Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Σ’ αγαπώ θα πει…

Τα πόδια μου τρέμουν, η καρδιά μου είναι σφιγμένη και τα δάκρυα τρέχουν ζεστά στα μαγουλά μου. Όσο και αν προσπάθησα να συνεφέρω τον εαυτό μου είναι αδύνατον.
Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές πάλι συγκινούμαι.
Έφτασε η στιγμή που φοβόμουν.
Η μεγάλη μου νεράιδα τελείωσε το νηπιαγωγείο!
Πότε ήταν ένα μικρούτσικο κοριτσάκι που έτρεχε συνεχώς;
Πότε είχε εκείνο το ξεδοντιάρικο χαμόγελο;
Αχ, πόσο μου λείπουν τα κοντά μαλλάκια της, ήταν τόσο φουντωτά και μυτερά, που γινόντουσαν καλοσχηματισμένα καρφάκια!
Ο αχινούλης, έτσι την φωνάζαμε!
Και τώρα έχει γίνει μια μεγάλη δεσποινίς!
Τα μαλλιά της μακριά μέχρι την μέση της, σχεδόν πάντα λυτά.
Γιατί παιδεύομαι το πρωί να της φτιάξω κοτσίδες και στεφανάκια, αφού πάλι θα γυρίσει με κάτω το μαλλί;
Αθλητική, όσο δεν παίρνει!
Μόνο σορτς και σανδάλια για να αισθάνεται άνετα φορά!
Η γυμναστική, το καλύτερο της.
Οι αγκαλιές μας μεγάλες και ζουμερές, αλλά πλέον όταν είμαστε οι δυο μας.
Μπροστά στους άλλους είναι πολύ σοβαρή.
Όταν της δίνω κανένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο, γυρνά και σκουπίζεται με την ανάποδη του χεριού της.
Πόσο μου την δίνει αυτό!
Δεν θέλει να της φωνάζεις ή να την μαλώνεις μπροστά στους άλλους.
Αχ, πόσο μεγάλωσε!
Στην αποχαιρετιστήρια γιορτή του σχολείου με τσάκισε.
Μας ετοίμαζαν μια έκπληξη και κανένα παιδί από την τάξη της δεν μας έλεγε τίποτα.
Ένα «μυστικό, μια έκπληξη που θα μας τρελάνει», έτσι μας έλεγαν όλα, αλλά δεν τους παίρναμε κουβέντα!
Αφού χόρεψαν και τραγούδησαν, μας ζήτησαν να ανέβουμε στην σκηνή και να χορέψουμε μαζί τους.
Κάθε παιδί τραγούδησε στον γονιό που τον συνόδευε το "Σ΄ αγαπώ, θα πει".
Δεν υπάρχει τίποτα πιο συγκλονιστικό από ένα μικρό παιδί, που σε κοιτά στα μάτια και σου τραγουδά με όλη του την δύναμη:



Σ΄ αγαπώ θα πει
Σου δίνω μέσα μου χώρο
Δίνω την ψυχή
Σαν να είναι απλό δώρο
Σ΄ αγαπώ θα πει
Θα είμαι εγώ ο άνθρωπός σου
Σ΄ αγαπώ θα πει
Μ΄ αρέσει να ΄σαι ο εαυτός σου.

Η νεράιδα μου το τραγούδαγε με δύναμη και πάθος.
Ζούσε και εννοούσε κάθε λέξη, κάθε στίχο.
Εννοείται ότι εγώ έκλαιγα από την αρχή μέχρι το τέλος.
Σε κάτι τέτοιες εκδηλώσεις πάντα γυρνάς ένα βήμα πίσω.
Όταν μας παρακάλεσε η δασκάλα τους να ανέβουμε στην σκηνή, είπε "μόνο ένας γονιός από κάθε παιδί".
Ξέρω ότι αυτό ήταν για το παιδί μου, να μην αισθανθεί άσχημα, αν ανέβαιναν και οι δυο γονείς επάνω.
Γύρναγα και έβλεπα παιδιά να τα αγκαλιάζουν δυο ζευγάρια χέρια και εγώ προσπαθούσα να κλείσω στην αγκαλιά μου τις μικρές μου νεράιδες.
Έτρεμα μην στεναχωρηθούν και δακρύσουν τα ματάκια τους.
Έτρεμα μην αισθανθούν την απουσία του μπαμπά τους, μην κοιτάξουν γύρω τους και δουν άλλους μπαμπάδες να καμαρώνουν τα παιδιά τους.
Έτρεμα γιατί ήθελα απεγνωσμένα να είχαν γύρω τους τα χέρια του μπαμπά τους.
Να γελάγανε και να μην τους έλειπε κάτι από την ζωή τους.
Να μην γνώριζαν τις δυσκολίες από τόσο μικρά.
Έκλαιγα γιατί μεγαλώνουν και εγώ θέλω να τα κλείσω στην αγκαλιά μου, για να μην τα πληγώσει κανείς.
Μέχρι το νηπιαγωγείο καλά περάσαμε, του χρόνου όμως τι γίνεται;
Θα τους φερθούν το ίδιο καλά;
Τέλος αθωότητας λοιπόν.

Πηγή: http://hamomilaki.blogspot.gr/

Η σύναξη των Άγίων δώδεκα Αποστόλων

Στις 30 Ιουνίου η Εκκλησία µας εορτάζει τους Δώδεκα Αποστόλους του Χριστού, την «δωδεκάριθμον φάλαγγα» των πρωταγωνιστών του Πνεύματος, όπως αναφέ­ρει ένας ύμνος της εορτής.
Είναι οι άνθρωποι που τους επέλεξε ο Θεάνθρωπος, για να αποτελέσουν τον πυρήνα της Εκκλησίας και να γίνουν οι συνεχιστές του απολυτρωτικού έργου Του στον κόσμο. Το αποστολικό αξίωμα είναι το πιο τιμητικό αξίωμα στην Εκκλησία. Υπερέχει από κάθε άλλο αξίωμα.
Έφεραν δε εις πέρας την τιμητική αποστολή τους οι Απόστολοι με τη Χάρη και βοήθεια του Παναγίου Πνεύ­ματος, που έλαβαν κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.
Η Πεντηκοστή
Ιερά Μονή Αγίου Διονυσίου, Άγιον Όρος
Δεν είχαν κατά κόσαµον προσόντα, στα οποία θα μπορούσαν να βασισθούν και να προχωρήσουν στο έργο της διαδόσεως του Ευαγγελίου. Ωραία ερωτά ο Ιερός Χρυσόστομος: «Tίνι γαρ εθάρρουν;». Που μπορούσαν να στηριχθούν και να έχουν θάρρος για το έργο τους; «Τη δεινότητι των λόγων;», στη ρητορική τους μήπως ικανότητα; «Αλλά πάντων ήσαν αμαθέστεροι», απαντά ο ίδιος ιερός Πατήρ. Ήσαν αγράμματοι ψαράδες. Αλλά μήπως μπορούσαν να βασισθούν, συνεχίζει ο Χρυσόστομος, «τη περιουσίᾳ των χρημάτων;», στον πλούτο τους; «Αλλ’ ουδέ ράβδον, ουδέ υποδήματα είχον», ήσαν δηλαδή πάμπτωχοι υλικά. «Αλλά τη περιφανείᾳ του γένους;», επιμένει να ερωτά ο Άγιος. Μήπως κατήγοντο από κάποιο ξακουστό γένος και αυτό τους έδινε «αέρα» και θάρρος; «Αλλ’ ευτελείς ήσαν και εξ ευτελών», απαντά. Ήσαν άνθρωποι άσημοι του απλού λαού, παιδιά φτωχών γονέων με τίπο­τε το εντυπωσιακό κατά κόσµον (ΕΠΕ 12,370).
Και όμως αυτοί οι άσημοι, οι αγράμματοι και φτωχοί, με τη χάρη και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος ανέτρεψαν το κατεστημένο των αιώνων, φώτισαν τη σκοτισμένη ανθρωπότητα, άνοιξαν την μετά Χριστόν εποχή στην ιστορία του κόσμου, εξευγένισαν με το κήρυγμα του Ευαγγελίου τα ήθη και εξαγίασαν με τη Χάρη των Μυστηρίων της Εκκλησίας τους ανθρώπους.
Η προσφορά των Αγίων Αποστολών στην ιστορία του πολιτισμού είναι θεμελιώδης. Έθεσαν τα ισχυρά και αδιάσειστα θεμέλια, για να μπορεί να ζει ο κόσμος µας. Και αν σήμερα παραπαίει ο κόσμος, είναι γιατί δεν θέλει να στηρίζεται στα ακλόνητα εκείνα θεμέλια, τα οποία έθεσαν βαθιά στη γη μας οι Αγιοπνευματοκίνητοι εκείνοι άνθρωποι, οι οποίοι κήρυξαν στην τότε γνωστή οικουμένη το Ευαγγέλιο. Υπέγραψαν δε το κήρυγμά τους με το αίμα τους, με την ζωή τους. Σύμφωνα με τον «Συναξαριστή» του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, οι άγιοι Απόστολοι περάτωσαν την αποστολή τους ως εξής:
Οι πρωτοκορυφαίοι Πέτρος και Παύλος μαρτύρησαν στη Ρώμη , ο πρώτος με σταυρικό θάνατο, με την κεφαλή του προς τη γη, και ο δεύτερος με αποκεφαλισμό.
Ο Άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος μαρτύρησε στην Πάτρα, σε σταυρό με σχήμα Χ.
Ο Άγιος Ιάκωβος, ο αδελφός του αγίου Ιωάννου, θανατώθ­ηκε, πρώτος από όλους τους Αποστόλους, από τον Ηρώδη τον Αγρίππα με αποκεφαλισμό στα Ιεροσόλυμα.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής εξορίσθηκε στην Πάτμο και τελικά πέθανε στην Έφεσο.
Ο Άγιος Φίλιππος σταυρώθηκε στην Ιεράπολη της Συρίας.
Ο Άγιος Θωμάς τρυπήθηκε με ακόντια και λόγχες στη χώρα των Ινδών και παρέδωσε εκεί την ψυχή του.
Ο Άγιος Βαρθολομαίος σταυρώθηκε στην Ουρβανούπολη της Ινδίας.
Ο Άγιος Ματθαίος μαρτύρησε διά λιθοβολισμού και πυρός στην Ιεράπολη της Συρίας.
Ο Άγιος Ιάκωβος ο του Αλφαίου περάτωσε το αποστολικό έργο του κρεμασμένος σ’ ένα σταυρό.
Ο Άγιος Σίμων ο Ζηλωτής και Κανανίτης παρέδωσε το πνεύμα του καρφωμένος σ’ ένα σταυρό στη Μαυριτανία της Αφρικής.
Ο Άγιος Ιούδας ο Θαδδαίος θανατώθηκε με τόξα στη Μεσοποταμία κρεμασμένος σ’ ένα δέντρο.
Τέλος, ο Άγιος Ματθίας, που πήρε τη θέση του προδότη Ιούδα, παρέδωσε την ψυχή του με φρικτά βασανιστήρια στην Αιθιοπία.
Αυτοί ήσαν οι άγιοι Απόστολοι, τα εκλεκτά δοχεία της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, οι Φωτοδότες που με το κήρυγμα και τη ζωή τους έδωσαν υψηλό, ουσιαστικό νόημα στη ζωή των ανθρώπων. Οι αληθινά πνευματικοί άνθρωποι, που εμπνέουν και σήμερα όσους θέλουν να ζουν μια ζωή αληθινά πνευματική.



Πηγή: http://www.xfd.gr/

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

Τα παιδιά είναι ένα κομμάτι τ’ ουρανού στη γη

Μέσα στον κόσμο του εμπορίου, των αντιδικιών, της τάσης για επικράτηση και επιβολή, τα παιδιά αποτελούν την πιο όμορφη παραφωνία. Δεν είναι μόνο η απλότητα που τα κάνει να ξεχωρίζουν, δεν είναι η ανεμελιά τους. Είναι ότι ζουν σε μία άλλη διάσταση, όπου τα «σπουδαία», τα «μεγάλα», τα «σημαντικά» χάνουν κάθε αξία. Οι αγωνιώδεις φροντίδες μας και οι ανόητες μέριμνες δεν έχουν τη δύναμη ν’ αγγίξουν τα παιγνίδια τους. Ζουν τόσο έντονα, τόσο δυνατά το παρόν, που ελευθερώνονται από το παρελθόν και δεν χάνονται στο μέλλον.
Τα παιδιά είναι μία μαρτυρία χαράς, ένα τραγούδι ελπίδας που ομορφαίνει τη ζωή μας.
Σίγουρα η επιστροφή στην παιδική ηλικία είναι αδύνατη, αλλά η αντιμετώπιση των καταστάσεων με τη λογική της καρδιάς είναι δυνατή και αναγκαία, γιατί πέρα από την ειρήνη που προσφέρει θα’ ναι και η λύση πολλών προβλημάτων που μας ταλαιπωρούν και μας πνίγουν.

Γιώργος Ματσαγγίδης

Μόνο ότι προέρχεται από την καρδιά μπορεί να αγγίξει μια άλλη καρδιά…

Πρέπει κανείς να κηρύττει όχι από το ορθολογιστικό του μυαλό, αλλά μέσα από την καρδιά του.
Μόνο ότι προέρχεται από την καρδιά μπορεί να αγγίξει μια άλλη καρδιά.
Δεν πρέπει ποτέ κανείς να επιτίθεται σε κανένα ή να μάχεται κάποιον.
Αν ο κήρυκας πρέπει να πει στους ανθρώπους να απέχουν από ένα συγκεκριμένο είδος κακού, πρέπει να το κάνει με πραότητα και ταπείνωση, με φόβο Θεού.

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Πηγή: http://www.diakonima.gr/

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

Ω Πνεύμα Άγιο, πόσο σε αγαπά η ψυχή

Δεν έφερα τίποτε μαζί μου στο Μοναστήρι, εκτός από τις αμαρτίες μου, και δεν ξέρω γιατί ο Κύριος μου έδωσε, ενώ ήμουν ακόμη νεαρός υποτακτικός, τόση χάρη του Αγίου Πνεύματος, που γέμισαν από χάρη η ψυχή και το σώμα μου. Κι ήταν η χάρη όμοια με τη χάρη των μαρτύρων και το σώμα μου διψούσε να πάθει για τον Χριστό.
Δεν εζητούσα εγώ από τον Κύριο Πνεύμα Άγιο. Δεν ήξερα πως υπάρχει Πνεύμα Άγιο, πως έρχεται στην ψυχή και πώς ενεργεί στην ψυχή. Τώρα όμως χαίρομαι να γράψω γιʼ αυτό.
Ω Πνεύμα Άγιο, πόσο Σε αγαπά η ψυχή!
Είναι αδύνατο να σε περιγράψω, αλλά η ψυχή γνωρίζει τον ερχομό Σου και Συ δίνεις ειρήνη στο νου και γλυκύτητα στην καρδιά.
Ο Κύριος είπε: «Μάθετε απʼ εμού την πραότητα και την ταπείνωσιν και ευρήσετε ανάπαυσιν εις τας ψυχάς υμών». Αυτό το λέγει ο Κύριος για το Άγιο Πνεύμα. Μονάχα στο Άγιο Πνεύμα βρίσκει η ψυχή την τέλεια ανάπαυση.
Καλότυχοι εμείς οι ορθόδοξοι Χριστιανοί, γιατί μας αγαπά πολύ ο Κύριος και μας δίνει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Και με το Άγιο Πνεύμα βλέπουμε τη δόξα του Κυρίου. Για να φυλάμε όμως τη χάρη, οφείλουμε νʼ αγαπούμε τους εχθρούς και σʼ όλες τις στενοχώριες μας να ευχαριστούμε το Θεό.
Ο άνθρωπος, πριν δεχθεί τη χάρη, ζει και νομίζει πως όλα στην ψυχή του πάνε καλά. Όταν όμως τον επισκεφθεί η χάρη και μείνει μέσα του, βλέπει τελείως διαφορετικά τον εαυτό του. Κι όταν μετά στερηθεί πάλι τη χάρη, τότε μόνο καταλαβαίνει σε ποια άθλια κατάσταση βρίσκεται.
Έτσι, κι ακόμη περισσότερο, υποφέρει και πονεί η ψυχή που έχασε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και σέρνεται στη σκλαβιά των κακών λογισμών.
Όποιος δεν γνωρίζει τη χάρη, δεν την επιζητεί. Οι άνθρωποι προσκολλήθηκαν στη γη, και πολλοί δεν ξέρουν πως τίποτα το γήινο δεν μπορεί να συγκριθεί με τη γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος.
Η μάνα, όταν πεθάνει, αφήνει τα παιδιά ορφανά. Ο Κύριος όμως δεν μάς άφησε ορφανούς, αλλά μας έδωσε τον Παράκλητο, το Πνεύμα το Άγιο (Ιωάν. ιδʼ 16-18 ) , και Αυτό μάς εμπνέει νʼ αγαπούμε τον Θεό και να Τον ποθούμε ατέλειωτα.
Ω, πόσο βαρειά στενοχωριέται η ψυχή όταν χάσει την αγάπη και την παρρησία προς τον Θεό! Με πόνο καρδιάς τότε παρακαλεί: «Πότε θα Σε δω πάλι, Κύριε, και θα γευθώ την ειρήνη και την αγάπη Σου;»
Γιατί θλίβεσαι, ψυχή μου, και χύνεις δάκρυα; Μην τυχόν λησμόνησες τι σου εχάρισε ο Κύριος, παρόλο που άξιζες κάθε τιμωρία;
Όχι, δεν ελησμόνησα το μέγα έλεος που εσκόρπισε σε μένα ο Κύριος και θυμάμαι τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και την αγάπη του Κυρίου.
Γιατί, λοιπόν, δακρύζεις, ψυχή, αφού γνωρίζεις το απερίγραπτο έλεος του Κυρίου; Τι άλλο περισσότερο θέλεις από τον Δεσπότη;
Η ψυχή μου θέλει να μην στερηθεί ποτέ τη χάρη του Κυρίου. Η γλυκύτητα της χάρης σύρει ακατάπαυστα την ψυχή μου προς την αγάπη του Πλάστη μου.
Όταν ελαττώνεται στην ψυχή η χάρη, τότε πάλι αρχίζει αυτή να αναζητά το έλεος του Κυρίου. Η ψυχή ταράζεται από την τυραννία των κακών λογισμών και καταφεύγει στον Κύριο, στον Πλαστουργό της, και παρακαλεί να της δώσει πνεύμα ταπεινώσεως, για να μη την εγκαταλείπει η χάρη της αδιάλειπτης αγάπης του Ουράνιου Πατέρα.
Ο Κύριος αποσύρει τη χάρη Του από την ψυχή και έτσι, με το έλεος και τη σοφία Του, οδηγεί στην ταπείνωση την ψυχή, για την οποία άπλωσε με αγωνία τα χέρια Του στον Σταυρό. Περιμένει όμως να δείξει η ψυχή την προαίρεσή της στον αγώνα κατά των εχθρών, μόνη όμως η ψυχή δεν έχει δυνάμεις για να νικήσει. Γιʼ αυτό ζητώ με δάκρυα από τον Κύριο: «Κύριε, Συ βλέπεις πόσο ασθενικιά είναι η ψυχή μου, όταν στερηθεί τη χάρη Σου. Συ, το Φως και ο Πατέρας μας, δώσε μας τον άγιο φόβο Σου, για να Σε αγαπούμε όπως Σε τρέμουν και Σε αγαπούν τα Χερουβείμ».
Ο άνθρωπος αφʼ εαυτού του είναι ανίκανος να τηρήσει τις εντολές του Θεού και γιʼ αυτό ελέχθη: «Αιτείται και δοθήσεται». Και αν δεν παρακαλούμε, βασανίζουμε μόνοι μας τον εαυτό μας και χάνουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Και η ψυχή χωρίς τη χάρη ταράζεται για πολλά πράγματα, γιατί δεν εννοεί το θέλημα του Θεού.
Για να έχει τη χάρη, πρέπει να είναι εγκρατής σε όλα ο άνθρωπος: στις κινήσεις, στην ομιλία, στην όραση, στους λογισμούς, στην τροφή. Για κάθε είδους εγκράτεια βοηθάει η μελέτη του λόγου του Θεού, όπως λέει η Γραφή: «ουκ επʼ άρτω μόνω ζήσεται ο άνθρωπος, αλλʼ επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού».
Καλότυχος όποιος δεν έχασε τη χάρη του Θεού, αλλά ανεβαίνει από δύναμη σε δύναμη. Εγώ όμως έχασα τη χάρη, αλλά ο Κύριος με σπλαχνίστηκε και μου έδωσε να γευθώ ακόμη μεγαλύτερη χάρη μόνο κατά το έλεός Του.
Χωρίς τη χάρη του Θεού είμαστε όμοιοι με τα ζώα, αλλά με τη χάρη ο άνθρωπος είναι μέγας κοντά στον Θεό.
Οι άνθρωποι εκτιμούν υπερβολικά τις γήινες επιστήμες ή τη γνωριμία με κάποιον επίγειο βασιλιά, και χαίρονται όταν κάνουν παρέα μαζί του –αλλά αληθινά μεγάλο είναι μόνο το να γνωρίζουμε με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο και το θέλημά Του.
Με το Πνεύμα το Άγιο εγνώρισε η ψυχή μου τον Κύριο και γιʼ αυτό είναι εύκολοι και ευχάριστο για μένα να Τον σκέφτομαι, Αυτόν και τα έργα Του. Χωρίς όμως το Άγιο Πνεύμα, η ψυχή παραμένει σαν νεκρή, έστω κι αν έμαθε όλο τον κόσμο.
Αν ήξεραν οι άνθρωποι τι είναι η πνευματική επιστήμη, θα εγκατέλειπαν τις γήινες επιστήμες και τέχνες και θα ζητούσαν μόνο τον Κύριο. Το θείο κάλλος Του αιχμαλωτίζει την ψυχή και αυτή ποθεί να παραμένει αιώνια μαζί Του, και δεν ζητά, τίποτα άλλο και θεωρεί όλα τα βασίλεια της γης σαν σύννεφα που περιφέρονται στον ουρανό.
Ο Κύριος είπε: «Εγώ εν τω Πατρί και ο Πατήρ εν εμοί εστι» και «υμείς εν εμοί καγώ εν υμίν» (Ιωάν. ιδ΄10, 20).
Πόσο μεγάλο έλεος! Ο Κύριος θέλει να βρισκόμαστε κοντά σʼ Αυτόν και στον Πατέρα, και η ψυχή μας αισθάνεται πως ο Κύριος είναι κοντά μας.
Αλλά τι έχουμε κάνει, Κύριε, για Σένα ή σε τι Σε ευχαριστοήσαμε, ώστε να θέλεις να είσαι μέσα μας και εμείς κοντά Σου; Εμείς Σε σταυρώσαμε με τις αμαρτίες μας και Συ θέλεις να είμαστε μαζί Σου; Ω, πόσο μεγάλο έλεος έδειξες σʼ εμένα! Σʼ εμένα, που μου αξίζει ο άδης και τα βάσανά του, Εσύ δίνεις τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Κι αν έδωσες σʼ εμέ τον αμαρτωλό τη χάρη να Σε γνωρίσω με το Άγιο Πνεύμα, τότε Σʼ ικετεύω, Κύριε, να δώσεις να Σε γνωρίσει όλος ο κόσμος.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Πηγή: http://orthodox-voice.blogspot.gr/

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Χωρίς το Θεό όλα είναι απελπισία

Αναρωτιέστε, γιατί υπάρχει τόση απελπισία και γιατί υπάρχουν τόσοι απελπισμένοι στην εποχή μας; Από το άδειασμα του μυαλού και την ερημιά της καρδιάς.
Ο νους δε σκέφτεται το Θεό και η καρδιά δεν αγαπάει το Θεό.
Όλος ο κόσμος δεν μπορεί να γεμίσει το ανθρώπινο μυαλό,αυτό μπορεί μόνο ο Θεός να το κάνει.
Χωρίς το Θεό ο νους είναι πάντα άδειος και όλες οι γνώσεις που μπαίνουν στο μυαλό πέφτουν στην άβυσσο.
Η αγάπη όλου του κόσμου δεν μπορεί να γεμίσει την καρδιά του ανθρώπου, επειδή η καρδιά νιώθει πως η κοσμική αγάπη αλλάζει και είναι σαν την παλίρροια και την άμπωτη της θάλασσας.
Αδερφοί μου, και το μυαλό και η καρδιά μας ανήκουν στο Θεό και μόνο ο Θεός μπορεί να τα γεμίσει με τη δύναμή Του:
Να το γεμίσει με τη δική Του χαρούμενη σοφία, με την πίστη και την αγάπη.
Χωρίς το Θεό όλα είναι αμάθεια.
Χωρίς το Θεό όλα είναι στεναχώρια.
Χωρίς το Θεό όλα είναι απελπισία.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Περί της ψευδοσεμνοπρεπείας

Η επιτετηδευμένη και επίπλαστος σεμνοπρέπεια είναι εψιμυθιωμένη κακοήθεια, ήτις καλύπτεται υπό της προσωπίδος της σεμνοπρεπείας.
Αύτη σφετερίζεται το σεμνόν της σεμνοπρεπείας ήθος, όπως καλύψη τον δυσειδή και αποτρόπαιον χαρακτήρα του κακοήθους εσωτερικού ανθρώπου.
Αύτη είναι βδελυρά υπόκρισις, άλλο αντ`άλλου δεικνύουσα πρόσωπον.
Η υπόκρισις είναι λανθάνουσα πικρία.

Άγιος  Νεκτάριος

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Ὁ διαρκὴς αγώνας της μετανοίας

Μέσα σ’ ένα κόσμο βουτηγμένο στην ανομία, σας δείχνω το δρόμο της αρετής.
Σ’ ένα κόσμο ευκολίας, χλιδής και καλοπέρασης, σας δείχνω το δρόμο της άσκησης.
Σ’ ένα κόσμο ψευτιάς και απάτης, σας δείχνω το δρόμο της γνησιότητας, της τιμιότητας και της αλήθειας.
Σ’ ένα κόσμο βρωμιάς και ακαθαρσίας, σας δείχνω το δρόμο της καθαρότητας.
Σ’ ένα κόσμο σκοτισμένο μέσα στ’ αμέτρητα φώτα του, σας δείχνω το φως το αληθινό.
Σ’ ένα κόσμο απιστίας και άρνησης, σας δείχνω το δρόμο της εμπειρικάς βεβαιωμένης πίστεως.
Σ’ ένα κόσμο που αρνείται τις πνευματικές αξίες, σας δείχνω στην πράξη το δρόμο της νηστείας, της αγρυπνίας και της έμπονης Νοεράς Προσευχής.
Σ’ ένα κόσμο που θεοποίησε την υλική δύναμη, σας αντιπροβάλλω τη θεία δύναμη των πνευματικών καταστάσεων, που χαρίζει στους αγωνιστές ο Χριστός.
Σ’ ένα κόσμο μίσους και εκδικητικότητας, σας δείχνω το δρόμο της αγάπης.
Σ’ ένα κόσμο που σπαράσσεται από εγωισμούς και υπερηφάνειες, σας δείχνω τον κοπιαστικό, μα χαριτωμένο δρόμο της ταπεινοφροσύνης.
Τα πόδια σας ας περπατούν μονάχα το δρόμο της αλήθειας.
Τα χέρια σας ας δείχνουν μονάχα τη στράτα της ελπίδας.
Τ’ αυτιά σας ας δέχονται μονάχα τον ύμνο της αγάπης.
Το στόμα σας ας λέει μονάχα τα λόγια της ειρήνης.

Σπείρε την ελεημοσύνη...

Σπείρε την ελεημοσύνη με ταπείνωση, και θα θερίσεις το έλεος κατά την κρίση.
Με ότι έχασες το αγαθό, με αυτό να το αποκτήσεις.
Αν χρεωστής οβολόν στον Θεό, δεν δέχεται αντί γι’αυτόν να του δώσεις μαργαρίτη.
Ομοίως, αν έχασες την σωφροσύνη, δεν δέχεται από εσένα ελεημοσύνη ο Θεός, εφόσον εσύ επιμένεις στην πορνεία.
Διότι από σένα ζητεί τον αγιασμό του σώματος.
Επειδή παρέβηκες την εντολή, μή συναισθανόμενος ότι έχεις εγκαταλείψει τα αγαθά του κόσμου, θα αρχίσεις άλλους αγώνες;
Εγκατέλειψες τη φυτεία, και ήλθες να πολεμήσεις αλλού;
Είπε ο άγιος Εφραίμ ότι "σε καιρό θέρους, δεν αντιμετωπίζεις την ζέστη με τα ενδύματα του χειμώνα".
Έτσι ο καθένας ότι σπείρει, αυτό θα θερίσει, και κάθε αρρώστια θεραπεύεται με τα δικά της φάρμακα. Εσύ λοιπόν, αν κυριαρχείσαι από τον φθόνο, γιατί προσπαθείς να πολεμήσεις τον ύπνο;

Ισαάκ του Σύρου

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Όποιος θέλει...

ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ…
Να φωτιστούν και να ανοιχθούν τα όμματα της ψυχής του
Να δεχθεί παρά Θεού πνευματικές αποκαλύψεις
Να βιώσει μυστήρια της Βασιλείας του Θεού
Να αγαπηθεί και να αγαπήσει τον Θεό και Πατέρα
Να γίνει φίλος του Χριστού αγαπημένος
Να θριαμβεύσει η ψυχή του στο νοητό πόλεμο εναντίον του πονηρού
Να κατανοήσει την πραότητα του Κυρίου
Να θεωρεί τα κάτω, αλλά να συλλογίζεται τα άνω
Να τον παρηγορεί αόρατα ο Χριστός στους πειρασμούς
Να βιώνει από τη γη το νοητό Παράδεισο
Να δορυφορείται από αγίους αγγέλους
Να γεύεται το ουράνιο μάννα της θείας γλυκύτητας
Να γνωρίσει ποια είναι η αξία της ανθρώπινης ψυχής
Να εισέλθει στο θησαυροφυλάκιο των αρετών του Χριστού
Να μη λείψει από την ψυχή του τοχαροποιό πένθος
Να λάμπει από καθαρότητα το ένδυμα της ψυχής του
Να ειρηνεύουν οι λογισμοί του
Να έχει αένναη μνήμη Θεού
Να γευθεί το φως της θείας παρηγοριάς
Να κατανοήσει το κάλλος του Νυμφίου Χριστού και την ωραιότητα της Παναγίας, ανάγκη πάσα να προσεύχεται νοερώς μεν και αδιαλείπτως προς τον Χριστόν του, από καρδίας δε μέχρι πόνου, με το
"Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με".

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Δεν μπορείς άλλο πια ν' αγωνιστείς

Λες:
Πολύ καιρό αγωνίστηκες.
Δεν μπορείς άλλο πια ν' αγωνιστείς.
Άκου λοιπόν:
Είτε φταις είτε όχι:
Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις.
Λες:
Πολύ καιρό έλπιζες.
Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις.
Έλπιζες τi;
Πως ο αγώνας θαν' εύκολος;
Δεν είν' έτσι.
Η θέση μας είναι χειρότερη απ' όσο νόμιζες.
Είναι τέτοια που:
Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο
Δεν έχουμε ελπίδα.
Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει
Θα χαθούμε.
Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.
Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του.
Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.
Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Μην ζητάμε να δούμε τον Θεό, απροετοίμαστοι

Ο Θεός είναι πολυεύσπλαχνος.
Δεν έρχεται πρόωρα, παράκαιρα.
Μας δίνει την ευκαιρία να κρίνουμε τον εαυτό μας, να καταλάβουμε ορισμένα πράγματα και να μη επιζητούμε να μας εμφανιστεί σε στιγμές που η παρουσία Του θα σήμαινε καταδίκη για μας.
Θα ήθελα να σας πω ένα παράδειγμα πάνω σ’ αυτό. Πριν πολλά χρονιά ήρθε κάποιος να με δει. Μου ζήτησε να του δείξω το Θεό. του είπα ότι δεν μπορούσα να το κάνω, αλλά πρόσθεσα ότι, ακόμα και να μπορούσα, αυτός δεν θα ήταν δυνατό να ατενίσει το Θεό. σκέφτηκα πως για να συναντήσει κανείς το Θεό πρέπει να έχει κάτι κοινό μαζί Του, κάτι που δίνει μάτια να δει και νου να κατανοήσει.
Ο άνθρωπος εκείνος με ρώτησε γιατί τα έλεγα αυτά. του πρότεινα λοιπόν να σκεφτεί λίγα λεπτά και να μου πει αν υπήρχε κάποιο χωρίο του Ευαγγελίου που να τον είχε συγκινήσει ιδιαίτερα, για να δει ποια σχέση υπάρχει μεταξύ του Θεού και του ιδίου.
Μου απάντησε λοιπόν «ναι, είναι στο όγδοο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Ιωάννου, το χωρίο που μιλάει για το λιθοβολισμός της πόρνης». «Ά ναι!» είπα, «αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα και συγκινητικά κομμάτια στο Ευαγγέλιο». «Τώρα» του είπα, « κάθισε και σκέψου ειλικρινά: στη σκηνή που περιγράφεται, ποιος είσαι εσύ: ο Κύριος, ή τουλάχιστον είσαι με το μέρος Του, γεμάτος συγχώρηση, συγκατάβαση και πίστη γι’ αυτή τη γυναίκα που μπορεί να μετανοήσει και να γίνει ένας καινούργιος άνθρωπος; Είσαι η γυναίκα που τη συνέλαβαν να μοιχεύει; Είσαι ένας από κείνους που απομακρύνονται αμέσως γιατί έχουν επίγνωση των αμαρτημάτων του; Ή τέλος είσαι ένας από κείνους που στέκονται λίγο και περιμένουν;
Ο άνθρωπός μου σκέφτηκε λίγο και έπειτα είπε:
"Όχι, νιώθω πως είμαι ο μόνος Εβραίος που δεν θα είχε απομακρυνθεί αλλά θα είχα λιθοβολήσει τη γυναίκα".
Τον κοίταξα λοιπόν και του απάντησα:
"Δόξαζε το Θεό που δεν σου επιτρέπει να Τον συναντήσεις πρόσωπο προς πρόσωπο!".

Αρχιεπισκόπου  Anthony Bloom

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

Ο χριστιανός...

Ο χριστιανός δεν είναι χριστιανός επειδή μπορεί να μιλάει για τον Θεό.
Είναι χριστιανός διότι μπορεί να έχει εμπειρία του Θεού.
Κι' όπως όταν αγαπάς πραγματικά ένα πρόσωπο και συνομιλείς μαζί του το αισθάνεσαι, το χαίρεσαι, έτσι συμβαίνει και στην κοινωνία με τον Θεό.
Δεν υπάρχει μία εξωτερική απλώς σχέσις, αλλά ένωσις Θεού και ανθρώπου και ανθρώπου εν αγίω Πνεύματι.

Αρχιμανδρίτη Γεωργίου καθοδηγούμενου Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους.

Μα είμαι αμαρτωλός και δεν τολμώ ν’ αντικρίσω τον Άγιο…

Ακριβώς επειδή είσαι αμαρτωλός, έλα εδώ, για να γίνεις δίκαιος

«Μα είμαι αμαρτωλός», λες, «και δεν τολμώ ν’ αντικρύσω τον άγιο». Ακριβώς επειδή είσαι αμαρτωλός, έλα εδώ, για να γίνεις δίκαιος. Ή μήπως δεν γνωρίζεις, ότι και αυτοί που στέκονται μπροστά στο ιερό Θυσιαστήριο, έχουν διαπράξει αμαρτίες; Γι’ αυτό οικονόμησε ο Θεός να υποφέρουν και οι ιερείς από κάποια πάθη, ώστε να κατανοούν την ανθρώπινη αδυναμία και να συγχωρούν τους άλλους.
«Αφού όμως δεν τήρησα όσα άκουσα στην εκκλησία», θα μου πει κάποιος, «πως μπορώ να έρθω πάλι;». Έλα να ξανακούσεις τον θείο λόγο. Και προσπάθησε τώρα να τον εφαρμόσεις. Αν βάλεις φάρμακο πάνω στο τραύμα σου και δεν το επουλώσει την ίδια μέρα, δεν θα ξαναβάλεις και την επόμενη; Αν ο ξυλοκόπος, που θέλει να κόψει μια βελανιδιά, δεν κατορθώσει να τη ρίξει με την πρώτη τσεκουριά, δεν τη χτυπάει και δεύτερη και Πέμπτη και δέκατη φορά; Κάνε κι εσύ το ίδιο.
Αλλά, θα μου πεις, σ’ εμποδίζουν να εκκλησιαστείς η φτώχεια και η ανάγκη να εργαστείς. Δεν είναι εύλογη ούτε τούτη η πρόφαση. Εφτά μέρες έχει η εβδομάδα. Αυτές τις εφτά μέρες τις μοιράστηκε ο Θεός μαζί μας. Και σ’ εμάς έδωσε έξι, ενώ για τον εαυτό Του κράτησε μόνο μία. Αυτή τη μοναδική μέρα, λοιπόν, δεν δέχεσαι να σταματήσεις τις εργασίες;
Και γιατί λέω για ολόκληρη μέρα; Εκείνο που έκανε στην περίπτωση της ελεημοσύνης η χήρα του Ευαγγελίου, το ίδιο κάνε κι εσύ στη διάρκεια αυτής της μιας μέρας. Έδωσε εκείνη δυο λεπτά και πήρε πολλή χάρη από το Θεό. Δάνεισε κι εσύ δυο ώρες στο Θεό, πηγαίνοντας στην εκκλησία, και θα φέρεις στο σπίτι σου κέρδη αμέτρητων ημερών.
Αν όμως δεν δέχεσαι να κάνεις κάτι τέτοιο, σκέψου μήπως μ’ αυτή σου τη στάση χάσεις τους κόπους πολλών ετών. Γιατί ο Θεός, όταν περιφρονείται, γνωρίζει να σκορπίζει τα χρήματα που συγκεντρώνεις με την εργασία της Κυριακής.
Μα κι αν ακόμα έβρισκες ολόκληρο θησαυροφυλάκιο γεμάτο από χρυσάφι και εξ αιτίας του απουσίαζες από το ναό, θα ήταν πολύ μεγαλύτερη η ζημιά σου, και τόσο μεγαλύτερη, όσο ανώτερα είναι τα πνευματικά από τα υλικά.
Γιατί τα υλικά πράγματα, κι αν ακόμα είναι πολλά και τρέχουν άφθονα από παντού, δεν τα παίρνουμε στην άλλη ζωή, δεν μεταφέρονται μαζί μας στον ουρανό, δεν παρουσιάζονται στο φοβερό εκείνο βήμα του Κυρίου. Αλλά πολλές φορές, και πριν ακόμα πεθάνουμε, μας εγκαταλείπουν. Αντίθετα, ο πνευματικός θησαυρός που αποκτούμε στην εκκλησία, είναι κτήμα αναφαίρετο και μας ακολουθεί παντού.
«Ναι, αλλά μπορώ», λέει κάποιος άλλος, «να προσευχηθώ και στο σπίτι μου». Απατάς τον εαυτό σου, άνθρωπε. Βεβαίως, είναι δυνατό να προσευχηθείς και στο σπίτι σου, είναι αδύνατον όμως να προσευχηθείς έτσι, όπως προσεύχεσαι στην εκκλησία, όπου υπάρχει το πλήθος των πατέρων και όπου ομόφωνη κραυγή ικεσίας αναπέμπεται στο Θεό.
Δεν σε ακούει τόσο πολύ ο Κύριος όταν Τον παρακαλείς μόνος σου, όσο όταν Τον παρακαλείς ενωμένος με τους αδελφούς σου. Γιατί στην εκκλησία υπάρχουν περισσότερες πνευματικές προϋποθέσεις απ’ όσες στο σπίτι. Υπάρχουν η ομόνοια, η συμφωνία των πιστών, ο σύνδεσμος της αγάπης, οι ευχές των ιερέων.
Γι’ αυτό, άλλωστε, οι ιερείς προΐστανται των ακολουθιών, για να ενισχύονται με τις δυνατότερες ευχές τους οι ασθενέστερες ευχές του λαού, κι έτσι όλες μαζί ν’ ανεβαίνουν στον ουρανό. Όταν προσευχόμαστε ο καθένας χωριστά, είμαστε ανίσχυροι, όταν όμως συγκεντρωνόμαστε όλοι μαζί, τότε γινόμαστε πιο δυνατοί και εκλύουμε σε μεγαλύτερο βαθμό την ευσπλαχνία του Θεού.
Κάποτε ο απόστολος Πέτρος βρισκόταν αλυσοδεμένος στη φυλακή. Έγινε όμως θερμή προσευχή από τους συναγμένους πιστούς, κι αμέσως ελευθερώθηκε. Τι θα μπορούσε, επομένως, να είναι πιο δυνατό από την κοινή προσευχή, που ωφέλησε κι αυτούς ακόμα τους στύλους της Εκκλησίας;

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Πηγή: http://www.diakonima.gr/

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

Άνθρωπος του Θεού δεν δηλώνεις αλλά φαίνεσαι....

Άνθρωπος του Θεού δεν δηλώνεις αλλά φαίνεσαι. Έχουμε κουραστεί από τους δήθεν. Από αυτούς που αυτοπροβάλλονται έστω και «ταπεινώ τω τρόπω». Αυτούς που πίσω από το χαμόγελο κρύβουν ακονισμένα για κατάκριση και «ιερές» μάχες δόντια .
Όλους αυτούς που χρησιμοποιούν την εκκλησία για να διαμορφώσουν ένα προφίλ πνευματικότητας ώστε να εξασφαλίσουν την αίσθηση δύναμης που δεν βρήκαν στο κόσμο.
Στην εκκλησία δεν σώζεται ο ισχυρός, ο τέλειος, ο καπάτσος, ο καταφερτζής, εκείνος που τα κατάφερε, που νίκησε, που εξυψώθηκε, αλλά εκείνος που ταπεινώθηκε, που πόνεσε, που δυσκολεύτηκε, που ταλαιπωρήθηκε, λαβώθηκε και στην αγάπη αναστήθηκε.
Η εκκλησία ανήκει στους ταπεινούς αυτού του κόσμου, σε αυτούς που ζουν στα αζήτητα της εξουσίας και της δύναμης.  Των υπαρξιακά λαβωμένων, ψυχικά κουρελιασμένων, εκείνων που έγλειψαν τα πατώματα της προσωπικής τους μοναξιάς και οδύνης και αισθάνθηκαν την ολική απογύμνωση της υπάρξεως τους.
Κουραστήκαμε και πολλές φορές λυγίσαμε, κλάψαμε και πενθήσαμε για μια παραχάραξη και παραμόρφωση του εκκλησιαστικού ήθους και της χριστιανικής κατανόησης, που κρατά το περικάλυμμα της παραδόσεως και χάνει με υπαρξιακά εκκωφαντικό ήχο την ουσία της χριστιανικής ζωής.
Για όλους εκείνους που βαπτίζουν αρετές τα πάθη και τις κακίες τους. Αυτούς που ζουν την κατά Χριστώ ζωή με σκοπό και στόχο, δίχως αγάπη, έρωτα και ελευθερία. Που περιμένουν πάντα κάτι να πάρουν, που αισθάνονται ότι κάποιος πάντα τους χρωστά.
Δεν είναι χριστιανικά στήθη αυτά που μετρούν τι δίνουν και τι παίρνουν, μα εκείνα που αγαπούν δίχως να περιμένουν.
Δεν είναι χριστιανή ψυχή εκείνη που νιώθει αυτοδικαιωμένη και ναρκισσιστικά ολοκληρωμένη στην ζάλη της αρετής και της θρησκευτικής δικαίωσης της. Ο χριστιανός δεν είναι δικαιωμένος, αλλά αγαπητικά σωσμένος. Η σωτηρία του, είναι καρπός αγάπης, και όχι κατορθωμάτων. Αίσθηση και εμπειρία ότι κάποιος με αγαπάει πολύ κι ας έχω τα χάλια μου, κι ας είμαι αδύναμος και ας μην έχω τίποτε να καυχηθώ πέρα της αγάπης του Θεού.
Ο παράδεισος δεν είναι κατάκτηση αλλά δωρεά. Είναι καρπός σχέσης και όχι κατάκτηση ισχυρών και υψηλών θρησκευτικών επιδόσεων.
Δεν σώζομαι επειδή κάτι σπουδαίο έκανα, αλλά επειδή κάποιον αγάπησα και με αγάπησε.
Όσο και αν το δηλώσεις άνθρωπος του Θεού, δεν θα γίνεις, εάν η χαρά και η ειρήνη δεν κατακλείσουν την ύπαρξη σου. Ας κάνουμε όσες νηστείες θέλουμε, αγρυπνίες και προσευχές, ας έχουμε Γέροντα τον πιο γνωστό πνευματικό της ορθοδοξίας, ας βγάλουμε όσες φωτογραφίες θέλουμε με στάρετς και οσίους, η χάρις δεν θα έρθει εάν δεν σταματήσουμε να την ζητούμε με την εσωτερική αδιάγνωστη πολλές φορές σκοπιμότητα, να κτίσουμε την εικόνα μας, το αυτοειδωλό μας, το εγωιστικό θρησκευτικό προφίλ μας. Για να αισθανθούμε ότι κάτι καταφέραμε και κάποιοι είμαστε.
Η χάρις δεν εκβιάζεται, ούτε εξαγοράζεται, δωρίζεται και εκχέεται αγαπητικά στους ταπεινούς, αφανοίς, πληγωμένους και αγαπητικά στραμμένους προς τον Θεό. Εκείνους που απογυμνώθηκαν και ξαρματώθηκαν από όλες τις αυταπάτες του κόσμου, όλες τις δυνάμεις και εξουσίες, από όλα τα είδωλα ακόμη και το ίδιου τους του εαυτού.

Πηγή: http://plibyos.blogspot.gr/

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνει ζήσεται

Ο χρόνος περνάει και δεν γυρίζει πίσω!
Νομίζεις πως θα ζεις για πάντα; Κάνεις λάθος!
Κοίταξε γύρω σου!
Παρατήρησε και σκέψου!
Ο παππούς που κάθεται δίπλα σου στο λεωφορείο
Δεν ήταν κάποτε σαν εσένα;
Μάθε πως το μόνο σίγουρο πράγμα
Που θα βιώσουν όλοι οι άνθρωποι είναι ο θάνατος!
Ναι αδερφέ μου, να είσαι σίγουρος πως τον θάνατο
Θα τον βιώσουμε όλοι μας!
Κι αν θεωρείς τον εαυτό σου πολύ νέο
Σκέψου πόσοι νέοι "χάνονται" κάθε μέρα
Είτε από τροχαία είτε από κάποια ανίατη ασθένεια!
Όμως, ακόμη και στην περίπτωση του θανάτου υπάρχουν δυο κατηγορίες!
Υπάρχουν αυτοί που πεθαίνουν μόνιμα κι αυτοί που πεθαίνουν προσωρινά!
Υπάρχουν αυτοί, που ο θάνατος τους είναι θρήνος
Και εκείνοι που ο θάνατός τους είναι μεγάλη γιορτή!
Σε μπέρδεψα;
Μάθε πως όσοι δέχτηκαν σε αυτή τη ζωή την Αλήθεια
Που δεν είναι άλλη από τον Ιησού Χριστό μας και τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστης μας
Αυτοί πεθαίνουν προσωρινά!
Πεθαίνουν σε αυτόν τον κόσμο αλλά εισέρχονται στην Αιώνια Βασιλεία!
Ο ίδιος ο Κύριος είπε:
"Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνει ζήσεται"!
Διότι Αυτός είναι ο Ζωοδότης κι όποιος ζει σύμφωνα με το θέλημά Του είναι ταυτισμένος με τη Ζωή
Κι ο θάνατος που θα γευτεί θα είναι μόνο προσωρινός
Μέχρι να έλθει η Βασιλεία του Κυρίου μας, οπότε και θα γίνει κάτοικος!
Άρα για όλους αυτούς ο θάνατος είναι απλά το ύστατο βήμα για την οριστική ένωση τους με τον Θεό.
Για όσους όμως αρνήθηκαν κι αρνούνται τον Θεό και το θέλημά Του, ο θάνατός τους είναι καταδίκη.
Κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, σύμφωνα με τις Γραφές
Θα πραγματοποιηθεί και η Ανάσταση όλων των κεκοιμημένων!
Όμως για κάποιους θα είναι Ανάσταση ζωής και για άλλους ανάσταση κρίσεως!
Η επιλογή είναι δική μας σε ποια κατηγορία θέλουμε να ανήκουμε!

Πηγή: http://paparokades.blogspot.gr

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Γιατί να μην έχουμε για κάθε άνθρωπο αγάπη;

Εκείνος, που αγωνίζεται να αποκτήση τελεία αγάπη, τόσο προς τον Θεό, όσο και προς τον πλησίον, αυτός μπορεί και ομολογεί τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν «εν Πνεύματι Αγίω» (βλ.. Α’ Κορ. 12, 3).Πρέπει να πιστεύης ότι σε αγαπά ο Θεός, ακόμη κι αν όλοι οι άνθρωποι σε αποστραφούν κι αν όλοι σε εγκαταλείψουν.
Όταν σου έλθη λογισμός πως δεν σε αγαπούν και δεν σου συμπαραστέκονται, τότε να θυμάσαι πως, όταν όλοι σ’ εγκαταλείψουν, όμως έχεις τον Θεό για βοηθό. «Ο πατήρ μου», λέγει ο Δαβίδ, «και η μήτηρ μου εγκατέλιπόν με, ο δε Κύριος προσελάβετό με» (Ψαλμ. 26, 10). Κάποιος Μοναχός ήταν άρρωστος. Πέρασε περίπου ένας μήνας, και κανείς δεν πήγε στο κελλί του να τον 'δη και να τον βοηθήση. Κατόπιν έστειλε ο Θεός άγγελο να τον υπηρέτηση. Κι όταν αργότερα οι συνασκητές του σκέφθηκαν να τον επισκεφθούν, να ιδούν μήπως είναι άρρωστος, μήπως έχη πάθει τίποτα, αυτός, μόλις τους αντίκρυσε, τους φώναξε: «Φύγετε!» Τότε αυτοί του είπαν: «Γιατί μας διώχνεις;» Αυτός αποκρίθηκε: «Τόσο καιρό, που δεν με σκεφθήκατε εσείς, που δεν με είδατε, που δεν με βοηθήσατε, έστειλε ο Θεός άγγελο, και με υπηρετούσε. Μα τώρα, που ο άγγελος σας είδε, έφυγε! Προτιμότερο να φύγετε εσείς, και να έρθη πάλιν ο άγγελος!»
Γιατί να μη έχουμε για κάθε άνθρωπο αγάπη;
Όσο περισσότερο αγωνίζεσαι να αγαπάς τον Θεό, τόσο περισσότερο Αυτός σου αποκαλύπτεται!
Εκείνος, που επιθυμεί το κακό του συνανθρώπου του, κάνει τελικά κακό στον ίδιο τον εαυτό του. Και εκείνος, που αγαπά ακόμα και τον εχθρό του, στην πραγματικότητα ευεργετεί τον ίδιο τον εαυτό του.
Όσο πιο πολύ αγωνιζόμαστε να αγαπήσουμε τον Χριστό, τόσο πιο πολύ νοιώθουμε μέσα μας χαρά και ευτυχία. Δεν υπάρχει στον κόσμο μεγαλύτερη ευτυχία από το να φλέγεται η καρδία μας από αγάπη προς τον γλυκύτατο Κύριό μας.
«Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν» (Ματθ. 6, 24). Για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε τον Χριστό με όλη την καρδία μας, πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα τα γήινα είναι πρόσκαιρα και μάταια, και σε τίποτε από αυτά να μη προσκολληθούμε. Για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε τον πλησίον μας σαν τον εαυτό μας, πρέπει να περιφρονήσουμε τρία πράγματα: Το χρήμα, τις ηδονές και την ανθρώπινη δόξα.
Είμαστε σε θέση να πούμε μαζί με τον Απόστολο Παύλο, «τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; Θλίψις ή στενοχωρία ή διωγμός ή λιμός ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μάχαιρα;» (Ρωμ. 8, 35). Αν ναι, τότε είναι που πραγματικά αγαπούμε τον Χριστό!
Δεν έχει τόση αξία το να αγαπούμε όσους μας αγαπούν. «ποία υμίν χάρις εστί;» (Λουκ. 6, 32). Αξία έχει το να αγαπούμε αυτούς, που μας εχθρεύονται, κι αυτούς, που μας μισούν!

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης

Πηγή: http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/

Να μη μισήσεις τον αμαρτωλό, διότι όλοι είμαστε υπεύθυνοι

Να μη μισήσεις τον αμαρτωλό, διότι όλοι είμαστε υπεύθυνοι.
Και αν παρακινείσαι εναντίον του από ζήλο Θεού, να κλάψεις για τον αμαρτωλό και να μην τον μισήσεις, αλλά να μισήσεις τις αμαρτίες του.
Να προσευχηθείς για αυτόν, για να μοιάσεις με το Χριστό ο οποίος δεν αγανακτούσε εναντίον των αμαρτωλών αλλά προσηύχετο δι’ αυτούς.
Γιατί λοιπόν να μισήσουμε και να αποστραφούμε εκείνον που εξηπατήθη και γελάστηκε από τον κοινόν μας εχθρό;
Αν μισείς τον αμαρτωλό επειδή κατά τη γνώμη σου δεν είναι δίκαιος, δείχνεις με αυτό τον τρόπο ότι και συ είσαι αμαρτωλός, επειδή δεν έχεις αγάπη.
Εκείνος που έχει αποστερηθεί την αγάπη έχει χάσει και το Θεό διότι ο Θεός είναι κυρίως αγάπη.
Μη μισείς λοιπόν και μην καταδιώκεις τον αμαρτωλό αλλά με την συμπάθεια σου προς αυτόν γίνε κήρυξ της αγαθότητος του Θεού, ο Οποίος αν και είσαι ανάξιος,
σε κυβερνά και δεν σε παραπετά, ούτε σε αποστρέφεται λόγω των πολλών και μεγάλων σου αμαρτημάτων.
Μιμήσου λοιπόν και συ, όσο μπορείς, την ευσπλαχνία Του και την αγαθότητά Του και γίνε οικτίρμων προς τον αδελφόν σου για να κερδίσεις από τον Θεό την μέγιστη συμπάθειά Του με τη μικρή δική σου συμπάθεια.

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Εσύ ξέρεις Χριστέ μου...

Κύριε Ιησού Χριστέ
Ένα πόθο στην καρδιά έχει ο καθένας...
Εσύ γνωρίζεις ακόμα κι΄ από μας τους ίδιους
Τι πραγματικά διψά η ψυχή μας...
Γι΄ αυτό Κύριε απόψε μ΄ αυτή την προσευχή
Ας αποχαιρετήσω τη μέρα μου:
Κύριε γενού τοις «πάσι τα πάντα»...
Ότι έχει ανάγκη ο καθένας...
Εσύ ξέρεις Χριστέ μου...

Αμήν!

Η προσευχή είναι σχέση, κοινωνία, βαθιά αίσθηση της Παρουσίας του Θεού στα πάντα και στους πάντες

Το ξέρω...πιστεύεις, ότι η προσευχή γίνεται μονάχα μπροστά στο εικονοστάσι, με λιβάνι και κομποσχοίνι.
Όμως σκέψου ότι ίσως δεν γίνεται μόνο έτσι.
Γιατί η προσευχή είναι σχέση, κοινωνία, βαθιά αίσθηση της Παρουσίας του Θεού στα πάντα και στους πάντες.
Δεν την βρίσκεις σε βρίσκει, δεν την κατασκευάζεις αλλά γεννιέται μέσα σου ως ψυχική ορμή και άνοιξη.
Όταν αισθανθείς την διάθεση της προσευχής, αυτήν την βαθιά κίνηση της καρδιάς σου να μιλήσει μαζί Του, μείνει εκεί, όρθιος, καθιστός, ξαπλωμένος,
στο αμάξι, στο γραφείο, στο σπίτι, στο κήπο, στην θάλασσα κ.ο.κ
Μείνε εκεί, στην αίσθηση της Παρουσίας Του και εξάντλησε το Είναι σου στην κοινωνία μαζί του.
Όπως λέει και ο Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ
"Κάθε λόγος, κάθε θέση, του σώματος, στην οποία ο νους και η καρδιά ενώνονται σε μια ζωή της μνήμης του Θεού, δεν πρέπει να αλλάζει, ωσότου εξαντληθεί ο νους και η καρδιά και το σώμα."

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

Μόνο Εκείνος γνωρίζει...

Πολλές φορές ζήτησα με την προσευχή από το Θεό, να μου γίνει κάτι που το νόμιζα καλό και επέμενα παράλογα να το ζητώ βιάζοντας το θέλημα του Θεού, και δεν Τον άφηνα να οικονομήσει Εκείνος ό,τι γνωρίζει ως συμφέρον δικό μου.
Και λοιπόν αφού έλαβα ό,τι ζήτησα, στεναχωρέθηκα ύστερα πολύ που δεν είχα ζητήσει να γίνει το θέλημα του Θεού.
Γιατί δεν μου ήρθε το πράγμα έτσι όπως το νόμιζα.

Άγιος Νείλος ο Ασκητής.

Πίστεψέ το...

Τα χέρια μας μπορούν να ζωγραφίσουν τους ανέμους.
Η καρδιά μας -όσο πληγωμένη κι αν είναι- μπορεί ξανά να χαμογελάσει.
Τα λουλούδια έξω απ'τον τάφο του Χριστού μας δείχνουν το δρόμο.
Η επαναστατημένη ομορφιά, η αθώα, μόνο αυτή μπορεί ν'αλλάξει τον κόσμο.
Πίστεψέ το.
Και θα δεις το πώς θ'αλλάξει με τον καιρό η αλήθεια σου.

Αθόρυβα. Ταπεινά. Γλυκά.

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Χαρά στα μάτια που δακρύζουν



Χαρά στα μάτια που δακρύζουν
για κάποιον άλλον πού πονά,
γιατί τα μάτια αυτά θα δούνε
του Παραδείσου τα αγαθά. (δις)
Χαρά στο στόμα όπου λέγει
λόγια παρήγορα γλυκά,
γιατί το στόμα αυτό θα ψάλλει
με τους αγγέλους Ωσαννά! (δις)
Χαρά στα αυτιά όπου ακούνε
τον θείο λόγο του Θεού,
γιατί τ” αυτιά αυτά θ” ακούσουν
τις σάλπιγγες του ουρανού. (δις)
Xαρά στα χέρια πούθε ντύνουν
μικρά παιδιά και ορφανά,
γιατί τα χέρια αυτά θα γίνουν
φτερά για να πετούν ψηλά. (δις)
Χαρά στα πόδια που φροντίζουν
για την αγάπη του Χριστού
γιατί αυτά θα σ” οδηγήσουν
στην Βασιλεία τ” Ουρανού. (δις)
Χαρά στο σπίτι, που ανοίγει
την πόρτα στο περαστικό,
γιατί η πόρτα αυτή ανοίγει
στην Παναγιά και στο Χριστό. (δις)

Ψάλλει ο Ηγούμενος Ι.Μ.Προφήτου Ηλίου Ερυθρών Αττικής (Κριεκούκι)

Για όλα όσα κάνουμε…

Για όλα όσα κάνουμε, ο Θεός ερευνά το σκοπό
αν τα κάνουμε γι’ Αυτόν ή από άλλη αιτία.

Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Κύριε, μάθε με να προσεύχομαι

Κύριε, δεν ξέρω τι να ζητιανέψω από Εσένα.
Μόνον Εσύ γνωρίζεις τι μου χρειάζεται.
Συ με αγαπάς περισσότερο από όσο εγώ ξέρω να αγαπώ τον εαυτό μου.
Κύριέ μου, δώσε στο δούλο Σου εκείνο που ούτε να ζητήσω δεν μπορώ.
Δεν τολμώ να σού ζητιανέψω ούτε απαλλαγή από πάθη, ούτε αρετές, ούτε απόλαυση χάριτος, παρά μόνο στέκομαι μπροστά Σου με την καρδιά μου ανοιχτή απέναντί Σου.
Συ βλέπεις τις ανάγκες που εγώ δε βλέπω, κοίταξέ με και πράξε κατά το έλεός Σου.
Χτύπησε και θεράπευσε, ρίξε με και ανύψωσέ με.
 Πάλλομαι και σιωπώ μπροστά στην άγια θέλησή Σου και μπροστά στις κρίσεις Σου για μένα. Προσφέρω τον εαυτό μου ως θυσία προς Εσένα.
Δεν υπάρχει μέσα μου άλλη επιθυμία παρά μόνο να εκπληρώσω το θέλημά Σου.
Μάθε με να προσεύχομαι.
Έλα Εσύ ο Ίδιος μέσα μου να προσεύχεσαι.
Αμήν.

Αγίου Φιλαρέτου Μόσχας

Πηγή: http://istologio.org/

Από τη γυναίκα, λοιπόν, μη ζητάς λεφτά, αλλά αρετές

Είναι δυνατό ν’ αδιαφορείς για τα σπουδαι­ότερα και να φροντίζεις για τα ασήμαντα;
Δυστυχώς, όμως, σε όλα αυτό κάνουμε.
Αν αποκτήσουμε παιδί, νοιαζόμαστε όχι για το πως θα γίνει καλός άνθρω­πος, αλλά για το πως θα του εξασφαλίσουμε πλούτη· όχι για το πως θ’ αποκτήσει καλούς τρόπους, αλλά για το πως θα έχει πολλούς πόρους.
Στο επάγγελμά μας, πάλι, δεν κοιτάμε πως θα το ασκήσουμε τίμια, αλλά πως θα μας φέρει μεγάλα κέρδη.
Όλα, λοιπόν, γίνονται για τα λεφτά.
Μας έχει κυριέψει ο έρωτας του χρήματος, γι’ αυτό οδηγούμαστε στην καταστρο­φή.
"Έτσι", συνεχίζει ο απόστολος, «και οι άνδρες οφείλουν ν’ αγαπούν τις γυναίκες τους, όπως αγα­πούν τω ίδιο τους το σώμα.
Όποιος αγαπάει τη γυ­ναίκα του, αγαπάει τον εαυτό του.
Κανείς ποτέ δεν μίσησε το ίδιο του το σώμα, αλλ’ αντίθετα το τρέφει και το φροντίζει· έτσι κάνει και ο Κύριος για την Εκκλησία, γιατί όλοι είμαστε μέλη του σώματός Του από τη σάρκα Του και τα οστά Του» (Εφ. 5:28-30).

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Η προσευχή του ταπεινού

Κύριε, σαν ήρθεν η βραδιά, σου λέω την προσευχή μου.
Άλλη ψυχή δεν έβλαψα στον κόσμο απ' τη δική μου.
Εκείνοι που με πλήγωσαν ήταν αγαπημένοι.
Την πίκρα μου τη βάσταξα.
Μου δίνεις και την ξένη.
Μ' απαρνηθήκαν οι χαρές.
Δεν τις γυρεύω πίσω.
Προσμένω τα χειρότερα.
Είν' αμαρτία να ελπίσω.
Σαν ευτυχία την αγαπώ της νύχτας τη φοβέρα.
Στην πόρτα μου άλλος δεν χτυπά κανείς απ' τον αγέρα.
Δεν έχω δόξα.
Είν' ήσυχα τα έργα που έχω πράξει.
'Ακουσα τη γλυκιά βροχή.
Τη δύση έχω κοιτάξει.
'Εδωκα στα παιδιά χαρές, σε σκύλους λίγο χάδι.
Ζευγάδες καλησπέρισα που γύριζαν το βράδυ.
Τώρα δεν έχω τίποτα να διώξω ή να κρατήσω.
Δεν περιμένω ανταμοιβή.
Πολύ' ναι τέτοια ελπίδα.
Ευδόκησε ν' αφανιστώ χωρίς να ξαναζήσω...
Σ' ευχαριστώ για τα βουνά και για τους κάμπους που είδα.

Παπαντωνίου Ζαχαρίας.

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Άγιον Όρος, η δημοκρατία των μοναχών

Μάθε να προσεύχεσαι

Οι λέξεις της προσευχής έχουν την ιδιότητα να είναι πάντοτε λέξεις γεμάτες υποσχέσεις.
Δεν μπορείς να λες απλά μία προσευχή χωρίς να έχεις συνέπεια σ’ αυτό που λες.
Δηλαδή, θα πρέπει να εννοείς αυτό που λες:
"Αν πω αυτό, ακριβώς αυτό είναι εκείνο που θα κάνω, όταν οι περιστάσεις το ζητήσουν".
Όταν λες στο Θεό:
Οτιδήποτε και αν κοστίσει, μα οτιδήποτε, "Κύριε, σώσε με", πρέπει να έχεις υπόψη σου ότι χρειάζεται να βάλεις όλη σου τη θέληση σ’αυτό, γιατί μια μέρα ο Θεός θα σου πει:
"Να το τίμημα που πρέπει να πληρώσεις".
Οι Πατέρες κάπου λένε:
"Δώσε αίμα και λάβε Πνεύμα".
Αυτό είναι το τίμημα.
Εγκατάλειψε τα πάντα και θα κερδίσεις τον ουρανό.
Εγκατάλειψε την σκλαβιά και θα βρεις ελευθερία.

Από το βιβλίο "Μάθε να προσεύχεσαι"
Aρχιεπισκόπου  Anthony Bloom

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

Ξέρεις να λες το "Πάτερ Ημών";

- Να μάθεις καλά το «Πάτερ ημών». Ακούς;
- Το "Πάτερ ημών" το ξέρω, δέσποτά μου, απ' έξω από τότε που ήμουν παιδί.
- Απ' έξω το ξέρεις, αλλά δεν το ξέρεις από μέσα.
- Τι εννοείτε;
- Δεν ξέρεις το νόημά του.
Μηχανικά το απαγγέλλεις.
Αν το ήξερες από μέσα, θα συγχωρούσες προθυμότατα τον πλησίον σου, διότι αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να συγχωρηθείς και εσύ από Τον Θεό για τις αμαρτίες σου.
Το "άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών" αυτό σημαίνει.
Λοιπόν να μάθεις το "Πάτερ ημών" από μέσα.
Σύμφωνοι;

π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος

Ο καθένας θα δοξαστεί κατά το μέτρο της αγάπης του

Ο Κύριος μας έδωσε τη εντολή να αγαπάμε ο ένας τον άλλον.
Αυτή είναι η αληθινή ελευθερία: η αγάπη για το Θεό και τον πλησίον.
Εδώ βρίσκεται και η ελευθερία και η ισότητα.
Στην κοσμική τάξη είναι αδύνατο να υπάρξει ισότητα – αυτό όμως δεν έχει σημασία για την ψυχή.
Δεν μπορεί να είναι ο καθένας βασιλιάς η άρχοντας, πατριάρχης η ηγούμενος η διοικητής.
Μπορεί όμως ο καθένας, σε όποια τάξη κι αν ανήκει, ν’ αγαπάει το Θεό και να είναι ευάρεστος σ’ Εκείνον – κι αυτό είναι το σπουδαίο.
Και όσοι αγαπούν περισσότερο το Θεό στη γη, θα έχουν περισσότερη δόξα στη βασιλεία των ουρανών και θα είναι πιο κοντά στον Κύριο.
Ο καθένας θα δοξαστεί κατά το μέτρο της αγάπης του.
Η θεία χάρη δεν αφαιρεί την ελευθερία, αλλά συνεργεί μόνο στην εκπλήρωση των εντολών του Θεού.
Ο Αδάμ βρισκόταν στην κατάσταση της χάριτος, αλλά δεν του αφαιρέθηκε το αυτεξούσιο.
Oι άγγελοι παραμένουν επίσης στο Άγιο Πνεύμα, αλλά δεν τους έχει αφαιρεθεί η ελεύθερη βούληση.
Ο Κύριος έδωσε στη γη το Άγιο Πνεύμα• και όσοι το έλαβαν, αισθάνονται τον παράδεισο μέσα τους.
Ίσως πεις:
"Γιατί λοιπόν δεν έχω κι εγώ μια τέτοια χάρη;".
Επειδή εσύ δεν παραδόθηκες στο θέλημα του Θεού, αλλά ζεις σύμφωνα με το δικό σου θέλημα.
Παρατηρήστε εκείνον που αγαπάει το θέλημά του:
Δεν έχει ποτέ ειρήνη στην ψυχή του και δεν ευχαριστιέται με τίποτα.
Γι’ αυτόν όλα γίνονται όπως δεν θα έπρεπε.
Όποιος όμως δόθηκε ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού, έχει την καθαρή προσευχή και η ψυχή του αγαπάει τον Κύριο.

Πηγή: http://www.diakonima.gr/

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

Πεντηκοστήν εορτάζομεν και πνεύματος επιδημίαν και προθεσμίαν επαγγελίας και ελπίδος συμπλήρωσιν και το μυστήριον όσον ως μέγα τε και σεβάσμιον διο βοώμεν Σοι δημιουργέ του παντός Κύριε δόξα Σοι

Πενήντα μέρες μετά τη Ανάσταση και δέκα ημέρες μετά την Ανάληψη, εκπληρώνεται η υπόσχεση του Κυρίου προς τους μαθητές του για την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, του «άλλου Παράκλητου». «Ιδού εγώ αποστέλλω την επαγγελίαν του Πατρός μου εφ΄ υμάς΄ υμείς δε καθίσατε εν τη πόλει Ιερουσαλήμ έως ου ενδύσησθε δύναμιν εξ΄ ύψους» (Λουκ.24,49). Έτσι την ημέρα αυτή της Πεντηκοστής τιμούμε την Αγία Τριάδα, ενώ την επόμενη ημέρα τιμούμε ξεχωριστά το Άγιο Πνεύμα. Χαρακτηριστικό είναι ένα τροπάριο που ψάλλεται στη αρχή του Όρθρου της σημερινής ημέρας   «Την μεθέορτον πιστοί και τελευταίαν εορτήν εορτάσωμεν φαιδρώς, αύτη εστί Πεντηκοστή, επαγγελίας συμπλήρωσις και προθεσμία...»
Στην Παλαιά Διαθήκη, η Πεντηκοστή ήταν η δεύτερη από τις τρεις μεγάλες ετήσιες γιορτές του λαού Ισραήλ, που γιορταζόταν πενήντα μέρες μετά το Ιουδαϊκό Πάσχα. Ονομαζόταν και γιορτή των εβδομάδων, επειδή γιορταζόταν εφτά εβδομάδες μετά την πρώτη μέρα των Αζύμων. Επρόκειτο για μια αγροτική γιορτή που συνδέθηκε αργότερα με τα γεγονότα του Σινά και την ανάμνηση της παράδοσης του Νόμου από το Θεό στους Ισραηλίτες δια του Μωϋσή. Σήμερα πραγματοποιείται η μεγάλη υπόσχεση της Καινής Διαθήκης, που είναι ο ερχομός του Αγίου Πνεύματος. Η Παλαιά Διαθήκη ήταν η υπόσχεση για τον ερχομό του Μεσσία στον κόσμο.
Ο Παράκλητος αποκάλυψε στους μαθητές του Χριστού ολόκληρη την αλήθεια για το πρόσωπό του. Δυο βασικές λεπτομέρειες στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα είναι ότι: «Όταν έφθασε η ημέρα της Πεντηκοστής, ήταν όλοι μαζί (οι μαθητές) συγκεντρωμένοι με ομοψυχία στο ίδιο μέρος» καθώς επίσης ότι εκείνη την ημέρα, «στην Ιερουσαλήμ βρίσκονταν ευσεβείς Ιουδαίοι από όλα τα μέρη του κόσμου». Αυτό καταδεικνύει ότι  ήταν ένα παγκόσμιο και ιστορικό γεγονός, ένα γιορτινό κάλεσμα - μια προσκυνηματική γιορτή θα λέγαμε σήμερα, για Ιουδαίους προσήλυτους οποιασδήποτε καταγωγής στην οικουμένη.
Σε αυτήν την γιορτινή ατμόσφαιρα ο Τριαδικός Θεός γέμισε το σπίτι που ήταν συναθροισμένοι οι μαθητές με μια «βίαιη πνοή» και πάνω στους μαθητές διαμοιράσθηκαν «πύρινες γλώσσες», γλώσσες που έμοιαζαν με φωτιά. Το σημείο που σαγήνευσε το πολυεθνικό παρευρισκόμενο πλήθος ήταν ότι «ο καθένας τους άκουγε τους Αποστόλους να μιλάνε στη δική του γλώσσα», οδηγώντας τους με απορία στο συμπέρασμα: «όλοι εμείς, είτε ιουδαϊκής καταγωγής είτε προσήλυτοι, τους ακούμε να μιλούν στις γλώσσες μας για τα θαυμαστά έργα του Θεού». Φυσικά δεν θα έλειψαν και αυτοί που χλεύαζαν και θα έλεγαν: «Αυτοί πρέπει να’ ναι πολύ μεθυσμένοι».
Σε αυτό το πανηγυρικό μεθύσι, το γεγονός των «γλωσσών» αποτελεί και σημείο μια άλλης νέας πραγματικότητας, της επιστροφής στην ενότητα της ανθρωπότητας, που είχε ολοκληρωτικά διασπαστεί με τη σύγχυση των γλωσσών.
Κατά την αφήγηση στο βιβλίο της Γενέσεως, ο Πύργος της Βαβέλ ήταν ένα ψηλό κτίριο, προφανώς ένα πολιτικό κέντρο στη Μεσοποταμία, που κτιζόταν με σκοπό την αύξηση της φήμης και της εξουσίας του λαού των κατασκευαστών του, και στόχο να φθάσει «μέχρι τον ουρανό». Όμως λόγω της βλασφημίας αυτής, ο Θεός σύγχυσε τις γλώσσες των κατασκευαστών, με αποτέλεσμα να καταστεί αδύνατη η ολοκλήρωση, του και αυτοί να διασπαρούν σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Η κάθοδος του Πνεύματος την Πεντηκοστή αντιστρέφει το αποτέλεσμα του πύργου της Βαβέλ. Στην Πεντηκοστή η πολλαπλότητα των γλωσσών δεν καταργήθηκε αλλά έπαψε να είναι η αιτία του χωρισμού όπως προηγουμένως. Ο καθένας μιλούσε στη δική του γλώσσα, αλλά με τη δύναμη του Πνεύματος ο καθένας μπορούσε να καταλάβει τους άλλους.
Ο λαός του Θεού πανηγυρίζει σήμερα «το “μέγα και σεβάσμιον” μυστήριο», γιατί πράγματι το εορταζόμενο γεγονός, η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους αποστόλους του Χριστού, αποτελεί το τέλος και το επιστέγασμα όλου του έργου της σωτηρίας. Όλο το έργο του Χριστού, η έλευση, η διδασκαλία, τα θαύματα, το Πάθος, η Σταύρωση, η Ανάσταση, η Ανάληψη, απέβλεπαν σ᾿ αυτό: στην έλευση του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο, στη νέα δημιουργία. Όλα αυτά στάθηκαν εφαλτήριο, σημαντικά στάδια της προετοιμασίας των Μαθητών για να καταστούν Απόστολοι της Εκκλησίας.
Η Εκκλησία γιορτάζει κατά την Πεντηκοστή τη γέννηση της εν τω κόσμω. Τιμά την γενέθλιο ημέρα της για τον κόσμο, αλλά και αυτό το μυστήριο της ιδίας της ζωής της, απ’ το οποίο πηγάζουν οι υπερφυσικές ενέργειες όλων των μυστηρίων στη Ορθόδοξη Εκκλησία που ζωογονούν, τροφοδοτούν και αγιάζουν το σώμα της. Ο ιερός υμνογράφος δανείζεται φράσεις, από το λόγο του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και λέγει: «Πεντηκοστήν εορτάζομεν και πνεύματος επιδημίαν και προθεσμίαν επαγγελίας και ελπίδος συμπλήρωσιν. Και το μυστήριον όσον ως μέγα τε και σεβάσμιον διο βοώμεν Σοι δημιουργέ του παντός Κύριε δόξα Σοι» (Στιχηρό Εσπερινού Πεντηκοστής). «… τούτο το Πνεύμα συνδημιουργεί μεν Υιώ, και την κτίση και την ανάστασιν…»
(Αγίου Γρηγορίου, Λόγος μα’ εις την Πεντηκοστή, PG 36.436).
Ασύλληπτα στον ανθρώπινο νου τα τριαδολογικά και κυρίως πνευματικά νοήματα των λειτουργικών ύμνων.
Στο εξαίσιο εσπερινό (της γονυκλισίας) που ακολουθεί τη Θεία Λειτουργία, ας κλίνωμε τα γόνατά μας και με πίστη να προσκυνήσουμε την αήττητη δυναμή, να δοξολογήσουμε την Αγία Τριάδα, και να την παρακαλέσουμε να φωτίζει και ν’ αγιάζει τις ψυχές μας. Και στη στάση αυτή της ταπεινώσεως, της κλίσεως των γονάτων και του αυχένος, να αξιωθούμε να υποδεχθούμε την χάρη του Παρακλήτου, συνψάλλωντας. «Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός’ ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον αγαθέ τας ψυχάς ημών».
Αμήν.

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Λυπήσου με Παναγία μου και βοήθησέ με

Παναγία μου!
Μητέρα μου πονεμένη και στοργική!
Βασίλισσά μου
Που προσκυνείσαι από τάγματα
Αγγέλων και Αρχαγγέλων
Και υμνείσαι από αναρίθμητα πλήθη
Πιστών Χριστιανών σου
Κλίνε, Παναγία μου, το αυτί σου
Να σου πω τον μυστικό πόνο της ψυχής μου.
Με βλέπεις.
Είμαι βασανισμένος άνθρωπος
Αμαρτωλός
Που δεύτερος αμαρτωλός σαν και μένα άλλος
Δεν υπάρχει.
Θλίβομαι, πονώ, κλαίω, σπαράζει η ψυχή μου
Που Σου το λέγω, Παναγία μου.
Το κρατώ μυστικό από τους άλλους.
Γιατί πως να τους το πω;
Με τι λόγια, με τι κουράγιο να τους μιλήσω
Να τους παρουσιάσω την αθλιότητά μου
Τις πολλές μου αμαρτίες;
Σε Σένα, Παναγία μου
Μητέρα μου γλυκειά
Λέω τον πόνο και εκφράζω τη μεγάλη μου θλίψη.
Τα βάσανά μου είναι πολλά
Γιατί οι αμαρτίες μου είναι πολλές και μεγάλες.
Έλα, λοιπόν, Παναγία μου, λυπήσου με και βοήθησέ με.
Δώσε μου μετάνοια
Δώσε μου χάρη να μετανοήσω
Να κλάψω, όπως μου πρέπει
Να πέσω κάτω να ζητήσω το έλεος από τον Μονογενή Σου Υιό
Να ειρηνεύσω
Να σωθώ.
Παναγία μου, Παναγία μου
Κάνε μου τούτο το μεγάλο καλό.
Σήκωσε από πάνω μου την αμαρτία και τη θλίψη
Τον πόνο της ψυχής μου.
Διώξε από κοντά μου τα βάσανα και τους πειρασμούς.
Και σώσε με, γλυκειά μου Παρθένα
Μητέρα του κυρίου και Σωτήρος μου.
Αμήν.

Όπως θα προσευχόσουν για σένα

Όταν συγκινείσαι από τα βάσανα και την ψυχική ταλαιπωρία των άλλων και παρακινείσαι να κάνεις προσευχή γι' αυτούς με "καρδίαν συντετριμμένην", να ζητάς να τους ελεήσει ο Θεός και να συγχωρήσει τις αμαρτίες τους, όπως θα προσευχόσουν και για τις δικές σου αμαρτίες. Δηλαδή να δέεσαι στον Θεό με δάκρυα. Να προσευχηθείς για τη σωτηρία τους όπως θα προσευχόσουν για τη δική σου σωτηρία. Αν το κατορθώσεις αυτό και το συνηθίσεις, θα λάβεις από το Θεό πολλά πνευματικά χαρίσματα, τα δώρα του Αγίου Πνεύματος, που αγαπά την ψυχή και θέλει τη σωτηρία των άλλων. Το ίδιο το Άγιο Πνεύμα θέλει να μας σώσει με κάθε δυνατό τρόπο, αρκεί εμείς να μην Του εναντιωθούμε, να μη σκληρύνουμε τις καρδιές μας.
"Το Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις" (Ρωμ. η' 26).

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης 

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Πως να σε ονομάσω άνθρωπο!

Πως να σε ονομάσω άνθρωπο;
Όταν ορμάς και χοροπηδάς σαν ταύρος
Κλωτσάς σαν γαϊδούρι
Χλιμιντρίζεις σαν άλογο όταν βλέπεις γυναίκα
Τρως σαν αρκούδα, παχαίνεις όπως το μουλάρι
Μνησικακείς όπως η καμήλα
Αρπάζεις σαν λύκος, οργίζεσαι σαν φίδι
Δαγκώνεις όπως ο σκορπιός
Φέρεσαι ύπουλα σαν αλεπού
Χύνεις δηλητήριο όπως η κόμπρα και η οχιά
Πολεμάς τα αδέρφια σου όπως ο διάβολος;
Πως μπορώ, λοιπόν να σε ονομάσω άνθρωπο
Όταν δεν βλέπω σε σένα τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης;

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Ἡ ωραιότατη προσευχή της μάνας για το παιδί της

Κάνε μου την τιμή γιε μου να σταθείς ανδρείος για το Χριστό.
Να Τον ομολογήσεις άφοβα και χωρίς δισταγμό!
Ελπίζω μέσα στην καρδιά μου ότι σύντομα θα ανθίσει επάνω σου το στεφάνι του μαρτυρίου..
Προς τιμή μου και προς σωτηρία πολλών μη φοβηθείς τις απειλές ή τα ξίφη ή τους πόνους ή τις πληγές ή την πυρά.
Τίποτα να μη σε χωρίσει από το Χριστό, αλλά να κοιτάξεις προς τον ουρανό.
Από εκεί μπορείς να περιμένεις τη μεγάλη, αιώνια και πλούσια ανταμοιβή σου από το Θεό.
Να φοβάσαι το μεγαλείο του Θεού.
Να φοβάσαι τη φρικτή κρίση Του.
Να φοβάσαι τον Παντεπόπτη Θεό, διότι όλοι εκείνοι που Τον αρνούνται θα λάβουν μισθαποδοσία φοβερή, το πυρ το άσβεστο και τον αιωνίως ακοίμητο σκώληκα.
Ας είναι η ανταμοιβή μου από εσένα, γλυκύτατο παιδί μου, για τους πόνους με τους οποίους σε ανέθρεψα και σε μόρφωσα, αυτή:
"Να κληθώ μητέρα ενός μάρτυρος"

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

Δώσε ψωμί και πάρε παράδεισο...

Δώσε θνητά και πάρε αθάνατα...
Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Όσο έχεις τόσο κάνει.
Έχεις ένα οβολό μόνο να δώσεις στο φτωχό αγοράζεις τον ουρανό τον ίδιο.
Όχι γιατί είναι φτηνός ο ουρανός αλλά γιατί ο Θεός είναι φιλάνθρωπος.
Δεν έχεις χρήματα;
Δώσε ένα ποτήρι κρύο νερό.
Όποιος δώσει ένα ποτήρι κρύο νερό για χάρη μου σʼ αυτούς τους καταφρονεμένους θα λάβει την αμοιβή του μας λέει ο Κύριος.
O ουρανός πουλιέται κι αγοράζεται κι εμείς αδιαφορούμε.
Δώσε ψωμί και πάρε παράδεισο.
Δώσε μικρά και πάρε μεγάλα.
Δώσε θνητά και πάρε αθάνατα.
Δώσε φθαρτά και πάρε άφθαρτα.

Πηγή: http://www.diakonima.gr/

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Η δύναμη της συνήθειας

Όλα, γενικά, τα πάθη αναπτύσσονται στην ψυχή μας, όταν τους δείχνουμε συγκατάβαση. Η συγκατάβαση, όταν επαναληφθεί πολλές φορές, δημιουργεί συνήθεια. Και η συνήθεια κάνει το πάθος ισχυρό κυρίαρχό μας. Γι’ αυτό ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος είπε: «Να φοβάσαι τις κακές συνήθειες περισσότερο από τους εχθρούς», δηλαδή τους δαίμονες.
Αν, μόλις εμφανιστεί μέσα μας αμαρτωλή επιθυμία, την αρνηθούμε, στην επόμενη εμφάνισή της θα είναι πιο αδύναμη, ώσπου τελικά θα σβήσει. Αν, όμως, την ικανοποιήσουμε, θα επιστρέψει λίγο αργότερα με μεγαλύτερη δύναμη. Και όσο την ικανοποιούμε, τόσο δυναμώνει, τόσο μεγαλύτερη εξουσία αποκτά πάνω στην προαίρεσή μας, αιχμαλωτίζοντάς την σιγά-σιγά, ώσπου τελικά γεννά τη συνήθεια.
Τα αμαρτήματα που διαπράττουμε από συνήθεια, όσο βαριά κι αν είναι, μας φαίνονται ελαφριά. Το καινούργιο αμάρτημα το φοβάται η ψυχή και δεν αποφασίζει σύντομα να το διαπράξει.
Τα πάθη είναι συνήθειες κακές, οι αρετές είναι συνήθειες καλές. Εδώ, βέβαια, εννοούμε τα πάθη και τις αρετές που έγιναν συνήθειες στον άνθρωπο με τη διαγωγή του, με τον τρόπο της ζωής του. Γιατί υπάρχουν πάθη και αρετές που αποτελούν έμφυτες ιδιότητες του ανθρώπου, ιδιότητες με τις οποίες αυτός γεννιέται.
Ο άνθρωπος του Θεού πρέπει να είναι όσο το δυνατό περισσότερο ελεύθερος από κακές συνήθειες, οι οποίες τον εμποδίζουν να πλησιάσει τον Χριστό. Ο άνθρωπος του Θεού πρέπει όχι μόνο από τις αμαρτωλές συνήθειες να απομακρύνεται, αλλά και απ’ όλες όσες οδηγούν άμεσα η έμμεσα στην αμαρτία, όπως είναι, για παράδειγμα, η τρυφή, η μαλθακότητα, ο περισπασμός.
Καμιά φορά μια ασήμαντη συνήθεια μας δένει τα πόδια και μας κρατά στη γη, ενώ θα μπορούσαμε να ήμασταν στον ουρανό!

Πηγή: imverias.blogspot.gr

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

Ότι αισθάνεσαι να λες



Στίχοι :     Λεωνίδας Μπαλάφας
Μουσική: Λεωνίδας Μπαλάφας

Ό,τι αισθάνεσαι να λες
Γιατί περνάνε οι στιγμές
Σαν σε φωνάξει ο ουρανός
Δε θα υπάρχει γυρισμός
Ζήσε με φως και ο Θεός
Ας ρίχνει και χαλάζι
Μη φύγεις με μαράζι.

Οι ανόητοι και κενόδοξοι θεωρούν ορθές τις πορείες της ζωής τους, ενώ στην πραγματικότητα είναι διεστραμμένες και ολέθριες. Ο σοφός όμως άνθρωπος ακούει τις συμβουλές των άλλων και δέχεται υποδείξεις

Τίποτε δεν οδηγεί τόσο πολύ στην έπαρση και δεν αποχωρίζει τον άνθρωπο από τους άλλους, όσο το να νομίζει ότι είναι αυτάρκης και δεν έχει ανάγκη από κανένα. Γι᾿ αυτό και ο Θεός μας έφτιαξε έτσι, ώστε να έχουμε ο ένας ανάγκη από τον άλλο. Κι αν ακόμη είσαι σοφός, θα έχεις την ανάγκη κάποιου άλλου. Διότι είναι δυνατόν πολλές φορές και ο σοφός να μην έχει επίγνωση τι είναι σωστό, και αντίθετα ο πιο ανόητος να βρει και να προτείνει κάτι από τα πρέποντα και ορθά.

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Άδεια αναδημοσίευσης:

Κάθε Αναδημοσίευση επιτρέπεται υπό τον όρο ότι θα γίνεται αναφορά προέλευσης του ληφθέντος περιεχομένου από τον παρόντα Ιστοτόπο με παραπομπή (link).