Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Αύγουστος 1963 προσκύνημα στο Άγιον Όρος



Προσκύνημα στο Άγιον Όρος Αύγουστος 1963 963-1963 1000 χρόνια από την ίδρυση της μοναστικής πολιτείας στο Όρος Άθως κινηματογραφήθηκε το 1963 ψηφιοποιήθηκε το 2013 από τον Γιατρό Μανώλη Αρ. Χριστουλάκη.
Το παρών βίντεο είναι πνευματική ιδιοκτησία του κ.Μαν. Αριστ.Χριστουλάκη.

Συνάντηση με τον προσωπικό Θεό

Βλέποντας πρόσωπο με πρόσωπο τον Προσωπικό Θεό κάθομαι στην κλίνη μου, όλη την ώρα βρισκόμενος πέραν του κόσμου τούτου.
Μέσα στο κελί μου, Τον βλέπω να είναι παρών, Εκείνον που είναι πέραν του κόσμου.
Τον βλέπω και μιλάω μαζί Του.
Τολμώ να πω ότι Τον αγαπώ και Εκείνος, με τη σειρά του, με αγαπά.
Τρέφομαι μόνο και μόνο από αυτήν την ενατένιση.
Νιώθοντας ένα μαζί Του, βρίσκομαι στα ουράνια. Αυτό είναι αλήθεια, το ξέρω.
Όμως το που βρίσκεται το σώμα μου δεν το γνωρίζω.
Ξέρω ότι ο Ένας που παραμένει αμετακίνητος, κατεβαίνει.
Ξέρω ότι ο Ένας που είναι ξεχωριστός από όλα τα άλλα πλάσματα με κρατάει μέσα Του και με κρύβει στην αγκαλιά Του και τότε είναι που βρίσκω τον εαυτό μου έξω από ολόκληρο τον κόσμο. Ωστόσο με τη σειρά μου, παρόλο που δεν μπορώ να προσδιορίσω τον εαυτό μου μέσα στον κόσμο, βλέπω μέσα μου τόσο απόλυτα τον Δημιουργό του κόσμου.
Ξέρω ότι δεν θα πεθάνω όσο βρίσκομαι μέσα στην ζωή: ολόκληρη η ζωή ξεχειλίζει από μέσα μου.
Εκείνος υπάρχει μέσα στην καρδιά μου, όμως Εκείνος παραμένει ταυτόχρονα στα ουράνια.
Εδώ και εκεί, εξίσου εκτυφλωτικά, Εκείνος αποκαλύπτει τον Εαυτό Του σε έμενα,
Πώς μπορεί να γίνονται όλα αυτά;
Πώς είναι δυνατόν ακριβώς να το καταλάβω;
Πώς θα ήταν δυνατόν να εκφράσω όλα αυτά που αντιλαμβάνομαι και βλέπω;
Στ’ αλήθεια, αυτά είναι εμπειρίες που δεν περιγράφονται, εμπειρίες που με τίποτα δεν μπορείς να εκφράσεις.

Αγίου Συμεών Νέου Θεολόγου

Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Γιατί όχι σε μένα;

...Σύρθηκα μέχρι το παράθυρο…
Έξω η βροχή πέφτει ορμητικά, λες και θέλει να ξεπλύνει τις ανομίες μας πάνω στη γη…
Ο πόνος στο στομάχι αβάσταχτος…
Πέρασε η επήρεια της ψευδαίσθησης των αισθήσεων που προκαλεί το παυσίπονο…
Το επόμενο σε μία ώρα…
Μετράω το χρόνο με τον πόνο, μόνιμο σύντροφο μου…
Ο καρκίνος στο στομάχι μου, είναι η κλεψύδρα μου, και ο πόνος κόκκοι άμμου στο νευρικό μου σύστημα…
Η ανακοίνωση από το γιατρό της ύπαρξης του καρκίνου, μου γκρέμισε τον κόσμο μου…
Αυτόν που ιδανικά έφτιαχνα στο μυαλό μου για το αύριο...
Σίγουρα αλλιώτικο από αυτό που ήρθε…
Όνειρα, λεφτά, δόξα, επιτυχία, καριέρα…
Από την άλλη ο καρκίνος…
Ο φονέας των ονείρων…
Ο φονέας του πόνου μου…
Γιατί σε μένα Θεέ μου;
Γιατί τόσο νέος;
Τελικά γίναμε φιλαράκια, εγώ και ο πόνος…
Αυτός που έγινε ο δάσκαλος μου…
Ο δάσκαλος της ζωής…
Δύσκολη η μετεξέλιξη…
Όποιος δεν πονέσει δεν ξέρει…
Όποιος δεν πονέσει δεν ξέρει από ζωή…
Τελικά γιατί όχι σε μένα;
Γιατί να ήταν κάποιος άλλος στη θέση μου;
Μήπως ο πόνος κάποιου άλλου θα σήμαινε τη δική μου χαρά;
Κι αν η χαρά είναι κρυμμένη κάπου αλλού…
Πλησιάζει…
Κάποιοι θα το ζήσουν και κάποιοι όχι…
Ποιος ξέρει;
Ίσως να μην προλάβω το φετινό…
Ίσως, όμως να το ζήσω ολοκληρωτικά, παντοτινά…
Ποιος ξέρει;
Η ζωή μου όμορφη, με χαμόγελα και χαρές…
Είχε και στενάχωρες στιγμές και άλλες με πίκρα…
Χαίρομαι για ό,τι έζησα…
Πικραίνομαι για ό,τι μπορούσα και δεν το έζησα…
Προσμένω το…
Όχι το φετινό…
Εκείνο της αιώνιας Ανάστασης…
Η βροχή σταμάτησε…
Ένα ουράνιο τόξο πάνω από το απέναντι βουνό…
Τώρα το φως, πριν τα μαύρα σύννεφα…
Το φως απλωμένο με όλα του τα χρώματα, σημάδι ελπίδας…
Πρέπει να ξαπλώσω, να ξαποστάσω, ίσως κοιμηθώ λίγο…
Μέσα στο δωμάτιο μόνο το φως του καντηλιού…
Η φλόγα του τρεμοπαίζει μπροστά στο πρόσωπο του Εσταυρωμένου… η μόνη μου ελπίδα…
Όχι για τον πόνο…
Αυτός είναι, είμαι…εγώ.
Μαζί πορευόμαστε…
Μόνη μου ελπίδα κι αποκούμπι η Χάρις Του…
Αυτός ξέρει από πόνο…
Με καταλαβαίνει, με νοιώθει…
Μόνη ελπίδα η γνώση του σταυρού…
Ο δικός μου είναι βαρύς!
Τον αντέχω όμως, γιατί τον σηκώνει Εκείνος…
Εκείνος είναι η ελπίδα για τη στιγμή που θα ξαναρχίσει να βρέχει, μέσα μου…
Έξω η βροχή ξανάρχισε τον χορό της…
Τα μάτια μου κλείνουν…
Το νέο παυσίπονο έδρασε…
Ας κοιμηθώ λίγο…

Είναι μια ιστορία που διδάσκει, ελπίδα, πίστη, υπομονή, και θα ήθελα να την μοιραστώ μαζί σας.

Πηγή: http://agapienxristou.blogspot.ca/

29η Μαϊου

Η χιλιόχρονη ρωμαίικη αυτοκρατορία καταλύεται.
Σαν πέφτει τελειωτικά η Πόλη στα χέρια των Τούρκων, ο πόνος κι ο καημός γίνεται μεγάλος.
Κι γίνεται τραγούδι ο πόνος και θρήνος ο καημός.
H λαϊκή μούσα θρηνεί για την άλωση της Πόλης:
"Πάψετε το Χερουβικό, κι ας χαμηλώσουν τ΄ Άγια γιατί είναι θέλημα Θεού, η Πόλη να τουρκέψη".
"Η Δέσποινα ταράχτηκε και δάκρυσαν οι εικόνες".
Κι αν η άλωση ήταν γεγονός, η ελπίδα έμεινε...το γενναίο φρόνημα του έθνους με αισιοδοξία δηλώνει:
"Σώπασε κυρά Δέσποινα μην κλαις και μη δακρύζης, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα΄ ναι".



Γιατί πουλί μ' δεν κελαηδείς
Πως κελαηδούσες πρώτα
Για πως μπορώ να κελαηδώ
Με κόψαν τα φτερούδια μου
Με πήραν τη λαλιά μου
Μας πήρανε βρε αμάν την πόλη μας
Και την Αγιά Σοφιά μας
Κλαίγει πικράν η Παναγιά.

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

Κάποια μέρα εύχομαι ν'ανοίξουν τα μάτια μου και να δω...


Κάποια μέρα εύχομαι ν'ανοίξουν τα μάτια μου και να δω
Να δω με αγάπη όλο τον κόσμο. 
Κάποια μέρα... 
Πού θα πάει... 
Ποτέ μου δεν θα πάψω να ελπίζω...

Πηγή: http://aoratigonia.blogspot.gr/

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Ο χριστιανός...

Ο χριστιανός δεν είναι χριστιανός επειδή μπορεί να μιλάει για τον Θεό.
Είναι χριστιανός διότι μπορεί να έχει εμπειρία του Θεού.
Κι' όπως όταν αγαπάς πραγματικά ένα πρόσωπο και συνομιλείς μαζί του
Το αισθάνεσαι, το χαίρεσαι, έτσι συμβαίνει και στην κοινωνία με τον Θεό.
Δεν υπάρχει μία εξωτερική απλώς σχέσις
Αλλά ένωσις Θεού και ανθρώπου και ανθρώπου εν Αγίω Πνεύματι.

Αρχιμανδρίτη Γεωργίου Καθηγούμενου Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους.

Θα παλέψω και ότι γίνει

Θα σηκωθώ και σήμερα και θα παλέψω.
Όχι από πείσμα ανόητο.
Μα γιατί μπορώ να βλέπω αυτή την ομορφιά στα πράγματα γύρω μου.
Άντε τώρα να εξηγήσεις κάτι τέτοιο στους γύρω σου.
Ειδικά αν το περιβάλλον σου είναι άνθρωποι-ρομπότ που σ’όλη τους τη ζωή κυνηγούν το χρήμα, το ψέμα και τη δόξα…
Θα σηκωθώ και σήμερα και θα παλέψω.
Και θα αποδείξω στον εαυτό μου πως η ομορφιά είναι κάτι που πηγάζει απ’την αγάπη.
Αυτή που μας προσφέρεται απλόχερα σε δεκάδες ευκαιρίες καθημερινά.
Αλλά πόσο προσέχουμε;
Ειδικά αν γίνουμε σκλάβοι της συνήθειας.
Θα σηκωθώ και σήμερα και θα παλέψω.
Με τα πάθη μου.
Με το δύσκολο χαρακτήρα μου.
Γιατί έχω νιώσει τι σημαίνει ζεστασιά ψυχής.
Μετάνοια.
Γλυκό βλέμμα.
Χαμόγελο.
Και θέλω ξανά να ζήσω!
Θα παλέψω και ό,τι γίνει!
Θα χαμογελάσω κι ό,τι προκύψει!

Πηγή: http://aoratigonia.blogspot.gr/

Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

Δεν έχω Θεό

Ένας φίλος σας, σας λέει ασταμάτητα ότι δεν υπάρχει Θεός!
Αυτό σας βασανίζει σαν μαστίγωμα.
Μάχεστε για την ψυχή σας και τη ζωή σας.
Καλά καταλάβατε: εάν δεν υπάρχει ζωντανός και παντοδύναμος Θεός, δυνατότερος από τον θάνατο, τότε ο θάνατος είναι ο μόνος παντοδύναμος θεός. Τότε όλα τα ζωντανά πλάσματα στον κόσμο είναι παιχνιδάκια στα πόδια του παντοδύναμου θανάτου, σαν μικρός ποντικός στα πόδια πεινασμένης γάτας.
Μια φορά αναστατωμένος είπατε στον κακομοίρη φίλο σας: «Ο Θεός υπάρχει, εσύ δεν υπάρχεις!» Και δεν κάνατε λάθος. Αφού εκείνοι οι οποίοι χωρίζονται από τον αιώνιο Ζωοδόχο σ’ αυτόν τον κόσμο, θα είναι χωρισμένοι και στον άλλον. Και έτσι ούτε εδώ ούτε εκεί δεν θα ξέρουν για τον θαυμαστό Δημιουργό όλων των πλασμάτων. Αλλά ο χωρισμός από Εκείνον είναι χειρότερος από το να μην υπάρχει.
Στη θέση σας εγώ θα του έλεγα ακόμα και το εξής:Λανθασμένα λες, φίλε, ότι δεν υπάρχει ο Θεός. Ενώ ορθά θα λες εάν πεις: «Δεν έχω Θεό». Αφού εσύ από μόνος σου βλέπεις, ότι οι υπόλοιποι άνθρωποι γύρω σου Τον αισθάνονται, γι’ αυτό και σου λένε ότι υπάρχει Θεός. Λοιπόν, δεν είναι ότι δεν υπάρχει Θεός αλλά εσύ δεν Τον έχεις.
Μιλάς λανθασμένα, όπως ο άρρωστος που θα έλεγε ότι δεν υπάρχει υγεία στον κόσμο. Αυτός μπορεί μόνο να πει δίχως να ψεύδεται: «Εγώ δεν είμαι υγιής», ενώ θα ψευδόταν αν έλεγε: «Δεν υπάρχει γενικώς υγεία στον κόσμο». Μιλάς λανθασμένα, όπως και ο τυφλός που θα έλεγε ότι δεν υπάρχει φως στον κόσμο. Υπάρχει φως, όλος ο κόσμος είναι γεμάτος από φως, αλλά αυτός, ο κακόμοιρος τυφλός, δεν έχει φως. Εάν θα ήθελε να μιλήσει σωστά, το μόνο που θα μπορούσε να πει είναι: «Εγώ δεν έχω φως».
Μιλάς λανθασμένα, σαν τον ζητιάνο που θα έλεγε ότι δεν υπάρχει χρυσός στον κόσμο. Υπάρχει ο χρυσός στη γη και κάτω από τη γη. Όποιος λέει ότι δεν υπάρχει χρυσός γενικώς λέει ψέματα. Θα έλεγε αλήθεια, εάν έλεγε: «Εγώ δεν έχω χρυσό». Μιλάς λανθασμένα, όπως και ο κακοποιός που θα μας έλεγε ότι δεν υπάρχει καλοσύνη στον κόσμο. Σε εκείνον τον ίδιο δεν υπάρχει καλοσύνη, όχι στον κόσμο. Γι’ αυτό δεν θα έκανε λάθος εάν θα έλεγε: «Εγώ δεν έχω καλοσύνη». Κατά τον ίδιο τρόπο, γείτονά μου, λανθασμένα μιλάς όταν λες ότι δεν υπάρχει Θεός! Αφού εκείνο που εσύ δεν έχεις, δεν σημαίνει πως δεν το έχουν και οι άλλοι, ούτε ότι δεν υπάρχει γενικώς. Ποιος σε εξουσιοδότησε να μιλάς εν ονόματι ολόκληρου του κόσμου; Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα, την αρρώστια σου να την αποδίδεις σ’ όλους και την ανέχειά σου να την επιβάλεις σ’ όλους;
Εάν όμως ομολογήσεις και πεις: «Δεν έχω Θεό», τότε λες την αλήθεια και εκφράζεις την ομολογία σου. Αφού υπήρχαν και υπάρχουν εξαίρετοι άνθρωποι, που όντως δεν έχουν Θεό. Όμως ο Θεός τους έχει, τους έχει έως την τελευταία τους πνοή. Εάν και στην τελευταία τους πνοή δηλώσουν ότι δεν έχουν τον Θεό, τότε και ο Θεός δεν θα τους έχει πια.
Και τους απογράφει στα έξοδα. Γι’ αυτό σε παρακαλώ, φίλε μου, για την ψυχή σου, για την αιώνια ζωή και για τη βασιλεία του Θεού, ένεκεν των δακρύων και πληγών του Χριστού, σε παρακαλώ, μεταμόρφωσε την πεισματική σου εξομολόγηση σε μετανοητική εξομολόγηση. Και εκείνα που έπειτα απ’ αυτό πρέπει να πράξεις, θα σου τα πει η Εκκλησία, ρώτα!
Ειρήνη και ευλογία από τον Κύριο.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Αν θες να γλιτώσεις, φύγε… αν θέλεις να αγιάσεις, μείνε

Το 1933 ο περίφημος Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης σε ηλικία 21 ετών πήρε την μεγάλη απόφαση της ζωής του να εγκαταλείψει τον κόσμο και να γίνει μοναχός στο άγιο Όρος.
Έχοντας σαν οδηγό του την ανεπιφύλακτη πίστη και εμπιστοσύνη του στο Θεό έφτασε σε μια από τις πιο απομακρυσμένες και απαράκλητες περιοχές του Άθωνα, τα Καυσοκαλύβια. Εκεί η πρόνοια του Θεού τον οδήγησε στο ασκητικό Ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου. Εκεί ζούσανε τρεις γέροντες, πολύ αυστηροί και τραχείς, κατά γενική ομολογία.
Έζησε κοντά τους με πολύ υπακοή, ταπείνωση και… υπομονή. Και τονίζουμε την υπομονή διότι οι γέροντες του (τους οποίους όλους γηροκόμησε και φρόντισε μέχρι την τελευταία τους πνοή), ήταν πάρα πολύ αυστηροί μαζί του. Του συμπεριφέρονταν απάνθρωπα. Το όνομά του δεν το άκουσε ποτέ να το λένε, παρά τον αποκαλούσαν πάντα με τα χειρότερα λόγια και πολλές φορές έφταναν και να τον χτυπούν.
Μια μέρα σαν άνθρωπος λύγισε και αγανακτισμένος πήρε την απόφαση να φύγει. Διστάζοντας όμως να εμπιστευτεί τον λογισμό του, σκέφτηκε να πάει πρώτα να τον εξομολογηθεί σε έναν πνευματικό στην Ιερά Μονή της Σιμωνόπετρας.
Με ειλικρίνεια εξέθεσε στον πνευματικό του όλη την αλήθεια και περιέγραψε τα γεγονότα. Αφού λοιπόν εξέθεσε όλα του τα δεινά που υφίστατο κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους στο τέλος είπε: “Πάτερ δώσ’ μου ευλογία να φύγω να γλιτώσω…”. Ο διακριτικός πνευματικός αφού σκέφτηκε για λίγο του απάντησε: “Πάτερ Εφραίμ, αν θες να γλιτώσεις, φύγε, αν θέλεις να αγιάσεις μείνε… σκέψου και αποφάσισε”. Ο Γέροντας Εφραίμ σκέφτηκε… και έμεινε….
Πέρασαν έτσι 45 ολόκληρα χρόνια. Ο τελευταίος από τους γέροντές του ο π. Νικηφόρος, ήταν ο χειρότερος απ’ όλους… Μάλιστα τα τελευταία χρόνια αρρώστησε και έγινε ακόμα πιο δύστροπος και επιθετικός. Ο π. Εφραίμ, πιστός στην απόφασή του -γιατί αυτή είναι η λεβεντιά στη ζωή, να έχεις το θάρρος να την αντιμετωπίζεις και να σηκώνεις τον Σταυρό που σου οικονόμησε για τη σωτηρία σου η πρόνοια του Θεού- υπέμενε τα πάντα σαν νέος Ιώβ.
Το 1973 όταν κατάκοιτος πια ο γέροντας Νικηφόρος ψυχορραγούσε, ο π. Εφραίμ νύχτα και ημέρα καθόταν στο προσκέφαλό του και τον υπηρετούσε, ενώ συνέχισε να δέχεται “βροχή” τις ύβρεις και τις ταπεινώσεις.
Λίγο πριν το τέλος ο π.Νικηφόρος του είπε: “Σήκωσέ με. Σκύψ
ε να σου πω…” Ο π.Εφραίμ πέρασε το χέρι του πίσω από την πλάτη του κατάκοιτου γέροντά του και έσκυψε το κεφάλι. Ξαφνικά το πρόσωπο του π. Νικηφόρου αλλοιώθηκε, έχασε την τραχύτητά του και πήρε την πιο ιλαρή έκφραση που μπορούσε να έχει ανθρώπινο πρόσωπο. Με όση δύναμη μπορούσε να επιστρατεύσει ο γέροντας άρπαξε το χέρι του π. Εφραίμ και του είπε: “Παιδί μου, εσύ δεν είσαι άνθρωπος, είσαι άγγελος… ευλόγησον…” του φίλησε το χέρι και ξεψύχησε στην αγκαλιά του…

Ανάμνηση του π. Διονυσίου Ανθόπουλου, από διήγηση του γέροντος Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου,
στην αδελφότητα της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά.

Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Πάντα θα υπάρχει κάτι άλλο...

Πάντα θα υπάρχει μια άλλη ευκαιρία...
Ένας άλλος φίλος...
Μια άλλη αγάπη...
Μια νέα δύναμη.
Για κάθε τέλος υπάρχει μια νέα αρχή!

Antoine de Saint-Exupéry

Πηγή: http://enakathemera.blogspot.gr/

Μία είναι η αξία της ζωής, η οικογένεια

Μία είναι η αξία της ζωής, η οικογένεια.
Μόλις σβήσει η οικογένεια, θα σβήσει ο κόσμος.
Δείχνε αγάπη και πέρα από την οικογένεια σου.
Αν είσαι συνταξιούχος, αφιέρωνε λίγο χρόνο και λίγο χρήμα, για να βοηθήσεις τα απροστάτευτα παιδιά μιας διαλυμένης οικογένειας.
Όταν χαλάσει η οικογένεια, θα χαλάσει και ο κλήρος και ο μοναχισμός και όλα.
Σε ερώτηση τι πρέπει να γίνει όταν οι γονείς δεν συμφωνούν στη χριστιανική ανατροφή των παιδιών τους, έδωσε την εξής απάντηση:
Το αυτοκίνητο έχει φρένα και ταχύτητες.
Δεν δουλεύει μόνο με τα φρένα ή μόνο με τις ταχύτητες.
Αυτό μπορεί να συμβεί και με τους γονείς:
Ο ένας να σπρώχνει και ο άλλος να φρενάρει, οπότε δημιουργείται ισορροπία.
Πράγματι, αν δεν υπάρχει ισορροπία των αντίρροπων δυνάμεων μέσα στην οικογένεια, όλα θα καταρρεύσουν...

Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

Κύριε μάθε με να προσεύχομαι

Κύριε, δεν ξέρω τι να ζητιανέψω από Εσένα.
Μόνον Εσύ γνωρίζεις τι μου χρειάζεται.
Συ με αγαπάς περισσότερο από όσο εγώ ξέρω να αγαπώ τον εαυτό μου.
Κύριέ μου, δώσε στο δούλο Σου εκείνο που ούτε να ζητήσω δεν μπορώ.
Δεν τολμώ να σού ζητιανέψω ούτε απαλλαγή από πάθη, ούτε αρετές, ούτε απόλαυση χάριτος, παρά μόνο στέκομαι μπροστά Σου με την καρδιά μου ανοιχτή απέναντί Σου.
Συ βλέπεις τις ανάγκες που εγώ δε βλέπω, κοίταξέ με και πράξε κατά το έλεός Σου.
Χτύπησε και θεράπευσε, ρίξε με και ανύψωσέ με.
Πάλλομαι και σιωπώ μπροστά στην άγια θέλησή Σου και μπροστά στις κρίσεις Σου για μένα. Προσφέρω τον εαυτό μου ως θυσία προς Εσένα.
Δεν υπάρχει μέσα μου άλλη επιθυμία παρά μόνο να εκπληρώσω το θέλημά Σου.
Μάθε με να προσεύχομαι.
Έλα Εσύ ο Ίδιος μέσα μου να προσεύχεσαι.
Αμήν

Αγίου Φιλαρέτου Μόσχας

Αδελφοί, μη ξεχνάτε…

Όταν προσκυνείτε τις εικόνες των Αγίων, δεν υποκλίνεστε στο ξύλο και στο χρώμα του ξύλου αλλά σε ζώντες Αγίους, οι οποίοι λάμπουν ως ο ήλιος στη Βασιλεία του Θεού.
Όταν ασπάζεσθε τις εικόνες των Μαρτύρων του Χριστού, ασπάζεστε τις πληγές και τα παθήματά τους για χάρη του Βασιλέως Χριστού.
Όταν αγγίζετε με το χέρι σας τις Εικόνες των Οσίων ασκητών και εγκρατευτών, δεν αγγίζετε το σανίδι αλλά τους κόπους και τις αρετές τους.
Όταν κλαίετε ενώπιον της Εικόνας της Αγίας Θεοτόκου, δεν θρηνείτε μπροστά σε ένα νεκρό κομμάτι ξύλου αλλά κλαίετε ενώπιον της ζωντανής και σπλαχνικής Μητέρας του Θεού, η οποία βλέπει από τη Βασιλεία του Υιού της τα δάκρυά σας και σπεύδει σε βοήθεια.
Όταν συστέλλεσθε μπροστά στα πρόσωπα των αγίων Αγγέλων και Αρχαγγέλων, δεν το κάνετε μπροστά σε νεκρά αντικείμενα αλλά μπροστά στα πνεύματα του Αγαθού και του Φωτός, στους ασωμάτους και ισχυρούς στρατιώτες και υπηρέτες του Ζώντος Θεού.
Όταν ασπάζεσθε το Σταυρό του Χριστού, δεν το κάνετε σαν να είναι ένα αντικείμενο, αλλά ασπάζεσθε την αγάπη του Κυρίου, η οποία φανερώθηκε στα παθήματά Του για σας επί του Σταυρού. Ασπάζεσθε την ώρα εκείνη το ισχυρότερο σύμβολο νίκης, από το ποίο οι δαίμονες τρέμουν και φεύγουν, αυτό που δίνει θάρρος στην πληγωμένη καρδιά και παρηγοριά στην ταλαίπωρη ψυχή.

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Κρινόμεθα βάσει της έμπρακτης εφαρμογής της αγά­πης μας

Είναι φρικτή και η απλή σκέψη της ώρας της κρίσεως, γιατί όχι μόνο υπενθυμίζει την ανετοιμότητά μας να εμφανισθούμε μπροστά στο βήμα του φοβερού Κριτού, αλλά και διότι αποκαλύπτει την τραγικότητα της ζωής μας, την οποία δαπανάμε μέσα σε έργα μα­ταιότητος, που δεν αντέχουν στο φως της αιωνιότητος.  Δεν δικαιούμεθα ενώπιον του κριτού μας για όσα ο κόσμος θεωρεί μεγάλα και σπουδαία: γνώσεις, θέσεις, τίτλους, αξιώματα, πλούτο, δόξα. Αυτά όλα είναι δυνατό μάλιστα να οδηγήσουν στην καταδίκη μας.

π. Γεώργιος Μεταλληνός

Η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει...

Ο μικρός ήταν πολύ κακόκεφος.
Κλείστηκε στο δωμάτιο κι άρχισε να στριφογυρίζει κι όλα τα πράγματα ν΄αναποδογυρίζει.
Τις ζωγραφιές από τον τοίχο ξεκολλούσε κι όλα τα παιχνίδια του χαλούσε.
-Θεέ μου... είπε η μαμά τι έχεις πάθει;
-Είμαι ένας ανάποδος και γκρινιάρης μικρός και κανείς δεν με αγαπάει ..είπε ο μικρός.
-Μικρέ μου... είπε η μαμά όπως και να΄σαι,εγώ πάντα θα σ΄αγαπώ.
-Κι αν ήμουνα αρκούδος, πάλι θα με φρόντιζες και θα μ΄ αγαπούσες; ..ρώτησε ο μικρός.
-Φυσικά ..είπε η μαμά.
Εγώ θα σ΄ αγαπώ ότι κι αν γίνει
-Αν όμως γινόμουν πράσινο έντομο, πάλι θα μ΄αγαπούσες,πάλι θα με αγκάλιαζες και θα με φιλούσες;
-Φυσικά..είπε η μαμά.
Εγώ θα σ΄ αγαπώ ότι κι αν γίνει
-Ότι κι αν γίνει; ..είπε ο μικρός και χαμογέλασε.
Κι αν ήμουνα κροκόδειλος;
-Θα σε αγκάλιαζα και θα σε αγαπούσα και τη νύχτα θα σου τραγουδούσα..είπε η μαμά.
-Χαλάει ποτέ η αγάπη; ..ρώτησε ο μικρός.
Λυγίζει άραγε και σπάει;
Κι αν ναι,μπορείς άραγε να την κολλήσεις,να τη φτιάξεις κι να τη χτίσεις;
-Α, δεν ξέρω ..είπε η μαμά ...το μόνο που ξέρω είναι ότι θα σ΄ αγαπώ για πάντα.
Κι όταν πεθάνουμε και χαθούμε, θα μ΄αγαπάς ακόμη; ..είπε ο μικρός.
Θα υπάρχει ακόμα η αγάπη;
Η μαμά πήρε στην αγκαλιά της τον μικρό και κοίταξαν μαζί από το παράθυρο τον ουρανό.
Το φεγγαράκι έφεγγε ψηλά και τ΄αστεράκια ήταν φωτεινά.
-Κοίτα, μικρέ, τ΄αστεράκια πως λάμπουνε στον ουρανό.
Ξέρεις πως πολλά απ΄αυτά έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια πια;
Τα βλέπεις όμως πώς φωτίζουν ακόμα στον ουρανό;
Η αγάπη είναι σαν τ΄ αστέρια: ποτέ δεν πεθαίνει και πάντα φωτίζει

Πηγή: http://anastasiag.pblogs.gr/

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Το Άσυλο

Τριγύριζα  στους κήπους ενός ασύλου για παράφρονες, όταν γνώρισα έναν νεαρό άνδρα που διάβαζε ένα βιβλίο φιλοσοφίας.
Η συμπεριφορά του και η προφανής καλή υγεία του, τον έκαναν να ξεχωρίζει από τους άλλους τροφίμους.
Κάθισα δίπλα του και ρώτησα:
-Τι κάνεις εδώ;
Με κοίταξε, έκπληκτος.
Και βλέποντας  ότι δεν ήμουν ένας από τους γιατρούς, απάντησε:
-Είναι πολύ απλό.
Ο πατέρας μου, ένας λαμπρός δικηγόρος, ήθελε να γίνω σαν αυτόν.
Ο θείος μου, ο οποίος κατέχει ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο, ελπίζοντας πως θα ακολουθήσω το παράδειγμά του.
Η μητέρα μου ήθελε να είμαι η εικόνα του αγαπημένου πατέρα της.
Η αδελφή μου έβαζε τον σύζυγό της πάνω από εμένα φέρνοντάς τον ως παράδειγμα του επιτυχημένου άνδρα.
Ο αδελφός μου προσπάθησε να με προπονήσει έως ότου γίνω διάσημος αθλητής όπως ο ίδιος.
Και το ίδιο συνέβη και στο σχολείο, με τον καθηγητή πιάνου και τον καθηγητή των Αγγλικών - ήταν όλοι πεπεισμένοι και αποφασισμένοι ότι ήταν το καλύτερο δυνατό παράδειγμα προς μίμηση.
Κανένας από αυτούς δεν με κοίταξε ως ένα άτομο, αλλά ήταν σαν να κοιτάζουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη.
Γι 'αυτό και ΄γω  αποφάσισα να εγγραφώ στο άσυλο.
Τουλάχιστον εδώ μπορώ να είμαι ο εαυτός μου.

Χαλίλ Γκιμπράν

Πηγή: http://anastasiag.pblogs.gr/

Όταν τα έχουμε όλα άφθονα, ξεχνάμε τον Θεό

-Η στέρηση, Γέροντα, τονώνει την εμπιστοσύνη μας στο Θεό;
Ρώτησε ένας ακόμα επισκέπτης.
-Βοηθάει πολύ. Βοηθάει και στη δοξολογία του Θεού.
Όταν τα έχουμε όλα άφθονα, ξεχνάμε το Θεό.
Στο Σινά το νερό ήταν ελάχιστο.
Από ένα βράχο έτρεχε σταγόνα – σταγόνα και μάζευα τρία κιλά νερό το εικοσιτετράωρο.
Το λίγο αυτό νερό το εκτιμούσα πολύ κι ευχαριστούσα συνέχεια το Θεό, πού μου το έδινε.
Μ’ αυτό έκανα όλες τις δουλειές.
Έπινα, πλενόμουν, έπλυνα τα ρούχα και κρατούσα λίγο και για τα πουλάκια και τα ποντικάκια, πού με συντρόφευαν.
Ένιωθα ευγνωμοσύνη για αυτό το νερό.
Αργότερα, όταν ήρθα στο Άγιο Όρος, στη σκήτη των Ιβήρων, άλλαξαν τα πράγματα.
Εκεί υπήρχε άφθονο νερό.
Η στέρνα ξεχείλιζε.
Όμως, έχασα κάτι πολύ σημαντικό.
Δεν αισθανόμουν την ανάγκη να ευχαριστήσω το Θεό.
Στο Σινά βούρκωναν τα μάτια μου από ευγνωμοσύνη για το λίγο νερό, ενώ στη σκήτη ξεχάστηκα απ’ την αφθονία του νερού.

Γέροντας Παΐσιος 

Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Η αμαρτία δε διορθώνεται με αμαρτία, αλλά με την ταπείνωση

Ο στάρετς Ιωσήφ, υπόδειγμα ταπείνωσης, πραότητας και ακατακρισίας, είπε κάποτε σε μια μοναχή:
Αν οι αμαρτίες του αδελφού σου σ’ ενοχλούν και δε μπορείς να βρεις την ειρήνη της ψυχής σου, θυμήσου τα εξής:
- Αν οι αμαρτίες του αδελφού σου που θέλεις να διορθώσεις σ’ ενοχλούν, σ’ εκνευρίζουν και χάνεις την ειρήνη σου, τότε αμαρτάνεις και συ. Η αμαρτία δε διορθώνεται με την αμαρτία, αλλά με την ταπείνωση.
- Ο ζήλος που θέλει από μόνος του να καταστρέψει όλα τα κακά είναι από μόνος του ένα μεγάλο κακό.
- Μέσα στο μάτι σου υπάρχει ένα μεγάλο δοκάρι και συ προσέχεις το κάρφος στο μάτι του αδελφού σου.
- Υπάρχουν ατέλειες που είναι αναπόφευκτες κι άλλες που μπορεί να ’ναι ευεργετικές. Το καλό δοκιμάζεται από το κακό.
- Το παράδειγμα της μακροθυμίας του Θεού πρέπει να χαλιναγωγήσει την ανυπομονησία μας, που μας στερεί την ειρήνη.
- Το παράδειγμα του ίδιου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας φανερώνει με πόση ταπείνωση και καρτερία πρέπει να υπομένουμε την ανθρώπινη αμαρτία. Αν δεν έχουμε κάποια θέση ευθύνης έναντι των άλλων, πρέπει να αντιμετωπίζουμε την αμαρτία τους με συμπάθεια.
- Κάθε άνθρωπος καταδικάζει εκείνες τις αμαρτίες των άλλων, για τις οποίες κατηγορείται ο ίδιος.
- Για τις πράξεις των άλλων δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να μας ηρεμεί περισσότερο όσο η σιωπή, η προσευχή και η αγάπη.

Πηγή: http://paparokades.blogspot.gr/

Μη σφάζουμε τον εαυτό μας με το να κρατούμε μέσα μας κακία

Δυο πράγματα ζητεί από μας ο Χριστός..
Πρώτα να παραδεχόμαστε τα σφάλματά μας και στη συνέχεια να συγχωρούμε τους άλλους.
Το δεύτερο προϋποθέτει το πρώτο για να γίνεται σωστότερα (όποιος παραδέχεται βαθειά μέσα του τα αμαρτήματά του, γίνεται πιο σπλαχνικός στον συναμαρτωλό του). Και ας μη συγχωρούμε μόνο στα λόγια, αλλά από καρδιάς.
Μη σφάζουμε τον εαυτό μας με το να κρατούμε μέσα μας κακία.
Γιατί ποιος νομίζεις πως μπορεί να σε λυπήσει τόσο θανάσιμα, όσο καταφέρνεις συ ο ίδιος, με το να έχεις μέσα σου μνήμη της οργής και έτσι να φέρνεις καταπάνω σου την καταδίκη του Θεού στην μέλλουσα κρίση;...
Μη δικαιολογήσαι ότι σε έβρισε κάποιος, ή σε συκοφάντησε, ή σου έκαμε πολλά κακά. Όσα περισσότερα κακά αναφέρεις ότι σου προξένησε, τόσο περισσότερο ευεργέτης τελικά σου γίνεται. Γιατί σου έδωσε αφορμή να ξεπλύνεις τα δικά σου αμαρτήματα με την υπομονή και την ανεξικακία.

Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Το συγκινητικό τραγούδι για τη Γενοκτονία των Ποντίων "Την πατρίδαμ΄ έχασα"



Στίχοι: Χρήστος Αντωνιάδης
Μουσική: Κώστας Σιαμίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αχιλλέας Βασιλειάδης & Γιάννης Κουρτίδης

Την πατρίδαμ' έχασα
Άκλαψα και πόνεσα.
Λύουμαι κι'αρόθυμο, όι-όι
Ν' ανασπάλω κι' επορώ.

Μίαν κι' άλλο ΄σην ζωή μ'
Σο πεγάδι μ' σην αυλή μ'.
Νέροπον ας έπινα, όι-όι
Και τ' ομμάτα μ' έπλυνα.

Τά ταφία μ' έχασα
Ντ' έθαψα κι' ενέσπαλα.
Τ' εμετέρτς αναστορώ, όι-όι
Και ΄ς σο ψυόπο μ' κουβαλώ.

Εκκλησίας έρημα,
Μοναστήρα ακάντηλα,
Πόρτας και παράθυρα, όι-όι
Επέμναν ακρόνυχτα.

Πηγή: http://www.pontos-news.gr/

Γενοκτονία Ποντίων, μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες του αιώνα μας

Γενοκτονία Ποντίων.
Μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες του αιώνα μας.
Η γενοκτονία των Ποντίων έλαβε χώρα κατά την περίοδο (1916-1923) και είχε ως τραγικό επακόλουθο την φρικιαστική δολοφονία 353.000 ανθρώπων.

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Στίγμα ανεξάλειπτο στην ιστορική εκπόρευση του ελληνισμού, η γενοκτονία των Ποντίων αποτελεί μια από τις οδυνηρότερες στιγμές μας, υπονίζοντας με εγκαυστικό τρόπο, το προαιώνιο μίσος των Τούρκων για τους Έλληνες, αλλά και την βίαια και αιμοσταγή ιστορική τους παρουσία. Πολύ έγλωττα εδώ τα λόγια του Αμερικανού πρόξενου στην Σμύρνη Τζών Χόρτον «Απο άκρου εις άκρον σε όλη την τουρκική επικράτεια, πάντα υπήρχε μια κηλίδα αίματος για να θυμίζει την βάρβαρη παρουσία τους». Η γενοκτονία των Ποντίων έλαβε χώρα κατά την περίοδο (1916-1923) και είχε ως τραγικό επακόλουθο την φρικιαστική δολοφονία 353.000 ανθρώπων, στην δεύτερη μεγαλύτερη γενοκτονία του αιώνα μας. Αλλά ας επιχειρήσουμε μια προσέγγιση στον όρο γενοκτονία. Ο όρος αυτός εισήχθη με επίσημο τρόπο στο δημόσιο διάλογο, μέσα απο την ιστορική δίκη της Νυρεμβέργης, που εκδίκασε τα εγκλήματα πολέμου της ναζιστικής ηγεσίας το 1945. Και ο όρος αποδίδει την μεθοδευμένη εξολόθρευση μιας φυλετικής, θρησκευτικής, ή εθνικής ομάδας. Αποτελεί ένα έγκλημα ειρηνικής περιόδου.Το κίνητρο για την γενοκτονία μιας ομάδας δεν είναι η εμπλοκή της σε πολεμικές ενέργειες, αλλά τα εθνικά, φυλετικά ή θρησκευτικά χαρακτηριστικά που φέρει. Και στην προκείμενη πρίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, η ιδιότητα που επέσυρε την δολοφονία τους ήταν ότι ήσαν Έλληνες και χριστανοί. Ας δούμε όμως εξελικτικά την πορεία του ποντιακού ελληνισμού, μέχρι την διάπραξη της γεντοκτονικής εξόντωσής του.
Απαρχή της εξόντωσης των Ελλήνων του Πόντου, είναι η άλωση της Κωνσταντινούπολης. Επτά χρόνια αργότερα από την άλωση της πόλης, θα ακολουθήσει η άλωση της Τραπεζούντας το 1461. Από αυτό το ιστορικό ορόσημο θα ξεκινήσουν οι βιαιότητες, οι διωγμοί, η θρησκευτική τρομοκρατία, η εθνολογική αλοίωση με τις αλλεπάλληλες προσπάθειες εξσιλαμισμού, οι σφαγές, μέχρι να φτάσουμε στην κορύφωση της δραματικής εξόντωσης του ελληνισμού των Ποντίων, με την φρικιαστική γενοκτονία του. Η υποδούλωση του Πόντου μπορεί ιστορικά να χωριστεί σε τρείς περιόδους. Η πρώτη περίοδος εκκινά με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και αποπερατώνεται στα μέσα του 17-ου αιώνα. Σ΄αυτά τα ιστορικά όρια οι Τούρκοι υιοθετούν μια σχετικά παθητική στάση έναντι των ελλήνων του Πόντου.
Η δεύτερη περίοδος εκκινά στα μέσα του 17-ου αιώνα και εκτείνεται μέχρι το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου. Χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της περιόδου σ΄ ότι αφορά την συμπεριφορά των Τούρκων, είναι η θρησκευτική βία που ασκούν στους χριστιανικούς πληθυσμούς του Πόντου και κατατείνει στον εξισλαμισμό των  Ελλήνων. Και πράγματι σε σημαντικό βαθμό, οι Τούρκοι κατορθώνουν να εξισλαμήσουν ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνισμού, προσβλέπο-ντας στην πολιτική ποδηγέτηση των ελλήνων του Πόντου.
Η τρίτη και τελευταία περίοδος αποπερατώνεται το 1922 όπου και κλιμακώνεται η γενοκτονία και επιμερίζεται σε δυο υποπεριόδους. Η πρώτη υποπερίοδος εκκινά με την συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή το 1774. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι η μεθοδευμένη προσπάθεια των διοικητικών αρχών της Τουρκίας να εφαρμόζουν αντιδημοκρατικούς νόμους εις βάρος των Ελλήνων, με στόχο την παρεμπόδιση της ελεύθερης ανάπτυξης και δημιουργικής παρουσίας τους στον Πόντο. Η δεύτερη υποπερίοδος εκκινά το 1908 και κύριο γνώρισμά της έχει την ραγδαία ανάπτυξη του τουρκικού πληθυσμού με γεωμετρική πρόοδο, στην περιοχή του Πόντου. Πάραυτα όλα τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από την άλωση της Σαμψούντας, δεν έχουν επιφέρει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, που είναι η εκδίωξη και η εθνολογική αλοίωση του ελληνισμού του Πόντου. Έτσι το κίνημα των Νεοτούρκων με αρχηγό τον χαρισματικό Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ που εν των μεταξύ έχει ανελιχθεί στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας, προβληματίζεται στην εφαρμογή της τελικής λύσης, που θα φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα και δεν είναι άλλη από την συστηματική ομαδική δολοφονία των Ποντίων.
Το σχέδιο ωστόσο για την γενοκτονία των Ποντίων καταστρώνεται από τους Νεότουρκους το 1911. Θα πραγματοποιηθεί την περίοδο του Α΄ παγκοσμίου πολέμου και θα ολοκληρωθεί από τον ηγέτη των Νεοτούρκων Κεμάλ πασά, την περίοδο (1919-1923). Η απόφαση του σχεδίου της δολοφονίας των Ποντίων θα ληφθεί το 1911 στη Θεσσαλονίκη – τραγική ειρωνεία – στο διεξαχθέν Συνέδριο του Νεοτουρκικού Κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος», το οποίο είχε ιδρυθεί το 1889. Κεντρικό μέλημα της απόφασης του συνεδρίου τότε, ήταν η κάθαρση της  Μικράς Ασίας απο τις διάφορες εθνότητες και ο πλήρης έλεγχός της απο τους Νεότουρκους, που κατ΄επίφασιν ευαγγελίζονταν τον εκδημοκρατισμό και τις μεταρρυθμίσεις, στην υστερούσα Τουρκία του Σουλτάνου. Την αποφασισθείσα εθνοκάθαρση των Ποντίων, οι Νεότουρκοι θα την ξεκινήσουν με την αναγκαστική επιστράτευση όλου του ενεργού πληθυσμού των Ποντίων από 15 έως 45 ετών, στα περίφημα «Τάγματα Εργασίας» (amele taburu). Με την μεθόδευση αυτή οι Τούρκοι έστελναν όσους δεν κατατάσσονταν στο στρατό, σε κατασκευαστικά έργα, οδοποιίας, γεφυριών, σε λατομεία, ορυχεία, εξορύξεις κ.λ.π. στα βάθη της ανατολής και εκεί τεχνηέντως τους εξόντωναν με την πείνα, τα βασασνιστήρια, τις κακουχίες και τη εξαντλητική και αδιάκοπη εργασία. Χιλιάδες Έλληνες κακοποιημένοι και εγκαταλελειμμένοι ζώντας και δουλεύοντας σε απάνθρωπες συνθήκες, άφησαν την τελευταία τους πνοή και τα κόκαλά τους, στα περιβόητα «τάγματα εργασίας». Τα «amele taburu» θεωρήθηκαν διεθνώς σαν η πιο μεθοδευμένη μαζική εξόντωση πληθυσμού τότε στην ανθρωπότητα και ονομάστηκαν χαρακτηρισικά «Λευκή Σφαγή» (Massacre Blanc).
Στο ίδιο μήκος κύμματος τρομοκρατίας οι Τούρκοι με έντεχνο τρόπο έθεταν δεσμευτικούς φραγμούς στους Έλληνες να ασκήσουν τα επαγγέλματά τους, ενώ απαγόρευαν συνάμα στους μουσουλμάνους να συνεργάζονται επαγγελματικά με τους Έλληνες. Και προεβλέπετο ποινή από τις στρατιωτικές αρχές, για όσους παρενέβαιναν τον νόμο. Ενώ την ηθική τρομοκρατία των Ελλήνων, συνόδευαν συγκροτημένες επιθέσεις στα ελληνικά χωριά, φόνοι, βιασμοί, ληστείες, απαγχονισμοί, και κάθε είδους βιαιοπραγία. Παρεπόμενο αυτών των εξοντωτικών μεθοδεύσεων που προμήνυαν και τις επερχόμενες μαζικές δολοφονίες, ήταν να εξαναγκαστούν πολλοί Έλληνες να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές εστίες του Πόντου και των Μικρασιατικών παραλίων. Αλλά και σ΄αυτή την φυγή τους προς την ελευθερία, οι Τούρκοι φρόντιζαν με καλοσχεδιασμένες μεθοδεύσεις να τους οδηγήσουν στο θάνατο. Τους απαγόρευαν κατά την φυγή τους, να πάρουν μαζί τους έστω και στοιχειώδη χρειαζούμενα για το ταξίδι από τα υπάρχοντά τους. Το αποτέλεσμα άφευκτο. Πείνα, σωματική και ηθική εξάντληση, θάνατος. Σύνδρομη και διαπλαστική της δολοφονικής αυτής μεθόδευσης των Τούρκων είναι μια έκθεση της ελληνικής πρεσβείας του Ιουνίου του 1915 που αναφέρει «Οι εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ' αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Το τέρμα του ταξιδιού δεν σήμαινε και τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των χωριών, τους παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα ...».
Εμφανής πρόθεση των Τούρκων ήταν με τις λεηλασίες, τους βιασμούς, τους πυρπολισμούς και την τρομοκρατία, να επιτύχουν την εθνολογική κάθαρση των ελληνικών περιοχών και να επιτευχθεί έτσι ο πλήρης εκτουρικισμός τους. Έχει σημάνει ήδη η ώρα του αφανισμού των Ελλήνων. Τραγικό ιστορικό ορόσημο το 1919, οπότε και ξεκινά ο μεθοδευμένος πολυεπίπεδος και περισσότερο βίαιος από ποτέ, διωγμός των ελλήνων.
Στις 19 Μαίου ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στην Σαμψούντα και ξεκινά η δεύτερη βιαιότερη περίοδος της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού. Ο Κεμάλ που διψά για αίμα και διάστικτος από μίσος εναντίων των ελλήνων καθώς είναι, με την αρωγή του νεοτουρκικού κομιτάτου, ιδρύει την μυστική οργάνωση «Mutafai Milliye»  και ενσπείρει το μίσος εναντίων των Ελλήνων. Ρίχνονται τα σχέδια του ολοκληρωτικού αφανισμού του Ποντιακού ελληνισμού. Είχε παρέλθει το διάβα ολόκληρων αιώνων, μετά την ιστορικά οδυνηρή κατάληψη της Σαμψούντας  και ωστόσο είχαν μείνει άσβεστες οι εστίες του ελληνισμού στον Πόντο και την Ιωνία. Και τώρα μόλις σε λίγα χρόνια, ο Κεμάλ κατόρθωνε να αφανίσει τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας και μαζί τους έναν πολιτισμό που είχε αποτυπώσει αδρά τον ίσκιο του στην οικουμένη. Απέλπιδα οδός σωτηρίας για τους τραγικούς Έλληνες του Πόντου απέναντις στις φρυκαλέες βιαιότητες των Τούρκων εναντίον τους, ήταν η οργάνωση αντάρτικου και η καταφυγή στα βουνά για να τους πολεμήσουν. Και να προστατεύσουν έτσι στον βαθμό που ήταν εφικτό, τους αμάχους και τα γυναικόπαιδα. Και είναι βέβαιον ότι τα αθώμα θύματα της τουρκικής γενοκτονικής θηριωδίας, θα ήταν κατά πολύ περισσότερα, αν το γενναίο αντάρτικο που οργανώθηκε στα βουνά, από ατόμητους ήρωες του Πόντου, δεν έθετε στοιχειω-δώς φραγμό στις αιμοσταγείς επελάσεις των Τούρκων στα ελληνικά χωριά.
Αφότου ο Κεμάλ ανήλθε στη εξουσία οι θηριωδίες των Τούρκων και οι διωγμοί προσέλαβαν πολύ μεγαλύτερη έκταση. Προκειμένου μάλιστα να διευκολυνθεί στο εθνοκτόνο κατά των Ελλήνων έργο του, συστήνει στα χωριά του Πόντου τα περίφημα «έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας» παρωδία δικαστηρίων προφανώς, που με συνοπτικές διαδικασίες καταδίκαζαν τους τοπικούς ηγέτες των Ποντίων, ως «εχθρούς της Τουρκίας» και εν συνεχεία με τον μανδύα της νομιμοφάνειας τους οδηγούσαν στην εκτέλεση. Και δυστυχώς με την θανάτωση και των τελευταίων εναπομεινάντων εστιών αντίστασης, ο ποντιακός ελληνισμός όδευε στο τέλος του. Η φοβερή γενοκτονία στον Πόντο, ήταν απόρροια του σχεδίου του τουρκικού εθνικισμού για κάθαρση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, από τις γηγενείς εθνότητες. Και το τρομερό αυτό σχέδιο ευοδώθηκε με την γενοκτονία των χριστιανικών λαών, των Ελλήνων και των Αρμενίων που για αιώνες ζούσαν σ΄αυτές τις περιοχές. Όσοι γλίτωσαν από το φονικό λεπίδι των αιμοσταγών τσετών του Κεμάλ, εξωθήθηκαν σε βαίαη εγκατάλειψη των πατρογονικών τους εστιών στον Πόντο και στην Ιωνία. Ενώ για τους Κούρδους που συνέχισαν να μένουν στα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας ως μουσουλμανικές εθνότητες, τους επεβλήθη ο αναγκαστικός εκτουρκισμός τους. Οι αριθμοί σ΄ ότι αφορά τους ελληνικούς πληθυσμούς στον Πόντο είναι πολύ εύγλωττοι και χαρακτηριστικοί των μαζικών φόνων-γενοκτονίας που έλαβαν χώρα. Λίγο πρίν τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο ο Πόντος αριθμούσε 700.000 έλληνες. Και με το πέρας του 1923 είχαν δολοφονηθεί 353.000 άτομα.
Μια σημαντική παράμετρος που θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας στην τραγική γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού είναι ότι οι Ρώσοι συνέδραμαν πολιτικά το κίμημα των Νεοτούρκων και τον Κεμάλ, ιδίως κατά τα πρώτα στάδια της προσπάθειας εδαραίωσής τους. Η πολιτική αυτή στήριξη ίσως να ήταν στα πλαίσια της αμοιβαιότητας, δοθέντος ότι το παντουρκικό κίνημα που υπήρξε πολύ ανθηρό στην Σοβιετική Ένωση την περίοδο έκσπασης της Οκτωβριανής επανάστασης, προσέτρεξε ηθικά και πολιτικά την επανάσταση των Μπολσεβίκων. Παρείχαν λοιπόν πολιτική στήριξη οι Ρώσοι στους Νεοτούρκους, ενώ τους προμήθευαν, με όπλα, χρήματα, αλλά και στρατιωτική τεχνογνωσία με υψηλού επιπέδου στρατιωτικούς συμβούλους. Ο ιθύνων μάλιστα στρατιωτικά νούς της αντεπίθεσης των τουρκικών  στρατευμάτων εναντίον των ελληνικών το 1921, ήταν ο Μ. Φρούνζε στρατιωτικός εντεταλμένος των Ρώσων. Και μ΄ αυτή την έννοια οι μαρτυρίες του για τις σφαγές που έλαβαν χώρα έχουν ξεχωριστή βαρύτητα.
Με παραστατική ενάργεια λοιπόν ο Μ. Φρούνζε γράφει στην μαρτυρία του «Συναντήσαμε μια μικρή ομάδα από 60-70 Έλληνες, οι οποίοι μόλις είχαν καταθέσει τα όπλα. Όλοι τους είχαν εξαντληθεί στο έπακρο... Άλλοι έμοιαζαν κυριολεκτικά με σκελετούς. Αντί για ρούχα κρέμονταν από τους ώμους τους κάτι απίθανα κουρέλια. Στο κέντρο της ομάδας βρίσκονταν ένας ψηλός κι' αδύνατος παπάς, φορώντας το καλυμαύχι του... Φυσούσε κρύος αέρας και όλη η ομάδα κάτω από τα σπρωξίματα των συνοδών-στρατιωτών, κατευθυνόταν με πηδηματάκια προς τη Χάβζα. Μερικοί όταν μας αντίκρυσαν, άρχισαν να κλαίνε δυνατά ή μάλλον να ουρλιάζουν, μια και ο ήχος που ξέφευγε από τα στήθη τους, έμοιαζε περισσότερο με ουρλιαχτό κυνηγημένου ζώου». Σχολιάζοντας ακόμα ο Φρούνζε τις ωμότητες καις τους φόνους των τουρκικών αποσπασμάτων σημειώνει εστιάζοντας στην πολιτική του Τοπάλ Οσμάν «...όλη αυτή η πλούσια και πυκνοκατοικημένη περιοχή της Τουρκίας, ερημώθηκε σε απίστευτο βαθμό. Απ' όλο τον ελληνικό πληθυσμό των περιοχών της Σαμψούντας, της Σινώπης και της Αμάσειας απόμειναν μόνο μερικές ανταρτοομάδες που περιπλανιόντουσαν στα βουνά. Εκείνος που έγινε περισσότερο γνωστός για τις θηριωδίες του ήταν ο αρχηγός των Λαζών Οσμάν Αγάς, ο οποίος πέρασε δια πυρός και σιδήρου με την άγρια ορδή του όλη την περιοχή».
Για τους απίστευτης έκτασης φόνους που έλαβαν χώρα στην Σαμψούντα είχε ενημερωθεί και ο Ρώσος πρέσβης στην Άγκυρα Αράλοβ απο τον στρατηγό Φρούνζε. Ο τελευταίος του διεμήνυσε ότι είχε δει αμέτρητους Έλληνες που είχαν δολοφονηθεί «βάρβαρα σκοτωμένους Έλληνες - γέρους, παιδιά, γυναίκες». Ενημέρωσε ακόμα τον Αράλοβ ότι θα έρχονταν αντιμέτωπος με πλήθος δολοφονημένων Ποντίων, τους οποίους είχαν βαίαια σύρει απο τα σπίτια τους στου δρόμους και τους είχαν φονεύσει εκεί. Ο σοβιετικός πρέσβης Αράλοβ προφανώς θορυβημένος και αισθανόμενος ενοχές για την τροπή που είχαν πάρει τα πράγματα, είχε θίξε το θέμα σε συνομιλία του με τον ίδιο τον Κεμάλ. Σημειώνει ο Αράλοβ αποκαλυπτικά «Του είπα (του Κεμάλ) για τις φρικτές σφαγές των Ελλήνων που είχε δει ο Φρούντζε και αργότερα εγώ ο ίδιος. Έχοντας υπ' όψη μου τη συμβουλή του Λένιν να μην θίξω την τουρκική εθνική φιλοτιμία, πρόσεχα πολύ τις λέξεις μου..." Ο Κεμάλ αντιπαρήλθε τις αρνητικές δοαπιστώσεις του Φρούνζε: "Ξέρω αυτές τις βαρβαρότητες. Είμαι κατά της βαρβαρότητας. Έχω δώσει διαταγές να μεταχειρίζονται τους Έλληνες αιχμαλώτους με καλό τρόπο... Πρέπει να καταλάβετε τον λαό μας. Είναι εξαγριωμένοι. Ποιοι πρέπει να κατηγορηθούν για αυτό; Εκείνοι που θέλουν να ιδρύσουν ένα "Ποντιακό κράτος" στην Τουρκία...».
Αλλά πολύ παραστατικός για τους ανηλεείς φόνους των Τούρκων κατά των Ποντίων είναι ο Φρούνζε στο βιβλίο του «Αναμνήσεις από την Τουρκία». Σχολιάζει «Από τους 200.000 Έλληνες που ζούσανε στη Σαμψούντα, τη Σινώπη και την Αμάσεια έμειναν λίγοι μόνο αντάρτες που τριγυρίζουν στα βουνά. Το σύνολο σχεδόν των ηλικιωμένων, των γυναικών και των παιδιών εξορίστηκαν σε άλλες περιοχές με πολύ άχημες συνθήκες. Πληροφορήθηκα ότι οι Τσέτες του Οσμάν Αγά (σ.τ.σ. Τοπάλ Οσμάν) έσπειραν τον πανικό στην πόλη Χάβζα. Έκαψαν, βασάνισαν και σκότωσαν όλους τους Έλληνες και Αρμένιους που βρήκαν μπροστά τους. γκρέμισαν όλες τις γέφυρες. Παντού υπήρχαν σημάδια γκρεμίσματος. Η διαδρομή από την πόλη Καβάκ προς το πέρασμα Χατζηλάρ θα μείνει για πάντα στη μνήμη μου όσο θα ζω. Σε απόσταση 30 χιλιομέτρων συναντούσαμε μόνο πτώματα. Μόνο εγώ μέτρησα 58. Σ' ένα σημείο συναντήσαμε το πτώμα μιας ωταίας κοπέλλας. Της είχανε κόψει το κεφάλι και το τοποθέτησαν κοντά στο χέρι της. Σε κάποιο άλλο σημείο υπήρχε το πτώμα ενός άλλου ωραίου κοριτσιού, 7-8 χρονών, με ξανθά μαλλιά και γυμνά πόδια. Φορούσε μόνο ένα παλιό πουκάμισο. Απ' ότι καταλάβαμε, το κοριτσάκι καθώς έκλαιγε, έχωσε το πρόσωπό του στο χώμα, δολοφονημένο από το κάρφωμα της λόγχης του φαντάρου».
Η ηθικά ειδεχθής δολοφονία του Ποντιακού ελληνισμού στίγμα ανεξάλειπτο για την πολιτισμένη ανθρωπότητα, ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του μεθοδικά οργανωμένου σχεδίου, εξόντωσης όλων των μειονοτήτων, της πάλαι ποτέ παντοδύναμης οθωμανικής αυτοκρατορίας. Πολιτικό και στρατιωτικό σχέδιο που ξεκίνησε με τον πρώτο διωγμό του 1914 και αποπερατώθηκε με την συντριβή του ελληνισμού το 1922. Το τουρκικό κράτος ακόμα και σήμερα, έναν αιώνα περίπου απο το ασύλληπτο αυτό έγκλημα κατά των Ελλήνων, αρνείται εμμανώς να αναγνωρίσει την Γενοκτονία των Ποντίων, πολλώ μάλλον που διατείνεται στην πολιτισμένη ανθρωπότητα, ότι έχει κάνει βήματα εκδημοκρατισμού, προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για να επιτύχει την ένταξή του στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Και όταν τα ιστορικά στοιχεία είναι αδιάσειστα για τις θηριωδίες, το μακελειό και τις σφαγιές που διέπραξε εναντίον των Ποντίων οι Τούρκοι, τα ερμηνεύει κυνικά ως παράπλευρες απώλειες του πολέμου. Η οδυνηρή ιστορική πραγματικότητα όμως είναι αδιάψευστη. Οι Τούρκοι κατά του Ποντιακού ελληνισμού διέπραξαν το δεύτερο μεγαλύτερο γενοκτονικό έγκλημα, που έλαβε ποτέ χώρα στην ανθρωπότητα.
Αλλά απελπιστικά καθυστερημένη έναντι του ιστορικού της χρέους προς την πατρίδα και τον Ποντιακό ελληνισμό, υπήρξε και η μακαρίως υπνώτουσσα ελληνική πολιτεία, Που χαμένη μέσα στους δαιδάλους των λεπταίσθητων – και εν τέλει αναποτελεσματικών ως η ζωή αποδεικνύει, διότι παραφράσσοντας τον παροιμιόμυθο «Ο Τούρκος και αν εγέρασε και αν άλλαξε το μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε, ούτε την κεφαλή του» -  διπλωματικών ισορροπιών  και στα αβυσσαλέα ακόλουθα φοβικά της σύνδρομα, απέφευγε επιμελώς να αναγνωρίσει επίσημα των Γενοκτονία των Ποντίων. Χρειάστηκε να περάσουν οκτώ δεκαετίες και να φθάσουμε στο 1994, για να ψηφίσει στις 24 Φεβρουαρίου του 1994, την 19 Μαΐου ως ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου την περίοδο (1916-1923). Και έτσι έστω και καθυστηρημένα αποκατάστηθε ιστορικά το αδικοχαμένο αίμα του Ποντιακού ελληνισμού, που στα βάθη της Ασίας για αιώνες πολιτισμικά προβάδιζε και διεκήρυτε έργω και όχι λόγω, την ηθική και πνευματική ευημερία των Ελλήνων. Παράλληλα όμως αποκατάστάθηκε και η θρυμματισμμένη ιστορική ενότητα του ελληνισμού. Η άμβλυνση και ηθική απομείωση της οποίας, στόχευε ευθέως από οργανωμένα εθνομηδενιστικά συμφέροντα του εξωτερικού – οι ρίζες των οποίων φθάνουν στα πολυπόλοκαμα, παγκόσμια χρηματοπιστωτικά δίκτυα διακυβέρνησης του σύγχρονου κόσμου – στην ιστορική και γεωγραφική συρρίκνωση του ελληνισμού. Αναδεικνύοντας με την αποκατάσταση αυτή για μια ακόμη φορά, σε έναν κόσμο διαρκώς εξελισσόμενο, ότι ο κενρικός πυρήνας της πνευματικής και πολιτισμικής του εκπόρευσης, είναι πάντα ελληνικός.
Οι Έλληνες του Πόντου, με τον μαρτυρικό τους θάνατο-Γενοκτονία στις προαιώνιες πατρογονικές εστίες της ευλογημένης γης του Πόντου και της Ιωνίας, διατράνω-σαν στην αχανή λεωφόρο του χρόνου, την πολιτισμική και πνευματική αλκή του ελληνισμού. Σήμερα πολύ περισσότερο από ποτέ, που ο ελληνισμός κλυδωνίζεται από την επαπειλούμενη οικονομική χρεοκοπία, με την επαγόμενη πολιτισμική και πνευματική μας κατάπτωση, οφείλουμε να αντλήσουμε ηθικές δυνάμεις, απο την ιστορικά μεγαλουργό παρουσία των Ελλήνων στα ιερά χώματα του Πόντου και να προβούμε σε μια δυναμική πολιτισμική και ηθικοπνευματική αντεπίθεση, στο ευρω-παϊκό και παγκόσμιο γίγνεσθαι. Το οφείλουμε πάνω από όλα στο ηρωϊκό αίμα των μαρτύρων του έθνους μας, των αλησμόνητων ακριτών της γλυκιάς πατρίδας του Πόντου.
Το παρόν κείμενό, έχει δημοσιευτεί και σε εφημερίδες της Ηλείας.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.

Πηγή: http://www.pontos-news.gr/

Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

Τις δικές μας αμαρτίες πρέπει να προσέχουμε και όχι του πλησίον μας

Όλοι μας, αρχίζοντας από μένα, συνεχώς κρίνουμε και κατακρίνουμε ο ένας τον άλλον και γι’ αυτό θα δώσουμε λόγο στη φοβερά κρίση του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού. Θα μας κρίνει Αυτός διότι και εμείς κρίνουμε τους άλλους, ψάχνουμε να βρούμε στον πλησίον μας το παραμικρό σφάλμα ενώ τις δικές μας αμαρτίες δεν τις βλέπουμε και ούτε θέλουμε να τις σκεφτόμαστε.
Δεν προσέχουμε τα δικά μας ελαττώματα και τις αμαρτίες, ενώ στους άλλους βρίσκουμε πολλά σφάλματα. Ψάχνουμε να τα βρούμε και όταν τα βρίσκουμε, πάμε και τα διαλαλούμε σε όλον τον κόσμο. Έγινε πλέον κακή συνήθεια, μόλις μαθαίνουμε κάτι για τον πλησίον μας, να πηγαίνουμε και να το διαλαλούμε παντού. Η γλώσσα μας καίει και σπεύδουμε να πούμε στους άλλους αυτό που είδαμε και ακούσαμε.
Ο άγιος απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του λέει το εξής: «Διό αναπολόγητος ει, ω άνθρωπε, πας ο κρίνων· εν ω γαρ κρίνεις τον έτερον, σεαυτόν κατακρίνεις· τα γαρ αυτά πράσσεις ο κρίνων. οίδαμεν δε ότι το κρίμα του Θεού εστι κατά αλήθειαν επί τους τα τοιαύτα πράσσοντας. λογίζη δε τούτο, ω άνθρωπε ο κρίνων τους τα τοιαύτα πράσσοντας και ποιών αυτά, ότι συ εκφεύξη το κρίμα του Θεού;» (Ρωμ. 2, 1-3). Μεγάλη αλήθεια βρίσκεται σ’ αυτά τα λόγια του αποστόλου Παύλου.
Ξεχνάμε ότι αν εμείς κρίνουμε τους άλλους θα μας κρίνει και εμάς ο Θεός. Ξεχνάμε ότι δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να κρίνουμε τον πλησίον διότι αυτό δεν είναι δική μας υπόθεση αλλά του Θεού, ο οποίος είναι Υπέρτατος Κριτής, ο οποίος μόνος γνωρίζει την καρδιά του ανθρώπου και μπορεί να αποδώσει δικαία κρίση. Εμείς όμως κατακρίνουμε τον πλησίον και πολλές φορές με πολύ βαριά λόγια. Δεν σκεφτόμαστε ότι ο αδελφός μας μπορεί να μετανόησε ήδη και να του αφέθηκε η αμαρτία του, επειδή μετανόησε βαθιά.

Άγιος Λουκάς, Επίσκοπος Συμφερουπόλεως Κριμαίας

Πηγή: http://paparokades.blogspot.gr/

Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

Στιχολογία των αίνων



Ψάλλουν οι μοναχοί της Ιεράς Μονής Καρακάλου.

Να φοβάσαι δύο λογισμούς

Να θυμάσαι και να φοβάσαι δύο λογισμούς.
Ο ένας λέει:
"Είσαι άγιος" και ο άλλος:
"Δεν θα σωθείς".
Κι οι δύο αυτοί λογισμοί προέρχονται από τον εχθρό και δεν έχουν αλήθεια μέσα τους.
Εσύ, όμως, να σκέφτεσαι:
Εγώ είμαι μεγάλος αμαρτωλός, αλλά ο Ελεήμων Κύριος αγαπά πολύ τους ανθρώπους
Και θα συγχωρέσει και σ' εμένα τις αμαρτίες μου.

Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

Ο Θεός μας έδωσε εκατοντάδες τρόπους, για να φτάσουμε κοντά Του

Ο Θεός μας έπλασε μοναδικούς και ανεπανάληπτους.
Μα εμείς θελήσαμε να μοιάσουμε σε άλλους.
Γονείς, δασκάλους, φίλους, γεροντάδες και "αγίους".
Λέει ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ, ότι στον Θεό δεν αρέσει να επαναλαμβάνεται.
Ο Θεός είναι Πρόσωπο και συνάπτει μοναδικές και ανεπανάληπτες προσωπικές σχέσεις με τον καθένα μας ξεχωριστά.
Τα βιώματα των αγίων δεν επαναλαμβάνονται.
Είναι μοναδικά για τον καθένα.
Είναι ο δικός τους δρόμος προς Εκείνον.
Ο Θεός μας έδωσε εκατοντάδες τρόπους, για να φτάσουμε κοντά Του.
Ένα δρόμο με χιλιάδες μονοπάτια.
Και εμείς θέλουμε να πάμε όλοι από τον ίδιο.
Και δεν χωράμε.
Και στριμωχνόμαστε και σκάμε και δυσφορούμε, πνιγόμαστε και ταλαιπωρούμαστε.
Γιατί;
Μα γιατί δεν θέλουμε να ζήσουμε την ζωή που μας χάρισε Εκείνος.
Προτιμούμε να ζούμε την ζωή ενός άλλου.
Να φεύγουμε από την ευθύνη την μοναδικότητας.
Και μόνο όταν πεθάνουμε θα καταλάβουμε ότι εμείς δεν ζήσαμε, μα κάποιος άλλος ως σκιά την θέση πήρε την δικιά μας.

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Τώρα ο Χριστός έχει κατέβει εδώ κάτω, δίπλα σου

Τώρα ο Χριστός έχει κατέβει εδώ κάτω, δίπλα σου.
Εγώ τον βλέπω.
Εσύ δεν τον βλέπεις, γιατί δεν έχεις πίστη.
Μου είπε ότι θα σου δώσει αυτά πού θέλεις
Αλλά ζητάει για αντάλλαγμα να κάνεις, έστω τρεις φορές τον χρόνο, φιλανθρωπίες σε παιδάκια πού είναι άρρωστα στο νοσοκομείο.
Ξέρεις Τι είναι να δίνεις χρήματα για ένα φτωχό παιδάκι πού είναι άρρωστο;
Μεγάλο μισθό παίρνεις από τον Θεό.

Γέροντας Αμβρόσιος

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Πόσο ζυγίζει η αμαρτία

Κορόιδευε ένας άθεος έναν Ιεροκήρυκα μια μέρα, λέγοντάς του:
-Μας μιλάτε κάθε τόσο για φορτίο αμαρτιών και τα παρόμοια.
Πιστέψτε με, όμως, ότι προσωπικά δεν νοιώθω κανένα τέτοιο βάρος!
Αλήθεια, πόσο ζυγίζει η αμαρτία;
Ο άνθρωπος του Θεού πολύ ψύχραιμα, απάντησε τότε:
-Δεν μου λέτε, αν βάλετε πάνω σ΄ ένα νεκρό μια πέτρα εκατό κιλών, θα τη νοιώσει;
-Όχι, απάντησε απορημένος ο άθεος, γιατί είναι νεκρός.
-Το ίδιο συμβαίνει και με σος, κατέληξε ο Ιεροκήρυκας.
Έξω από τη Χάρι του Θεού ο άνθρωπος είναι "νεκρός στις παραβάσεις και τα παραπτώματα"(Ἐφ 2,1). Γι΄ αυτό δεν νοιώθετε το βάρος της αμαρτίας.

Ο συμπαραστάτης σου

Στον δρόμο της ζωής σου έχεις ανάγκη και από έναν συμπαραστάτη συγκεκριμένο.
Από έναν γέροντα.
Από έναν πνευματικό.
Από έναν εξομολόγο.
Έχεις ανάγκη!
Έχεις ανάγκη από έναν πνευματικό.
Γιατί κάποτε θα δυσκολευτείς.
Κάπου μπορεί να χαθείς.
Μπορεί να μπερδευτείς.
Και θα έχεις τον πνευματικό σου να σε βοηθάει.
Θα έχεις τον πνευματικό σου που, όταν θα ματώσουν τα γόνατά σου επειδή κάπου χτύπησες, κάπου έπεσες, κάπου μάτωσες, θα σου λέει:
Έλα δω, μη φοβάσαι.
Δε θα σε πονέσω.
Να σε καθαρίσω θέλω.
Να σβήσω την πληγή σου, να καθαρίσω την καρδιά σου, να σου διαβάσω την συγχωρητική ευχή, να κοινωνήσεις...
Και έτσι πάλι να βγεις στο δρόμο της ζωής…

Πηγή: http://aoratigonia.blogspot.gr/

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

Σε ψάχνω...



Θέλω τη γεύση σου γλυκά να την κρατήσω
Σαν έναν ψίθυρο κρυμμένο στην καρδιά
Θέλω τα χείλη σου απόψε να φιλήσω
Σαν το μωρό που ψάχνει αγκαλιά   …

Ψάχνω το βλέμμα σου  να γνέφει όταν λυγίζω
Να με στηρίζει όταν έρθει συννεφιά
Θέλω εσένα να σε ζω και να σ αγγίζω
Μέσα στου κόσμου αυτή τη λησμονιά  …

Ο φόβος με έμαθε  σαν φύλο να λυγίζω
Σαν το χαρτάκι που διπλώνει στο βοριά
Στην υγρασία που στο τζάμι τη χαράζεις
και περιμένεις οίκτο απ το πουθενά...

Πηγή: http://nikitassoul.blogspot.gr/

Πίσω από την πόρτα του ναού

Ήταν ο άνθρωπος της παρέας.
Πειράγματα, αισχρόλογα, αστεϊσμοί και άλλα πολλά ήταν στον ημερήσιο κατάλογο των κατορθωμάτων του.
Τα χρόνια περνούσαν και ποτέ του δεν συνδέθηκε με κάποιους ανθρώπους…ποτέ του δεν εμπιστεύτηκε κανέναν.
Όλοι τον θέλανε για την παρέα αλλά μέχρις εκεί.
Αλλά και ο ίδιος κανέναν δεν έπαιρνε στα σοβαρά, κανέναν δεν αισθανόταν δικό του άνθρωπο, φίλο του, οικείο του.
Κάπου στα 30 του, γνώρισε μία κοπέλα.
Την γνώρισε μέσα από μια τυχαία παρέα, διαμέσου γνωστών αγνώστων.
Η κοπέλα αυτή είχε κάτι το διαφορετικό, κάτι το «περίεργο».
Του κίνησε το ενδιαφέρον.
Όταν τύχαινε στην παρέα να βρίσκεται και εκείνη (σπάνια), αυτός σταματούσε τις ανοησίες, σταματούσε τις αισχρότητες τις οποίες οι υπόλοιποι τον ωθούσαν να πράξει για χάριν της παρέας και του κεφιού.
Μετά από μερικούς μήνες πήρε το θάρρος και την ζήτησε να βγούνε έξω.
Εκείνη δέχτηκε, προσφέροντάς του μία ευχάριστη έκπληξη.
Δεν περίμενε να βγει μαζί του ραντεβού...
Από το πρώτο ραντεβού κατάλαβε ότι είχε να κάνει με μία κοπέλα που πίστευε βαθιά στον Θεό.
Απ΄την άλλη αυτός στο στόμα του έπιανε κάτι το "εκκλησιαστικό" μόνο για να το κοροϊδέψει και να το κατακρίνει.
Τα λόγια της κοπέλας είχαν μία γλυκύτητα.
Μιλούσε και νόμιζες ότι σε μιλούσε μια μελωδία.
Τα ραντεβού έφευγαν το ένα μετά το άλλο…η κοπέλα πάντα χαμογελαστή και πρόσχαρη, εκείνος ανήσυχος και προβληματισμένος.
Του μιλούσε για τον Θεό, του μιλούσε για την ζωή μέσα στην Εκκλησία, του μιλούσε για την γνήσια και ανιδιοτελή αγάπη.
Εκείνος αναπαυόταν μόνο στην σιγουριά των ματιών της.
Ποτέ δεν άγγιξε εκείνη την κοπέλα, μέχρις ότου στο τελευταίο τους ραντεβού του είπε:
«Θα ήθελα να προσευχηθείς για εμένα…την άλλη εβδομάδα θα κάνω μία πολύ σοβαρή εγχείρηση στην καρδιά…».
Τα λόγια της πάγωσαν το βλέμμα του.
Ασυναίσθητα έπιασε τα χέρια της.
Του ήταν αδιανόητο ότι μπορεί να την έχανε.
«Ναι, θα προσευχηθώ….», είπε με τρεμάμενη φωνή.
Η κοπέλα σηκώθηκε τον ασπάσθηκε και έφυγε λέγοντας
«Θα σε πάρω τηλέφωνο…».
Εκείνος δεν είπε τίποτα.
Η ημέρα της εγχείρησης ήρθε.
Σηκώθηκε το πρωί ενθυμούμενος ότι θα «πρέπει» να προσευχηθεί.
Της το υποσχέθηκε.
Δεν ήξερε πως.
Δεν γνώριζε απ΄αυτά τα πράγματα...
Θυμήθηκε την μαυροφορεμένη γιαγιά του που τον πήγαινε μικρό σε ένα μικρό μοναστηράκι δίπλα στο χωριό του.
Ήταν το μοναδικό ίσως μέρος που θεωρούσε άσπιλο, γνήσιο και αγνό.
Κίνησε προς τα εκεί.
Ήταν πλέον μεσημέρι, σχεδόν εκείνη η ώρα που η κοπέλα θα έκανε την εγχείρηση.
Έσβησε τη μηχανή του αυτοκινήτου και μαζί της έκλεισε και το ραδιόφωνο που τόσο ώρα έπαιζε στους κοσμικούς του ρυθμούς.
Σιωπή.
Έκανε να βγει από το αυτοκίνητο προσεκτικά και ακόμα πιο ευλαβικά έκλεισε την πόρτα του αυτοκινήτου.
Αυτή η ησυχία είχε κάτι το ιερό, σαν να έκρυβε κάτι το πολύτιμο...
Πρώτη φορά στη ζωή του βίωνε κάτι τέτοιο.
Ησυχία, μέσα στην ανησυχία του.
Προχώρησε προς το ναό.
Μερικά κεράκια τρεμόπαιζαν στο μανουάλι του εξωνάρθηκα.
Στάθηκε μπροστά στην πόρτα του ναού, η οποία του έφερε μπροστά του, το ιλαρό πρόσωπο της γιαγιάς του.
Μικρό παιδί το έπαιρνε από το χέρι και ερχόταν εδώ να ανάψουν τα καντήλια.
Τόσα χρόνια όλες αυτές οι ιερές μνήμες είχαν πέσει στο σκοτάδι της λήθης...σαν να μην τα είχε ζήσει.
Έκανε τον σταυρό του και έπιασε το χερούλι της πόρτα για να μπει στα ενδότερα.
Η πόρτα άνοιξε και μαζί της άνοιξε η πόρτα της καρδιάς του.
Η πόρτα του ναού άνοιξε και μαζί της άνοιξαν και οι βρύσες των ματιών του.
Έκλαιγε μέσα στην πρωτόγνωρη αυτή σιωπή.
Έκλαιγε βουβά καθώς τα χείλη του ασπαζόταν την εικόνα της Παναγιάς.
Ήταν μόνος του στον ναό.
Για αρκετή ώρα τα δακρυσμένα μάτια του περιεργαζόταν τις αγιογραφίες, τα προσκυνητάρια, το τέμπλο, τους πολυέλεους, τα στασίδια.
Πήγε και κάθισε στο πρώτο σκαλοπάτι που οδηγούσε προς το πατάρι.
Μπροστά του απλωνόταν μυστικά μια απόκοσμη και συνάμα γνώριμη οικειότητα.
Ένιωθε σπίτι του.
Ένιωθε μέσα στον ναό, σαν να βρισκόταν μέσα στην αγκαλιά της συγχωρεμένης του μητέρας...
«Θεέ μου, κάνε καλά αυτή την κοπέλα που τόσο πολύ σε αγαπά…βοήθησέ την…βοήθησε και εμένα…».
Τα λεπτά περνούσαν.
Δεν έλεγε να φύγει από εκείνο το σκαλοπάτι.
Καθόταν εκεί γεμάτος αγωνία για την ηρεμία που ένιωθε…
Κάτι του έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά.
Μετά από αρκετή ώρα σηκώθηκε, ασπάσθηκε τις εικόνες στα προσκυνητάρια και έφυγε.
Μετά από δύο ημέρες κάποιος συγγενείς της κοπέλας τον πήρε τηλέφωνο.
«Όλα καλά πήγανε… μην ανησυχείς...».
Ύστερα από δύο ημέρες πήγε την είδε στο νοσοκομείο.
«Φαίνεσαι διαφορετικός…» του είπε μόλις τον είδε η κοπέλα.
«Σ’ευχαριστώ…εσύ μου έδειξες τον δρόμο προς τα εκεί…».
Ήταν η τελευταία φορά που την έβλεπε.
Την φίλησε για πρώτη και μοναδική φορά, στο μέτωπο, της χαμογέλασε και έφυγε.
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε.
Και να που ήρθε η ώρα να φύγει από αυτήν την ζωή, σε βαθιά γεράματα, εκείνος ο νέος.
Εκοιμήθη καθισμένος στο σκαλοπάτι του ναού που τότε είχε δακρύσει...
Εκοιμήθη μετά από χρόνια μέσα στο μοναχικό ράσο, λέγοντας την ευχή.
Όλα άρχισαν μέσα από μία κοσμική παρέα.
Μεταμορφώθηκαν μέσα από την ουράνια παρέα της Χάρης του Θεού.
Και όλα ξαναρχίζουν τώρα, μέσα σε Φως, μέσα σε Αγάπη, μέσα στην Αιωνιότητα…πίσω από την πόρτα του ναού.
Ξύλινη,  κλειστή και σιωπηλή σου μιλούσε για όλα εκείνα που είχε δει και ακούσει.
Κι εκείνος, ο μοναχός, πλέον ακίνητος, σου έγνεφε για τα λάθη που έκανε, για την μετάνοια που έζησε, για την Αγάπη που έδωσε και έλαβε, για τις ημέρες της σιωπής που βίωσε σαν σε πανηγύρι...

Αρχιμανδρίτης  Παύλος Παπαδόπουλος

Πηγή: http://imverias.blogspot.gr/

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Οι Μαμάδες μάς έχουν ανάγκη


Για τη Γιορτή της Μητέρας σε όλον τον κόσμο, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ εκτός από τη δική μας Μαμά, σε όλες τις Μαμάδες που συναντάμε στις αποστολές μας.
Στις Μητέρες-ασθενείς μας, που δίνουν καθημερινά μάχη για να φέρουν στον κόσμο τα παιδιά τους, για να εξασφαλίσουν την επιβίωση τη δική τους και των παιδιών τους, ενάντια στη φτώχεια, τον πόλεμο, τον εκτοπισμό...
Ας τις ευχαριστήσουμε γι' αυτό το τεράστιο μάθημα ζωής που μας δίνουν μέσα από το χαμόγελο και τον ηρωισμό τους.

Πηγή: http://www.msf.gr/

Το μεγαλύτερο δώρο να ακούς να σε λένε "Μανούλα μου"

Δεν κάνω θυσίες για τα παιδιά μου, γιατί όλη μου η ζωή είναι αυτά..
Αυτά είναι τα λόγια μιας μάνας που όσο απλά κι αναμενόμενα θεωρούνται, συγκλονίζουν πάντα για το απόλυτο της ανιδιοτέλειας της αγάπης της και μάλιστα μιας αγάπης, που γεννήθηκε και γιγαντώθηκε μέσα από δυσκολίες και συνεχή αγώνα.
Η 50χρονη Μαρία ζει σε ένα χωριό της Κω. Έχει τρία παιδιά. Το πρώτο της, ένα κορίτσι, το απέκτησε όταν εκείνη ήταν 18 ετών, γεννήθηκε με νοητική στέρηση.
«Όταν σε ηλικία 8 μηνών καταλάβαμε ότι η μικρή έχει πρόβλημα αφοσιώθηκα σε αυτήν. Δεν ήθελα να κάνω άλλα παιδιά γιατί ήθελα να υπάρχω μόνο γι αυτήν. Ήθελα να έχει όλη μου την αγάπη» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.
«Όταν μου είπαν οι γιατροί το πρόβλημα, το δέχθηκα αμέσως. Δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να την αποχωριστώ. Είπα, αυτό μου έδωσε ο Θεός, με αυτό θα προχωρήσω. Την πήγαινα στο νηπιαγωγείο στο χωριό, πριν το ειδικό σχολείο και θυμάμαι μία μέρα μια γιαγιά που με ρώτησε, αυτό είναι το άρρωστό σου το παιδί; Της απάντησα ναι, δεν είπα τίποτα άλλο. Τι να πω; Δεν έκλεισα το παιδί στο σπίτι. Έβγαινα έξω μαζί με την κόρη μου, παντού».
Τελικά, με την προτροπή του συζύγου της, απέκτησαν και δύο αγόρια, 27 και 16 ετών, σήμερα. «Όταν ήρθε το δεύτερο παιδί ήμασταν ακόμη καλύτερα. Η μεγάλη άρχισε να συμπεριφέρεται διαφορετικά, της άρεσε που είχε αδελφό. Εγώ πάλι, για να μην στενοχωρηθεί για τίποτα η κόρη μου και για να ανταποκρίνομαι στις ανάγκες και των δύο, έκανα τη νύχτα μέρα». Όμως, παρά τις προσπάθειες, παρά το συνεχή αγώνα, οι τύψεις για τη μάνα παραμένουν... θα μπορούσε πάντα, να ήταν καλύτερη...
«Το δεύτερο παιδί μπορεί να έχει νιώσει άσχημα γιατί όταν ήταν ακόμη μωρό, το άφησα για περίπου έξι μήνες με τον πατέρα του και τους παππούδες του στην Κω για να πάω σε ειδικό σχολείο στην Αθήνα και τη Ρόδο την κόρη μου, επέστρεψα στο νησί μόλις άρχισε να λειτουργεί κι εδώ ειδικό σχολείο. Είναι πολύ δύσκολο, να είσαι ανάμεσα σε δύο παιδιά, να αφήνεις το μωρό σου πίσω και να πρέπει προσφέρεις στο μεγάλο γιατί σε έχει περισσότερη ανάγκη».
Και τα προβλήματα δεν σταμάτησαν... Το 2006, πέθανε ο σύζυγός της από καρκίνο. Η Μαρία ήταν 42 ετών, δεν εργαζόταν μέχρι τότε, καθώς ήταν πάντα δίπλα στην κόρη της και στα άλλα δύο παιδιά της. «Μετά το θάνατο του άνδρα μου φοβήθηκα, αν και ήμουν αυτή που έτρεχα πάντα σε όλα, είχα μια πλάτη να ακουμπήσω... όταν πέθανε συνέχιζα να κάνω τα ίδια, αλλά δεν είχα κάπου να στηριχθώ. Σκεφτόμουν, τι θα κάνω με τα παιδιά, τι θα γίνει με την κόρη μου που έχει το πρόβλημα, αν φύγω κι εγώ... Για δύο χρόνια μετά το θάνατο του συζύγου μου υπήρχα μέσα στο σπίτι, αλλά δεν ήμουν παρούσα...».
Μέχρι τη στιγμή που αντέδρασε ο μεγάλος της γιος και η Μαρία φοβήθηκε ότι θα τον χάσει... Τα παιδιά της αποτέλεσαν το κίνητρο για να ξαναζήσει... «Ο γιος μου, μου είπε, "αν συνεχίσεις έτσι, εγώ θα φύγω, αποφάσισε τι θέλεις ή θα βγάλεις τα μαύρα, θα σταθείς στα πόδια σου και θα αλληλοστηριζόμαστε ή θα φύγω". Και είπα στον εαυτό μου, "Μαρία σήκω, προχώρα γιατί έτσι θέλει η ζωή, προχώρα πρέπει να είσαι εκεί και για τα τρία παιδιά σου". Τώρα, ο γιος μου έρχεται με αγκαλιάζει, λέει, "μανούλα μου" και το λέει μέσα από την ψυχή του. Κέρδισα πάλι το παιδί μου».
Όπως διηγείται η Μαρία, στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας που έκανε για να σταθεί στα πόδια της μετά το θάνατο του συζύγου της, εντάσσεται και η απόφασή της να πάει σε νυχτερινό σχολείο. «Έπρεπε να νιώσω καλά για να στηρίξω τα παιδιά μου. Πηγαίνω δύο χρόνια στο γυμνάσιο και του χρόνου τελειώνω. Με στηρίζουν τα αγόρια μου, κάνουν παρέα στην αδελφή τους τα βράδια, κι εγώ πηγαίνω σχολείο. Θέλω να πιστεύω ότι με το σχολείο ήρθα πιο κοντά στα παιδιά μου, και περισσότερο στο μικρό μου».
Όσο για την οικονομική της κατάσταση, τα προβλήματα έγιναν μεγάλα από την ώρα που πέθανε ο σύζυγος της, παρά το γεγονός ότι τη βοηθούν οι δικοί της άνθρωποι, η μάνα της και οι αδελφές της, καθώς έχασε τον πατέρα της δύο χρόνια μετά το θάνατο του συζύγου της. «Εργάστηκα σε εποχικές δουλειές, για κάποια διαστήματα στο δήμο και φέτος, περιμένω απάντηση για μια δουλειά στον τουριστικό κλάδο, αλλά είναι δύσκολο. Τα ωράρια του ειδικού σχολείου θέτουν περιορισμούς στις ώρες που μπορώ να εργάζομαι...».
«Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει τη ζωή μας πολύ. Ο χειμώνας που πέρασε ήταν ο χειρότερος από τότε που πέθανε ο άνδρας μου. Η οικογένεια στηρίζεται στο επίδομα που παίρνει η κόρη μου και σε μια πολύ μικρή σύνταξη του συζύγου μου. Ο Απρίλιος ήταν πολύ δύσκολος μήνας. Μου λέει όμως, ο γιος μου, "ρε μάνα εσύ έχεις περάσει τόσα, τώρα θα το βάλεις κάτω;". Έτσι λοιπόν, λέω σε όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα, να μην το βάζουν κάτω, κάθε μέρα είναι διαφορετική. Κάθε μέρα ξυπνάμε και αν είμαστε καλά, λέμε, θα τα καταφέρουμε».
Τι εύχεται η Μαρία για το μέλλον... «με την κόρη μου δεν θα αλλάξουν τα πράγματα. Θα πρέπει κάποιος να είναι πάντα δίπλα της. Θέλω να μπορούμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας και οι τέσσερις. Να έχω μια δουλειά και οι γιοι μου να κάνουν τις δικές τους οικογένειες, να προχωρήσουν».
Στην ερώτηση ποια είναι η ανταμοιβή για τον αγώνα της, η Μαρία απαντά, «να ακούω τα παιδιά να λένε "Μανούλα μου!". Όταν ακούς τις λέξεις αυτές είναι το ομορφότερο δώρο για μένα στη ζωή...» Ιδιαίτερα από την κόρη της... «ήρθε από το σχολείο πριν λίγες ημέρες και μου λέει, με αφορμή τη γιορτή της μητέρας: "όλες οι μανούλες μας γιορτάζουν, μανούλα μου!"».

Μητέρα, μητέρα... (αφιέρωμα)

Φώτο National Geographic:
Εργαζόμενη μητέρα μεταφέρει το παιδί της σε ένα καλάθι
πηγαίνοντας για την εργασία της με τα πόδια,
στην πυκνή ομίχλη ξημερώματα στην Κίνα,
στην περιοχή Laocheng, που σημαίνει «παλιά πόλη».
Η μάνα μου
(Ν. Καζατζάκη- απόσπασμα από το «Αναφορά στο Γκρέκο»)
Η μάνα μου, μια άγια γυναίκα. Με υπομονή, μ’ αντοχή κι όλη τη γλύκα της γης απάνω της. Όλοι από το αίμα της μάνας μου οι πρόγονοι ήταν χωριάτες. Σκυμμένοι στο χώμα, κολλημένοι στο χώμα, τα πόδια τους, τα χέρια τους, τα μυαλά τους γεμάτα χώματα.
Αγαπούσαν τη γης και της εμπιστεύουνταν όλες τις ελπίδες. Είχαν γίνει, πάππου προς πάππου, ένα μαζί της. Στην αβροχιά, κοράκιαζαν κι αυτοί μαζί της, κι όταν ξεσπούσαν τα πρωτοβρόχια, τα κόκαλά τους έτριζαν και φούσκωναν σαν καλάμια. Κι όταν αλέτριζαν και χαράκωναν βαθιά την κοιλιά της με το γενί, ξαναζούσαν στα στήθια και στα μεριά τους την πρώτη νύχτα που κοιμήθηκαν με τη γυναίκα τους….
Ποτέ δεν είχα δει τη μητέρα μου να γελάει, χαμογελούσε μόνο, και τα βαθουλά, μαύρα μάτια της κοίταζαν τους ανθρώπους γεμάτα υπομονή και καλοσύνη. Πηγαινοέρχονταν σαν πνέμα αγαθό μέσα στο σπίτι, κι όλα τα πρόφταινε ανέκοπα κι αθόρυβα, σαν να ‘χαν τα χέρια της μια καλοπροαίρετη μαγική δύναμη, που κυβερνούσε με καλοσύνη την καθημερινή ανάγκη. Μπορεί και να ‘ναι η νεράιδα συλλογιζόμουν κοιτάζοντάς την σιωπηλά….
Οι ώρες που περνούσα με τη μητέρα μου ήταν γεμάτες μυστήριο. Καθόμασταν ο ένας αντίκρα στον άλλο, εκείνη σε καρέκλα πλάι στο παράθυρο, εγώ στο σκαμνάκι μου, κι ένιωθα, μέσα στη σιωπή, το στήθος μου να γεμίζει και να χορταίνει, σαν να ‘ταν ο αγέρας ανάμεσά μας γάλα και βύζαινα.
Από πάνω μας ήταν η γαζία, κι όταν ήταν ανθισμένη, η αυλή μας μοσκομύριζε. Αγαπούσα πού τα ευωδάτα κίτρινα λουλούδια της, τα ‘βαζε η μητέρα μου στις κασέλες και τα σώρουχά μας, τα σεντόνια μας, όλη μου η παιδική ηλικία μύριζε γαζία.
Μιλούσαμε, πολλές ήσυχες κουβέντες, πότε η μητέρα μού διηγόταν για τον πατέρα της, για το χωριό που γεννήθηκε, και πότε ‘γω της στορούσα τους βίους των αγίων που ‘χα διαβάσει, και ξόμπλιαζα τη ζωή τους με τη φαντασία μου. Δεν έφτανα τα μαρτύριά τους, έβαζα κι από δικού μου, ωσότου έπαιρναν τη μητέρα μου τα κλάματα, τη λυπόμουν, κάθιζα στα γόνατά της, της χάιδευα τα μαλλιά και την παρηγορούσα: Μπήκαν στον παράδεισο, μητέρα, μη στεναχωριέσαι, σεριανίζουν κάτω από ανθισμένα δέντρα, κουβεντιάζουν με τους αγγέλους και ξέχασαν τα βάσανά τους. Και κάθε Κυριακή βάζουν χρυσά ρούχα, κόκκινα κασκέτα με φούντες και πάνε να κάμουν βίζιτα στο Θεό.
Κι η μητέρα σφούγγιζε τα δάκρυά της, με κοίταζε σαν να μου έλεγε: Αλήθεια λες; Και μου χαμογελούσε.
Και το καναρίνι, μέσα στο κλουβί του, μας άκουγε, σήκωνε το λαιμό του και κελαηδούσε μεθυσμένο, ευχαριστημένο, σαν να ‘χε κατέβει από τον παράδεισο, σαν να ‘χε αφήσει μια στιγμή τους αγίους κι ήρθε στη γης να καλοκαρδίσει τους ανθρώπους.
Η μητέρα μου, η γαζία, το καναρίνι, έχουν σμίξει αχώριστα, αθάνατα μέσα στο μυαλό μου, δεν μπορώ πια να μυρίσω γαζία, ν’ ακούσω καναρίνι, χωρίς ν’ ανέβει από το σπλάχνο μου η μητέρα μου και να σμίξει με τη μυρουδιά τούτη και με το κελάηδημα του καναρινιού…


Η "Προσωπογραφία της μητέρας μου"
(Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στο Γκρέκο»)

«Η μητέρα μου είναι γλυκιά και τρυφερή και μ' αγαπάει», γράφει ο Μάνος Χατζιδάκις στο κείμενο που συνοδεύει το ορχηστρικό του «Προσωπογραφία της μητέρας μου» στο «Χαμόγελο της Τζοκόντα». Και συνεχίζει:
«Θα 'θελε να 'χε σταματήσει ο χρόνος εκείνη τη στιγμή που μ' έχει αντίκρυ της και με κοιτάζει. Γνωρίζω εκείνη τη στιγμή καλά, μα δεν μπορώ ούτε μπορεί να τηνε σταματήσει. Κι έτσι θα μείνει πάντα στη μνήμη μας, ευγενική και τρυφερή να καρτεράει μια δυο στιγμές που πέρασαν, μια δυο στιγμές που έζησα μοναδικά για εκείνη».
«Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη», -αναφέρει αλλού ο Χατζιδάκις- «κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ' την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ' την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ' την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα...».!!!



«Μητέρα…»
Γιάννης Ρίτσος
…Είχαμε τον κήπο στην άκρη της θάλασσας.
Απ’ τα παράθυρα γλιστρούσε ο ουρανός
Κι η μητέρα καθισμένη
Στο χαμηλό σκαμνί
Κεντούσε τους αγρούς της άνοιξης
Με τα ανοιχτά κατώφλια των άσπρων σπιτιών
Με τα όνειρα των πελαργών στην αχυρένια στέγη
Γραμμένη στη λευκή διαφάνεια…
Η μητέρα μου κρατούσε τα χέρια.
Μα εγώ
Πίσω απ’ τον τρυφερό της ώμο
Πίσω απ’ τα μαλλιά της τα χλωμά
Στρωτά μ’ ένα άρωμα υπομονής και ευγένειας
Κοιτούσα σοβαρός τη θάλασσα…
Μας πήραν το θαλασσινό τραγούδι
Μας δέσαν τα θαλασσινά μας πόδια.
Παιδάκια σιωπηλά κι απορημένα
Με τ’ αλατισμένα ματόκλαδα
Με τα μεγάλα μάτια τα γαλάζια
Περνάμε φοβισμένα στις μεγάλες πολιτείες
Κάτω απ’ τα νοσοκομεία που μυρίζουν ύπνο κι ιδρώτα
Κάτω απ’ τα σπίτια με τους κόκκινους γλόμπους
Κάτω απ’ τα μέγαρα
Που καπνίζουν αίμα νύχτα κι αρπαγή.
Μητέρα, μητέρα
Πού αρνηθήκαμε
Την τρυφερή σοφία των δακρύων σου
Πού ‘ναι το μακρόθυμο χέρι σου
Με την έκφραση της καρτερίας
Πού ‘ναι το χέρι σου
Ν’ ακούσουμε την αυγή και τη θάλασσα
Να ζεστάνουμε τη μοναξιά;
Ο ουρανός γκρεμίστηκε
Στα δάκρυα των αθώων…
Πόρτες χάσκουν στη νύχτα.
Ξίφη αστράφτουν.
Ένα φεγγάρι αποκεφαλισμένο.
Οι άνθρωποι ετοιμάζουν σκάλες
Με ανθρώπινα κόκαλα
Για ν’ ανέβουν.
Κύριε, Κύριε
Κι εμείς εδώ
Στη μέση των μεγάλων δρόμων
Λυπημένοι κι αδέξιοι
Με το άδειο δισάκι στα χέρια
Μ’ ένα κλουβί αηδονιών στη ράχη
Με την πλατιά μνήμη της θάλασσας στο μέτωπο
Με χέρια αθώα κι απορημένα που δεν επαιτούν.
Μητέρα δε μας μένει τίποτα.
Πού θ’ απαγκιάσουμε;
Πού θα κοιμηθούμε;…

(Γιάννης Ρίτσος, απόσπασμα απ’ το «Εμβατήριο του ωκεανού»)

Υπαπαντή: η Ορθόδοξη Γιορτή της Μητέρας
Η σημερινή γιορτή της μητέρας που γιορτάζεται παγκοσμίως κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, οφείλεται στον αγώνα που έκανε στις αρχές του 20ου αιώνα μία δασκάλα, από την Φιλαδέλφεια, ονόματι Άννα Τζάρβις η οποία ζούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ana Jarvis, αγωνίστρια από πολύ νεαρή ηλικία, ήθελε να τιμάται αυτή τη συγκεκριμένη μέρα η μητέρα η οποία βοήθησε στη συμφιλίωση των Νοτίων και Βορείων μετά τον τραγικό εμφύλιο πόλεμο. Το Κογκρέσο, το 1914 όρισε τη συγκεκριμένη μέρα ως εθνική εορτή και οι αγώνες της Τζάρβις δικαιώθηκαν.
Δεκαπέντε χρόνια αργότερα (1929) εορτάστηκε για πρώτη φορά η γιορτή της Μητέρας στην Ελλάδα, όχι όμως τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου αλλά στις 2 Φεβρουαρίου ώστε να συνδυαστεί με τη μεγάλη δεσποτική εορτή της Υπαπαντής.
Μόλις τη δεκαετία του 1960 η γιορτή της μητέρας στη χώρα μας ακολούθησε τα αμερικανικά πρότυπα και γιορτάζεται πλέον τη 2η Κυριακή του Μαΐου.
Η ελληνορθόδοξη παράδοση και οι καταβολές μας ως λαός «επιβάλλει» τον εορτασμό ενός μεγάλου προσώπου της ζωής μας-της μητέρας μας-την ημέρα της Υπαπαντής διότι μας συνδέει συναισθηματικώς περισσότερο ο συμβολικός χαρακτήρας εκείνης της ημέρας παρά ο Μάιος. Δυστυχώς, η Γιορτή της μητέρας έχει χάσει, όπως και όλες οι γιορτές, τον παραδοσιακό και ουσιαστικό της χαρακτήρα.
Τηρώντας πιστώς τον δυτικό μιμητισμό και τον αμερικανισμό, γρήγορα το εμπόριο και διαφήμιση ανακάλυψαν μια νέα πηγή εσόδων και έτσι τα πρώτα συμβολικά λουλούδια της γιορτής έγιναν γρήγορα ανθοδέσμες και γλάστρες ώστε σήμερα η γιορτή της μητέρας να είναι η πιο εμπορική γιορτή για λουλούδια, γλάστρες και εποχιακά φυτά διεθνώς εκτός από τα Χριστούγεννα. Σύμφωνα με έρευνες η γιορτή της Μητέρας κατέχει τα τελευταία χρόνια μερίδιο 26% στο σύνολο των ετήσιων πωλήσεων λουλουδιών και φυτών που γίνονται κατά την διάρκεια των διάφορων γιορτών.
Ο συμβολικός χαρακτήρας της ημέρας της Υπαπαντής είναι ότι η νεαρή μητέρα Παναγία πραγματοποιεί την πρώτη συμβολικής αξίας πράξη αποδοχής του νέου της ρόλου.
Όσες γυναίκες ευτύχησαν να γίνουν μάνες, συνειδητοποιούν το βάθος της ανθρώπινης συγκίνησης που διακατέχει το ζευγάρι των γονιών και ακόμη περισσότερο την ίδια την μητέρα, όταν κρατώντας στην αγκαλιά το σπλάχνο της «βγαίνει» από την εσωτερική κατάσταση της συγκλονιστικής εμπειρίας της γέννας, των διαρκώς μεταβαλλόμενων συναισθημάτων της προσαρμογής (ορμονικής, σωματικής, ψυχολογικής) στη νέα οικογενειακή πραγματικότητα και «προσέρχεται» στην Εκκλησία για να ζητήσει φώτιση για το παιδί της, κουράγιο για την ίδια και τον άνδρα της ενώ παράλληλα με τον τρόπο αυτό μυείται στην κοινωνία Θεού και ανθρώπων το νέο μέλος.
Στις 2 Φεβρουαρίου, κάθε χρόνο, όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες τιμούμε την Μάνα όλων, την Παναγία στην πρώτη της εμφάνιση ως Μητέρα.
Ας επαναπροσδιορίσουμε τις αρχές μας, ας επιστρέψουμε στην παράδοσή μας, ας επαναγκολπωθούμε την Πίστη μας, ας τιμήσουμε την Παναγία και κοντά σ' Αυτήν όλες τις Ελληνίδες Μητέρες. Την μητέρα μας.
«Θεοτόκε, η ελπίς πάντων των Χριστιανών, σκέπε, φρούρει, φύλαττε τούς ελπίζοντας εις Σέ».
40 ημέρες
40 ημέρες είναι το «όριο ασφαλείας» που χρειάζεται η μητέρα αλλά και το μωρό πριν από την πρώτη κοινή τους έξοδο στον κόσμο, υποστηρίζουν όλοι οι γιατροί.
40 μέρες μετά τη γέννα, κατά την Πίστη μας, η μάνα πηγαίνει το παιδί της στην Εκκλησία να πάρει την Ευχή.
40 μέρες είναι, από την 25η Δεκεμβρίου, η 2α Φεβρουαρίου, η γιορτή της Υπαπαντής.

Επιμέλεια: Sophia Siglitiki Drekou/Αέναη επΑνάσταση

Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

Μήνυμα σε ένα μπουκάλι



Παντού και πάντα ένα πρόβλημα.
Ένα λύνεις, άλλο έρχεται.
Σήμερα γελάς, αύριο πάλι κλαις,
Μεθαύριο ξεκαρδίζεσαι, έτσι για ποικιλία.
Και η ζωή συνεχίζεται....

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με

Αν μια ζωή Τον φωνάζεις με την ευχή
"Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με"
Είναι δυνατόν Εκείνος να μην σε ελεήσει;
Εδώ ελεεί ανθρώπους που δεν Τον φωνάζουν!
Να Τον φωνάζεις όσο πιο πολύ μπορείς.
Αν λες την ευχή...
Ανθίζει, ξυπνάει η χάρη που πήρες με την βάφτισή σου.
Λέγε την ευχή όσο πιο πολύ μπορείς!

Απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου

Μην απογοητεύεσθε και μη νιώθετε στενοχώρια για τη ζωή σας…

Δεν πρέπει σε οποιεσδήποτε περιπτώσεις και περιστάσεις να χάνετε το θάρρος σας ή να απελπίζεσθε.Η απελπισία φονεύει την ενέργεια που χρειάζεται για να λάβουμε στην καρδιά μας το Άγιο Πνεύμα.Ο απελπισμένος χάνει την προσευχή και νεκρώνεται για τον πνευματικό αγώνα.
Να ξέρετε ότι τη στιγμή της αποθαρρύνσεως και της απελπισίας δεν σας αφήνει ο Κύριος, αλλά εσείς αφήνετε τον Κύριο. Οτιδήποτε θλιβερό κι αν σας συμβαίνει, καλέστε νοερά τον Κύριο Ιησού Χριστό που ζει μέσα στην καρδιά σας.
Εκείνος περιμένει την πρόσκλησή σας. Μην απογοητεύεσθε και μη νιώθετε στενοχώρια για τη ζωή σας. Η ζωή είναι ανυπόφορη μόνο για τους δυσσεβείς , αλλά όποιος πιστεύει στον Ιησού Χριστό και ελπίζει σ’ Αυτόν, πρέπει να χαίρεται και να εκτιμά τη ζωή.
Η επίγεια ζωή μας είναι απαραίτητη σαν προετοιμασία για την αιώνια ζωή: για να δοξάσουμε εδώ τον Θεό, να ευεργετήσουμε τον πλησίον και να επιτύχουμε την Αιώνια Βασιλεία δια της στενής οδού που προστάσσει το Ευαγγέλιο.
Η ζωή δεν μας δόθηκε για επίγειες απολαύσεις. «Μακάριοι οι κλαίοντες νυν», όχι οι γελώντες.
Η απελπισία, η νωθρότητα και η αμέλεια είναι οι τρεις γίγαντες με τους οποίους είναι δεμένο όλο το ανθρώπινο γένος.

Πηγή: http://www.diakonima.gr/

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

Τα πάθη καταβάλλονται με καλούς λογισμούς

Είναι καλύτερο να καταβάλλεις τα πάθη με καλούς λογισμούς, μνημονεύοντας τις αρετές, παρά με την αντίσταση.
Διότι τα πάθη, όταν διεγερθούν και κινηθούν εναντίον σου για να σε πολεμήσουν, τότε εντυπώνουν στο νου σου διάφορα σχήματα και εικόνες, πού προκαλούν στην αμαρτία.
Αυτός ο πόλεμος εναντίον του νου μας έχει πολύ μεγάλη δύναμη, καθώς ταράζει τις παλιές μνήμες και μας θορυβεί.
Εάν όμως, πάνω στην επίθεση τους, τους υποσκάπτεις με αγαθούς λογισμούς, όπως είπαμε, τότε ούτε ίχνος παθών δε φαίνεται πια στο νου σου, μετά την αποδίωξή τους!

Εάν θέλεις να δώσεις κάτι σε αυτόν που έχει ανάγκη, δώσε το με όμορφο πρόσωπο

Εάν θέλεις να δώσεις κάτι σε αυτόν που έχει ανάγκη, δώσε το με όμορφο πρόσωπο, και με λόγια καλά να παρηγορείς την θλίψη του· και αν πράξεις έτσι, νικάει η ομορφιά του προσώπου σου, αυτό που δίνεις, στην καρδία του, περισσότερο την ανάγκη του σώματος του· την ημέρα που θα ανοίξεις το στόμα σου να κατηγορήσεις κάποιον, θεώρησε τον εαυτό σου νεκρό εκείνη την ημέρα, και όλα σου τα έργα μάταια, και αν ακόμη σου φαίνεται, ότι ειλικρινά και προς οικοδομή σε παρακίνησε ο λογισμός σου να μιλήσεις· γιατί ποια η ανάγκη να καταστρέψει κάποιος το σπίτι του, και να διορθώσει το σπίτι του φίλου του;
Την ημέρα που θα λυπηθείς για κάποιον άνθρωπο, ο οποίος ασθενεί ψυχικά ή σωματικά, εκείνη την ημέρα… θεώρησε τον εαυτό σου μάρτυρα, και ότι έπαθες για τον Χριστό, και αξιώθηκες την ομολογία Του.
Καθότι και ο Χριστός για τους αμαρτωλούς πέθανε και όχι για τους δίκαιους. Σκέψου πόσο μεγάλη είναι αυτή αρετή· στ’ αλήθεια μεγάλη αρετή είναι να λυπάται κάποιος για τους κακούς, και να ευεργετεί τους αμαρτωλούς περισσότερο παρά τους δίκαιους· αυτό ο απόστολος Παύλος το αναφέρει ως άξιο θαυμασμού· εάν σε όλα σου τα έργα μπορέσεις να έχεις την συνείδησή σου καθαρή, μην φροντίσεις να εκτελέσεις άλλη αρετή.
Σε όλα σου τα έργα ας προηγηθεί η σωφροσύνη του σώματος σου και η καθαρότητα της συνείδησής σου· διότι χωρίς αυτά τα δύο κάθε άλλη αρετή θεωρείται μάταια για τον Θεό.
Να γνωρίζεις ότι κάθε έργο που κάνεις χωρίς σκέψη και εξέταση υπάρχει μάταιο· καθώς ο Θεός υπολογίζει την αρετή με την διάκριση και όχι με την αδιάκριτη ενέργεια.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Πηγή: Αρετή Μαυροπούλου 

Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Χρειάζονται 2 με 3 χρόνια για να μάθεις...

Χρειάζονται 2 με 3 χρόνια για να μάθεις να μιλάς 
Και μετά σου παίρνει όλη σου τη ζωή 
Για να μάθεις να σωπαίνεις…

Πηγή: http://www.diakonima.gr/

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Όποιος φτάσει να γνωρίσει την ιδίαν αυτού ασθένεια...

Όποιος φτάσει να γνωρίσει την ιδίαν αυτού ασθένεια
Αυτός έφτασε το τέλειον της ταπεινώσεως.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Το πείραμα με τα μπαλόνια

Μία ομάδα 50 ανθρώπων συμμετείχε σ’ ένα συνέδριο.
Ξαφνικά, ένας ομιλητής αποφάσισε να κάνει ένα ομαδικό πείραμα.
Έδωσε σε κάθε σύνεδρο από ένα μπαλόνι, και ζήτησε από τον κάθε ένα να γράψει επάνω, με μαρκαδόρο, το όνομά του/της.
Έπειτα, μεταφέρθηκαν όλα τα μπαλόνια σε άλλο δωμάτιο.
Ακολούθως, οι σύνεδροι κλήθηκαν να πάνε στο δωμάτιο εκείνο και να βρουν, μέσα σε πέντε λεπτά, το μπαλόνι με το όνομά τους.
Έγινε πανζουρλισμός.
Ο ένας έσπρωχνε τον άλλον, συγκρούονταν μεταξύ τους, αλληλοδιαμαρτύρονταν, σκέτος χαμός.
Όταν πέρασαν τα 5 λεπτά, κανένας δεν είχε βρει το μπαλόνι του.
Έτσι, ο ομιλητής ζήτησε από τον καθένα να πάρει στα χέρια του ένα μπαλόνι στην τύχη, και να το δώσει σε όποιον είχε το όνομα που ήταν γραμμένο πάνω του.
Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, όλοι κρατούσαν το δικό τους μπαλόνι.
Και στο σημείο αυτό, ο ομιλητής άρχισε επιτέλους να εκφωνεί τον λόγο του:
Αυτό που έγινε τώρα, είναι αυτό ακριβώς που συμβαίνει στην ζωή μας.
Όλοι γυρεύουν και κυνηγούν παντού μετά μανίας την ευτυχία, χωρίς να ξέρουν που βρίσκεται.
Εγώ λέω, λοιπόν, ότι η δική μας ευτυχία, αυτή που αφηνιάζουμε να την ανακαλύψουμε, βρίσκεται στην ευτυχία των άλλων ανθρώπων.
Δώστε τους χαρά, και θα την βρείτε και εσείς.
Αυτός για μένα, τόσο απλά, είναι ο σκοπός της ζωής.

Πηγή: http://proskynitis.blogspot.gr/

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Έξηβος Αγάπη

Πάντοτε έγραφα καλύτερα όταν σε έφερνα στη σκέψη μου. Όταν άφηνα τη σκέψη μου να με φέρει κοντά σου, μόνο τότε έγραφα, μόνο τότε είχε αξία η έξηβος αγάπη μου. Μακριά από κάθε σεμνοτυφική κατήφεια και δνόφο, μακριά από εσένα, η ατρέκεια διαφορετική, ο άκρατος νους μου ακραιφνής ων, και όμως άδραστος και λοίσθος, άμα δε και ακήλητος και έρημος και μόνος. Σαν τον ποιητή περιφέρομαι στο λαβύρινθο των συναισθημάτων μου, άραγε από πού αρχή να κάμνω, πώς να μεταυγάζω όσα άτρεστα μου υπενθυμίζουν γύρω μου πως υπάρχω, πως ακόμη μακριά σου και ζω!
«Κι ο ποιητής αργοπορεί κοιτάζοντας τις πέτρες κι αναρωτιέται, υπάρχουν άραγε ανάμεσα στις χαλασμένες τούτες τις γραμμές, τις ακμές, τα κοίλα και τις καμπύλες, υπάρχουν άραγε εδώ που συναντιέται το πέρασμα της βροχής, του αγέρα και της φθοράς, υπάρχουν, η κίνηση του προσώπου , το σχήμα της στοργής, εκείνων που λιγόστεψαν τόσο παράξενα μες στη ζωή μας, αυτών που απόμειναν σκιές κυμάτων και στοχασμοί με την απεραντοσύνη του πελάγου»[ T.S. Eliot, Έρημη Χώρα]. Ωσαύτως αργοπορώ, ενθυμούμενος κάθε στιγμή της διαϋποκειμενικής μας μονοκρατορίας, τότε που ζούσαμε σε έναν δικό μας κόσμο, σε έναν κόσμο διώμοτο με υποσχέσεις ζωής, με υποσχέσεις ζωής που φάνηκαν αδύνατες να ζήσουν , παρά μόνο δυνήθησαν και ανδρώθηκαν και εναβρύνονταν πως τάχα ζουν επειδή δε μπόρεσαν να υπάρξουν. Και εξομιλέω μετά των ανόμων της αρεσκείας μου και εξοίχομαι άγοος, καθώς ¨πάντα τέφρα, πάντα σκιά¨.
Πάντοτε έγραφα καλύτερα όταν σε έφερνα στη σκέψη μου. Ενθυμούμενος τις έναστρες ουρανοστόλιστες βραδιές, εκείνα τα βράδια που η οσμή της αγαπητικής σύμπνοιας δε χωρούσε, θαρρώ δεν ήθελε να χωρέσει σε μόνο δύο καρδιές και διέραττε τα όρια του χρόνου και μας ταξίδευε ωσάν ¨άβουλα παιδία¨, και μας ταξίδευε και μας ταξίδευε. Τότε σε αγάπησα, τότε που αφέθηκα στην ολότητα του συγκερασμικού ¨γίγνεσθαι¨ του νοός σου, ως η ενάλλαγη των συναισθημάτων μου άχρωμη πια και χρονοβόρα, ανούσια πια και αβαθής και αδώμητος. Θυμάσαι τότε; Όμορφα περασμένα χρόνια που έμαθα να αγαπώ , έμαθα να υπάρχω μαζί σου, να θρώσκω, να σκέπτομαι, να ζω!
Πάντοτε έγραφα, μα τώρα διαβάζω τα γραφόμενά μου και συμπληρώνω το τέλος τους. Τι και αν δεν τα διάβασας ποτέ! Πάντοτε έγραφα, ξέρω, πάντοτε μάθαινες, πάντοτε διάβαζες το τέλος των γραπτών μου! Τώρα ωσάν άλλος Χάϊντεγγερ συνήθισα την απουσία σου, αγάπησα την άμορφη σιωπή σου και όπου ¨ολότητα¨ το ¨Sein¨[Είναι] έγραψα, και όπου ¨υποκείμενο¨ έγραψα ¨Dasein¨[Είναι – εκεί]. Και όπου πράξη έγραψα ¨Zuhandenheit¨ και όπου όνειρο ¨fausseconscience¨[πλανημένη συνείδηση]. Τότε σε αγάπησα και άφησα να με κυριεύσει η ουτοπική μορφή της υπέρβασης στην αφηρημένη μονομέρεια, ξέρεις , τότε που πίστευα στην υπερκένωση των άμοιρων βουλητικών μου επιθυμιών, τότε που άδοτος και πλημμελής αποζητούσα τη ζέση και το άγγιγμα των νοερών σου ενορμήσεων.
Τώρα πια σκαρδαμύσσω και αδημονώ, αγωνιώ μήπως πάψω να ονειρεύομαι, μήπως αρκεσθώ στην άγραν του ονείρου και εξαπατηθώ και πάλιν τα χάλαρα εμφανισθούν εμπρός μου. «Φωνές από την πέτρα από τον ύπνο, βαθύτερες εδώ που ο κόσμος σκοτεινιάζει. Μνήμη του μόχθου ριζωμένη στο ρυθμό που χτύπησε τη γης με πόδια λησμονημένα. Σώματα βυθισμένα στα θεμέλια του άλλου καιρού, γυμνά. Μάτια προσηλωμένα, σ΄ ένα σημάδι που όσο κι αν θέλεις δεν το ξεχωρίζεις. Η ψυχή που μάχεται για να γίνει ψυχή σου»[T.S. Eliot, Έρημη Χώρα].
Πάντοτε έγραφα όταν σε έφερνα στη σκέψη μου, μα τώρα πια δεν καταδέχομαι να γράψω. Που καιρός πια, που διάθεση για σκέψη! Γιατί μια φορά αγάπησα και από τότε, δεν καταδέχομαι πάλι να αγαπήσω.

Δημητρίου Π. Λυκούδη
Θεολόγου – Φιλολόγου,  Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών

Πηγή: http://theologikoanalogio.wordpress.com/

Άδεια αναδημοσίευσης:

Κάθε Αναδημοσίευση επιτρέπεται υπό τον όρο ότι θα γίνεται αναφορά προέλευσης του ληφθέντος περιεχομένου από τον παρόντα Ιστοτόπο με παραπομπή (link).