Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Συγχώρα με,αγάπη μου



Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου...
Δινόσουνα ολάκερη
Και δεν κράταγες για τον εαυτό σου παρά μόνο την έγνοια
Αν ολάκερη έχεις δοθεί...
Όλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο αγάπη μου τότε που μου χαμογελούσες...
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα ονειρά μου αγαπημένη μου..
Μα και τι να πει κανείς...
Όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου τόσο μεγάλα...
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου έζησα όλη τη ζωή...
Θα ξαναβρεθούμε μία μέρα και τότε όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια θάναι δικά μας...
Θάθελα να φωνάξω τ' ονομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη...
Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα να μη πεθάνει...
Θεέ μου πόσο ήταν όμορφη σαν ένα φωτισμένο δέντρο μία παλιά νύχτα των Χριστουγέννων
Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω...
Μισώ τα μάτια μου, που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου...
Θα σ' ακούω σαν τον τυφλό που κλαίει, ακούγοντας μακριά τη βουή μίας μεγάλης γιορτής σ' αναζητάω σαν τον τυφλό, που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας σ' ένα σπίτι που' πιάσε φωτιά, α, για να γεννηθείς εσύ κι εγώ για να σε συναντήσω γι΄ αυτό έγινε ο κόσμος...
Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις, κλείνεις έξω απ' την πόρτα σου έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο...
Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον, είμαστε κιόλας νεκροί...
Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό έξω απ' την πόρτα σου, εσύ θα ξέρεις πως πέθανε σφαγμένος απ' τα μαχαίρια του φιλιού, που ονειρευότανε για σένα...
Ποδοπάτησε με, να έχω τουλάχιστον την ευτυχία να μ' αγγίζεις...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Άδεια αναδημοσίευσης:

Κάθε Αναδημοσίευση επιτρέπεται υπό τον όρο ότι θα γίνεται αναφορά προέλευσης του ληφθέντος περιεχομένου από τον παρόντα Ιστοτόπο με παραπομπή (link).