Δειλός ή αγωνιστής; Πρέπει να διαλέξεις!

Είναι αδύνατον να αποφύγεις
Τους πειρασμούς σ'αυτή τη ζωή!
Παιδί μου
Ποτέ δε θα'σαι ασφαλής σ'αυτή τη ζωή.
Αλλά, όσο ζεις
Σου είναι απαραίτητα τα πνευματικά όπλα.
Γιατί;
Επειδή γύρω σου υπάρχουν πολλοί εχθροί
Που θα σε πολεμούν απ'όλες τις πλευρές.
Αν λοιπόν, δεν σκεπαστείς απ'όλες τις πλευρές
Με την ασπίδα της υπομονής
Σίγουρα θα πληγωθείς άμεσα!
Στερέωσε την ελπίδα σου με ειλικρίνεια στο Χριστό.
Αγωνίσου διαρκώς με ανδρεία!
Και με χέρια στιβαρά να απομακρύνεις τα εμπόδια που θα βρίσκεις στο δρόμο σου.
Το μάννα δίδεται στον νικητή και μόνον.
Ο κλήρος των δειλών είναι δυστυχία και μόνο.

Πηγή: http://aoratigonia.blogspot.com/

Στο στήθος μου ένα βάρος

Στο στήθος μου ένα βάρος
Για χρόνια ένοιωθα πολλά
Κι΄ αργότερα κατάλαβα
Πως είχα μια βαριά καρδιά.
Γιατί η καρδιά μου βάραινε;
Αναρωτιόμουνα
Ήθελα πολύ να μάθω
Και συλογιζόμουνα.
Ποιος γιατρός θα μ΄ εξετάσει
Την καρδιά μου για να δει;
Δεν εγνώριζα κανέναν
Που στ΄ αλήθεια να μπορεί.
Όμως κάποτε μου είπαν
Πως υπάρχει ένας γιατρός
Δωρεάν θα μ΄ εξετάσει
Λέγετε ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ.
Τον εφώναξα να έρθει
Την καρδιά μου για να δει
Μου είπε έχεις αμαρτία
Η καρδιά γι΄ αυτό πονεί.
Μόνο αν σε καθαρίσω
Με το Αίμα μου εγώ
Η καρδιά σου θα ασπρίσει
Απ΄ το μαύρο το κακό.
Δέχτηκα για να το κάνει
Και έτσι κοίταξα ψηλά
Εκεί που ήταν καρφωμένος
Στον Σταυρό του Γολγοθά.
Τώρα έγινα παιδί Του
Δεν Τον βλέπω στον Σταυρό
Μα Τον βλέπω κάθε μέρα
Βασιλιά στον Ουρανό.
Μεσιτεύει για τον κόσμο
Που πιστεύει εις Αυτόν
Και στον βούρκο πάντα ψάχνει
Να βρει τον αμαρτωλόν.
Μη σκληρύνεις την καρδιά σου
Στην φωνή που σε καλεί
Το μεγάλο σου φορτίο
Να το πάρει Αυτός μπορεί.

Πηγή: http://agioritis.pblogs.gr/ 

Τo αιώνιο παρόν της Αγάπης...

Η αγάπη συμβαίνει πάντα στο παρόν.

Το αιώνιο παρόν του Θεού.

Ο χρόνος των αγγέλων.

Ο χρόνος της ψυχής.

Είναι το τώρα.
Ο Πέτρος τώρα λέει "Σ΄ αγαπάω"
Κι η άρνηση του παρελθόντος σβήνεται.
Εκείνος λέει, τώρα "Βλέπεις"
Κι η τύφλωση του παρελθόντος λύνεται.
Εκείνος λέει, είμαι ο  Όν  και υπάρχει αιωνιότητα.
Η συγνώμη είναι το τώρα.
Αποδέχομαι τη συγνώμη σου
Σημαίνει σε αποδέχομαι όπως είσαι τώρα
Γιατί το όπως ήσουν χθες, δεν υπάρχει.
Δεν κρίνω, σημαίνει αντιλαμβάνομαι ένα πράγμα τώρα.
Με απόλυτη αθωότητα.
Χωρίς να με επηρεάζουν οι εμπειρίες του παρελθόντος που χρωματίζουν το σήμερα.
Σε βλέπω σαν για πρώτη φορά.
Είμαι άπειρος και άπειρος.
Χωρίς πείρα και χωρίς πέρας.
Αγαπάω σημαίνει, τώρα που σε βλέπω γίνομαι εσύ.
Είμαστε αχώριστοι.
Είμαστε ένα.
Είμαστε το παν.
Πιστεύω πως αυτή η αγάπη δεν γνωρίζει τέλος.
Όχι μόνο όσο ζει ο άνθρωπος, αλλά και πέρα από τον θάνατό του.
Πιστεύω στην αθανασία της αγάπης.
Πιστεύω πως όλα θάβονται κάτω απ΄ το χώμα, εκτός από την αγάπη.
Πιστεύω πως η αγάπη έρχεται από τον Θεό και επιστρέφει στον Θεό.
Πιστεύω πως η αγάπη είναι ίδια η αιωνιότητα κι ότι όποιος αγαπάει, μένει στον αιώνα.
Πιστεύω πως ο απλησίαστος Θεός, είναι αγάπη και μόνο με την αγάπη πλησιάζεται.
Πιστεύω πως οι Άγιοι δεν φοβούνται τον Θεό, γιατί τον αγαπάνε.
Πιστεύω σ΄ Εκείνον, που είναι η ίδια η αγάπη του Θεού στους ανθρώπους κι η μόνη απάντηση.

Ελεωνόρα Σταθοπούλου

Νοσταλγίες

Νοσταλγία = Νόστος + Άλγος.

Νόστος σημαίνει την επιστροφή

Του ξενιτεμένου στην πατρίδα του...

Άλγος είναι ο πόνος...

Με άλλα λόγια, νοσταλγία είναι ο πόνος

Που νοιώθουμε σαν θέλουμε

Να επιστρέψουμε στον εαυτό μας

Σε αυτά που αγαπάμε και αποτελούν πατρίδα για μας..

Ίδιον των δεσμών του ανθρώπου με τα αισθήματά του

Είναι και η νοσταλγία που νοιώθει για όσα πια έχουν χαθεί 

Ή είναι μακριά ή δεν του δίνουν πια τη γεύση

Που του έδιναν κάποτε.

Κι αν με επισκέπτεται η νοσταλγία, τότε τι;

Τί είναι αυτό που θέλει να μου πει;

Πως ο καθένας μας μπορεί να αξιοποιήσει

Αυτό το συναίσθημα και να το κάνει βίωμα

Να το μετουσιώσει σε πράξη;

Σε τι με βοηθά;

Σε νοσταλγώ σημαίνει ακόμη σε αγαπώ;

Πολύ πιθανό..

Μερικές φορές όμως σημαίνει ότι θέλω πίσω την εικόνα

Που κάποτε είχα φτιάξει για σένα

Ή την εικόνα που εσύ επιμελώς είχες πλάσει για να σε αγαπώ.

Νοσταλγία σημαίνει ότι κάτι μέσα μου επαναστατεί.

Βιώνει το μέσα μου μία απώλεια και αρνείται να τη δεχτεί.

Είναι σαν ένα μικρό παιδί κουλουριασμένο στην άκρη του δωματίου

Που κλαίει, φωνάζει, απαιτεί..

Δε μπορούμε όμως πάντοτε να ικανοποιούμε τα καπρίτσια του μικρού παιδιού μέσα μας

Και έτσι το αφήνουμε να κλαίει ή το ξεγελάμε δίνοντάς του ένα αρκουδάκι

Που μοιάζει με αυτό που χάσαμε.

Είμαι ικανός να ξεπεράσω τις δυσκολίες ΜΟΝΟΣ μου.

Δεν χρειάζομαι τίποτα και κανέναν.

Είμαι δυνατός, είμαι, είμαι, είμαι...

Έτσι φερόμαστε όλοι στον εαυτό μας συχνά.

Θρέφουμε μέσα μας ένα κακομαθημένο ΕΓΩ και αρνούμαστε

Να ακολουθήσουμε με πίστη τα συναισθήματά μας.

Ίσως τελικά να είναι λάθος να πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε καλύτερα το καλό μας

Όταν ελέγχουμε τα συναισθήματά μας.

Γιατί, εάν δεν ορίζονται οι πράξεις μας από τα συναισθήματά μας

Τότε από τι ορίζονται;

Τι άλλο μένει;

Από την λογική, από τον εγωισμό, από τις  κοινωνικές μας νόρμες.

Τι βρίσκεται πιο κοντά όμως στη ζωή;

Τα συναισθήματα ή οι συμβάσεις της λογικής;

Ίσως το λάθος κρύβεται στην πεποίθηση(εγωιστική κατά βάση) όλων μας

Ότι ζούμε για να είμαστε ευτυχισμένοι, μακάριοι, πλήρεις

Από κάθε τι που έχουμε ανάγκη..

Και το κυνηγάμε αυτό το ανέφικτο με μανία..

Λόγω αυτής της αντίληψης πνιγόμαστε στην απελπισία..

Γιατί κυνηγάμε το ανέφικτο...

Και το μη ουσιώδες..

Ζωή σημαίνει λαμβάνω εμπειρία κάθε συναισθήματος που πηγάζει από μέσα μου

Και βιώνω τις καταιγίδες που γεννιούνται από την ένωσή του

Με τα συναισθήματα των άλλων γύρω μου.

Αυτό άλλοτε θα με κάνει ευτυχισμένο

Άλλοτε θα με τσακίσει και θα με ρίξει σε βαθιά θλίψη

Σε κάθε περίπτωση όμως όλες αυτές οι εμπειρίες μαρτυρούν ότι ΖΩ.

Επιστρέφοντας λοιπόν στις νοσταλγίες

Είναι ίσως αυτές οι πιο γλυκές μαχαιριές της αγάπης..

Είναι ένα πέπλο ανάλαφρο, διάφανο, που κυματίζει

Πάνω από τον ουρανό μου και με τυλίγει.

Και νοιώθω ζωντανός, βιώνω ξανά όσα είναι ουσία για μένα..

Η νοσταλγία είναι αγγελικό συναίσθημα..

Γιατί έχει την ‘ιδιοτροπία’ να παίρνει τις άσχημες, μικροπρεπείς στιγμές μας

Και να τις χρωματίζει με ομορφιά

Έτσι που να μοιάζει πως ποτέ

Δεν μας άφησαν γεύση πίκρας στα χείλη.

Έτσι που η χαμένη κατάσταση, το χαμένο πρόσωπο, να μοιάζει αψεγάδιαστο.

Άτιμες νοσταλγίες, πόσο μοιάζετε με φουρτούνες...!

Έρχεστε και φεύγετε  κατά κύματα, χτυπάτε την ακτή με ορμή και θόρυβο

Και κάθε που φεύγετε, σέρνετε μαζί σας κομμάτια αναμνήσεων πολύτιμα

Και τα μεγεθύνετε, γίνονται κύματα πελώρια

Που επιστρέφουν με ολοένα μεγαλύτερη ορμή...

Ό,τι σκέψη και να ξεδιπλώσω πάντα καταλήγω στην ίδια αρχή: 

Η θάλασσα η απέραντη, η άστατη που κυλά

Και σμιλεύει βράχους

Εξαφανίζει στεριές

Και ανακαλύπτει καινούργιες...

Αυτή η θάλασσα μέσα μας...

Όλα μέσα από εκείνη υπάρχουν

Όλα μέσα της γεννιούνται

Και όλα μέσα της πεθαίνουν...

 

Πηγή: http://apostagmatakardias.blogspot.com/ 

Τα χέρια ενώνω απόψε και κάνω προσευχή.

Εσύ!
Που τις καρδιές ακούς...
Που χωρίς λέξεις γράφεις το μελλούμενο
Αόρατο και ορατό.
Εσύ!
Που στις κορυφές κοιμίζεις όλες μας τις πίκρες
Για να ευλογήσεις την αυγή όλες τις χαρές
Που χωρίς δάκρυα κλαις για τον πόνο μας.
Εσύ!
Που με δροσοσταλιές ποτίζεις το αγκάθινο στεφάνι μας
Και το κάνεις μύρο και ευχή...
Σε εσένα προσεύχομαι απόψε με ανάσες.
Άκου και δέξου τούτο τον ταπεινό ψίθυρο της ψυχής μου Κύριε.
Κλείσε μέσα στην στοργική σου αγκάλη τους Ανθρώπους.
Σφράγισε με αγάπη το στόμα των Θηρίων.
Προστάτεψε τις μνήμες μας από την λήθη.
Γιγάντωσε την θέληση για Αλήθεια.
Στείλε όραμα δικαιοσύνης.
Κάνε να γλυκάνει η αλμύρα που βρέχει τα χείλη μας.
Δώσε σημάδι να πορευόμαστε στον Δρόμο σου.
Εσύ
Που το αίμα έκανες βροχή
Και νότισες τις ψυχές μας για να ανθίσουν.
Εσύ
Που έχεις το άρωμα
Από όλα τα λουλουδιού της γης και ουρανού.
Εσύ Δέσποτα και Κύριε μου
Ευλόγησε μας..

Πηγή: http://logiaanemoy.blogspot.com/ 

Ο Θεός σου δίνει πάντα ό,τι σου χρειάζεται

Μια φορά κάποιος ζήτησε απ’ το Θεό
Ένα λουλούδι και μια πεταλούδα.
Ο Θεός όμως αντί γι’ αυτά
Του έδωσε ένα κάκτο και μια κάμπια.
Αυτό στεναχώρησε τον άνθρωπο
Δεν μπόρεσε να καταλάβει
Γιατί δεν πήρε αυτό που ζήτησε.
Είπε μέσα του, λοιπόν
Ο Θεός έχει να νοιαστεί για τόσους ανθρώπους...
Και αποφάσισε να μην ζητήσει εξηγήσεις.
Μετά από λίγο καιρό πήγε να κοιτάξει αυτά που του είχαν δοθεί και τα 'χε ξεχάσει.
Προς έκπληξή του, απ’ τον αγκαθωτό και άσχημο κάκτο
Είχε φυτρώσει ένα όμορφο λουλούδι.
Και η άσχημη κάμπια είχε μεταμορφωθεί σε μια υπέροχη πεταλούδα.
Ο ΘΕΟΣ τα κάνει πάντα όλα σωστά!
Ο τρόπος που ενεργεί είναι ΠΑΝΤΑ ο καλύτερος, ακόμα κι αν σε μας φαίνεται λανθασμένος.
Αν ζήτησες από το Θεό κάτι και πήρες κάτι διαφορετικό, δείξε Του ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.
Μπορείς να είσαι σίγουρος πως Αυτός θα σου δίνει
Πάντα αυτό που χρειάζεσαι τη κατάλληλη στιγμή.
Αυτό που θέλεις... δεν είναι πάντα κι αυτό που χρειάζεσαι!
Το ΑΓΚΑΘΙ του σήμερα...
Είναι το ΛΟΥΛΟΥΔΙ του αύριο!

Πηγή: http://armenisths.blogspot.com/

Το πιο όμορφο αστέρι

Κάποτε θα τελειώσει αυτή η μέρα.
Θα μείνουμε όλοι μόνοι τελικά.
Όλοι είμαστε μόνοι στον κόσμο.
Και οι έγγαμοι και οι άγαμοι και οι πολύτεκνοι.
Γιατί, τελικά, καθένας κοιμάται στο κρεβάτι του
Με τον εαυτό του.
Ο εαυτός του και ο Θεός του.
Όταν, λοιπόν, μείνουμε μόνοι
Αν στάξει ένα δάκρυ απ'τα μάτια μας
Ένα δάκρυ μετανοίας
Νομίζω ο Χριστός θα το πάρει.
Αυτό το δάκρυ δε θα χαθεί.
Θα το πάρει και ξέρετε τι θα το κάνει;
Αυτή την όμορφη νύχτα, θα το κάνει ένα αστέρι!...
Θα το κάνει αστέρι να ζεστάνει την κρύα γη μας
Και θα λάμπει αυτό το αστέρι στον ουρανό του κόσμου.
Γιατί θα είναι δάκρυ αγάπης!

Πηγή: http://aoratigonia.blogspot.com/ 

Όσες εικόνες Σου κι αν έχω, δεν χορταίνω!...

Δεν με φτάνουν!...
Δεν θα πω ποτέ αρκεί!...
Το ηλιοστάλαχτο φώς του προσώπου Σου
Η ωραιότητα της παρθενίας Σου
Ο διάχρυσος ιματισμός της αρετής Σου
Η έσωθεν Θεοθυγατρική Σου δόξα
Ο εν χλωρότητα χρυσίου κροσσωτός στολισμός
Της πανωραίας και υπέρλαμπρης αγνείας Σου
Ο περίσεμνος ευαγγελισμός της αγάπης Σου
Το περίδοξο μητρικό Σου κάλλος
Η ικετευτική Σου ταπείνωση
Η παραμυθητική παρρησία Σου
Η τετρωμένη από τη δίστομη ρομφαία του πόνου πεντακάθαρη καρδιά Σου
Η φωτεινή σκέπη της προστασίας Σου
Η ζωοδόχος πηγή χων χαρίτων Σου
Η κραχαιά ως Θάνατος αγάπη Σου
Η χρυσοκέρινη ειδή της ζωαρχικής Σου κοίμησης
Το υπερκόσμιο Θεομητορικό Σου μεγαλείο
Μάννα μου, Φώς μου, δεν χορταίνονται!
Ναχαν ο κάθε τοίχος
Η κάθε σελίδα
Η κάθε διαθέσιμη επιφάνεια Εικόνα Σου
Παναγία μου! Ίαμα χων ματιών
Και της καρδιάς, και της ψυχής μου!

"Σε βλέπω, με ακούς;"

Η ταινία μικρού μήκους "Σε βλέπω, με ακούς;"
Των Θοδωρή Αδάμου και Κωστή Ασικέλη
Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κοινωνικό δράμα.
Ένας καθρέφτης της πραγματικότητας
Όχι της πλειοψηφίας
Αλλά τουλάχιστον μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων
Που καθημερινά είναι αναγκασμένοι να την αντιμετωπίζουν.
Δύο αδέρφια με αναπηρία, ένας κουφός και ένας τυφλός
Βιώνουν στην καθημερινότητα τους την αποστροφή, την απόρριψη
Αλλά και την καλοσύνη των συνανθρώπων τους.
Το δέσιμο των δυο αδερφών, η συμπαράσταση του ενός προς στον άλλον
Οι καταστάσεις που βιώνουν και η εκάστοτε αντιμετώπισή τους από την υπόλοιπη κοινωνία, Αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της μικρού μήκους ταινίας.

Βραβεύτηκε στο 12ο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου και πολιτισμού Πάτρας 2010
Με ιδικό βραβείο καλύτερης ταινίας με ευαισθησία σε άτομα με αναπηρία.

Αντίο λοιπόν...

Μάτια που κλείνουν

Δάκρυα πέφτουν στη γη

Συγνώμη ζητούν

Λέξεις δε βγαίνουν

Στα χείλη σταμάτησαν

Και τι να σου πουν;

Το τέλος ήρθε

Το τέλος που ζήτησες…

Αντίο λοιπόν... 

Πηγή: http://bookeater-bookeater.blogspot.com/