Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Ιστορίες ανθρωπιάς

Ήταν μεσημέρι όταν χτύπησε το τηλέφωνο.
Στην άλλη άκρη της γραμμής
Ο γιος του ζευγαριού που επέστρεφε από τον πόλεμο.
-Ακούστε, λέει στους γονείς του
Θέλω να μου κάνετε μια χάρη, μια μεγάλη χάρη.
Έχω ένα φίλο, πολεμήσαμε μαζί
Και θέλω να τον φέρω στο σπίτι.
-Και το ρωτάς; ...είπαν με ένα στόμα αυτοί.
-Ναι αλλά έχει ένα πρόβλημα.
Έπεσε σε νάρκη σε μια μάχη
Και έχει χάσει το ένα χέρι και το ένα πόδι του.
Δεν έχει που να μείνει.
Τι λέτε;
-Θα του βρούμε εμείς ένα μέρος, λέει ο πατέρας.
-Όχι, αυτό δεν γίνεται, θα ήθελα να μείνει μαζί μας.
-Γιε μου, αυτό είναι πολύ δύσκολο.
Δεν ξέρεις τι μας ζητάς.
Ένας τέτοιος άνθρωπος θα μας ήταν εμπόδιο στη ζωή μας.
Θα πρέπει να τον φροντίζουμε.
Έχουμε όμως τις ζωές μας και δεν μπορούμε να αναλάβουμε μια τέτοια δέσμευση.
Σε αυτό το σημείο, ο γιος έκλεισε το τηλέφωνο.
Δεν ξανάκουσαν νέα από αυτόν για καιρό.
Ένα πρωινό, τους τηλεφώνησε η αστυνομία.
Θα χρειαστεί να αναγνωρίσουν ένα πτώμα.
-Μάλλον πρέπει να είναι ο γιος σας, τους είπαν.
Μέσα στη θλίψη, πήγαν εκείνοι στο νεκροτομείο, για την διαδικασία αυτή.
Με μεγάλη τους έκπληξη τότε είδαν ότι ο γιος τους είχε ένα πόδι και ένα χέρι…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Άδεια αναδημοσίευσης:

Κάθε Αναδημοσίευση επιτρέπεται υπό τον όρο ότι θα γίνεται αναφορά προέλευσης του ληφθέντος περιεχομένου από τον παρόντα Ιστοτόπο με παραπομπή (link).