκόρο ο οποίος κατόρθωσε και έμαθε από τον απλό πως κάθε βράδυ κατεβαίνει ο φαινόμενος κατάδικος και συντρώγουν και του υπόσχεται πως γι’αυτό του το δείπνο, θα τον φιλεύσει πλουσιοπάροχα στο σπίτι του πατέρα του. Όταν έμαθε ο ηγούμενός αυτά, κάλεσε τον απλό και αφού τον έπεισε να του πει αυτά που συμβαίνουν , τότε του είπε το επόμενο βράδυ να παρακαλέσει τον φαινόμενο και για τον ηγούμενο και να τον φιλεύσει και αυτόν στο σπίτι του πατέρα του.
Πράγματι ο απλός παρακάλεσε το επόμενο βράδυ για τον ηγούμενο αλλά πήρε απάντηση πως αυτό δεν γίνεται και έτσι να μην τον ενοχλεί γιατί ο ηγούμενος δεν είναι άξιος ούτε για τα ψίχουλα που πέφτουν απ’εκείνο το τραπέζι. Σαν άκουσε το πρωί ο ηγούμενος την απόφαση λυπήθηκε άμετρα, ελπίζοντας όμως στο έλεος και τη φιλανθρωπία του Θεού με κλάματα παρακαλούσε τον απλό να επιμένει και να βιάζει τον αβίαστο να τον δεχθεί και αυτόν στο ουράνιο τραπέζι. Ο απλός συνέχισε να παρακαλεί το επόμενο βράδυ το Δεσπότη Χριστό αλλά ο Κύριος του είπε να μην επιμένει γιατί δεν γίνεται.
Τότε η άπλαστη εκείνη ψυχή αποκρίνεται και του λέγει: «καλώς λέγεις ότι δεν είναι άξιος ο Ηγούμενος δια την άνωθεν τράπεζα, αλλά δια το ψωμί όπου μας έθρεφε τόσας ημέρας, όπου αν έλειπεν θα απεθάναμεν από την πείναν, καν δια ταύτην την καλωσύνην του δεν τον δέχεσαι;» Και ο Δεσπότης Χριστός «ας είναι είπε δια την αγάπη σου, και μόνον δια να μη σε λυπήσω, επειδή και τόσην αγάπη και φροντίδα έχεις και μεριμνάς πολύ δια τον πλησίον σου, είπε του λοιπόν να διορθωθεί καλώς και μετά οκτώ ημέρας να έλθητε αμφότεροι εις την ητοιμασμένη χαράν.»
Αφού έμαθε αυτά ο Ηγούμενος χάρηκε, έκαμε την πρέπουσα μετάνοια και αφού κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων, αρρώστησε λίγο και παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό μετά από οκτώ μέρες. Ο δε απλός εκεί που συνομιλούσε κατά τη συνήθεια με τον αγαπημένο του Δεσπότη πέταξε η μακαρία του ψυχή και μετέβησαν και οι δύο σ’ εκείνη την ευτυχισμένη και ατελεύτητη ζωή, την οποία είθε και εμείς «χάριτι Θεού» να απολαύσουμε.
Αμήν.

Επισκόπου Μιχαήλ Καμπουρέλλη

Πηγή: http://www.askitikon.eu/

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Η Ζωή μετά... από πού πάνε για τον Παράδεισο;

«Ποτέ δεν με ένοιαξε το ερώτημα. Το είπε και ο Νίτσε: δεν έχει σημασία η αιώνια ζωή, αλλά η αιώνια ζωτικότητα. Να το θέσω καλύτερα: δεν με ενδιαφέρει η αιώνια επιβίωση ενός κομματιού της ύπαρξής μου, της ψυχής μου, στο χρόνο. Διότι αυτό δεν σημαίνει ότι θα έχω αιώνια ύπαρξη, ότι θα έχω σωματικότητα: ότι θα μπορώ να χαίρομαι, να αγαπώ, να απολαμβάνω ψυχοσωματικά τους άλλους…
Το γεγονός αυτό, ότι η ουσία του ανθρώπου δεν είναι μόνο η ψυχή, είναι άλλωστε και η ανθρωπιστική επανάσταση του χριστιανισμού. Πριν από αυτόν ο Πλάτωναςθεωρούσε το σώμα τάφο της ψυχής και ο Σωκράτης χαιρόταν πριν πεθάνει γιατί έτσι θα ελευθερωνόταν η ψυχή του…
Σε αντίθεση, λοιπόν, με αυτό, στον χριστιανισμό από τον 1ο κιόλας αιώνα το λεγόμενο “κατ’ εικόνα” ίσχυε και για το σώμα, που οντολογικά ήταν ίσο πια με την ψυχή. Ο χριστιανισμός μίλησε για το “όλον” αυτού, την πρώτη ολιστική προσέγγιση του ανθρώπου. Αν και η βιβλική έννοια της ψυχής σημαίνει όντως το “όλον”, σε ολόκληρη τη Δύση μέσω του Αυγουστίνου δυσκολεύτηκε πολύ να περάσει αυτή η διάσταση. Στη Δύση επικράτησε το cogito ergo sum, όχι π.χ. το ερωτεύομαι άρα υπάρχω.
Ομως, ο άνθρωπος θα σωθεί όπως είναι σήμερα: ολόκληρος. Γι’ αυτό άλλωστε και οι πρώτοι χριστιανοί είχαν προκαλέσει τη μήνι των φιλοσόφων, οι οποίοι τους αποκαλούσαν υλιστές. Και αυτό, αλήθεια, είναι ο χριστιανισμός: ένας ιερός υλισμός. Δεν έχει τίποτα το μεταφυσικό. Και το σώμα είναι τόσο σημαντικό που αξίζει να αναστηθεί. Διότι αν δεν αναστηθεί το σώμα, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ή δεν το έφτιαξε ο Θεός, ή δεν είναι αρκετά Θεός για να μπορεί να το σώσει…»
Αυτό πώς θα συμβεί;
«Με το θάνατο αυτό που είμαστε διαλύεται. Το σώμα, ως βαριά δομή, φθείρεται – η ψυχή ως λεπτή δομή και υλικό εκμαγείο του σώματος διατηρείται, διότι μόνο έτσι, μέσω του Θεού, μπορεί να “αναδημιουργηθεί” ο ίδιος άνθρωπος: αυτή είναι η περίφημη Ανάσταση Νεκρών. Αυτό μας το έδειξε ο Χριστός μέσω αυτού που γιορτάζουμε σήμερα, της Ανάστασής Του, αφού αυτός έχει δύο φύσεις: την ανθρώπινη που βίωσε τον πραγματικό θάνατο, και τη θεία, που ζωοποιεί και ο Θεός γίνεται η υπόσταση του φυσικού όντος το όποιο έτσι αφθαρτίζεται.
Η Ανάσταση όλων θα συμβεί – το θέμα είναι αν αυτό θα σημαίνει και μετοχή στο Θεό (αυτό που λέμε Παράδεισο: την υπέρτατη δοτικότητα) ή απλή γνώση του Θεού χωρίς μετοχή, αυτό που λέμε Κόλαση. Και φυσικά τότε δεν είναι ο Θεός αυτός που κολάζει αλλά ο άνθρωπος που διαλέγει αυτή την υπέρτατη φιλαυτία. Αυτά, τώρα, δεν είναι ιδεολογήματα. Την πληρότητα της Χάριτος ο πιστός την κατακτά βλέποντας την ομορφιά, τη βεβαιότητα πέραν του θανάτου. Διότι ο χριστιανισμός πέραν από ιερός υλισμός είναι ένας εμπειρισμός…»
Ορθόδοξη Καθολική και Αποστολική Εκκλησία αποκαλείται το σύνολο των αυτοκέφαλων και αυτόνομων χριστιανικών Εκκλησιών που διοικούνται κατά συλλογικό τρόπο από Συνόδους, έχουν αποδεχτεί το περιεχόμενο των αποφάσεων των επτά πρώτων Οικουμενικών Συνόδων και παραμένουν σε πλήρη κοινωνία μεταξύ τους. Ως αφετηρία τους αξιώνουν τον Ιησού Χριστό και τους Αποστόλους του, μέσω της συνεχούς αποστολικής διαδοχής. Σήμερα ο συνολικός αριθμός των ορθοδόξων υπολογίζεται περίπου σε 300 εκατομμύρια χριστιανούς. Οι όροι ορθόδοξος – ορθοδοξία έχουν χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά, στον ελληνόφωνο χριστιανικό κόσμο, προκειμένου να υποδείξουν τις κοινότητες, ή τα άτομα, που διατήρησαν την αληθινή πίστη, σε αντιδιαστολή με εκείνους που κηρύχτηκαν αιρετικοί.
«Ο άνθρωπος θα σωθεί όπως είναι σήμερα, ολόκληρος – ψυχή τε και σώματι»

π. Νικόλαος Λουδοβίκος

Πηγή: http://www.diakonima.gr/

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015

Ο Χριστός και η Παναγιά δεν τιμωρούν, αγαπούν....

Ακούμε συχνά κάποιον να λέει. Έκανα αυτό το άσχημο πράγμα και η Παναγιά με τιμώρησε. Άλλος πάλι λέει. Διέπραξα αυτό το κακό και ο Χριστός με τιμώρησε. Η ο Άγιος με τιμώρησε.
Πόσο λάθος κάνουμε παιδιά μου. Πόσο μεγάλο λάθος.
Ούτε η Παναγιά τιμωρεί κανέναν, ούτε ο Χριστός μας, ούτε φυσικά και κανένας Άγιος.
Αλήθεια λέω. Γιατί; Γιατί απλούστατα δεν μπορούν να τιμωρήσουν κανέναν παιδιά μου.
Η ενέργεια τους αποτελείται από αγνή και καθαρή αγάπη. Και η αγάπη δεν μπορεί να κάνει κακό. Γιατί; Γιατί απλούστατα δεν μπορεί. Αν κάνει κακό, τότε δεν θα είναι αγάπη.
Και αφού είναι αγνή και καθαρή αγάπη και τίποτα άλλο, δεν μπορεί να κάνει κακό.
Τι συμβαίνει τότε και όταν διαπράξουμε κάτι κακό, μας έρχεται καρπαζιά ένα δυσάρεστο γεγονός, που εμείς μεταφράζουμε σαν τιμωρία από τον Χριστό ή την Παναγία;
Έχετε ακούσει την έκφραση, αυτόν τον πήρε ο διάολος και τον σήκωσε.;
Ε κάτι τέτοιο συμβαίνει. Όσο είμαστε σε αρμονία με την αγάπη του Κυρίου μας, έχουμε σαν ασπίδα αυτή την αγάπη και ο πονηρός δεν μπορεί να μας πειράξει. Εκτός από κάτι μικρές φωνούλες που εμφανίζονται που και που ,δεν μπορεί να μας κάνει κακό. Και καμιά φορά ακόμα και αυτές οι μικρές φωνούλες είναι παιχνίδια του μυαλού μας και δεν έχουν σχέση με τον πονηρό.
Όταν όμως διαπράξουμε ένα σοβαρό αμάρτημα και ειδικά όταν αυτό το αμάρτημα  έχει καταστροφικές συνέπειες για κάποιον άλλο, ή έχουμε προσβάλει ή βρίσει τον Θεό και την Παναγία μας, τότε αυτομάτως χάνουμε την αρμονία της αγάπης του Χριστού μας, η ασπίδα προστασίας μας φεύγει από τα χέρια μας και απροστάτευτοι πλέον γινόμαστε έρμαιο στα χέρια του πονηρού, που με μεγάλη του χαρά θα μας περιλάβει για να εκτελέσει αυτό που του δίνει μεγάλη χαρά. Να μας πονέσει .Και εμείς αντί να καταλάβουμε τι συμβαίνει και να τρέξουμε με δάκρυα στα μάτια να επανορθώσουμε ότι μπορούμε και να ξανά βρούμε την προστασία μας στην αγάπη του Κυρίου μας, λέμε με τιμώρησε η Παναγιά η ο Χριστός.
Και ξεκαρδίζεται στα γέλια ο πονηρός.
Όχι παιδιά μου. Ο Χριστός, η Παναγία και οι Άγιοι του Κυρίου δεν τιμωρούν. Αγαπούν.
Και πονούν να μας βλέπουν να υποφέρουμε. Εμείς ανοίγουμε την πόρτα και βγαίνουμε από την περιοχή προστασίας του Κυρίου.
Με εξομολόγηση, ειλικρινή μεταμέλεια και την ευλογία του ιερέα ,μπορούμε να ξαναβρεθούμε σύντομα σε αρμονία πάλι με την αγάπη του Κυρίου μας. Και να είμαστε προστατευμένοι..
Ο καλός θεός και η Παναγιά μας να σας προστατεύουν από κάθε κακό.

Πατήρ Ιωάννης

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2015

Η ικανότητά μας για αυταπάτη δεν έχει όρια

video

Οι άνθρωποι έχουν την τάση να κατέχουν υπερβολικά ευνοϊκές απόψεις σχετικά με τις ικανότητες τους πάνω σε κοινωνικούς και πνευματικούς τομείς... Αυτή η υπερεκτίμηση συμβαίνει, εν μέρει, γιατί οι άνθρωποι που είναι αδέξιοι σ' αυτούς τους τομείς φέρουν ένα διπλό φορτίο: Όχι μόνο καταλήγουν σε εσφαλμένα συμπεράσματα και ατυχείς επιλογές, η ανικανότητα τους τους στερεί και τη μεταγνωσιακή ικανότητα να το συνειδητοποιήσουν.

Michael Novak

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Προσευχή στον Κύριο

Κύριε
Συνήθεια το 'χω να Σε ευχαριστώ για τα ξεχωριστά, τα ιδιαίτερα, τα αναπάντεχα δώρα Σου.
Απόψε θα Σε ευχαριστήσω για το δεδομένο, το απλό και το καθημερινό δώρο του
ύπνου.
Αλλά μήπως δεν είναι κι αυτό από τα ξεχωριστά θεία δώρα;
Πόσοι άνθρωποι την ώρα αυτή ξαγρυπνούν...
Αν μπορούσα να τους μετρήσω...
Άλλοι δεν έχουν κρεβάτι, γιατί μια συμφορά τους έριξε στον δρόμο, κι άλλοι δεν έχουν ηρεμία κι από τις τύψεις δεν μπορούν να κλείσουν μάτι.
Άλλοι δεν νοιώθουν ασφαλείς καθώς ο τόπος τους βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση κι άλλοι κοιμούνται, γιατί εδόθη αυτοίς «σκόλωψ τη σαρκί», η δοκιμασία της αϋπνίας ή κάποιας βαρειάς ασθένειας.
Άλλοι ξαγρυπνούν για να μηχανευτούν τρόπους και να κερδίσουν περισσότερα, κι άλλοι για να καταστρώσουν σχέδια φονικά και ολέθρια.
Κύριε, Σ’ ευχαριστώ για το ακριβό και πολύτιμο δώρο του ύπνου.
Ένα δώρο που θεωρούσα κοινό και δεδομένο για κάθε άνθρωπο, αλλά που δυστυχώς η αφροσύνη της εποχής μας το έχει κάνει τόσο σπάνιο..
Σ’ ευχαριστώ για τον ατάραχο ύπνο που μου χαρίζεις...
Μνήσθητι, Κύριε, όσων κι απόψε δεν θα κοιμηθούν...
Αμήν.

Πηγή: http://trelogiannis.blogspot.gr/

Η μνήμη του θανάτου είναι ένα δώρο του Θεού στον άνθρωπο

Ο Χριστός, μας προτρέπει να αποφεύγουμε την αμαρτία η οποία έχει ως συνέπεια το θάνατο. Ο θάνατος βέβαια είναι ένας ύπνος και γι’αυτό  άλλωστε, το νεκροταφείο ονομάζεται κοιμητήριο. Επιβάλλεται λοιπόν οι άνθρωποι να μην φοβούνται το θάνατο αλλά να φοβούνται την αμαρτία, γιατί μόνο η αμαρτία μπορεί να κόψει την σχέση του με τον Θεό, και να καταδικαστεί έτσι όχι μόνο  στο σωματικό αλλά και στον πνευματικό θάνατο. Η αμαρτία προσβάλλει κατάφορα το Θεό και επιφέρει πολλά βάσανα στον άνθρωπο τον οποίον έχει υποδουλώσει. Το παρήγορο όμως είναι ότι ο χριστιανός  γνωρίζει πώς να απαλλάσσεται από το φορτίο των αμαρτιών του όσο βαρύ και αν είναι αυτό. Χρειάζεται επίγνωση των αμαρτιών μας αλλά παράλληλα και μνήμη θανάτου.Η μνήμη του θανάτου είναι ένα δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Όπως γράφει ο αββάς Ισαάκ «η πρώτη έννοια την οποία τοποθετεί μέσα στην καρδιά του ανθρώπου η θεία φιλανθρωπία και οδηγεί την ψυχή στην ζωή, είναι η ενθύμηση του θανάτου. Στον λογισμό αυτό ακολουθεί με φυσικό τρόπο η καταφρόνηση του κόσμου, και από το σημείο αυτό αρχίζει στον άνθρωπο κάθε αγαθή κίνηση που τον οδηγεί στην ζωή... Τούτο τον λογισμό πολύ τον μισεί ο σατανάς, και προσπαθεί με όλες τις δυνάμεις του να τον εκριζώσει από τον άνθρωπο. Αν ήταν δυνατόν, θα του έδιδε όλα τα βασίλεια του κόσμου, μόνο και μόνο για να εξαφανίσει από τον νου του, με τους περισπασμούς, αυτόν τον λογισμό... Διότι γνωρίζει ο δόλιος ότι, εάν ο λογισμός αυτός παραμείνει στον άνθρωπο, δεν στέκεται πια ο νους του σ’ αυτόν τον ψεύτικο κόσμο, ούτε μπορούν να τον πλησιάσουν οι δαιμονικές πανουργίες».
Η μελέτη του θανάτου καθαρίζει τον νου από τα πάθη. Κατά τους αγίους Πατέρας «εκείνος που εμπορεύεται σωστά τον χρόνο της ζωής του και αφιερώνει όλο τον καιρό στην έννοια και τη μνήμη του θανάτου, κλέβοντας σοφά με την απασχόληση αυτή τον νου του από τα πάθη, αυτός και τις συνεχείς δαιμονικές προσβολές είναι φυσικό να τις βλέπει με περισσότερη οξυδέρκεια από εκείνον που θέλει να ζει χωρίς μνήμη θανάτου». Η μελέτη αυτή βοηθά και στην εκρίζωση των παθών. Ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει ότι «η ζωηρή μνήμη του θανάτου λιγοστεύει τα φαγητά. Και όταν περικόπτονται με ταπεινοφροσύνη τα φαγητά, κόπτονται μαζί και τα πάθη».
Τις  συνέπειες που προξενεί η αμαρτία είχαν κατά νου τους οι μάρτυρες της Εκκλησίας και έμειναν ακλόνητοι  στην πίστη τους και δεν υποχώρησαν μπροστά  στα φριχτά  βασανιστήρια των διωχτών τους .  Δεν παραδόθηκαν στην αμαρτία αλλά προχώρησαν με σταθερό βήμα προς το μαρτύριο. Το μαρτύριο αυτό ήταν η πύλη από την οποία θα έμπαιναν στην αιώνια ζωή, στη βασιλεία του Θεού. Η ζωή λοιπόν και ο θάνατος των ανθρώπων εξαρτάται από τη θέση την οποία παίρνουν από τη ζωή αυτή απέναντι στο Θεό. Εάν υπακούουν στο θέλημα  του Θεού θα αναστηθούν όχι μόνο σωματικά αλλά και πνευματικά. Γι’ αυτό όσοι επιθυμούν να ζήσουν αιώνια ας φροντίσουν να εφαρμόζουν το θέλημα του Θεού στην καθημερινή ζωή τους, και τότε θα έχουν σταθερή την ελπίδα ότι θα ακούσουν τη φωνή του Υιού του Θεού που θα τους καλεί στη βασιλεία των ουρανών.
Αμήν.

Χρίστου Θεοδώρου, θεολόγου

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

Γέροντα, μερικοί από φιλότιμο δεν πάνε να εξομολογηθούν

Αφού μπορεί να ξανακάνω το ίδιο σφάλμα, λένε, για ποιο λόγο να πάω να το εξομολογηθώ; για να κοροϊδεύω τον παπά;
– Αυτό δεν είναι σωστό!
Είναι σαν να λέει ένας στρατιώτης, όταν τραυματίζεται: «Αφού ο πόλεμος δεν τέλειωσε και μπορεί πάλι να τραυματισθώ, γιατί να δέσω το τραύμα μου;». Αλλά, αν δεν το δέσει, θα πάθει αιμορραγία και θα πεθάνει.
Μπορεί από φιλότιμο να μην πηγαίνουν να εξομολογηθούν, τελικά όμως αχρηστεύονται. Ο διάβολος, βλέπεις, εκμεταλλεύεται και τα χαρίσματα. Αν δεν καθαρίζουμε με την εξομολόγηση την ψυχή μας, όταν πέφτουμε και λερωνόμαστε, με τον λογισμό ότι πάλι θα πέσουμε και θα λερωθούμε, προσθέτουμε λάσπες πάνω στις παλιές λάσπες και είναι δύσκολο μετά να καθαρίσουν.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Πηγή: http://proskynitis.blogspot.gr/

Οι Παπάδες κατέστρεψαν την χώρα...

Άθλιοι και βρώμικοι άνθρωποι, αχάριστοι απέναντι σε οποιαδήποτε ευεργεσία, υπόλογοι στην ιστορία, μικρόνοες και εμπαθείς, γεμάτοι από μισαλλοδοξία,  επιτέλους ξιφούλκησαν φανερά κινούντες την πτέρναν κατά της Ευεργέτιδος Εκκλησίας και του Ιερού αυτής Κλήρου...
Με θλίψη, διάβασα πικρόχολα σχόλια, με αφορμή έωλο και ανυπόγραφο κείμενο που τις τελευταίες ώρες ελευθέρως κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και δια του οποίου κάποιοι θέλουν να συγκεντρώσουν υπογραφές ώστε η Εκκλησία να φροντίσει για την αποπληρωμή του δημοσιονομικού χρέους αυτής της χώρας και κοινής μας Πατρίδος.
Διάβαζα τα σχόλια που ακολουθούσαν και πικράθηκα! Στάθηκα σε ένα: ΄΄ οι Παπάδες, κατέσρεψαν την χώρα!'' Θα πει κάποιος, υπερβολές! Όμως αυτές οι υπερβολές, αντικατοπτρίζουν τα αισθήματα της καρδίας κάποιων κατά του Ιερού Κλήρου και της Εκκλησίας, διότι εκ του περισσεύματος της καρδίας λαλεί το στόμα...
Δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό και να απαντήσω! Και την απάντηση μου, την θέτω στην δική σας κρίση μαζί με τους προβληματισμούς μου. Έγραψα λοιπόν:'' Ήθελα να ήξερα που έκρυβαν κάποιοι το μίσος τους για τους παπάδες και το βγάζουν τώρα! Γιατί θα πρέπει κάποτε να πούμε την αλήθεια στο λαό. Μάλιστα! Οι παπάδες φέραμε την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού! Οι παπάδες οδηγήσαμε αυτόν τον λαό στην εξαθλίωση. Υπογράψαμε μνημόνια ώστε να αναγκαστεί ο κοσμάκης να έρθει στα συσσίτια της Εκκλησίας στα κοινωνικά παντοπωλεία και στα φαρμακεία. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι διότι σήμερα η Ελλάς η χώρα των ηρώων και των αυτοεξώριστων έγινε περίγελος στα πέρατα της γης! Μία μπορεί να είναι η ποινή: θάνατος! Ε, λοιπόν κύριοι, οι παπάδες είμαστε συνηθισμένοι ακόμα και γιαυτό! Και τούτο μπορούν να σας το ομολογήσουν οι παππούδες και οι γιαγιάδες σας! ''.
Αυτό είμαστε για κάποιους; Οι καταστροφείς αυτής της χώρας; Οι κληρικοί οδηγήσαμε τον λαό σε διχασμό; Οι κληρικοί προκαλέσαμε Εθνικές καταστροφές κατά τις οποίες οι Έλληνες οδηγήθηκαν ως πρόβατα στην σφαγή; Αντίθετα! Οι παπάδες σταθήκαμε κοντά σε αυτόν τον λαό, όταν όλοι πλέον τον είχαν εγκαταλείψει! Και εάν χρειασθεί, και πάλιν! Θα πεινάσουμε με τον λαό μας, θα πορευτούμε τον ίδιο δρόμο με τον λαό μας και ίσως εάν οι περιστάσεις το επιβάλλουν ακόμα και την ζωή μας να δώσουμε για αυτόν τον λαό!
Να τα δώσει όλα οι Εκκλησία! Σε ποιους; Σε όσους αποδεκάτισαν, δέσμευσαν ή και υποχρεωτικά απαλλοτρίωσαν την περιουσία Της; Σε ποιους; Στους Εθνικούς μειοδότες που κατά καιρούς κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο με μοναδικό κριτήριο τους την αύξηση της προσωπικής τους περιουσίας; Να τα δώσει όλα η Εκκλησία για μια ακόμη φορά για την σωτηρία της Πατρίδος! Λες και μέχρι σήμερα, η Εκκλησία δεν φορολογείται για τα εναπομείναντα ακίνητα της! Λες και εμείς οι κληρικοί, δεν φορολογούμεθα όπως όλοι οι Έλληνες πολίτες, ώστε να μεισθοδοτούνται όλοι οι υπόλοιποι!
Τόσο κακό κάναμε οι Κληρικοί σε αυτό τον τόπο της αποστασίας και του διχασμού! Της αποστασίας από όλες τις συνεκτικές αξίες, τα ήθη και τα έθιμα που για αιώνες διατήρησαν την ιστορική συνοχή του Έθνους, τον διχασμό της πολιτικής ταυτότητας και ιδεολογίας που έφερε στην εξουσία σαλτιμπάγκους δημαγωγούς που έπεισαν τον λαό πως είναι οι σωτήρες του και στην δύσκολη ώρα αφού πρώτα τον έστυψαν σαν λεμονόκουπα τον πέταξαν στην άκρη!
Ε, όχι λοιπόν! Αυτή η αχαριστία, θα έλθει η ώρα που θα αντιμετωπίσει την ένδικον μισθαποδοσία! Μπορεί ως πρόσωπα να σφάλαμε σοβαρά. Μπορεί να λειτουργήσαμε με λανθασμένες πρακτικές! Αλλά προδότες αυτού του λαού, δεν υπήρξαμε ποτέ! Εύχομαι, ειλικρινά το εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, να μην έλθει ποτέ η ώρα, που οι δοκιμασίες του λαού, θα αναδείξουν ξανά στο ιστορικό προσκήνιο την Εθναρχούσα Εκκλησία. Γιατί όταν συμβεί αυτό, θα σημαίνει πως ο λαός αυτός, θα βρίσκεται κάτω από συνθήκες, που οι Ιστορία κατέγραψε ως Εθνικές καταστροφές...
                                                                                                                         
 π. Θωμάς Ανδρέου

Πηγή: http://ieratikoistoxasmoi.blogspot.gr/

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Συγγνώμη παιδάκι...

Μου είπαν κάποτε πώς ένα βράδυ με καθαρό ουρανό αν κοιτάξω ψηλά στα αστέρια θα δω χιλιάδες ματάκια να με κοιτάνε. Κι είναι τα φωτάκια αυτά χιλιάδες παιδικές ψυχούλες που δεν πρόλαβαν να φωτίσουν σ' αυτό τον κόσμο κι έμειναν να μας κοιτάζουν από ΄κει πάνω με παράπονο.
Παράπονο βουβό αλλά όχι κατηγορηματικό, κι ας έχουν κάθε δικαίωμα να μας κατηγορήσουν. Να μας ανακηρύξουν φταίχτες που δεν τους δώσαμε την ευκαιρία να δουν το ήλιο μες τα μάτια, να τρέξουν σε καταπράσινα λιβάδια, να αγναντέψουν τη θάλασσα, να γελάσουν, να κλάψουν, να χτυπήσουν. Να ζήσουν....

Συγγνώμη παιδάκι...

Πηγή: http://orthodoxigynaika.blogspot.gr/

Το θαύμα...

Στ' Άγιον Όρος, υπάρχει το καστρομονάστηρο των Ιβήρων, που στέκει αρχοντικό δίπλα στη θάλασσα, θαρρείς περιμένοντας να ξεκουράσει κάθε ναυαγό της ζωής που θα φτάσει στην πύλη του. Αρχαίο μοναστήρι που το σκεπάζει η θαυματουργός Εικών της Κυράς Πορταίτισσας , που ταξίδεψε και βρέθηκε εκεί με θαυμαστό τρόπο, για να φυλά το Μοναστήρι Της με τους τόσους ανθρώπους να έχουν βρέξει με δάκρυα προσευχής τα πατώματα του. Τα μεγάλα τειχιά κρύβουν πίσω τους την θαυμαστή Εικόνα η οποία κρύβει πάνω Της, δεήσεις και ικεσίες αιώνων, από χείλη ευλαβικά που σιγοψιθύρισαν , μυστικές καρδιακές προσευχές, ίσα- ίσα να τις ακούει μόνον Εκείνη...
Αν σταθείς εμπρός στην  Εικόνα Της, θα προσέξεις μερικά αυτοκρατορικά ολόχρυσα φλουριά, αναθήματα ευλαβείας Χριστιανών Βασιλέων, που στάθηκαν με δέος μπροστά Της, αναγνωρίζοντας Την ως την μόνην Βασίλισσα! Ποιος μπορεί να ξεφύγει από το άγρυπνο βλέμμα Της....
Χρόνια δύσκολα ήταν τότε , όταν κάποιος Χριστιανός βρέθηκε στο Όρος της Παναγιάς. Πεινασμένος και ταλαιπωρημένος, βρέθηκε μπροστά στην πύλη του καστρομονάστηρου της Ιβήρων. Χτύπησε δειλά, δειλά την θύρα θέλοντας να ζητήσει λίγο ψωμί, να παρηγορήσει την πείνα που τον ταλάνιζε. Αχ, τι ναι να κτυπήσει φτωχός την πόρτα! Ο ίδιος ο Χριστός θα την ανοίξει....
Ένα πορτάκι άνοιξε και το μοναχικό κεφάλι πρόβαλε να ρωτά τον πεινασμένο τι θέλει. Ήταν ο πορτάρης δηλαδή ο θυρωρός της Μονής. Ο πεινασμένος άνθρωπος, ζήτησε λίγο ψωμί! Πεινούσε. Είπαμε όμως. Δύσκολα χρόνια. Το ψωμί αρκούσε να συντηρεί τους μοναχούς. Ίσως η ολιγοπιστία του πορτάρη μην ξεμείνει το μοναστήρι από ψωμί, ίσως για να φανεί πως όταν μιλά ο Θεός, οι άνθρωποι σιωπούν, το θέμα είναι πως ο καλόγερος, έδιωξε τον πεινασμένο άνθρωπο, λέγοντας του πως δεν υπάρχει ψωμί για τους ίδιους, όχι για να δώκουν και σε άλλους!
Έφυγε πικραμένος ο Χριστιανός! Μα , να με διώξει;  Σκεπτόταν με δάκρυα στα μάτια. Που να πάω τώρα Παναγιά μου; Κάθισε κάτω από ένα δέντρο να ξαποστάσει και άφησε φανερά πλέον τα δάκρυα να φανούν στο πρόσωπο του, δάκρυα για την άσπλαχνη συμπεριφορά. δάκρυα για όσους δεν ξέρουν τι θα πει πείνα... Φαίνεται όμως, αυτά τα δάκρυα που έπεσαν στην γη, έγιναν προσευχή τέτοια, που μόνον θαύματα μπορεί να προκαλέσει...
Ένα χέρι αισθάνθηκε να τον ακουμπά στους ώμους... Γύρισε απότομα και βλέπει μπροστά του μια λυγερόκορμη μαυροφόρα γυναίκα, μ' ένα μωρό στην αγκαλιά...
- Γιατί κλαις; Τον ρώτησε με μια θεσπέσια φωνή.
- Γιατί χτύπησα την πόρτα της Μονής και ζήτησα λίγο ψωμί και αντίς για ψωμί μου έκλεισε ο θυρωρός την πόρτα και μ' έδιωξε, είπε με παράπονο ο Χριστιανός... Λες και ήταν το πιο λογικό να συναντήσει γυναίκα με παιδί στην αγκαλιά, μες στ' Άγιον Όρος! Ούτε ρώτησε ποια ήταν, ούτε ρώτησε πως βρέθηκε εκεί... Έτσι τα έφερε ο Θεός..
- Πάρε αυτό, του λέει η γυναίκα και του βάζει στο χέρι ένα ολόχρυσο νόμισμα! Πήγαινε και κτύπα ξανά και δώστου το  και πες του, πως θυρωρός της Μονής είμαι εγώ!
Τα χασε ο Χριστιανός... Κοίταζε με μάτια ορθάνοιχτα το ολόχρυσο φλουρί που έλαμπε στα χέρια του φωτισμένο από τον ήλιο... Γύρισε να ευχαριστήσει την γυναίκα .... Είχε γίνει άφαντη...
Σηκώθηκε και έτρεξε ξανά πίσω στο Μοναστήρι. Κτύπησε με χαρά αυτή την φορά την πόρτα. Άνοιξε ο ίδιος μοναχός.
- Πάλι εσύ; Του είπε τραχιά! Δεν σου...
-Στάσου! Του λέει ο άνθρωπος! Θα πληρώσω το ψωμί και βγάζει το φλουρί και του το δείχνει.
- Που το βρήκες αυτό; Είπε ο μοναχός με ξέπνοη φωνή ξεκλειδώνοντας γοργά την πόρτα.
- Μια γυναίκα μου τό δωσε εδώ λίγο πιο πάνω και μου πε πως είναι Εκείνη η θυρωρός της Μονής, του απάντησε με φυσικό τρόπο ο καλοκάγαθος άνθρωπος...
Ο Μοναχός, κράτησε για λίγο το φλουρί με χέρια τρεμάμενα.
-'Ελα μαζί μου, του λέει... Μπήκαν μαζί μέσα στο μοναστήρι.
-Γρήγορα φώναξε τον Ηγούμενο, είπε ο πορτάρης μοναχός σε ένα καλογέρι, που βρέθηκε μπροστά.
Ξεκλείδωσε ο μικρό Ναΐσκο, μέσα  στον οποίον φυλάσσεται η Θαυματουργός Εικόνα Της Πορταΐτισσας των Ιβήρων.... Πλησίασε με δέος την Εικόνα Της... Σήκωσε τα μάτια και Την κοίταξε! Είδε πρώτα το αυστηρό βλέμμα Της να τον ελέγχει.... Και αμέσως μετά, διαπίστωσε ότι ένα φλουρί έλειπε από πάνω Της...
Στο σημείο της συνάντησης με την Κυρά, υπάρχει μικρός ναός και πρόφτασα να γνωρίσω- παιδί εγώ τότε- τον αγιασμένο Ιερομόναχο Μάξιμο τον Τραπεζούντιο, τον Ιβηρίτη. Τον θυμάμαι να μου λέει την ιστορία και να δακρύζει... Και σήμερα, θέλησα να την μοιραστώ μαζί σας, σε μια εποχή που ίσως η ολιγοπιστία μας, μας κάνει να πιστεύουμε στις δικές μας δυνάμεις που σε κάποια στιγμή τελειώνουν. Την θυμάμαι τούτη την ιστορία, τέτοιες μέρες του Αυγούστου, που ψάλλουμε στις Εκκλησίες την μεγάλη Κυρά και τότε μου ρχεται στο μυαλό το γραφτό Θεοδώρου του Δούκα του Λασκάρεως, Αυτοκράτορος της Νικαίας που γραψε τον Μεγάλο Παρακλητικό στην Χάρη Της: '' Προς τίνα καταφύγω άλλην Αγνή;  πού προσδράμω λοιπόν και σωθήσομαι; πού πορευθώ; ποίαν δε εφεύρω καταφυγήν;  ποίαν θερμήν αντίληψιν;  ποίαν εν ταις θλίψεσι βοηθόν;  Εις σε μόνην ελπίζω, εις σε μόνην καυχώμαι, και επί σε θαρρών κατέφυγον...''

π. Θωμάς Ανδρέου

Πηγή: http://ieratikoistoxasmoi.blogspot.gr/

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Κύριος ποιμαίνει με



Κύριος ποιμαίνει με και ουδέν με υστερήσει. Εις τόπον χλόης, εκεί με κατεσκήνωσεν, επί ύδατος αναπαύσεως εξέθρεψε με. Την ψυχήν μου επέστρεψεν, ωδήγησε με επί τρίβους δικαιοσύνης, ένεκεν του ονόματος αυτού. Εάν γαρ και πορευθώ εν μέσω σκιάς θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, ότι συ μετ΄ εμού ει. Η ράβδος σου και η βακτηρία σου αύται με παρεκάλεσαν. Ητοίμασας ενώπιον μου τράπεζαν, εξεναντίας των θλιβόντων με. Ελίπανας εν ελαίω την κεφαλήν μου και το ποτήριον σου μεθύσκον με ωσεί κράτιστον. Και το έλεος σου καταδιώξει με πάσας τας ημέρας της ζωής μου και το κατοικείν με εν οίκω Κυρίου εις μακρότητα ημερών.

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

Ο σίγουρος δρόμος προς τη Βασιλεία

Στο βιβλίο του αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς υπάρχει ένας διάλογος ενός ζητιάνου με ένα διάσημο θεολόγο. Ο θεολόγος επί οκτώ έτη ακατάπαυστα παρακαλούσε το Θεό να τού φανερώσει κάποιον άνθρωπο, πού θα μπορούσε να του δείξει τον πιο σίγουρο δρόμο για τη Βασιλεία των Ουρανών. Κάποια μέρα πού έφθασε στο αποκορύφωμα τής προσευχής άκουσε μια φωνή «Πήγαινε και στην έξοδο τής Εκκλησίας θα βρεις τον άνθρωπο πού ζητάς». Πηγαίνει βιαστικά στην Εκκλησία, όπου βρίσκει ένα γέρο ζητιάνο με κουρελιασμένα ρούχα και πληγωμένα γόνατα και τον χαιρετά:
- «Καλό και ευτυχισμένο πρωινό, γέροντα».
- «Ποτέ δεν είχα κακό και δυστυχισμένο πρωινό». (ο άλλος εν αμηχανία διορθώνει)
- «Είθε να σού στείλει ο Θεός κάθε αγαθό»!
- «Ουδέποτε μου εστάλη κάτι μη αγαθό»! (ο θεολόγος παραξενεύεται και τού λέει)
- «Τι συμβαίνει με σένα, γέροντα; Εγώ σού εύχομαι κάθε ευτυχία».
- «Μα ποτέ δεν είμαι δυστυχής. Ζω σύμφωνα με το θέλημα τού Θεού. Για το ζυγό πού μου έδωσε ο Θεός ποτέ δεν δυσανασχέτησα και είμαι πάντοτε ευχαριστημένος».
- «Από πού ήλθες εσύ, γέροντα, εδώ»;
- «Από τον Θεό».
- «Και πού Τον βρήκες»;
- «Εκεί πού Τον άφησα στην αγαθή θέληση».
- «Ποιος είσαι, γέροντα, και σε ποια τάξη ανήκεις»;
- «Όποιος κι αν είμαι, είμαι ικανοποιημένος με την κατάστασή μου, γιατί βασιλεύς είναι αυτός πού κυβερνά και διευθύνει τον εαυτό του».

Ο θεολόγος αποδέχθηκε τελικά πώς ο δρόμος τού ζητιάνου ήταν ο μόνος σίγουρος για τον Ουρανό, δηλαδή η τελεία παράδοση στο θέλημα τού Θεού»

Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς

Αλαζονεία και πατερική σκέψη

“Υπάρχει και κάτι χειρότερο απ’ την αμαρτία. Είναι η αλαζονεία της αρετής.” λέει ο Άγιος Αυγουστίνος, δείχνοντας μια άλλη αλαζονεία, αυτή των πιστευόντων ότι είναι κάτι το ξεχωριστό, ακόμη και μέσα στο ίδιο το σώμα της Εκκλησίας, αναδεικνύοντας μορφές ευσεβισμού και δοκησισοφίας με προσωπείο τελώνου της γνωστής παραβολής. Ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης φέρνει στη επιφάνεια τη σχέση αλαζονείας και οργής, συνιστώντας: “Αν βρεις τρόπο να αποβάλεις την υπερηφάνεια από τον χαρακτήρα σου, τότε δεν βρίσκει τρόπο ν’ αναπτυχθεί μέσα σου και το πάθος του θυμού”.
Ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός αντιπαραβάλει τον αλαζόνα με την εικόνα του εξωτερικού ενός τάφου: “Βέλτιον καλόν όντα, νομίζεσθαι κακόν, ή κάκιστον, δόξαν έχοντα (να φαντάζεται) αγαθού. Ως τάφος πλαστός τοις ανθρώποις φαινόμενος, και υπάρχων, όστις σεσηπόσι νεκροίς έσωθεν υπερόζων, έξωθεν λάμπει ασβέστω και ζωγραφίαις τερπναίς”.
Ο αλαζών μένει χωρίς στήριγμα, κατά τον Άγιο Ισσάκ το Σύρο: “Η υπερηφάνεια διώχνει τον φύλακα Άγγελό μας, ενώ η προσευχή και η ταπείνωση τον κρατά κοντά μας βοηθό και φύλακά μας”. Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός συγκρίνει τον αλαζόνα με τον Αδάμ, που από αλαζονεία, “του γίνεσθαι ίσα Θεώ”, εξέπεσε του Παραδείσου: “Αδάμ ποτε τον προπάτορα ο εχθρός παρασκευάσας ισοθεϊαν φαντασθήναι, εξήνεγκε παραδείσου και μέχρις άδου πυθμένων κατήγαγε.” Ο αδάμας της ερήμου Άγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης πιστεύει ότι η αλαζονεία φύεται στη λησμοσύνη των αμαρτημάτων του ανθρώπου:
“Την λησμονιά των αμαρτημάτων την προκαλεί η υπερηφάνεια, διότι η ενθύμησή τους προξενεί ταπεινοφροσύνη”, ενώ τη θεωρεί αίτιο απουσίας των αρετών: “Όπως το σκοτάδι είναι ξένο από το φως, το ίδιο ξένος είναι και ο υπερήφανος από κάθε αρετή”, και μητέρα όλων των μεγάλων παθών: “Η υπερηφάνεια είναι άρνηση του Θεού, εφεύρεση των δαιμόνων, μητέρα της κατάκρισης, απόγονος των επαίνων, απόδειξη ακαρπίας, φυγάδευση της βοήθειας του Θεού, πρόδρομος της παραφροσύνης, πρόξενος πτώσεων, πηγή θυμού, θύρα της υποκρισίας, στήριγμα των δαιμόνων, φύλακας των αμαρτημάτων, δημιουργός της ασπλαχνίας, πικρός κριτής, απάνθρωπος δικαστής και ρίζα της βλασφημίας”. Ο ίδιος ο ερημίτης θεραπεία της αλαζονείας βλέπει μόνο από τον ίδιο το Θεό: “Τους ακόλαστους μπορούν να τους γιατρέψουν οι άνθρωποι, τους πονηρούς οι άγγελοι και τους υπερήφανους μόνο ο Θεός”.
Ο κορυφαίος Πατέρας της Εκκλησίας Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξηγεί γιατί ο αλαζών απομακρύνεται από το Θεό: “Όταν είμαστε κυριευμένοι από το πάθος της υπερηφανείας, είτε παρθενία, είτε νηστεία, είτε ελεημοσύνες, είτε ο,τιδήποτε άλλο κι αν κάνουμε, όλη η ζωή μας γίνεται ακάθαρτη. Διότι ακάθαρτος παρά Θεώ πας υψηλοκάρδιος”. Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος συμβουλεύει: “ Ταπείνωσον τον λογισμόν της υπερηφανείας, πριν η υπερηφάνια σε ταπεινώση”. Ο Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος αποκαλεί μητέρα της αλαζονείας τη φιλαυτία: “Παιδιά της φιλαυτίας είναι: οι έπαινοι στην καρδιά, η αυταρέσκεια, η λαιμαργία, η πορνεία, η κενοδοξία, ο φθόνος και το κορύφωμα όλων των κακών, η υπερηφάνεια.” Σαν κατακλείδα της πατερικής σκέψης ας ακούσουμε τα λόγια ενός σύγρονου Πατέρα, του Σωφρόνιου του Έσσεξ: “Ρίζα όλων των κακών είναι η υπερηφάνεια.”

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2015

Εξομολόγηση... στον ιερέα ή μεταξύ μας;

Μιλώντας, πριν λίγες μέρες, με μια κυρία που διαβάζει την Αγία Γραφή και ζει την Εκκλησία ως μυστήριο και Θεανθρώπινη σχέση, μου ανάφερε τον προβληματισμό της για το χωρίο στην επιστολή του Αγίου Ιακώβου (5,16) «εξομολογείσθε αλλήλοις τα παραπτώματα, και εύχεσθε υπέρ αλλήλων, όπως ιαθήτε». Ο προβληματισμός της είχε να κάνει με την εξομολόγηση στον ιερέα, αφού το χωρίο μιλά για εξομολόγηση ο ένας στον άλλο. Γιατί δηλαδή να είναι απαραίτητη η εξομολόγηση των αμαρτιών μας στον ιερέα, αφού μιλά για τη μεταξύ των χριστιανών εξομολόγηση;
Κατ’ αρχήν, το ότι διαβάζοντας την Αγία Γραφή προβληματίζεται και ρωτά, αντί να την περνά τυπικά και αφηρημένα, δείχνει ζωντάνια και αναζήτηση. Αυτό είναι ωραίο! Μετά, αγγίζει ένα θέμα παρεξηγημένο και αλλοιωμένο. Χρειάζεται λίγη επεξήγηση: Το μυστήριο της εξομολόγησης είναι το μόνο που γίνεται χωρίς τη συμμετοχή του λαού του Θεού, σε ατομικό επίπεδο. Αυτό επεκράτησε, βέβαια, εξ αιτίας της ιδιαιτερότητάς του. Η ακρόαση αμαρτιών δεν είναι για όλους. Γιατί υπάρχει ο κίνδυνος των λογισμών, των σκανδάλων, των συγχύσεων. Ο πνευματικός πατέρας, έχοντας τη χάρη ν’ ακούει «τα του λαού συμβαίνοντα» διασφαλίζεται και δεν ταράσσεται εσωτερικά. Η δημόσια εξομολόγηση υπήρχε την εποχή που οι πρώτοι Χριστιανοί ζούσαν για το Θεό και πέθαιναν γι’ Αυτόν. Υπήρχε δηλαδή ενθουσιασμός, ζωντανή πίστη, ανυπόκριτη αγάπη. Τώρα παρατηρείται χλιαρότης, εκκοσμίκευση, ψυχρότητα. Πώς θα γίνει δημόσια εξομολόγηση χωρίς παρατράγουδα;
Ωστόσο, η μεταξύ μας αναφορά όσων μας πλήγωσαν και μας στενοχώρησαν, βοηθά στο να βγει προς τα έξω το παράπτωμα, να ελευθερωθούμε, να θεραπευτούμε, να αναπαυτούμε. Είναι σημαντικό να λέμε στον άλλο ό,τι μας πλήγωσε από τη συμπεριφορά του.
Η εξομολόγηση στον ιερέα έχει την έννοια της εξομολόγησης στην Εκκλησία- την πνευματική μας οικογένεια, της οποίας προΐσταται ο ιερέας ως πνευματικός πατέρας. Έτσι ο άνθρωπος δεν ενεργεί ατομικά- εγωκεντρικά, αλλά πορεύεται δια και με την Εκκλησία, η οποία και σώζει, δηλαδή ολοκληρώνει τον άνθρωπο.

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Αναζητώντας νόημα ζωής και ελευθερίας

Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις οι άνθρωποι που δεν βρήκαν ένα νόημα ζωής δεν είχαν πια ούτε τη θέληση, ούτε το κουράγιο να ζήσουν και δεν μπόρεσαν να αντέξουν στις ασθένειες. Είχαν κουραστεί ή είχαν βαρεθεί από την ανούσια ζωή τους»
(Φράνκλιν- αναφέρεται στους κρατουμένους στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως των ναζί)
Η Αγία Γραφή συνδέει την Εντολή να τιμάει ο άνθρωπος τον πατέρα και τη μητέρα του με την μακροβιότητα: «τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου για να ζήσεις μακρά και ευτυχισμένη ζωή». Μέσα στη λιγόλογη αυτή εντολή η Γραφή αναφέρει ως αιτία μακράς ζωής εκτός από την τιμή στον πατέρα και τον πατέρα και την ευτυχισμένη ζωή. Εμμέσως συνάγεται ότι η δυστυχισμένη ζωή είναι αναπόφευκτα σύντομη.Αν το συνειδητοποιούσαμε αυτό νωρίς δεν θα ενδίδαμε στην μιζέρια της ζωής μας, που εκτός του ότι αφαιρούν το νόημα της ζωής, επί πλέον συντομεύουν το χρόνο της.
Εκείνοι που ξέρουν πόσο στενή σχέση υπάρχει μεταξύ της ψυχικής διάθεσης του ανθρώπου, του θάρρους, της ελπίδας, της αποθάρρυνσης ή της απόγνωσης από τη μια και της οργανικής του υγείας από την άλλη, αντιλαμβάνονται ότι η ξαφνική απώλεια της ελπίδας και του θάρρους μπορεί να έχει μοιραίες συνέπειες.
«Για την ανθρώπινη υπόσταση αποτελεί κάτι το πολύ ουσιαστικό η επίγνωση, συνειδητή ή ασυνείδητη, της ύπαρξης ενός Θεού μέσα του.

Μόσχος Λαγκουβάρδος

Πηγή: moschoblog.blogspot.gr

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

Κάθε ιερός ναός είναι και ένα κομμάτι του ουρανού επάνω στην γη…

Κάθε ιερός ναός είναι και ένα κομμάτι του ουρανού επάνω στην γη. Και όταν είσαι μέσα στον ναό, ή­δη βρίσκεσαι στον ουρανό. Έτσι, όταν ή γη σε συν­θλίβει με την κόλαση της, τρέξε στον ναό, μπες μέσα και να, είσαι μέσα στον παράδεισο.
Αν οι άνθρωποι σε ενοχλούν με την κακία τους, να προσφεύγεις στον ναό, να γονατίζεις μπροστά στον Θεό και Εκείνος θα σε προσλάβει κάτω από την γλυκιά και παντοδύναμη προστασία Του.
Αν πάλι συμβεί να πέσουν επάνω σου ολόκληρες λεγεώνες δαιμόνων, εσύ τρέξε στον ναό, ανάμεσα στους Αγγέλους, επειδή ό ναός είναι πάντοτε γεμάτος από Αγγέλους και οι Άγγελοι του Θεού θα σε προστατεύσουν από όλα τα δαιμόνια του κόσμου αυτοί και τίποτα δεν μπορούν να σου κάμουν.

ΑΓΙΟΥ  ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ  ΠΟΠΟΒΙΤΣ  (1894-1979)

Πηγή: http://www.diakonima.gr/

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Μακριά από αυτούς που κατηγορούν και κατακρίνουν...

Όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να αγαπάει τα γέλια και να θέλει να γελοιοποιεί τους άλλους, να μην πιάνεις φιλία…
Γιατί θα σε κάνει να συνηθίσεις στην ψυχική ατονία. Σε κείνο πού ή ζωή του είναι διεφθαρμένη, μη δείχνεις ιλαρό πρόσωπο φυλάξου όμως καλά μήπως τον μισήσεις.Και αν θελήσει να μετανοήσει, βοήθησε τον και φρόντισε τον, θυσιάζοντας ακόμη και τη ζωή σου, να σωθεί.Εάν όμως είσαι πνευματικά ασθενής, μην τολμήσεις να γίνεις γιατρός του.
Μπροστά σε άνθρωπο πού έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και έχει την αρρώστια να προσέχεις πολύ πώς θα μιλήσεις. Γιατί ενόσω μιλάς, αυτός εξηγεί μέσα του τα λόγια σου όπως αγαπά και από τα αγαθά σου λόγια παίρνει αφορμή και σκανδαλίζει τους άλλους. Και αλλάζει το νόημα των λόγων σου μέσα στο μυαλό του σύμφωνα με την πνευματική του αρρώστια.
Αν δεις κάποιον να έρχεται και να κατηγορεί τον αδελφό του μπροστά σου, κάνε το πρόσωπο σου σκυθρωπό.Έτσι και το έλεος του Θεού θα έχεις και απ” αυτόν θα φυλαχτείς. Και πού είναι η κόλαση πού μας εκφοβίζει από παντού και υπερνικά την αγάπη του Θεού; Ποια κόλαση και ποια γέεννα του πυρός μπορεί να σταθεί μπροστά στη χάρη της Ανάστασης, όταν ο Θεός μας αναστήσει εν δόξη από τον άδη και κάνει τούτο το φθαρτό σώμα μας να ντυθεί την αφθαρσία;Όσοι έχετε διάκριση, θαυμάστε τα μεγαλεία του Θεού.
Ποιος όμως έχει τόσο σοφή και αξιοθαύμαστη διάνοια, πού θα μπορέσει να θαυμάσει, όσο αξίζει, τη χάρη του Δημιουργού μας; Η ανταπόδοση των αμετανόητων αμαρτωλών είναι βέβαιη, όμως αντί της δίκαιης ανταπόδοσης ο Κύριος ανταποδίδει την ανάσταση σ” αυτούς πού μετανοούν και, αντί να τιμωρήσει αυτούς πού καταπάτησαν το νόμο του, τους ντύνει με την τέλεια δόξα της αφθαρσίας. Αυτή η χάρη, πού μας ανασταίνει από την αμαρτία, είναι μεγαλύτερη από εκείνη πού μας δόθηκε, όταν από την ανυπαρξία μας έφερε στην κτιστή ύπαρξη. Δόξα στην άμετρη σου χάρη, Κύριε.

Αγίου Ισαάκ του Σύρου

Πηγή: http://www.askitikon.eu/

Ο Θεάνθρωπος Χριστός έλυσε το πρόβλημα του Θεού και του ανθρώπου κατά τρόπον τέλειο

Δυστυχώς ο άνθρωπος δεν παρέμεινε σταθερός στη θεοειδή πορεία του, αλλά εξέπεσε. Έτσι άρχισε το τρομακτικό μαρτύριο του κατρακυλίσματός του στους σκοτεινούς λαβυρίνθους του θανάτου και της φθοράς. Αν και δημιουργήθηκε προικισμένος με θεοειδείς δυνάμεις και με ροπή προς την θεία τελειότητα, δεν ήταν δυνατό να τελειοποιηθεί μόνος του, χωρίς την παρουσία της Χάριτος. Αυτό ακριβώς υπήρξε το βασικό σφάλμα του που προκάλεσε την πτώση του, γιατί θέλησε μόνος του να βαδίσει προς την τελείωσή του, να μπει στα μυστήρια του κόσμου και της ζωής με τις δικές του μόνο γνώσεις και δυνάμεις.
Αυτό μας οδηγεί στη θλιβερή διαπίστωση μιάς διπλής πτώσεως του ανθρώπου: επανάσταση κατά του Θεού και επανάσταση κατά του εαυτού του. Πράγματι, επαναστάτησε όχι μόνον εναντίον του Θεού, αλλά και εναντίον των δικών του πνευματικών και λογικών δυνάμεων και εφέσεων που τον χαρακτήριζαν. Βγήκε από τους ορίζοντες του άπειρου, του αιώνιου, του θείου, και κλείστηκε στο κλουβί των φτωχών του αισθήσεων. Η αυτοκτόνος αυτή επανάσταση ήταν η πρώτη κακή αρχή που ολοκλήρωσε όλη την καταστροφή. Μ’ αυτό τον τρόπο ο άνθρωπος έδιωξε από μέσα του τον Θεό, από τη συνείδησή του, από τη σκέψη του, από τη θέση του, και έμεινε στη γυμνή ανθρώπινη φύση του, στον «χομινισμό» του, για να φθάσει με συνέπεια στο τέρμα, στον άθεο ουμανισμό από τον οποίο ξεκινούν και τελειώνουν όλα όσα καταστρέφουν την ανθρώπινη προσωπικότητα.
Τι είναι όμως αυτός ο άθεος ουμανισμός; Ουμανισμός, είναι ο ανθρωπισμός, η κατά άνθρωπον φιλοσοφία και γνώση· είναι ό,τι ο ψυχικός —κατά τον Απ. Παύλον— άνθρωπος μπορεί να συλλάβει και περιγράψει, σύμφωνα με τη γνώση και τα κριτήρια του νου, του μη εν Χριστώ αναγεννημένου ανθρώπου. Είναι ο παγανισμός αναστημένος, η αρχαία ειδωλολατρεία υπό νέα μορφή. Είναι με λίγα λόγια, στην ουσία του, έκφραση του παλαιού ανθρώπου της φθοράς, που δεν είναι απαλλαγμένος από το θάνατο και την αμαρτία (Ρωμ. ζ’ 24).
Εν ονόματι ενός τέτοιου αυτόνομου ουμανισμού, ο άνθρωπος απέβαλε κι έδιωξε μακριά του τον Θεό κι έμεινε μόνος με τον εαυτό του και για τον εαυτό του. Διακήρυξε τον εαυτό του ως το μέτρον πάντων και, κατά συνέπεια, σαν την υπέρτατη αξία. Δεν είναι βέβαια σύγχρονο κατασκεύασμα το ουμανιστικό τούτο δόγμα· ήταν η πρώτη πλάνη του ανθρώπου της πτώσεως αφού αποκόπηκε από την πηγή του θείου φωτισμού και της ζωής.
Τις νοσταλγικές εφέσεις του ανθρώπινου πνεύματος προς τον Θεό διέστρεψε ο διάβολος με τις δικές του απάτες σε τέτοιο σημείο, ώστε να λατρεύεται αυτός αντί του Θεού, με τα πολυάριθμα συστήματα της ειδωλολατρείας. Όταν δε με τη σάρκωση του Θεού Λόγου δόθηκε στους ανθρώπους η δυνατότητα αληθινής θεογνωσίας και αποκαλύφθηκε η διαβολική απάτη σ’ όλη της την έκταση, αυτό δεν απαθάρρυνε τον πονηρό, αλλά με αυξημένη ένταση άρχισε αδιάκοπο αγώνα για να μην αφήσει τον άνθρωπο να επανεύρει το δρόμο του, να επανεύρει τη ζωή. Σ’ αυτήν ακριβώς τη λύσσα του διαβόλου αναφέρεται και ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη, όταν λέει· «αλίμονό σας, γη και θάλασσα, γιατί σ’ εσάς ο διάβολος κατέβηκε έχοντας θυμό μεγάλο, ξέροντας πως λίγος καιρός του απομένει»(ιβ’ 12).
Αν και δεν βρίσκει κανείς «τάξη στην αταξία», κατά το φιλοσοφικό λόγιο, εν τούτοις στον αγώνα του ο διάβολος κατά των ανθρώπων έχει κάποια μέθοδο: τους διαιρεί, μπορεί να πει κανείς, σε τρεις κατηγορίες, αναλόγως των φυσικών χαρακτηριστικών τους.
Στην πρώτη περιλαμβάνει τους ευφυέστερους, τους λογικότερους. Σ’ αυτούς επιδιώκει να ερεθίζει τον εγωϊσμό, την φιλαρέσκεια, τον ατομισμό· όταν το επιτύχει, τους αφαιρεί την ενέργεια της πίστεως, η οποία βρίσκεται φυσιολογικά στη φύση των λογικών όντων. Έτσι οι άνθρωποι αυτοί, όταν ο διάβολος επιτύχει, οδηγούμενοι από την υπερβολική πεποίθηση στη λογική τους δημιουργούν διάφορες θεωρίες και φιλοσοφίες, επιτυγχάνουν ανακαλύψεις, εφευρέσεις και άλλα επιτεύγματα που, δυστυχώς, αντί να τους οδηγήσουν στον Θεό, τους στηρίζουν στην απιστία τους.
Στη δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει τους πιο μετριοπαθείς κατά τον χαρακτήρα, που υπακούουν στους νόμους της πίστεως και δεν παραδέχονται καμιά μορφή απιστίας. Από αυτούς ο διάβολος δεν επιδιώκει να αφαιρέσει την πίστη, αλλά προσπαθεί να νοθεύσει στη συνείδησή τους το περιεχόμενό της, να τους οδηγήσει σε πλάνη και έτσι να τους απομακρύνει με άλλο τρόπο από τον Θεό. Εδώ είναι η άβυσσος των «βαθέων του σατανά» (Αποκ. β’ 24) με τις ακατονόμαστες πλάνες και αιρέσεις που δημιούργησε και συνεχώς δημιουργεί, ώστε να οδηγεί στην απώλεια όσους δεν μπορεί να κρατήσει στην απιστία.
Στην τρίτη κατηγορία περιλαμβάνει τους αδιάφορους, τους δυσκίνητους στις πνευματικές ασχολίες, τους φιλήδονους, που έχουν σαν κανόνα ζωής τους τις τέρψεις των αισθήσεων, κατά το «φάγωμεν, πίωμεν, γιατί αύριο θα πεθάνουμε».
Βέβαια η σκιαγραφία αυτή της διαιρέσεως των ανθρώπων αναλόγως της μεθόδου ενεργείας του σατανά δεν αποτελεί μόνιμο και απόλυτο κανόνα. Ο στόχος του διαβόλου είναι η καταστροφή του ανθρώπου με οποιονδήποτε τρόπο, γι’ αυτό μεταχειρίζεται όλους τους τρόπους: όταν αποτύχει με τον ένα, μεταχειρίζεται άλλον και άλλον. Πολέμησε τον ίδιο τον Χριστό, πολέμησε το έργο Του, πολέμησε και πολεμά την Εκκλησία Του. Δεν θέλει, ο ανθρωποκτόνος, τον Θεό με τον άνθρωπο, δεν θέλει τον Θεό με την κτίση του. Όλος του ο αγώνας είναι να εκδιώξει τον Χριστό μακριά από τον άνθρωπο. Έτσι, μετά τον «χειμώνα» των διωγμών, όταν ανέτειλε η άνοιξη της ελευθερίας για την Εκκλησία, άρχισε τον πιο λυσσώδη πόλεμο κατά του Χριστού. Αφού βρήκε αντάξιο του Θεοκτόνου Ιούδα όργανο στο πρόσωπο του Αρείου, ζήτησε δι’ αυτού να καταργήσει τον Θεάνθρωπο Χριστό: «Δεν είναι Θεός ο Χριστός· δεν έχει προαιώνια ύπαρξη, διότι ηταν κάποτε καιρός που δεν υπήρξε· δεν είναι ομοούσιος με τον Πατέρα· δεν είναι παρά ένα τελειοποιημένο κτίσμα», διακήρυττε με το στόμα του Αρείου!
Καμιά άλλη αίρεση, καμιά τρικυμία, καμιά συμφορά δεν ταλαιπώρησε την Εκκλησία του Χριστού σε έκταση και χρόνο, όσο ο αρειανισμός. Δεν έπαυσε και μετά την ήττα της (στην Α’ Οικουμ. Σύνοδο) η φοβερή αυτή μάστιγα να απειλεί την Εκκλησία, γιατί και σήμερα ακόμη ζει και συνεχίζεται με διαφορετικά προσωπεία. Η αίρεση αυτή καταργεί τον ίδιο τον Χριστιανισμό. Πράγματι, εάν ο Χριστός δεν είναι Θεός, τότε τί τη θέλουμε τη ζωή οι άνθρωποι; Όλα είναι ένα ψέμα. Τί μας χρειάζεται η λογική, η σκέψη, η νοσταλγία, ο πόθος, η ενέργεια, η συνείδηση; Τίποτε δεν μένει παρά το συμπέρασμα ότι ο κόσμος αυτός είναι ένα θέατρο σκιών, φωνές άναρθρες που διαλαλούν ένα μεγάλο ψέμα. Από πού όμως έχει τη ρίζα του ο αρειανισμός; Αφετηρία του είναι ο ορθολογισμός, ο απολυτοποιημένος ανθρώπινος νους του ουμανισμού όπου τα πάντα κρίνονται με ανθρώπινα κριτήρια, ο παλαιός αριστοτελισμός (γι’ αυτό και κάποιος χαρακτήρισε τον Αριστοτέλη σαν τον Επίσκοπο των αρειανών). Αφού τα πάντα μετρά ο άνθρωπος με τους κανόνες της ανθρώπινης φιλοσοφίας, θέλησε να περάσει από τα ίδια κριτήρια και τον υπέρ φύσιν Θεάνθρωπο.
Όλες οι αιρέσεις σ’ ένα σκοπό αποβλέπουν· στο να εκσαρκώνουν τον Θεάνθρωπο. Να εκδιώξουν τον Θεόν από τη γη, από τον άνθρωπο, από τα πλάσματά του. Από τον παλαιό αρειανισμό του Αρείου έως τον σημερινό του Πάπα και των Προτεσταντών, κερδίζει ο διάβολος τα ίδια οφέλη, γιατί και ο πρώτος και ο τελευταίος ουσιαστικά αρνούνται την πραγματική παρουσία του Θεού στην κτίση. Αυτό είναι υπερβολή αν σκεφθεί κανείς ότι με την απολυτοποίηση της Παπικής ιδιότητας ο Θεός έχει διά παντός εξορισθεί στον ουρανό· κάτι ανάλογο —έστω και με αντίστροφο τρόπο— συμβαίνει και στον Προτεσταντισμό, όπου το κάθε άτομο απολυτοποιείται και αποβαίνει ένας μικρός Πάπας. Ας μη ξεχνούμε επίσης και το ότι για τους Δυτικούς γενικά η θεία Χάρη (δηλ, οι άκτιστες θείες ενέργειες με τις οποίες ο Θεός βρίσκεται πραγματικά παρών μέσα στην κτίση), δεν είναι θεία και άκτιστη, αλλά πεπερασμένη και κτιστή. Η συνέπεια είναι προφανής: ο Θεός —κατ’ αυτούς—δεν έρχεται ποτέ σε άμεση επαφή και ένωση με τα κτίσματά του, αλλά επικοινωνεί με αυτά διά μέσου κτιστών μέσων.
Παρ’ όλη όμως την άρνηση και την αποστασία του από τον Θεό, ο άνθρωπος δεν απέβαλε εντελώς τον Θεοειδή χαρακτήρα του, γι’ αυτό και παραμένουν μέσα του η νοσταλγία της γνώσεως, του απείρου, της αιωνιότητας. Έτσι, μπορεί να πεί κανείς ότι η υπαρξιακή αγωνία, που υπάρχει στο βάθος της ύπαρξης κάθε ανθρώπου, είναι ουσιαστικά αναζήτηση του Θεανθρώπου. Η φανέρωση του Θεανθρώπου Χριστού στον κόσμο ήταν απόλυτα λογική και φυσική και δίκαιη, γιατί αποτελούσε την ουσιαστική προσδοκία της ανθρώπινης φύσης (οντολογικά, ψυχολογικά και ιστορικά). Μόνον αυτός, σαν Θεάνθρωπος, μπορεί να ικανοποιήσει όλες τις εφέσεις, τους πόθους και τη δίψα της θεοειδούς ανθρώπινης ψυχής. Με τον Θεάνθρωπο Χριστό αποσαφηνίζεται το μέγιστο πρόβλημα του πανανθρώπινου προορισμού, ικανοποιούνται οι οντολογικές και μεταφυσικές απαιτήσεις του ανθρώπου, η κοπιώδης έρευνα του οποίου στρέφεται πλέον  «στο ένα, το οποίο μόνο χρειάζεται» (Λουκ. ι’ 42).  Ο Θεάνθρωπος Χριστός έλυσε το πρόβλημα του Θεού και του ανθρώπου κατά τρόπον τέλειο, φυσικό και λογικό. Μας φανέρωσε στον εαυτό του τον Θεό σ’ όλη την πραγματικότητά του, στην τέλεια ένωσή του με τον άνθρωπο, κι έτσι μας αποκάλυψε την απόλυτη αλήθεια, το απόλυτο αγαθό, την απόλυτη δικαιοσύνη, την απόλυτη αγάπη και σοφία, την αιώνια ζωή, οδηγώντας τον άνθρωπο στην αγιότητα, στην αθανασία, στην τελειότητα. Με την ενσάρκωση του Θεού Λόγου εισήλθε στην ανθρώπινη φύση η υπερτέλεια θεία σοφία και αγάπη, ο υπερτέλειος θείος νους, οι υπερβατικές θείες ιδιότητες, γιατί είναι συγγενείς με την ουσία της θεοειδούς μας ψυχής. Γι’ αυτό λοιπόν ο Θεάνθρωπος, και μόνον Αυτός, μπορεί και πρέπει να αποτελεί το κέντρο και το μέτρο των πάντων στον ανθρώπινο κόσμο.

Συνεχίζεται…

Πηγή: http://www.vatopedi.gr/

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

Ο αληθινός ηρωισμός και η εν χριστώ ελευθερία

Η ελευθερία είναι μία εσωτερική απολύτρωση του ανθρώπου από το «εγώ», στη θέση του οποίου μπαίνει ο Θεός και ο κόσμος ολόκληρος. Αυτή η εσωτερική ελευθερία, η απολύτως πνευματική, είναι το μεγάλο παράδοξο του χριστιανικού ήθους, το οποίο φαίνεται στη ζωή των αγίων και των μαρτύρων. Κατά τις διώξεις, η εσωτερική ελευθερία υπό την πίεση και τον καταναγκασμό δεν εξουθενώνει το πρόσωπο, αλλά του προσφέρει τρομακτικές δυνάμεις όχι απλώς για αντοχή στο σωματικό πόνο, αλλά κυρίως για εκδήλωση αγάπης στους βασανιστές, οι οποίοι συχνά μεταλλάσσονται και διαδηλώνουν πίστη στο Θεό και αποδέχονται και οι ίδιοι το μαρτύριο.
Ιδού τι γράφεται στο μαρτύριο των αγίων Κάρπου, Παπύλου και Αγαθονίκης: «Όταν ο ανθύπατος είδε την υπερβάλλουσα υπομονή τους, διατάζει να καούν ζωντανοί. Όταν τους οδηγούσαν στο αμφιθέατρο, αυτοί έτρεχαν».
Όχι μόνο δέχονται ευχαρίστως να βασανιστούν, αλλά πολλές φορές εκδύονται ευχαρίστως τα ενδύματά τους, ξαπλώνουν μόνοι τους πάνω στο σταυρό, ανεβαίνουν στην πυρά ή προτείνουν τον αυχένα γυμνό στο τσεκούρι ή στο ξίφος του δημίου. Ένας κληρικός και διάσημος κοινωνικός εργάτης, ο Λαυρέντιος, ψήνεται σε μία σχάρα ζωντανός. Σε μία στιγμή λέει στο δικαστή το ηρωικό θύμα: «Αυτή η πλευρά του σώματός μου ψήθηκε αρκετά, τώρα γύρισε να ψηθεί και η άλλη». Τόση δύναμη ψυχής δεν είχε ξαναδεί ο αρχαίος κόσμος.
Στην Καρχηδόνα, σε μία σκοτεινή φυλακή βρέθηκε το αυτόγραφο ενός αγωνιστή, ο οποίος είχε βασανιστεί και επρόκειτο έπειτα από λίγο να μαρτυρήσει. Ιδού τι γράφει ο ομολογητής Λουκιανός: «Καταδικαστήκαμε κατά διαταγή του αυτοκράτορα Δέκιου να πεθάνουμε από πείνα και δίψα. Και μας έκλεισαν σε δύο κελλιά, χωρίς όμως η πείνα και η δίψα να φέρει κανένα αποτέλεσμα. Επί πλέον η ζέστη, η οποία μάς βασάνιζε ήταν τόση, ώστε κανείς δεν μπόρεσε να αντέξει. Τώρα είμαστε στο πλήρες φως». Στη συνέχεια ο ομολογητής αναφέρει τα ονόματα δεκαεπτά μαρτύρων, ανδρών και γυναικών, «οι οποίοι Θεού επιτρέποντος πέθαναν από πείνα στην φυλακή και των οποίων θα ακούσετε μετ’ ολίγον ότι είχαμε την τύχη».
Εδώ αποκαλύπτεται το στοιχείο του ηρωισμού ως έκφραση της ελευθερίας, το οποίο απορρίπτει και τις ζωτικές ανθρώπινες ανάγκες ή αμφισβητεί την κάθε εξωτερική αναγκαιότητα, ακόμα και αν αυτή λέγεται εξωτερική ελευθερία. Με μία τέτοια τοποθέτηση ο μάρτυρας θυσιάζει πάντα τη ζωή του για την πνευματική ελευθερία, αλλά ποτέ την πνευματική ελευθερία για τη ζωή. Την αντίφαση αυτή ίσως είναι δύσκολο να τη συλλάβει ο εμπειρικός άνθρωπος· για την ορθόδοξη όμως χριστιανική ηθική είναι μία βασική θέση, η βίωση της οποίας αποκαλύπτει ορθόδοξο ήθος.
Με την ελευθερία είναι συνδεδεμένη όχι τόσο η ζωή, όσο η πνευματική ποιότητα της ζωής, η αξία του ανθρώπινου προσώπου, η ψυχή. Αν χαθεί η πνευματική ποιότητα της ζωής, αν χαθεί η αξία του ανθρώπινου προσώπου, αν χαθεί η ψυχή, ποιο θα είναι το νόημα της ανθρώπινης υπάρξεως; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα, το οποίο διαρκώς θέτει στον άνθρωπο η Εκκλησία επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Κυρίου: «τι ωφελείται ο άνθρωπος, αν κερδίσει όλο τον κόσμο, αλλά ζημιωθεί την ψυχή του; Ή μήπως τι θα δώσει ο άνθρωπος ως αντάλλαγμα για την ψυχή του;» (Ματθ. ιστ’ 26).

Αρχιμ. Καλλίστρατου Λυράκη

Πηγή: http://www.xfd.gr/

Άδεια αναδημοσίευσης:

Κάθε Αναδημοσίευση επιτρέπεται υπό τον όρο ότι θα γίνεται αναφορά προέλευσης του ληφθέντος περιεχομένου από τον παρόντα Ιστοτόπο με παραπομπή (link).